ادامه ي مطلب:
در دهه 1960 عدم وجود هواپيمايي در شوروي سابق با توانايي‏هاي زير به شدت احساس مي‏شد:
1- قابليت عبور از ديوار دفاعي بلوك غرب كه به رادارهايي با موشكهاي دقيق و هواپيماهاي رهگير مجهز بودند.
2- قابليت پرواز در ارتفاع پايين به جهت مخفي ماندن از ديد رادارهاي دشمن با استفاده از تجهيزاتي كه قادر مي‏سازد هواپيما با استفاده از پوشش عوارض طبيعي محيط (نظير كوهها و تپه‏ها) به پرواز درآيد.
3- نبود هواپيماي معادل در بلوك شرق براي ايجاد حملات محدود و دقيق غيراتمي. با توجه با اينكه بلوك غرب قبلاً به هواپيماي كارآمد و مشابهي نظير F111 مجهز شده بود.

تصويري از بمب افکن نيمه سنگين F-111


شوك اصلي به بلوك شرق زماني وارد شد كه نيروي هوايي اسرائيل در اولين روز جنگ شش روزه ي سال 1967، نيروي هوايي مصر را در روي زمين تقريباً به طور كامل نابود كرد. (با توجه به اينكه در آن زمان تجيهزات نظامي مصر ساخت بلوك شرق بودند.)
به هرحال براساس آنچه گفته شد دفتر طراحي‎سوخو در شوروي‎سابق مأمور پياده‏سازي و طراحي اين هواپيما گرديد، كه ماحصل آن هواپيماي Su-24 بود كه در ناتو به Fencer (فنسر = نيزه انداز) معروف گشت. پس از هويدا شدن برخي مشخصات پروازي و قابليتهاي عملياتي اين هواپيما، نام فنسر همانند Foxbat (فكس‏بت = نام غربي Mig25) در سالهاي جنگ سرد بدل به نامي ترسناك براي غربي‏ها شد.
البته شوروي سابق به بمب‏افكن‏هاي استراتژيك اتمي مجهز بود (نظير Tu-95) ولي اين هواپيما نخستين بمب‏افكن غيراستراتژيك (بمب‏افكن تاكتيكي) بود كه بعد از جنگ جهاني دوم به خدمت آنها درآمده بود.

تصويري از بمب افکن سنگين و استراتژيک شوروي در زمان جنگ سرد: Tu-95 (خرس)


برخي مشخصات فني
* هواپيمايي دو نفره، به طوري كه دو خلبان كنار يكديگر مي‏نشينند. داراي بال متغير و يك سكان‎عمودي (همانندهواپيمايF111 آمريكايي) داراي مدلهايي مخصوص شناسايي و عكسبرداري.
* همچنين داراي راداري جالب با قابليت تعقيب عوارض زمين كه امكان پروازي فراصوت و خودكار را در در ارتفاع پايين (به جهت ناپديد ماندن از ديد رادار دشمن) به همراه حملات خودكار فراهم مي‏آورد.

برخي امكانات فني
* كامپيوتر ديجيتال Orbita (اُربيتا)، ارتفاع‏سنج و قطب‏نماي راديويي، گيرنده‏هاي هشدار راداري SPO، گيرنده هشدار دهنده پرتاب موشك، اخلال‏گر فعال، پخش كننده Chaf و Flare (جهت انحراف موشكهاي ضد هواپيما)، واحد ارسال پارازيت و . . .
* اين هواپيما اولين هواپيماي شوروي بود كه مجهز به صندلي‏هاي پرتاب شونده از نوع 0 0 گرديد. (يعني قالبيت پرتاب صندلي خلبان در ارتفاع صفر و سرعت صفر)
* داراي صدايي بسيار سهمگين و دود سياه رنگ خروجي موتورها (به دليل استفاده از موتورهاي توربوجت).

برخي از تجهيزات و مهمات قابل حمل
توپ 23 ميليمتري، 2 فروند موشك هوا به هواي R-60، انواع دوربين‏هاي تلويزيوني و سيستم‎هاي ليزري (در مدل شناسايي)، پنج جايگاه حمل سلاح در زير بدنه، انواع بمب‏هاي سقوط آزاد، بمب‏هاي هدايت شونده ليزري بسيار دقيق، موشكهاي هوا به زمين هدايت شوندة راديويي، موشكهاي ضدرادار، موشكهاي هوا به زمين تلويزيوني، موشكهاي ضدكشتي، راكت‏هاي 23 ميلي‏متري و . . . و مخازن سوخت خارجي.

تصويري از کابين مجهز Su-24


برخي جزئيات فني ديگر
نام: سوخو24
نوع: بمب افکن تاکتيکي بال متغير
نام ناتو: فنسر
اولين پرواز: 1970
موتور: 2 دستگاه موتور توربوجت ساخت ساترن
طول بدنه: 5 / 24 متر
طول بال در حالت کاملن باز: 3/ 17 متر
طول بال در حالت کاملن بسته: 3 / 10 متر
وزن خالص (خالي): 19000 کيلوگرم
وزن عملياتي: 36000 کيلوگرم
حداکثر وزن مجاز: 39000 کيلوگرم
ظرفيت مخزن سوخت داخلي: 11700 ليتر (9700 کيلوگرم)
حداکثر ظرفيت مخازن سوخت خارجي: 10000 ليتر
حداکثر وزن مجاز حمل مهمات: 8000 کيلوگرم
حداکثر سرعت در ارتفاع 11000 متري: 2300 کيلومتر بر ساعت
حداکثر سرعت در سطح دريا: 1400 کيلومتر بر ساعت
برد عملياتي: حداکثر بين 950 تا 1050 کيلومتر (رفت + برگشت = 1900 تا 2100 کيلومتر)

كشورهاي دارنده
روسيه (حدود500 فروند)، اكراين (220 فروند)، بلاروس، قزاقستان، آذربايجان، ليبي، سوريه، عراق(قبل از جنگ 1991) و ايران.

پرواز زيباي دو فروند سوخوي24 (متعلق به پايگاه هوايي مهرآباد)


سوخوی24 ایران هنگام سوختگیری هوایی از تانکر 707

رضا جان تخميني اگر بگيم ايران حدود چند فروند سوخو 24
تو خدمت داره؟(به علاوه سوخو 24 هاي پناهنده شده)

ايران 36 تا سوخو-24 داشت که يکي تو سانحه هوايي از بين رفت. حالا هم 30 تاشون عملياتي هستن و احتمالا 5 تا بقيه براي تمرين و ... هستند.

راستي فکر کنم سال 71 (درست يادم نيست) که هواپيماي سوخو 24
به مسافربري برخورد کرد و يک فاجعه روي داد. کسي اطلاعات بيشتري
داره؟

آرمان,
فکر مي کنم 17 بهمن 1371 يه سوخوي24 که مي خواست روي باند 29R بشينه
از روبه رو با Tu-154 شرکت ايران اير تور که در حال تيک آف بود برخورد کرد و 160 نفري کشته شدن.
Tu-154 به شدت سوخت و در قسمت دپوي نيروي هوايي واقع در غرب مهرآباد سقوط کرد.
هر دو خدمه ي سوخوي24 هم کشته شدن و فرصت اجکت پيدا نکردن.
علت سانحه: برج مراقبت مهرآباد

تعداد سوخوي24 هاي ايران:
12 تا خريداري شده (سال 1371)
24 تا عراقي (سال 1369)
جمع = 36
1 سانحه
مانده = 35
تعداد قابل پرواز = همگي (البته هميشه 4 - 5 تايي در حال سرويس و چک هستن)

حالا اوج ندانم كاري هاي برج مهرآباد رو ببين كه به دو هواپيما همزمان
از يك باند اجازه ي TO و LNDG داده...

اونها هم زیاد تقصیری ندارن
تجهیزاتی در حد جنگ جهانی دوم داشتن
و رادارشون (حداقل سال 1371) اصلن به روز نبود.  

ياد حادثه جزاير قناري افتادم كه فكر كنم وحشتناك ترين فاجعه هوايي
تاريخ بوده...برخورد دو فروند بوئينگ 747 كه همزمان به اونا اجازه تيك آف
يا لندينگ داده شده بود. فكر كنم يه پونصد نفري تو اون حادثه جونشون
رو از دست دادن..

آرمان,
اميدوارم حداقل به نقص هاي فني هواپيماها بسنده بشه
و ديگه حداقل پرسنل رادار اشتباهاتي لپي 500 نفري نکنن.  

حادثه C-130 هم كه ميگن باز اشتباه برج مراقبت بوده....

آرمان,
بله تو اون حادثه هم C-130 چند درجه اي با امتداد باند
اختلاف پروازي داشته، ضمن اينکه ارتفاعش از حد معمول کمتر شده بود
و برج مراقبت هيچ اخطاري در مورد تصحيح زاويه لندينگ و ارتفاع نداده بود.  

خوب حتي اگر برج مراقبت هم تو شرايط اشتباه كنه به نظر
شما خلبان نمي تونست خودش ارتفاع رو كنترل كنه و دوباره
براي تقرب بياد؟ همون Abort Approach