آشنایی با موشک R-33 آموس

در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه مباحث مرتبط با موشکهاي هوا به هوا به بحث بپردازيد

مدیران انجمن: abdolmahdi, SAMAN, شوراي نظارت, مديران هوافضا

ارسال پست
Colonel II
Colonel II
نمایه کاربر
پست: 4107
تاریخ عضویت: سه شنبه 11 بهمن 1384, 6:16 pm
سپاس‌های ارسالی: 4495 بار
سپاس‌های دریافتی: 4299 بار
تماس:

آشنایی با موشک R-33 آموس

پست توسط Reza6662 » شنبه 4 آذر 1385, 7:27 pm

 Vympel R-33 
 تصویر 
ويمپل آر-33 يا با نام روسي Вымпел Р-33 كه در سازمان ناتو به نام AA-9 Amos شناخته مي‎شود، پيشرفته‏ترين موشكهاي هوا به هوايي است كه توسط اتحاد جماهير شوروي، طراحي و ساخته شده است. از اين موشك، به عنوان سلاح اصلي و ويژهء جنگندهء رهگير ميگ31 نام برده شده و عبارت
Main Caliber of MiG-31 به آن اطلاق شده است.
اين سلاح، در اصل براي هدف قرار دادن هواپيماهايي چون SR-71 Blackbird ، B-1 Lancer و B-52 Stratofortress طراحي و ساخته شده است.

یک ترکیب جدانشدنی
R-33 / MiG-31 يك تركيب جدانشدني رهگیر / موشک را تشكيل مي‏دهند كه همانند تركيب قديمي Bisnovat R-40/MiG-25 مي‏باشد. اگرچه R-33 بسيار لايق‏تر و مدرن‏تر از موشك قديمي و سنگين‏وزن R-40 مي‏باشد كه در اصل براي رهگيري و شكار بمب‏افكن مافوق‏صوت
XB-70 (ساخت كمپاني North American Aviation) توسط MiG-25 ساخته و پرداخته شده بود.

آشنایی با بمب افکن اتمی XB-70

R-40 داراي نقائص عمده و مهمي بود كه از آن جمله مي‏توان به نداشتن قدرت مانور اشاره كرد كه استفاده از آن را بر عليه اهداف هوايي كه در حال انجام مانور بودند، غيرممكن مي‏ساخت. ميگ31، بسيار انطباق‏پذير ساخته شده و به همين جهت قادر است موشكهاي قديمي R-40 را نيز مورد استفاده قرار دهد.

R-40 بزرگترین موشک هوا به هوای جهان

عملکرد
همانند عملكرد و تركيب‏بندي ظاهري موشك آمريكايي AIM-54 Phoenix، موشك R-33 براي رهگيري اهداف، تركيبي از آشيانه‏يابي نيمه‏فعال راداري را مورد استفاده قرار مي‏دهد؛ براي اهداف نزديك، و همچنين اهداف در فاصلهء متوسط، از آشيانه‏يابي نيمه فعال راداري (semi-active radar homing) و براي اهداف بسيار دور، از سيستم جهت‏يابي اينرسيايي (inertial navigation) استفاده مي‏كند. اين موشك، همچنين بسيار ارزان‏تر از AIM-54A مي‏باشد.

تاریخچهء موشک AIM-54

رادار فازبندي شدهء زاسلون در ميگ31 (Phased Array Radar)، هستهء اصلي رهگيري هوايي را تشكيل مي‏دهد. نحوهء جستجوي اهداف هوايي اين رادار با مدل نصب شده در جنگندهء F-14 تفاوت دارد. رادار آمريكايي از روش جستجوي مكانيكي بهره مي‏برد در حالي كه نوع روسي، از روش به‏هنگام‏سازي پرتوهاي الكترونيكي (Electronic Beam Switching) استفاده مي‏كند. اين روش، به هدايت همزمان 4 موشك هوا به هوا، كمك شاياني مي‏كند؛ ضمن اينكه استفاده از موشك را بر عليه اهداف پرندهء نزديك سطح زمين، ميسر مي‏سازد.

کاربران
موشك هوا به هواي R-33 در خدمت كشورهاي مشترك‏المنافع (احتمالن منظور قزاقستان است) و روسيه باقي مانده است، هرچند كه اين موشك، تاكنون به همراه ميگ31 در يك نبرد واقعي، مورد استفاده قرار نگرفته است.

 [لینک خارجی برای کاربران مهمان مخفی است، لطفا برای مشاهده لینک ثبت نام نموده و یا وارد سایت شوید] 

پيشرفت و توسعه
تاريخ پيدايش R-33 بخشي جدايي ناپذير از تاريخچهء پيدايش هواپيماي حمل كننده‏اش مي‏باشد: شكاري رهگير MiG-31
مجوز كار طراحي هواپيماي E-155MP كه نوع مدرنيزه شدهء ميگ25 بود و بعدها منجر به تولد ميگ31 گرديد، به تاريخ 24 مي 1968 توسط دولت اتحاد شوروي صادر گرديد.
در آن زمان، رقابتي جهت ساخت موشكهاي مناسب براي هواپيماي در دست ساخت E-155MP آغاز شد. اما موشك Izdeliye 410 طراحی شده توسط شرکت ويمپل، به وسيلهء سرطراح ارشد اين شركت به نام A.L.Lyapin در برابر موشك K-50 ساخت شركت PKPK طراحي شده توسط M.R.Bisnovat (سرطراح ارشد و سازندهء موشك R-40 جهت ميگ25) برنده اعلام شد.

K-33
موشك برندهء مناقصه، در مرحلهء ساخت به K-33 نام گذاري شد تا ادامه دهندهء نام‏گذاري موشكهاي قبلي K-13 و K-23 باشد. كار طراحي اين موشك، توسط سرطراح دوّم اين شركت V.V.Zhuravlev و رياست تيم طراحي Y.K.Zakharov ادامه يافت.

دو نمونهء اوليه از اين موشك به سال 1968 ساخته شدند. (همانند K-40 داراي كانارد بودند تا بتوانند در زير بال هواپيما جايگذاري شوند)
پيش نمونهء پروژه، به سال 1970 كامل گشت و آزمونهاي پروازي آغاز شدند. يكي از اين آزمايشات، بر روي يك ميگ25 تغيير يافته انجام گرفت كه از اين ميگ با نام P-10 ياد مي‎شود. به سال 1972، براي اولين بار، آزمون پرتاب موشك K-33 به طور مستقل و توسط جايگاه ويژهء نصب شده در زير بال ميگ25 به نام APU-40 انجام گرفت.

يك فروند MiG-21 به شمارهء №76211524 به يك مدل آزمايشي با نام LL-21 تبديل شد تا عملكرد جستجوگر جديد نصب شده روي موشك K-33، بر روي آن مورد آزمايش قرار گيرد؛ و همچنين يك فروند هواپیمای Tu-104 به شمارهء №42324 به مدل آزمايشي LL-104-518 با کد رمز Vzlet تبديل شد. (اين مدل از توپولف104 به نام LL-2 نيز شناخته مي‏شد)
قرار شد عملكرد رادار زاسلون، جهت آشيانه‏يابي هواپيماي مدلي كه در آن، هدفياب موشك K-33 نصب شده بود، مورد سنجش قرار گيرد. بدين طريق، هواپيماي Tu-104 به وسيلهء رادار زاسلوني كه درونش نصب گرديده بود، هواپيماي مدل را كه ميگ21 بود، تحت كنترل قرار مي‏داد. ردياب اوليهء موشك K-33 كه درون ميگ21 مدل، نصب شده بود، GVM-410 نام داشت.

آزمونهای پرتابی
در مراحل بعدي آزمون، ردياب RGS-33 كه از نوع نيمه فعال راداري بود (SARH) و همچنين ردياب مادون قرمز TGS-33 بر روي K-33 مورد آزمايش قرار گرفتند. ساير موارد كانديد شده جهت آزمايش در قسمت جستجوگر، شامل يك جستجوگر فعال راداري (active radar homing) و يك جستجوگر دوگانهء‌مادون قرمز و راداري فعال بود.
اما انتخاب نهايي مدلي بود بر اساس جستجوي نيمه فعال راداري كه داراي يك مرحلهء اوليهء ردياب اينرسيايي بود. دستگاه آشيانه‏ياب، به نام MFBU-410 ناميده شد و توسط B.I.Ermakov تحت سرپرستي شرکت Akopyan طراحي شد.

موشك دچار طراحي مجدد شد تا قادر به استفاده از جستجوگر جديد كه بزرگتر بود، باشد و همچنين بتوان آن را در محل اتصال جديد زير بدنه نصب نمود.
كار طراحي مدل جديد موشك، بر اساس پيش‏نويس پروژه جديد به سال 1972 آغاز شد. (با در نظر گرفتن بالچه‏هاي فوقاني تاشونده و فاصلهء كاسته شدهء بالچه‏ها از 1100 م م به 900 م م، قابليت پرتاب قبل از روشن شدن راكت و سرجنگي قوي‏تر شده)
يك موشك مشقي، 5 موشك طبق برنامه (Programmed)، و 8 موشك آزمايشي (Trial) در سال 1972 مطابق طرح جديد ساخته شدند.

به سال 1973، سه فروند از 14 موشك ساخته شده، توسط MiG-25P-10 شليك شدند. انواع گوناگوني از سرجنگي مورد آزمايش قرار گرفتند:
* سرجنگي به شدت منفجرهء چند تكه شونده (high explosive fragmentation)
* سرجنگي ميله‏اي شكل پيوسته (continuous-rod warhead)
ضمن اينكه آزمايشات رادار و جستجوگر موشك، بر روي هواپيماي مدل LL-2 ادامه يافتند.

به سال 1974، 11 بار آزمايشات پرتابي موشك، توسط هواپيماي MiG-25P-10 انجام شد و طي اين آزمايشات، 40 فروند موشك شليك شد. طي اين مدت، اولين پرتاب كننده‏هاي اين موشك به نام AKU-33 و سرهاي جنگي جديد به نام B-410 بر روي خط توليد قرار گرفتند. ضمن اينكه آزمايشات جستجوگر و رادار به نام MFBU-410/Zaslon در پايگاه هوايي Akhtubinsk و به وسيلهء هواپيماي LL-2 ادامه يافتند.

ورود به خدمت MiG-31
اولين پرواز هواپيماي جديد كه اكنون MiG-31 (به شمارهء №831) ناميده مي‎‏شد، به تاريخ 16 سپتامبر 1975 انجام شد. (تا پايان سال، بيش از 12 پرواز آزمايشي صورت گرفت) طي اين مدت، و قبل از ارسال اين هواپيما به كارخانه جهت بهينه‏سازي پرتابگرها، بيش از 20 پرتاب موشك از طريق هواپيماي MiG-25-P-10 انجام شد.
اولين آزمايشات پرتابي موشك از هواپيماي مدل LL-2 (همان Tu-104 كه حامل موشك شده بود و توسط شوروي از حالت غيرنظامي به نظامي تبديل شده بود) در همان سال به انجام رسيدند.
كار توسعه تا سال 1976 ادامه يافت. برخي آزمايشات، شامل پرتاب موشك با چترهاي بازشونده در آوريل همان سال به انجام رسيدند. آزمايشات كارخانه‏اي (Factory tests)، تا سال 1977 كامل شدند و طي اين مدت، 32 پرتاب موشك توسط هواپيماي شمارهء №832 به انجام رسيدند. اولين اين پرتابها، به تاريخ 26 ام مارس 1977، بر عليه يك هواپيماي MiG-17 كه در نقش يك هواپيماي بدون خلبان (Drone) انجام وظيفه مي‏نمود، انجام شد.
در طول سال 1978، قسمت جستجوگر موشك، مورد بهينه‏سازي قرار گرفت و تركيب رادار / موشك بر عليه 4 هدف جداگانه، در آگوست همان سال مورد آزمايش قرار گرفت.
 [لینک خارجی برای کاربران مهمان مخفی است، لطفا برای مشاهده لینک ثبت نام نموده و یا وارد سایت شوید] 

آزمايشات رسمي، به تاريخ مارس 1979 توسط MiG-31 شمارهء №83210 آغاز شدند. اين آزمايشات به سال 1980 با موفقيت تكميل گشتند.
به تاريخ 6 مي 1981، به دستور هيات رئيسهء عالي دولت اتحاد جماهير شوروي، R-33 رسمن وارد خدمت شد.

K-37
با تصميم دولت اتحاد شوروي به تاريخ آوريل 1983، طراحي موشك جديد K-37 (با نام izdeliye 610 كه نمونه‏اي ارتقاء يافته از R-33 بود) جهت استفاده در MiG-31M آغاز گشت.

R-37 دوربردترین موشک هوا به هوای جهان

اولين پرواز MiG-31M به شمارهء №0151 به تاريخ 21 دسامبر 1985 به انجام رسيد. اولين آزمايشات پرتابي K-37 توسط MiG-31M به سال 1988 به انجام رسيدند. اين آزمايشات تا پايان سال 1997 ادامه يافتند. به دستور پرزيدنت پوتین و به جهت مخفي ماندن جزئيات فني موشك R-37، كار توليد انبوه اين موشك، تا يافتن شريكي غير از مقاطعه‏كاران اوكرايني، معلق مانده است.

 [لینک خارجی برای کاربران مهمان مخفی است، لطفا برای مشاهده لینک ثبت نام نموده و یا وارد سایت شوید] 

منبع جهت اطلاعات بیشتر: [لینک خارجی برای کاربران مهمان مخفی است، لطفا برای مشاهده لینک ثبت نام نموده و یا وارد سایت شوید]

آخرین ويرايش توسط 2 on Reza6662, ويرايش شده در 0.

Captain
Captain
نمایه کاربر
پست: 1790
تاریخ عضویت: یک شنبه 6 فروردین 1385, 3:49 pm
سپاس‌های ارسالی: 8 بار
سپاس‌های دریافتی: 256 بار

پست توسط Saeid12345 » شنبه 4 آذر 1385, 7:41 pm

Reza6662,
دوست من دست شما درد نکند و بابت مطلب خوبتون از شما متشکرم. :D
ولي نميدانم شما چه اصراري داريد که سرعت موشک آر-33 برابر 3.5 ماخ است!!!!!!!!! :-?
حالا يکي اومده در ويکي پديا اشتباهي بجاي 4.5 نوشته 3.5 و شما هم اون را منبع خودت قرار دادي؟! :x
با مراجعه به تمام سايتهاي معتبر هوانوردي مشاهده ميکنيد که سرعت موشک آر-33 برابر 4.5 ماخ است. :shock:
ويکي پديا يک سايت شايد تخصصي است که گفته ميشود دايرالمعارف است و مطالب آنرا نه دانشمندان و متخصصان بلکه افراد معمولي تهيه و پست ميکنند که شما آنها را به متخصصان سايتهايي مانند فاس ترجيح ميدهيد؟! :-?

Colonel II
Colonel II
نمایه کاربر
پست: 4107
تاریخ عضویت: سه شنبه 11 بهمن 1384, 6:16 pm
سپاس‌های ارسالی: 4495 بار
سپاس‌های دریافتی: 4299 بار
تماس:

پست توسط Reza6662 » شنبه 4 آذر 1385, 9:11 pm

Saeid12345,
آقاسعيد، اصلاح کردم. هرچند به نظر من اگه R-33 داراي سرعتي حدود 4.5 ماخ بود، کار طراحي R-37 آغاز نمي شد. :-o
 [لینک خارجی برای کاربران مهمان مخفی است، لطفا برای مشاهده لینک ثبت نام نموده و یا وارد سایت شوید]    

Captain
Captain
نمایه کاربر
پست: 1790
تاریخ عضویت: یک شنبه 6 فروردین 1385, 3:49 pm
سپاس‌های ارسالی: 8 بار
سپاس‌های دریافتی: 256 بار

پست توسط Saeid12345 » شنبه 4 آذر 1385, 9:41 pm

Reza6662,
دوست من کار طراحي آر-37 براي روسيه ضروري بود چون اولا يک ميانبر براي اين کشور است و به جنگنده هاي روسي اين امکان را ميدهد که با تعداد بيشتري هواگرد دشمن از فواصل مافوق ديد درگير شوند و تلفاتي هم متحمل نشوند. بطور مثال هر فروند ميگ-31 در بدترين شرايط ميتواند با موشک آر-37 سه فروند اف-15 را رهگيري و منهدم کند که خوب روسيه فعلا توان درگيري مستقيم و نزديک هوايي با جنگنده هاي غربي بصورت انبوه را ندارد و به تعداد کافي سوخو-27 و ميگ-29 براي درگيري گسترده ندارد. ثانيا اين موشک پاسخي به جنگنده هاي نسل پنجم و چهارم و نيم آمريکا و اروپا ميباشد و به ناوگان هوايي روسيه اين قدرت را ميبخشد که با جنگنده هاي نسل چهار به نبرد با جنگنده هاي گران قيمت نسل پنج آمريکايي رفته و آنها را شکست دهد. خبرهايي حاکي از امتحان موشک آر-37 بر روي جنگنده سوخو-37و47 و ... رسيده است که شايد بتوان اين چنين نتيجه گيري کرد که نيروي هوايي روسيه در نظر دارد تا از موشک آر-37 استفاده گسترده تري کند و آنرا فقط مختص به ميگ-31 نکند که در اين صورت واقعا توان درگيري جنگنده هاي روسي خيلي بيشتر خواهد شد. چون قرار است تنها در حدود 150 الي 200 فروند جنگنده اف-22 ساخته شود پس روسيه در زمان حال احتياج فوري به جنگنده هاي جديد مانند سوخوي تي-50 ندارد و بنابراين با همين جنگنده هاي نسل چهار ميگ-31 و موشک آر-37 ميتوان به نبرد با اف-22ها رفت و پس از کنار زدن آنها جنگنده هاي ميگ-29 و سوخو-27 و ... وارد ميدان نبرد شوند.
درباره سرعت موشک آر-33 هم اين نکته را بگويم که همه دنيا سرعت 4.5 ماخ را قبول کرده اند و شما خودت هم قبل از ديدن مطلب پر از اشتباه سايت ويکي پديا سرعت فوق را قبول داشتي و از همه مهمتر اگر سرعت آر-33 تنها 3.5 ماخ بود پس چرا بر روي ميگ-31 از موشک R-27EM با برد 170 کيلومتر و توانايي رهگيري اهدافي در ارتفاع 10 متري سطح دريا و سرعت 4 استفاده نشده است؟! موشک فوق سنگين آر-33 با وزن 500 کيلو گرمي حتما بايد يک برتري نسبت به موشکهاي سنگين آر-27 داشته باشد که يکي از آنها سرعت بيشتر است. :D

Colonel II
Colonel II
نمایه کاربر
پست: 4107
تاریخ عضویت: سه شنبه 11 بهمن 1384, 6:16 pm
سپاس‌های ارسالی: 4495 بار
سپاس‌های دریافتی: 4299 بار
تماس:

پست توسط Reza6662 » شنبه 4 آذر 1385, 9:52 pm

Saeid12345,
بله دوست من.
موشک R-33 ضمن اينکه در زمان دوري تهيه شده و امکان دسترسي روسها در آن زمان به AIM-54 نبوده، مي تونه اهداف هوايي را با همان رادار قديمي S-800 از 10 متري تا 100 هزار فوتي شناسايي کنه و ساقطشون کنه.
در توضيحات اصلي مي خوندم که اين موشک، به راحتي چهار فروند MiG-17 بدون خلبان رو در فواصل بالاي 100 کيلومتر و در ارتفاعات گوناگون همزمان به طرفشون شليک کرده و سرنگونشون کرده.
بله در مورد نصب R-37 و Novator KS-172 بر روي سوخوي35، 37 و 47 هم مطلب هسن و هم عکس. چند سال پيش، روسها در نمايشگاه هوايي ابوظبي، موشک KS-172 رو بر روي Su-35 نصب کرده بودن. 8)
روسيه، با توسعهء R-33/37 و موشکهاي سام نظير Tor-M1 و S-300PMU2 و S-400 خودش رو درگير ساخت و توليد هواپيماهاي گران قيمت و پرهزينهء Stealth نکرده و در عوض به پدافند موثر روي آورده. :-(
رادار Zaslon-M امروزه در حال نصب بر روي تمام مدلهاي MiG-31 و Su-35 و Su-37 هست (و يا تعداد از سوخوها) و با اين کار، توان فوق العاده اي جهت رهگيري هواپيماهايي مثل F-22 يا B-2 به اونها داده ميشه. :-o
 [لینک خارجی برای کاربران مهمان مخفی است، لطفا برای مشاهده لینک ثبت نام نموده و یا وارد سایت شوید]    

Captain
Captain
نمایه کاربر
پست: 1790
تاریخ عضویت: یک شنبه 6 فروردین 1385, 3:49 pm
سپاس‌های ارسالی: 8 بار
سپاس‌های دریافتی: 256 بار

پست توسط Saeid12345 » شنبه 4 آذر 1385, 11:54 pm

Reza6662,
بله با گفته هاي شما موافق هستم و در واقع آمريکا در برابر ميانبرهاي زيرکانه روسيه تنها سه راه دارد :
1- با صرف هزينه بسيار سنگين تعدادي بسيار بيشتر از 180 فروند اف-22 توليد کند که در جنگ با روسيه اصلا به حساب نميان! مثلا 900 فروند که باعث ايجاد برتري هوايي تقريبا کامل بشود و با برتري يک به سه در برابر ميگ-31 آنها را کنار بزنند!
2- قبول کند که در برابر روسيه با روشهاي کنوني نميتواند پيروز شود و بنابراين بايد به دنبال روشهاي ضد ضد آمريکايي روسيه باشد که البته هزينه کمي هم ندارد و شايد ساليانه دهها ميليارد دلار هزينه داشته باشد و هيچگاه هم بطور کامل به تهديدات روسيه پايان نخواهد داد! چون روسيه از 15 سال پيش که اقتصادش را بطور کامل از دست داد به دنبال کشف نقايص ارتش آمريکا بود ولي آمريکا تنها به دنبال ادامه پروژه هاي جاه طلبانه و مافياني حاصل از دوران جنگ سرد و حتي زنده کردن برخي پروژه هاي شکست خورده مانند جنگ ستارگان بود و هست؟!
3- قبول بکند که با وضعيت کنوني هيچ شانسي در برابر روسيه مسلح به 150 موشک هسته اي عملياتي زاتان و ... ندارد!
البته در مورد نصب موشکهاي فوق دوربرد بر روي جنگنده سوخو-35 من شک دارم چون اين جنگنده براي صادرات است و شايد روسيه خواسته که تبليغات کذايي بکند تا مشتري جذب کند؟!
آيونيک جنگنده سوخو-35 بسيار پيشرفته است و در سطح سوخو-30 مدل MKI و MKK3 ميباشد (حتي قويتر و توانايي شليک به عقب را هم دارد!) اما آيونيک جنگنده سوخو-37 را من ميتوانم آخرين سطح فناوريهاي نسل چهار و چهار و نيم جنگنده ها بنامم که يک قدم جلوتر از آن ميرسد به تکنولوژي نسل پنجم جنگنده ها ولي با هزينه فوق العاده سرسام آور!
ولي به نظر من بايد روسيه به فکر ساخت جنگنده هايي مانند ميگ1.42و1.44 و سوخو-47 و تي-50 باشد و توجه بيش از اندازه به راههاي ميانبر چندان هم معقول نيست! :-(

ارسال پست

بازگشت به “موشكهاي هوا به هوا”