من مست و تو ديوانه ما را که برد خانه
صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پيمانه

                                       در شهر يکي کس را هشيار نمي بينم
                                       هر يک بتر از ديگر شوريده و ديوانه

مولوی

هـــــــستیم ز بندگی ات ما شاد ای جان *** زیرا که شـــــــدیم از همه آزاد ای جـــــان

گـــــــر به شودی ز ما ترا نــــا شـــــــادی *** خــــــون دل من مبــــارکت باد ای جــــــان

رباعیات حکیم سنایی غزنویی

نا کرده گناه در جهان کیست بگو       وان کس که گنه نکرد چون زیست بگو

خیام نیشابوری

ور نمی‌یابد آن سلسله موی                    کار جانم به یکی موی آویخت
دل به سوی دل برفتم بر درش           چشمم از اشک بسی چشم آویخت

انوری

ای دل من ترا بشارت باد

                                     که ترا من به دوست خواهم داد

تو بدو شادمانه‌ای به جهان

                                     شاد باد آنکه تو بدویی شاد

فرخی سیستانی

دارد به جانم لرز مي افتد رفيق؛ انگار پاييزم

دارم شبيه برگ هاي زرد و خشك از شاخه مي ريزم

سيد محمد علي آل مجتبي

تا مصاف وفا شکسته شدست            علم عافیت نگونسارست
عشق را عافیت به کار نشد                 لاجرم کار عاشقان زارست


انوری

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل
باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل افروز که منزلگه انسی
یا رب مکناد آفت ایام خرابت

حافظ » غزلیات

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار/که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند
ز بخت خفته ملولم بود که بیداری/به وقت فاتحه صبح یک دعا بکند...
پدرم...حافظ.

تا که بودیم نبودیم کسی.....کشت ما را غم بی هم نفسی
تا که رفتیم همه یار شدند.....خفته ایم و همه بیدار شدند
قدر آئینه بدانید چو هست....نه در ان وقت که افتاد و شکست

(اقبال لاهوری)