در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه مباحث مرتبط با هواپيماهاي نظامي به بحث بپردازيد
Captain

Captain



نماد کاربر
پست ها

1783

تشکر کرده: 4 مرتبه
تشکر شده: 71 مرتبه
تاريخ عضويت

شنبه 29 اردیبهشت 1386 15:58

آرشيو سپاس: 11669 مرتبه در 1512 پست

Re: آشنایی با جنگنده دفاع هوایی میگ-29

توسط typhoon » يکشنبه 9 مرداد 1390 22:43

سلام
ببینید این ضعف طراحی از کجا نشات می گیرد البته من اطلاعی ندارم.اما مسئله مورد نظر من این است که در  اوایل دهه 70 به این سو و در تعریف واژه برتری هوایی ،برتری بیشتر از آن جنگنده ای است که دست برتر را در شلیکهای فامد داشته باشد.ضعف شدید روسها ،خصوصا در اون دوره در بحث رادار و جنگ الکترونیک باعث شد که اکثر نسل 3 و 4 های روسی در برابر هم نسل های غربی خود حرف زیادی برای گفتن نداشته باشند.یعنی خلبان اون ایگل،با علم به قدرت اون موشک آر 73 هیچ وقت خودش رو وارد داگ فایت با فالکروم نمی کرد،خیلی راحت از فاصله 30 و یا 40 کیلومتری و Bye Bye .
البته از حق نگذریم که روسها در نسل 4.5 تا حد زیادی جبران معافات کرده و در سوخوهای 30 و 35 و یا میگ 35 جنگنده های خوب و استانداردی را به بازار عرضه کردند.حالا ببینیم کی این ثروتهای روسیه به کار می آید و خط تولیدهای آن را به راه می اندازد.
جناب چکا و سایر دوستان
منتظر باشید،این بحثهای این تاپیک بنده رو مجبور کرد یک مقاله سنگین و طولانی در رابطه با موشکهای هوا به هوا رو که به مقایسه غرب و شرق در این زمینه در اواخر جنگ سرد و بعد از آن می پردازه رو برای شماره شهریور و یا مهر مجله حاضر کنم.صبر کنید،در اون مقاله به سوالات شما پاسخ خواهم داد.
Old soldiers never die.They just fade away

Hesam - 1994 از این پست سپاسگزاري کرده است

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب typhoon تشکر کرده اند:
ASHKAN95, cheka

Major

Major



نماد کاربر
پست ها

763

تشکر کرده: 0 مرتبه
تشکر شده: 23 مرتبه
تاريخ عضويت

جمعه 14 آبان 1389 01:26

آرشيو سپاس: 3220 مرتبه در 668 پست

Re: آشنایی با جنگنده دفاع هوایی میگ-29

توسط cheka » دوشنبه 10 مرداد 1390 02:27

البته چند نکته ی دیگر هم در این مورد باید اشاره بشه : اولا ، Mig-29A معمولا با کمک رادارهای زمینی عملیات انجام میده که این ضعف راداریش به توانایی ماموریتیش خدشه ی زیادی وارد نکنه .

ثانیا اینکه بیشتر بحثهایی که تا الان انجام شد روی مدل Mig-29A که مدل اولیه ی میگ-29 هست انجام شده ، اما در حال حاضر از حدود 260 فروند جنگنده ی Mig-29 که در حال حاضر در ارتش روسیه در حال خدمت هستند احتمالا 100 فروند ، از نوع Mig-29S و Mig-29M هستند. (این عدد 100 فروند رو به این دلیل احتمال دادم که ارتش روسیه در برنامه ی مدرنیزاسیون خودش قصد داره تنها 150 فروند از 260 فروند میگ-29 خودش رو به استاندارد Mig-29SMT ارتقا بده.)
طبق ویکیپدیا (که البته منبع این اطلاعاتش رو مشخص نکرده) تا امروز حداقل 48 فروند Mig-29S توسط شرکت میگ تولید شده است .

در مورد قابلیتهای مدل Mig-29S که در ناتو به Fulcrum-C معروف هست ، فکر کنم همین که در سال 1997 ، آمریکا 14 فروند از این جنگنده رو از ترس اینکه ایران خریداریشون کنه ، زودتر از مولداوی خرید . نشون دهنده ی قابلیت های مدل Mig-29S باشه . مدل Mig-29S مجهز به به سامانه ی هدفگیری حرارتی (IRST) هست که مثل Su-27 ، قابلیت شلیک موشک حرارتی بصورت Stealth رو به هواپیما میده . رادار Mig-29S به مدل جدیدتر N109M با برد 80 کیلومتر برای اهدف در ابعاد جنگنده و توانایی ردیابی 10 هدف بصورت همزمان و درگیری با 2 هدف بصورت همزمان با استفاده از موشکهای هدایت راداری ارتقا پیدا کرد . مدل S قابلیت استفاده از موشکهای R-77 (با برد بین 40 تا 80 کیلومتر) رو دارد و مجهز به رادار فعال داخلی است .





دو عکس از جنگنده های مدل Fulcrum-C ارتش روسیه
مدل Mig-29M که در ناتو به Super Fulcrum معروف هست البته در تعداد نامشخصی در ارتش روسیه وجود دارد ، در 2008 خبر از افتتاح خط تولید این جنگنده تا 2010 در کارخانه ی هواپیماسازی Sokol داده شد . Mig-29M مجهز به رادار قدرتمند Zhuk-ME با برد 120 کیلومتر برای اهدف در ابعاد جنگنده (250 کیلومتر در ابعاد کشتی) ، توانایی ردیابی 10 هدف و درگیری با 4 هدف بصورت همزمان است . همچنین مجهز به سیستمهای دیجیتالی ، نمایشگر LCD ، سامانه های هدفگیری حرارتی و ... است .
دعا نکنید زندگی آسانی داشته باشید ، دعا کنید انسانهایی قوی باشید.

جان.اف.کندی

Hesam - 1994 از این پست سپاسگزاري کرده است

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب cheka تشکر کرده اند:
ASHKAN95, X.Nima, Omicron

Commander

Commander



نماد کاربر
پست ها

1067

تشکر کرده: 1060 مرتبه
تشکر شده: 935 مرتبه
تاريخ عضويت

جمعه 31 فروردین 1386 18:10

محل سکونت

ارومیه

آرشيو سپاس: 11654 مرتبه در 944 پست

Re: MiG-29UPG

توسط kayvan6079 » جمعه 16 دی 1390 23:35

kayvan6079 نوشته است:گونه بهینه سازی شده جنگنده میگ-29 ویژه نیروی هوایی هند - MiG-29UPG


طی قرارداد 900 میلون دلاری مقرر گردیده تعداد 69 فروند فالکروم هندی طی یک دوره 2 ساله ارتقا یابند.

ارتقا شامل موتور جدید RD-33-3M، جایگزینی رادار  لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد  با رادار  لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد ، کامپیوتر مرکزی، صندلی ها، نشاندهنده و هدفگیر روی کلاه، سیستم های ناوبری و رادیویی، کابین، توانایی سوختگیری هوایی و برخی اصلاحات خواهد بود.



MiG-29UPG & Kh-35E

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
حقيقت را بدانيد تا رها شويد؛ دانش قدرت است زيرا به شما اجازه تصميم گيري آگاهانه بر اساس حقايق هستي را مي دهد، نه بر اساس باورهاي گاها اشتباه شما!

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب kayvan6079 تشکر کرده اند:
ramin11, CAPTAIN PILOT, SAMAN, reza4087, C.A.D.I.L.L.A.C, Java, Shahbaz, KH.I.A.2500, shola

Captain

Captain



نماد کاربر
پست ها

603

تشکر کرده: 0 مرتبه
تشکر شده: 58 مرتبه
تاريخ عضويت

دوشنبه 14 شهریور 1390 17:53

آرشيو سپاس: 7961 مرتبه در 623 پست

آشنایی کامل با جنگنده دفاع هوایی میگ 29 فالکروم

توسط Goebbels » پنج شنبه 29 تیر 1391 17:24

به نام خدا

باسلام


مقدمه
در پایان دهه 60 نیروی هوایی بسیاری از کشورهای جهان که دارای صنعت هوایی توسعه یافته ای بودند ، جت های جنگنده نسل دوم نظیر میکویان گورویچ میگ 21 ، مک دانل داگلاس اف 4 فانتوم(شبح) ، نورثروپ اف 5 تایگر و داسو میراژ3 را در اختیار داشتند. این جنگنده ها بر اساس الزاماتی همچون ارائه کارایی بالا (پرواز با سرعت دو ماخ و سقف پرواز 19000 الی 20000 متر) ، به کارگیری موشک های هدایت شونده هوا به هوا و برخورداری  از رادار کنترل آتش برای انجام عملیات در شب و روز و در تمامی شرایط آب و هوایی طراحی شده بودند . در همان زمان جنگنده های نسل سوم  نظیر  میگ 23 در اتحاد جماهیر شوروی ، داسو میراژ اف 1 در فرانسه و ساب 37 ویگن در سوئد در حال ظهور بودند. در طراحی و ساخت این جنگنده ها سرعت و سقف پروازی نسبت به نسل گذشته تغییری حاصل نکرد و الزامات اصلی  شامل افزایش برد ، بهبود مانورپذیری ،  قابلیت فرود و برخاست از باند های نیمه آماده و قابلیت انجام عملیات های مختلف (چند منظوره) بود. در آواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد میلادی جنگنده های نسل سوم  به خدمت گرفته شدند ، این موضوع با ارتقا و بهینه سازی جنگنده های نسل دوم همچون میگ 21 و اف 4 فانتوم نیز همراه بود . با این حال سازندگان هواپیما در دو طرف پرده آهنین بر روی ساخت نسل چهارم جنگنده ها نیز کار میکردند ، نسلی که ستون فقرات نیروی هوایی کشور های عضو  پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و اعضای پیمان ورشو در دهه های بعدی بود. ایالات متحده آمریکا در ماه مارس سال 1966 با برنامه جنگنده آزمایشی (FX) اولین قدم در راه ساخت جنگنده های نسل چهارم را برداشت.  بوئینگ ، لاکهید و صنایع هوانوردی آمریکای شمالی (North American) برای اجرای این برنامه وارد رقابت شدند. طرح پایه ای برای ساخت جنگنده آزمایشی ، جنگنده ای تک سرنشین و دوموتوره تعریف شد که وزن ناخالصی معادل  27 تن و سرعتی برابر 3 ماخ داشت . اما تجربیات حاصل از جنگ ویتنام ، آمریکا را بر آن داشت تا در مفهوم جنگنده پیشرفته تغییراتی ایجاد کند. رادار قدرتمند و موشک های هوا به هوا  باعث برتری اف 4 در مقابل میگ 21 در نبرد هوایی دوربرد و میانبرد بود اما در نبرد نزدیک هوایی میگ  21 به دلیل وزن کمتر و مانورپذیری به مراتب بیشتر ، اف 4 را شکست میداد. از این رو طرح ساخت جنگنده آزمایشی بر پایه یک جنگنده سبک وزن با الزامات عملیاتی عمومی (GOR)  قرار گرفت. این الزامات تجهیزات توپ های نصب شده در داخل بدنه و تعدادی موشک هوا به هوای کوتاه برد را نیز شامل میشد. این طرح بعد ها با تجدید نظر نیروی هوایی آمریکا تغییر یافت . به جای یک جنگنده سبک ، جنگنده ای سنگین مد نظر قرار گرفت و رادار کنترل آتش با موشک های هوا به هوای میان برد نیز به آن اضافه شد. در طرح جدید وزن جنگنده به  20 تن رسید همچنین سرعت جنگنده به 2.5 ماخ کاهش پیدا کرد. در سال 1969 صنایع هواپیما سازی آمریکا طراحی و ساخت جنگنده بر پایه طرح تغییر یافته مورد نظر نیروی هوایی را آغاز کردند. سرانجام شرکت لاکهید با طرح  اف -15 ایگل (عقاب) برنده رقابت طراحی جنگنده آزمایشی(FX)  اعلام شد  و اواخر سال 1969 قراردادی با این شرکت به امضا رسید. نمونه اولیه تحت نام YF-15A در بیست و هفتم جولایی سال 1972 اولین پرواز خود را انجام داد و در نوامبر سال 1974 نمونه نهایی برای تولید تحویل شد. هرچند طرح جنگنده  سبک وزن تاکتیکی اجرایی نشد و به جای آن جنگنده سنگین وزن اف 15 به ساخت رسید  اما این طرح به طور کلی کنار گذاشته نشد تا اینکه در اوایل سال 1970 ، فرماندهی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا تصمیم بر ساخت جنگنده ای سبکتر و ارزانتر از جنگنده سنگین وزن اف 15 گرفت. جنگنده ای که 9 الی 10 تن وزن ، آویونیک نسبتا ساده ، تسلیحات محدود و مانور پذیری بالایی داشته باشد .تصمیم بر اجرای برنامه طراحی وساخت جنگنده سبک وزن (LWF) در ژانویه سال 1972 اعلام گردید که در این برنامه جنگنده میگ 21 به عنوان نقطه هدف برای طراحان در نظر گرفته شد. در فوریه سال 1972 جنرال داینامیکز، نورثروپ و مک دانل داگلاس ، بوئینگ ، صنایع هوافضای LTV  و لاکهید طرح های پیشنهادی خود را برای جنگنده سبک وزن ارائه کردند که مدل 401 جنرال داینامیکز و طرح پی 600 نورثروپ  برای ساخت نمونه در مقیاس اصلی پذیرفته شدند. در ماه اوریل  دو نمونه آزمایشی YF-16  و YF-17  توسط دو شرکت مذکور به ساخت رسید. هر دو جنگنده آزمایشی در سال 1974 اولین پرواز خود را انجام دادند اما در پایان آزمایشات پروازی این YF-16  بود که در رقابت به پیروزی رسید. پس از انتخاب طرح اصلی ، نیروی هوایی آمریکا  اضافه کردن قابلیت ضربتی به جنگنده  تحت برنامه جنگنده رزم هوایی (ACF) را خواستار شد که در نهایت با برآوردن خواسته های نیروی هوایی ، طرح نهایی با نام اف 16A یا شاهین رزمنده اولین پرواز خود را در هشتم دسامبر سال 1976 انجام داد و در آگوست سال 1978 به تولید رسید. هرچند طرح YF-17  در ابتدا رد شد اما با تلاش نورثروپ این جنگنده ، به عنوان یک جنگنده چند منظوره ناونشین برای نیروی دریایی ایلات متحده آمریکا پذیرفته شد.  پس از اعمال برخی تغییرات در طرح ، نمونه در مقیاس اصلی در ژانویه سال 1976 ساخته شد و اف 18 هورنت نام گرفت. نمونه ساخته شده در 18 نوامبر سال  1978 اولین پرواز خود را انجام داد و در نهایت مراحل تولید جنگنده اف 18 از 1979 آغاز شد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اولین نمونه آزمایشی جنگنده سبک وزن YF-16 A با شماره سریال 1567-72 و رنگ آمیزی خاص شرکت جنرال دینامیکز. این جنگنده دارای ورودی هوای غیر معمول است که در زیر کابین قرار گرفته همچنین از بدنه ای با ساختار ادغام شده (Blended) بهره میبرد که درآن  لبه حمله بال در محل اتصال بال به بدنه امتداد داده شده است (LERX)

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
مک دانل داگلاس F-15A با شماره سریال 0287-71 در حال انجام آزمایشات پروازی

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
نورثروپ YF-17A هر چند در رقابت با YF-16A  ناکام ماند اما به طرح پایه ای برای ساخت جنگنده اف 18 هورنت تبدیل شد. جنگنده ای که از نظر ویژگی ها در میان اف 16 و اف 15 قرار میگیرد.

علاوه بر ایالات متحده آمریکا ، اتحاد جماهیر شوروی نیز طرح هایی را در زمینه ساخت جنگنده نسل چهارم دنبال میکرد که یکی از این طرح ها به ساخت جنگنده میگ 29 منجر شد.

میگ 29

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

قسمت اول : شکل گیری


در اواخر سال 1960 اتحاد جماهیر شوروی همزمان  با مطالعات اولیه برنامه جنگنده پیشرفته تاکتیکی (PFI) و برنامه تولید انبوه جنگنده پیشرفته سبک وزن (PLMI) ، کار بر روی طراحی مفهومی جنگنده نسل چهارم خود را نیز آغاز کرده بود. در این راه تجربیات حاصل از نبرد هوایی کشور هایی که از تجهیزات روسی بهره میبردند ، مهندسین روسی را در درک بهتر قابلیت ها و الزامات عملیاتی جنگنده یاری داد. از جمله نکات مورد نظر در طراحی جنگنده نسل چهارم شوروی ، تطبیق تکنولوژی مورد نیاز طراحی و ساخت با ظرفیت های صنعتی اتحاد جماهیر شوروی بود تا در صورت ساخت نمونه ای پیشرفته امکان تولید انبوه آن فراهم باشد. جنگنده نسل جدید می بایست از موشک های هوا به هوای جدید در برد های مختلف و سیستم  پیچیده کنترل تسلیحات برخوردار می بود.به منظور طراحی و توسعه چنین جنگنده ای ، سه طراح برتر هواپیما و دفاتر طراحی آن ها دست به کار شدند که دفاتر طراحی تجربی  (OKB)  155 به سرپرستی آرتیوم ایوانویچ میکویان ، 51 به سرپرستی پاول اوسیپویچ سوخو و 115 به سرپرستی الکساندر سرگیویچ یاکولف را شامل میشد. در سال 1971 موسسه مرکزی تحقیقات شماره 30 (TSNII-30) که زیر مجموعه وزارت دفاع اتحاد جماهیر شوروی بود ، قابلیت های رزمی مورد نیاز برای طراحی و ساخت نمونه اولیه جنگنده نسل چهارم در طی برنامه جنگنده پیشرفته تاکتیکی (PFI) را تعیین کرد. این قابلیت ها انجام عملیات در شب و روز و در هر شرایط آب و هوایی ، نابودی جنگنده دشمن در نبرد هوایی نزدیک با موشک های هوا به هوای کوتاه برد وتوپ نصب شده در داخل بدنه ، رهگیری هوایی دوربرد با استفاده از رادار داخلی و یا هدایت توسط ایستگاه های رهگیری زمینی (GCI) و نابودی جنگنده دشمن با استفاده از موشک های هوا به هوای برد متوسط ، ایجاد پوشش هوایی برای نیروهای خودی و امکان دفاع نقطه ای از مراکز حساس ، نابود کردن هواپیماهای شناسایی دشمن ، اسکورت بمب افکن های سنگین ، نگاه به پایین و شلیک به پایین (Look Down-Shoot Down) برای مقابله با اهداف پروازی که در ارتفاعی پایینتر از جنگنده پرواز میکنند ، انجام عملیات در محیط های آلوده به اخلال فعال و غیر فعال الکترونیکی ،  انجام شناسایی تاکتیکی و نابودی اهداف کوچک زمینی با استفاده از بمب  ، راکت  و توپ را شامل بود. در طراحی جنگنده  نسل چهارم شوروی ، جنگنده های  اف 15 ، نورثروپ P530   وYF-17   به عنوان رقیب در نبرد هوایی و جنگنده های اف 4 ای ، اف 111، تورنادو و جگوار به عنوان اهداف پروازی برای نقش رهگیری یا قاتل شکارچی(Hunter-Killer) در نظر گرفته شدند. عمده ترین تفاوت های جنگنده پیشرفته تاکتیکی (PFI) نسل چهارم با جنگنده های پیشین نسل سوم در افزایش قابل توجه مانور پذیری ، آویونیک پیشرفته و تسلیحات دقیق تر و موثرتر و به طور کلی افزایش قابل توجه قابلیت های رزمی بود. به منظور دستیابی به چابکی و مانورپذیری بالا در جنگنده ، می بایست از طراحی آیرودینامیک جدید با بهبود نسبت برا به پسا (Lift/Drag Ratio) و پیشرانه ای سبک تر ، قویتر ، با بهره وری بالاتر و نسبت قدرت به وزن قابل قبول استفاده میشد. برای بهبود اویونیک نیز باید سیستم یکپارچه کنترل تسلیحات دارای کامپیوتر دیجیتال و سیستم جستجو و ردیابی مادون قرمز (IRST) به عنوان مکمل رادار در نظر گرفته میشد. علاوه بر این موشک های کوتاه برد و میانبرد جدید با دقت بیشترو اطمینان پذیری بالاتر و توپ دارای نرخ آتش بالاتر و برد بیشتری نیز باید به ساخت میرسید. دفتر طراحی میکویان کار بر روی طراحی و ساخت جنگنده نسل چهارم را در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد آغار کرد. در ابتدایی ترین مراحل طراحی ، برای جنگند نام میگ 29 تعیین شد. در ابتدا مسئولیت کل پروژه میگ 29 به گلب لوزینو/ لوزینسکی واگذار شد. کسی که پیشتر از این مسئول پروژه  رهگیر سنگین میگ 25 ام پی(بعد ها میگ 31 فاکس هوند) بود. نقشه مادر(اصلی) جنگنده توسط بخش طراحی اولیه  (PD) به سرپرستی دکتر الکساندر چوماشنکو متخصص برجسته آیرودینامیک تهیه شد. علاوه بر دفتر طراحی میکویان دو بخش پژوهشی مهم نیز فعالانه در طراحی و ساخت میگ 29 مشارکت کردند که موسسه مرکزی آیرودینامیک و هیدرودینامیک ژوکوفسکی  TSAGI (به احترام نیکلای ژوکوفسکی نام گذاری شده است) در بخش مشاوره برای طراحی و موسسه پژوهش دولتی سیستم های هواپیما (GOSNIIAS) در بخش طراحی و ساخت اویونیک را شامل میشد. هر دو این موسسات در شهر ژوکوفسکی در جنوب مسکو واقع شده اند.  انتخاب پیکره بندی و طرح آیرودینامیکی مناسب برای جنگنده کلیدی ترین قسمت مسئولیت بخش طراحی اولیه بود. مهندسین این بخش دو پیکره بندی برای جنگنده انتخاب کردند که اولی بر پایه طرح های معمول  و دومی بر پایه طرح بال و بدنه ادغام شده  (BWB) یا طرح اینتگرال بود. که در آن نقاط اتصال بال ها به بدنه مشخص نبوده و لبه حمله بال تا محل اتصال بال و بدنه (ریشه بال) امتداد می یافت.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
ارتشبد پاول استپانویچ کوتاخوف فرمانده کل نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی و از جمله مقامات رده بالای تصمیم گیرنده در برنامه طراحی و ساخت میگ 29

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
سپهبد پیوتر دمنتیف وزیر صنعت هواپیماسازی شوروی در دهه هفتاد و از جمله تصمیم گیرندگان در مورد برنامه میگ 29

درمراحل ابتدایی طراحی جنگنده میگ 29 ، طراحان روسی جنگنده ای با یک پیشرانه توربوجت با ورودی هوای داخل بدنه را در نظر داشتند. این طرح با توجه به اشغال فضای داخلی بدنه توسط ورودی هوا وتجربیات حاصل از جنگنده های تک موتوره همچون میگ 21 ، میگ 23 و میراژ 3 به کلی رد شد در عوض  طرحی ارائه شد که در آن جنگنده دارای دو پیشرانه بوده و از دو ورودی هوا در خارج از بدنه بهره میبرد. با وجود دو موتور علاوه بر افزایش بقا و اطمینان پذیری ، قابلیت حمل تسلیحات جنگنده نیز افزایش می یافت. در مجموع سه پیکره بندی برای جنگنده ارائه شد .در پیکره بندی اولیه این جنگنده دارای دو بال ذوزنقه ای شکل نصب شده بر شانه بدنه (shoulder wing)  با پیش بال (slat) و لبه حمله امتداد یافته تا ریشه بال  (LERX) ، دو بالچه عقب نصب شده در پایین بدنه و یک سکان عمودی نصب شده در روی بدنه بود. ورودی های دو بعدی هوای  پیشرانه ها به رمپ عمودی کنترل جریان ورودی هوا مجهز بود که از این جهت میگ 29 به میگ 25 فاکس بت و اف 15 شباهت داشت. برای نصب تسلیحات بر روی جنگنده شش نقطه تقویت شده برای نصب تسلیحات در نظر گرفته شده بود که از این تعداد ، چهار نقطه برای حمل موشک های هوا به هوای میانبرد و دو نقطه برای حمل موشک های هوا به هوای کوتاه برد به منظور نبرد نزدیک هوایی (Dog Fight) بود .  پیکره بندی دوم براساس طرحی بین جنگنده میگ 29 و رهگیر میگ 31 بود . جنگنده ای که از ترکیب ویژگی های میگ 29 و میگ 31 برخوردار باشد . این جنگنده به چهار موشک هوا به هوای میانبرد K-25 مجهز میشد. موشک K-25 بر پایه موشک  AIM-7E  اسپارو ساخت ایالات متحده آمریکا بود که در جنگ ویتنام به دست نیروهای ویتنامی افتاد و پس از آن توسط کشتی به اتحاد جماهیر شوروی حمل شد تا مورد بررسی و مهندسی معکوس قرار بگیرد. برنامه ساخت این موشک در نهایت متوقف شد. پیکره بندی سوم نیز براساس طرح ادغام بدنه و بال ها  (BWB) بود با این تفاوت که نسبت به دو پیکره بندی پیشین ، نتیجه طرح جنگنده ای سبک وزن با وزن ناخالص 13.5 تن (29760 پوند) بود. جنگنده ای که نه تنها از طرح های پیشین سبکتر بود بلکه از طرح T10  ارائه شده توسط سوخو (بعدها سوخو 27 فلانکر) با حداکثر وزن برخاست 21 تن (46300 پوند) و جنگنده تک موتوره میگ 23 ام با وزن 15.7 تن (34610 پوند) در حالت مسلح نیز سبکتر بود. طرح ادغام بال ها و بدنه و لبه حمله امتداد یافته تا ریشه بال (LERX) یکی از مشکلات موجود در طراحی یعنی یافتن جایگاه مناسب در بدنه برای نصب توپ را نیز حل میکرد. مشکلی که در طرح های معمول با دشواری های زیادی در طراحی مواجه بود. توپ در داخل بدنه و در انتهای لبه حمله بال نصب میشد. علاوه بر وزن کمتر در پیکره بندی سوم جنگنده ابعاد کوچکتری از میگ 29 داشت و مساحت بال های آن تنها 25 متر مربع بود. لازم به ذکر است که طرح بال و بدنه ادغام شده  (BWB) نیز مخالفان خود را داشت. برخی مهندسان روسی ادعا میکردند درطراحی معمول ، ساخت جنگنده آسانتر خواهد بود و سطح مقطع جنگنده نیز کمتر خواهد شد. با توجه به مخالفت ها، یاکوف سلتسکی مهندس بخش طراحی اولیه (PD) به منظور کاهش سطح مقطع جنگنده ، تغییراتی همچون کاهش ارتفاع مخزن سوخت داخلی را در طرح نهایی اعمال کرد . سه پیکره بندی معرفی شده در نهایت برای تصمیم گیری نهایی به مدیران برنامه ارائه شد.
در سال 1971 موسسات مختلفی در قالب وزارت صنعت هواپیما سازی و نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی کار بر روی تعریف مجدد مفهوم جنگنده نسل جدید برای دهه هشتاد را آغاز کردند. تجزیه و تحلیل روند توسعه سخت افزار و تاکتیک ها نشان داد که جنگنده نسل جدید نیاز مند طیف وسیعی از قابلیت های عملیاتی است تا نیاز های روز را برطرف سازد. به صورت ایده آل نیروی هوایی می بایست از چند نوع مختلف از جنگنده ها با قابلیت های متفاوت  و تسلیحات بهینه شده استفاده کند تا امکان انجام عملیات های متفاوت را داشته باشد. به عنوان مثال جنگنده در رهگیری و مقابله با هواگرد های دشمن در منطقه خودی از هدایت ایستگاه های رهگیری زمینی (GCI) برخوردار است اما در منطقه دشمن باید به صورت کاملا مستقل نسبت به رهگیری و کشف هواگرد های دشمن اقدام کند. یک رهگیر باید از سرعت و نرخ سعود مناسب در کنار تسلیحات هوا به هوای مناسب و قابلیت نگاه به پایین و شلیک به پایین برخوردار باشد. یک جنگنده در نقش اسکورت باید از برد مناسبی داشته باشد تا امکان پشتیبانی از بمب افکن ها در محدوده 250 الی 300 کیلومتری (155 الی 186 مایلی) درعمق خاک دشمن برای آن فراهم شود. همچنین می بایست از مانورپذیری بالا ، نسبت مناسب وزن به قدرت موتور ها و موشک های هوا به هوای کوتاه برد برای نبرد هوایی نزدیک برخوردار باشد تا بتواند ماموریت خود را با موفقیت به انجام برساند. ساخت جگنده ای که تمامی ویژگی های ذکر شده را به صورت یکپارچه در خود داشته باشد غیر ممکن می نمود و اتحاد جماهیر شوروی نیز از ظرفیت های لازم برای چنین کاری برخوردار نبود. اما چاره کار اجرای دو برنامه جنگنده پیشرفته تاکتیکی  (PFI) و تولید انبوه جنگنده پیشرفته سبک وزن PLMI (بعد ها به برنامه جنگنده سبک وزن تاکتیکی (LFI ) تغییر نام یافت) به صورت مکمل یکدیگر بود . جنگنده پیشرفته تاکتیکی ، جنگنده ای سنگین وزن محسوب میشد که قابلیت انجام عملیات در 250 الی 300 کیلومتر خارج از مرزهای خودی را داشت علاوه بر این دارای پیچیدگی های زیادی در زمینه ساخت بود و در کنار آن به مخازن سوخت با ظرفیت بالا ، تسلیحات گسترده و مناسب (چهار موشک هوا به هوای برد متوسط و دو موشک هوا به هوای برد کوتاه به همراه توپ نصب شده در داخل بدنه)، سیستم های ارتباطی ، ناوبری و پشتیبانی الکترونیک  (ESM) مجهز بود و میتوانست در نقش پدافندی در نیروهای پدافند هوایی (PVO) نیز به کار گرفته شود. در نقطه مقابل جنگنده سبک وزن تاکتیکی  بیشتر توانایی انجام عملیات در منطقه خودی و در نهایت در 100 الی 150 کیلومتر خارج از مرزها را داشت و ساخت آن نسبتا آسان و کم هزینه بود و از تسلیحات محدودی  (دو موشک هوا به هوای کوتاه برد به همراه یک قبضه توپ)  بهره میبرد.  این جنگنده برای پرواز و نگهداری به خلبانان و پرسنل زمینی با سطح مهارت متوسط نیاز داشت وعلاوه بر این امکان فرود و برخاست آن در بانده ای نیمه آماده فراهم بود. به طور کلی برنامه جنگنده پیشرفته تاکتیکی به میزان 30 الی 35 درصد و جنگنده پیشرفته سبک وزن به میزان 65 الی 70 درصد از نیاز شوروی برای پاسخگویی به جنگنده های اف 15 و اف 16 آمریکایی را تامین میکرد .

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
گلب لوزینو/ لوزینسکی معاون طراح در دفتر طراحی تجربی 155 و مسئول برنامه میگ 29


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
الکساندر چوماشنکو مسئول طراحی اولیه دفتر طراحی تجربی 155 ، کسی که پیکره بندی عمومی جنگنده ها را مشخص میکرد

طراحی مفهومی بر پایه دو برنامه مکمل ، جنگنده پیشرفته تاکتیکی  (PFI) و جنگنده سبک وزن تاکتیکی (LFI ) با مشارکت دفاتر طراحی ، مرکز تحقیقات و توسعه نیروی هوایی (R&D) و صنایع هواپیما سازی پیگیری شد. در این مرحله الزامات خاص عملیاتی (SOR) برای جنگنده نسل چهارم تعریف شد. نیاز های کلیدی در طرح جدید پیروزی در نبرد های هوایی نزدیک به کمک مانورپذیری بالا ، نسبت قدرت به وزن بالا و سیستم کنترل تسلیحات موثر بود. در این میان سرهنگ سوخانکین مدیر موسسه مرکزی تحقیقات شماره 30 و پاول فدوسوف مدیر موسسه پژوهش دولتی سیستم های هواپیما نقش کلیدی در تعریف و تصویب دو طرح مکمل جنگنده پیشرفته تاکتیکی و جنگنده سبک وزن تاکتیکی ایفا کردند . چرا که متقاعد کردن مارشال کوتاخوف فرمانده نیروی هوایی بسیار مشکل بود. اوضاع زمانی بدتر شد که دیمیتری اوستینوف به وزارت دفاع اتحاد جماهیر شوروی منصوب شد.در ماه مه 1971 وزارت صنعت هواپیما سازی شوروی (MAP) برای اولین بار شورای علمی فنی برای بحث در مورد برنامه جنگنده پیشرفته تاکتیکی تشکیل داد. در جلسات اولیه صرفا مهندسین و طراحان حضور داشتند و نماینده ای از نیروی هوایی دعوت نشد. در جلسه برگزار شده طراحان به بحث و تبادل نظر درمورد گزینه های درپیش رو پرداختند علاوه بر این گزارشی از چشم انداز پژوهش در صنایع هوانوردی و مشکلات آن توسط معاونت موسسه مرکزی آیرودینامیک و هیدرودینامیک ژوکوفسکی  (G.S.BUSCHGENS) و معاونت موسسه پژوهش دولتی سیستم های هواپیما (A.M.BATKOV) ارائه شد .

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
ارتشبد دیمیتری اوستینوف وزیر دفاع وقت شوروی

موسسه پژوهش دولتی سیستم های هواپیما (GOSNIIAS) که تحقیقات گسترده ای در زمینه توسعه قابلیت های رزمی در جنگنده های غربی انجام داده بود طرح تشکیل یک نیروی هوایی متشکل از جنگنده سبک وزن و جنگنده پیشرفته تاکتیکی سنگین وزن نسل چهارم را ارائه داد. به متعاقب ارائه این طرح ، نمایندگان تمامی دفاتر طراحی در شوروی برای مشارکت در این طرح اعلام آمادگی کردند. در این میان دفتر طراحی میکویان اولین دفتر طراحی بود که برای ایجاد و ارائه طرح خود اقدام کرد. گلب لوزینو/ لوزینسکی معاون طراح و کسی که مسئول برنامه جنگنده پیشرتفه تاکتیکی در دفتر طراحی میکویان بود ، طرح میگ 29 را به عنوان طرح ابتدایی و موقت تعیین کرد. علاوه بر این طرح میگ 23 نیز به عنوان مرجع دیگری برای طراحی در نظر گرفته شد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
راستیسلاو بلیاکوف کسی که پس از مرگ آرتیوم میکویان به عنوان سر طراح دفتر طراحی تجربی میکویان انتخاب شد

بخش طراحی اولیه (PD) دفتر طراحی میکویان در مدت دو سال ، چندین طرح با قابلیت ها و ویژگی های مختلف برای برنامه جنگنده پیشرفته تاکتیکی تهیه کرده و در کنار آن طرح میگ 29 را نیز توسعه داده بود. روند توسعه و تکامل طرح میگ 29 بعد ها تا آنجایی پیشرفت که طرح نهایی وجه اشتراک ناچیزی با طرح اولیه داشت. میگ 29 به عنوان یک رهگیر با سقف پروازی 23000 متر(75460 فوت) به منظور پرواز با سرعت 3000 کیلومتر بر ساعت (1860 مایل) در ارتفاع بالا و 1500 کیلومتر بر ساعت (931 مایل) در سطح دریا طراحی شده بود و بردی معادل با 2500 کیلومتر در حالت عبور داشت. وزن برخاست این جنگنده  با 7000 کیلوگرم سوخت ، در حدود 25400 کیلوگرم (56000 پوند) پیش بینی میشد . پیشرانه ، تسلیحات و سایر سیستم های آن نیز به منظورعملیات رهگیری  بهینه شده بود. اما در زمانی که نیروی هوایی نیاز و شرایط عملیاتی مورد نظر خود را اعلام کرد طرح میگ 29 نیز دچار تغییر شد. ابعاد جنگنده تغییر یافته و وزن برخاست آن به 19000 کیلوگرم (41890 پوند) کاهش پیدا کرد. در طرح جدید میگ 29 به جای طراحی بال و بدنه ادغام شده بیشتر به جنگنده ای با طراحی معمول و بال های دارای زاویه پسگرایی (Sweep back) و نسبت طول به عرض پایین (Low Aspect Ratio)  و دو سکان عمودی همچون میگ 25 شباهت داشت . برای این جنگنده دو پیشرانه توربوجت دارای پس سوز با نیروی پیشرانش 24700 پوند (همچون پیشرانه لیولکا AL-21 F-3) و دو ورودی هوایی جانبی در نظر گرفته شده بود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
طرحی هنری از میگ 29A و شباهت های طراحی آن با میگ 25 و جگوار. چهار موشک هوا به هوای کوتاه برد در زیر بال ها ، دو موشک هوا  به هوای میانبرد در کنار ورودی های هوا و یک قبضه توپ در زیر بدنه دیده میشود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
در این تصویر بال های نصب شده بر شانه بدنه (shoulder wing) ، لبه حمله امتداد یافته تا ریشه بال (LERX) ، سکان عمودی واحد و سایبان حبابی (Bubble Canopy) به وضوح مشخص  است .


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
این تصویر ارابه فرود کوتاه جلویی و ارابه های فرود بلند عقبی جنگنده را نشان میدهد.

پس از دفتر طراحی تجربی  میکویان این بار بخش طراحی دفتر طراحی تجربی سوخو به سرپرستی اولگ سموایلویچ (Oleg  Samoylovich) بود که با ارائه طرح جنگنده تاکتیکی تی 10 (T-10) به عرصه طراحی و ساخت جنگنده نسل چهارم شوروی وارد شد. جنگند تاکتیکی تی 10 بر خلاف طرح های اولیه میگ 29 از طرح بال ها و بدنه ادغام شده به صورت کامل بهره میبرد. پس از تجزیه و تحلیل قابلیت های جنگنده اف 15 به عنوان رقیب اصلی برنامه جنگنده پیشرفته تاکتیکی شوروی  ، سموایلویچ انتقاداتی را به شرایط خاص عملیاتی (SOR) مد نظر نیروی هوایی وارد کرد و علاوه بر این با طرح موسسه پژوهش دولتی سیستم های هواپیما (GOSNIIAS) برای ساخت دو جنگنده مکمل سبک وزن و سنگین وزن نیز مخالفت کرد. پس از آن دفتر طراحی تجربی سوخو رویکرد جدیدی را در زمینه طراحی جنگنده و تعریف نیاز ها و شرایط عملیاتی در پیش گرفت. دفتر طراحی سوخو بر این عقیده بود که جنگنده ساخت شوروی می بایست از توانایی بالایی در مقابله با جنگنده های اف 15 و اف 14 تامکت بدون نیاز به جنگنده مکمل برخوردار باشد. پس از دفتر طراحی تجربی سوخو اینبار نوبت به دفتر طراحی تجربی یاکولف رسید تا طرح خود را ارائه کند. الکساندر یاکولف به عنوان سر طراح دفتر طراحی یاکولف طرح یاک 45 I بود.  این جنگنده در سال 1970 و  در دو مدل هواپیمای ضربتی یاک 45 و جنگنده سبک وزن تاکتیکی یاک 45 I توسعه داده شده بود . پایه طراحی این جنگنده در اوایل دهه شصت برای ساخت رهگیر مافوق صوت یاک 33 نیز به کار رفته بود. در طرح یاک 45 ، جنگنده  دارای  بدنه ای با بخش های مدور (circular section ) ، بال هایی با لبه حمله امتداد یافته ، دو پیشرانه توربوجت تومانسکی R53F-300   نصب شده در محفظه های استوانه ای داخل بدنه ، دو ورودی هوای متقارن با ساختار مخروطی (conical) در مرکز بدنه و دو سکان عمودی بود . یاک 45 در مجموع به عنوان یک جنگنده  نسبتا کوچک با حداقل وزن بدنه و کمترین تجهیزات اویونیکی شناخته میشد که از قابلیت دفاع از نیروهای خودی در برابر جنگنده های دشمن در شرایط آب و هوایی مناسب برخوردار بود. وزن برخاست این جنگنده به طور معمول 10000 کیلوگرم (22045 پوند) بود و در حدود 2900 کیلوگرم سوخت با خود حمل میکرد. نمونه ای که یاکولف در اولین جلسه شورای علمی و فنی ارائه کرد یاک 45I بود. این جنگنده بهبود یافته دارای اویونیک پیشرفته بود و توانایی انجام عملیات در شب و روز و در هر شرایط آب و هوایی را داشت. علاوه بر این وزن آن به  13500 کیلوگرم ( 29760 پوند) و قابلیت حمل سوخت آن به 4000 کیلوگرم افزایش پیدا کرده بود. دومین جلسه شورا یک ماه پس از برگزاری اولین جلسه در ماه مه سال 1971 با هدف تصمیم گیری در مورد برنامه جنگنده پیشرفته تاکتیکی (PFI) برگزار شد. در این جلسه مهلت ارائه طرح های اولیه تا انتهای تابستان سال 1971 تعیین گردید. پس از اتمام مهلت تعیین شده ، کارگروهی به ریاست سپهبد پیوتر دمنتیف در وزرات صنعت هواپیماسازی شوروی برای ارزیابی طرح های دفاتر طراحی و توانایی های آنها در توسعه طرح ها تشکیل شد و سه دفتر طراحی میکویان ، سوخو و یاکولف پروژه های خود را به این کارگروه تحویل دادند. در همین حین دفتر طراحی تجربی سوخو بر روی ارائه طرح جدیدی از میگ 29 کار میکرد. طرحی که به طرح جنگنده تی 10 سوخو بسیار شباهت داشت و از بدنه و بال ادغام شده بهره میبرد. در طرف مقابل دفتر طراحی یاکولف همچنان بر طرح یاک 45 خود و تفاوت های آن با دو طرح دیگر تاکید داشت. کارگروه تشکیل شده در وزارت صنعت هواپیماسازی ، هر سه طرح را در تامین الزامات خاص عملیاتی (SOR) واجد شرایط اعلام کرد و طرح ها را برای نقد و بررسی به نیروی هوایی تحویل داد. در سال 1972 نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی (VVS) با تجدید نظر در الزامات خاص عملیاتی برای جنگنده نسل چهارم ، پیشنهادات جدیدی را ارائه داد. با توجه به تغییر شرایط و الزامات ، دفتر طراحی میکویان دو طرح از پروژه میگ 29 ، دفتر طراحی یاکولف دو جنگنده سبک وزن یاک 45 و  سنگین وزن یاک 47 و دفتر طراحی سوخو دو طرح تی 1-10 و تی 2-10( با طراحی معمول و طراحی بال و بدنه ادغام شده) را ارائه دادند. نکته جالب در طرح های تحویل شده ، طرح دفتر طراحی یاکولف بود که دو طرح جنگنده سبک وزن و سنگین وزن را به صورت همزمان ارائه کرد. برای کاهش وقت در طراحی نیز این دفتر برای طراحی یاک 47 از طرح  هواپیمای ضربتی یاک 45 استفاده کرد که خود آن نیز بر پایه طرح جنگنده یاک 45I بود.  نمونه جنگنده در طرح یاک وزن برخاستی در حدود 23 تن (50700 پوند ) داشت. پس از ارزیابی طرح ها ، در نهایت نیروی هوایی دفاتر طراحی میکویان و سوخو را برای طراحی و ساخت جنگنده سبک وزن و جنگنده پیشرفته تاکتیکی انتخاب کرد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
نمای کناری از پیکره بندی دوم در پروژه میگ 29

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
مدلی از طرح ارائه شده یاک که پیشبال ها ، امتداد خط بدنه از کابین خلبان تا پیشرانه ها و امتداد لبه انتهایی بال ها در آن مشهود است.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
در این تصویر لبه حمله امتداد یافته بال ها و دو سکان عمودی و بالک های عقبی که جلوتر از نازل ها قرار گرفته اند مشخص است.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
دو سکان عمودی به نسبت کوچک طراحی شده اند و برای تکمیل آنها  از دو تیغه در قسمت زیرین بدنه و تحت سکان ها استفاده شده است.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
نمایی از قسمت عقبی جنگنده که در آن دو نازل پیشرانه ها به خوبی مشخص هستند. به جز دوموتوره بودن این طرح این مدل شباهت بسیاری به طرح جنگنده عمود پرواز ناونشین یاک 41 ام (بعد ها یاک 141) دارد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
در این تصویر ارابه های فرود جلویی و عقبی جنگنده و محل قرار گیری موشک هوا به هوای میانبرد نشان داده شده است.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
یکی دیگر از طرح های ارائه شده در پروژه میگ 29 که به نظر شباهت بسیاری با اف 15 آمریکایی دارد هرچند که تفاوت هایی در طرح بال ها و از آن مهمتر در طرح سکان ها وجود دارد. در اف 15 دو سکان به صورت کاملا عمودی قرار گرفته اند در حالی که در طرح میگ 29 سکان ها زاویه ای به سمت بیرون دارند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
بر خلاف طرح های اولیه پروژه میگ 29 ، طرح مشابه اف 15 از توانایی حمل شش موشک هوا به هوا بر روی بال های خود برخوردار بود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
نمایی از قسمت عقبی جنگنده . پیشرانه ها همچون پیشرانه های اف 15 با فاصله از یکدیگرقرار گرفته اند. تفاوت بخش انتهایی این جنگنده با جنگنده اف 15 در محفظه چتر فرود است که در بین موتور ها قرار گرفته .

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
در این مدل از میگ 29 کابین خلبان بالاترین بخش بدنه است که با وجود سایبان حبابی خود ، میدان دید گسترده ای را برای خلبان فراهم میکند.


ترجمه ، تالیف و تنظیم: SAMAN ، ASHKAN95 ، Goebbels ، shola


هرگونه کپی برداری از این مطلب ، تنها با درج لینک CentralClubs به عنوان منبع و نویسنده مجاز میباشد.
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
شماره دهم - تیرماه 1391 (بر روی تصویر کلیک نمائید)

Hesam - 1994 از این پست سپاسگزاري کرده است


Colonel II

Colonel II



نماد کاربر
پست ها

1606

تشکر کرده: 397 مرتبه
تشکر شده: 257 مرتبه
تاريخ عضويت

سه شنبه 5 آذر 1387 13:41

آرشيو سپاس: 13186 مرتبه در 1359 پست

Re: آشنایی با جنگنده دفاع هوایی میگ-29

توسط shola » سه شنبه 24 مرداد 1391 15:43

آشنایی با جنگنده دفاع هوایی میگ-29 فالکروم-قسمت دوم


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
مدل بعدی که احتمال میرفت MiG-29 باشد. این مدل اولین نمونه ای بود که از بالهای پیوسته نسبت به بدنه (هیچ خط و مرزی بین بال و بدنه نیست) بهرمند میگشت. قابل توجه است که لبه های حمله در این مدل به صورت منحنی (تاب دار) طراحی شده اند که تا ریشه ی بال ادامه دارند، ورودیهای هوا نیز زیر بالها خودنمایی میکنند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
در این مرحله  MiG-29 کماکان دارای نسبت شیب زیادی در بال میباشد که بعدها در نمونه حقیقی اصلاح گردید

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
در این نما فاصله غیر معمولی و زیاد بین ارابه های فرود عقب و جلو به خوبی آشکار است. البته MiG-29 در این زمینه کاملا شبیه به رقیب خودسوخو T-10 (سوخو-27) عمل کرده است.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد   لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
طراح ابتدایی این مرحله مهندس یاکوف سلتسکی (Yakove I.Seletskiy)، شخصی که از طرح بالهای پیوسته نسبت به بدنه در مقابل طرح های متعارف دفاعیات بسیاری عرضه داشته است، میباشد.(عکس سمت راست)
آناتونی پاولوف (Anatoliy F.Pavlov) یکی از طراحان مدل MiG-29 با بالهای پیوسته است.(عکس سمت چپ)


برداشتی تخصصی از پروژه MiG-29:


هواپیمای مدل دقیقا شبیه به هواپیمای حقیقی میباشد، ولی به نظر کمی چاق تر می آید و لبه ی حمله ی بالها نیز بصورت تیز طراحی شده اند. تیغه ی مستقر در عقب هواپیما بلندتر از هواپیمای مدل هستند و با بستر موتورها فاصله چشم گیری دارند. همینطور موشک های هوا به هوا نیز روی ورودی های هوا قرار گرفته اند.
در ساخت جنگنده ی پیرفته ی تاکتیکی (PFI) و جنگنده سبک وزن تاکتیکی (LFI) شرکت Yakovlev از دور خارج شد. پروژه MiG-29 نیز به سرعت به یک جنگنده سبک وزن تاکتیکی تغییر نقش داد تا منطبق با سیاست های جدید شود– تنها آرزویی که شرکت Mikoyan پس از این، در سر می پرواند ( و به آن رسید) سفارش رهگیر گران قیمت MiG-31 بود.

MiG-29 و MiG-29A- جنگنده سبک وزن تاکتیکی (توسعه پیشرفته ی طرح)


در سال 1973 پس از مجادله ی جنگنده ی پیشرفته تاکتیکی/جنگنده سبک وزن تاکتیکی، در حالی که  MiG-29 و T-10 به عنوان تایپ های اصلی انتخاب شده بودند، بیشتر تحقیقات و تجهیز مجدد جنگنده های نیرو به اتمام رسید. در آن سال موسسه مرکزی تحقیقات علمی وزارت دفاع الزامات خاص عملیاتی را برای هر دو تایپ، به همراه بازبینی که بر اساس نتایج تحقیقات شکل گرفته بود اختصاص داد؛ همچنین درخواستی جدی مبنی بر نصب ایونیک که عمدتا سیستم کنترل تسلیحات را شامل میشد نیز مطرح بود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
دومین پروژه طراحی شده متعلق به MiG-29A میباشد که با مدل قبلی به کلی متفاوت است. البته این مدل با سر بزرگ و دُم  کوچکش بیشتر شبیه به کاریکاتور است

رادار کنترل آتش در چند باند مختلف کار میکند و توانایی رهگیری و شناسایی چندین هدف همزمان را دارد. در ایونیک این جنگنده از اجسام نیمه رسانا به جای لامپ های خلا استفاده شده که کوچکتر، مطمئن تر و سبکتر هستند. همینطور این هواپیما به یک سیستم هدفگیری الکترو اپتیکی نیز مجهز شده است که شامل واحد IRST و فاصله یاب لیزری میشود. کاکپیت مجهز به یک نمایشگر سر بالا(HUD) و یک نمایشگر CRT (پرتوهای کاتدی) میباشد. هر دو جنگنده PFI و LFI از مسلسل های دو لول اتوماتیک 23 م.م GSh-23  یا مسلسل 30 م.م Gsh-30 استفاده میکنند. از موشک پیشرفته K-27 به عنوان موشک هوا به هوای میان برد و ازموشکهای K-14 و K-73 به عنوان موشک های هوا به هوای کوتاه برد استفاده میشود؛ گرچه این تسلیحات در فاصله ای نه چندان دور تغییر کردند.  توسعه رادار کنترل آتش S-29 که در اصل برای MiG-29 برنامه ریزی شده بود بیشتر از آنچه پیش بینی میشد زمان برد و کمپانی میگ به ناچار شکست برنامه طراحی مججد را جهت سرعت بخشیدن به گسترش طرح، پذیرفت تا اطمینان یابد که این تجهیزات، مورد نیاز نیروی هوایی شدند. رادار S-29 با رادار تعبیه شده بر روی Mig-23 ML Sapphire تعویض شد و موشک های K-14 و K-73 نیز با موشک های K-23M (کد ناتو AA-7 Apex) و R-60/R-60M (کد ناتو AA-8 Aphid) جایگزین شدند. نمونه اصلی که با رادار S-29 ساخته شده بود(با کد Izdeliye 9.11)، سازندگان طرح را ناامید کرد و آنها به ناچار از رادار و تسلیحات MiG-23 Flogger در طراحی Izdeliye 9.11A استفاده کردند. کد گذاری ایتم های سخت افزاری ارتش سرخ شوروی در این زمینه، به این گونه بود که عبارت Izdeliye(به معنای محصول) در ابتدا قرار میگرفت، سپس 9 به عنوان قسمتی از نام MiG-29 در کنار آن قرار میگیرد در حالی که 11 نیز که بخشی از نام اصلی MiG-23 (Izdeliye 23-11) است در کنار آن قرار میگیرد.
دومین MiG-29A  دقیقا شبیه به مدلی است که در ابتدای مقاله عکسهایی از آن را قرار داده ایم. با این تفاوت که بالها با سطح نسبتا صاف تری به بدنه متصل شده اند و دیگر خبری از لبه های بال تاب دار نیست. توجه شود که شیشه پوشش دهنده کاکپیت با یک صفحه نمایش صاف همراه است و 4 پایلون بجای 6 پایلون قرار گرفته اند. ریل های خارجی پرتاب راکت نیز بصورت دوتایی نصب شده اند.

کار بر روی پروژه MiG-29A طی سالهای 1973-74 نیز ادامه داشت و مقامات مسئول معتقد بودند که مبارزه کماکان ادامه دارد. در اوایل 1973 رئیس تیم طراحی (A. Nazarov) به رئیس بخش طراحی اولیه مراجعه کرد و گفت: کل طرح سطح مقطع بزگرتری دارد، بر این اساس کشش (Drag) بیشتری نسبت به یک هواپیمای متعارف ایجاد میکند.  وی با پشتیبانی معاون تیم طراحی (Z. Ye. Beroodskiy) و رئیس تیم طراحی بدنه (I. V. Lipets) و تعدادی از کارکنان OKB، مدعی بودند طرح بالهای پیوسته (BWB) نمیتواند سازه مقاومی باشد و در عمل یک پروژه مرده به حساب می آید.
یاکوف سِلِتسکی(Yakov I. Seletski)، خالق اصلی  طرح بالهای پیوسته (BWB) و اناتولی پاولوف (Anatoly Pavlov) همچنان بر موضع خود باقی ماندند. شخص چوماشنکو نیز طرفدار طرح جدید بود، بنابراین قرار شد تا "نوآوران" (تیم طراحی بالهای پیوسته) و "محافظه کاران"(تیم طراحی مخالف با بالهای پیوسته) به رقابت بپردازند که در نهایت نیز نوآوران موفق شدند پروژه را مال خود کنند. مدل معمولی با ورودی های هوایی که در پهلوهای آن قرار گرفته بودند در حالی عملکرد ضعیفی در مانورهای سنگین در درگیری نزدیک هوایی (dogfight) از خود نشان داد که ورودی های "پشت به باد" در شرایط بسیار نامناسبی به کار گرفته شده بودند؛ و بدتر از تمام این موارد ناتوانی این طرح در دست یافتن به زاویه های حمله ی (AOA) بیش از 20 درجه بود. در حالی که طرح بالهای پیوسته در نقطه مقابل قرار میگیرد، یعنی ورودی های هوا قسمت مرکزی زیر بدنه/بالها قرار گرفته اند و تا بستر موتورها نیز کشیده شده اند.
موسسه مرکزی هیدروداینامیک هوایی (TsAGI)  به صورت فعال از ابتدای پروژه نظارت خود را آغاز کرده بود و بر تمامی رقابتهای طرح های ایروداینامیکی بین Mig-29 و T-10 نیز نظارت داشت. کارمند خانمی از موسسه مرکزی هیدروداینامیک هوایی (TsAGI) که مسئول تحقیق و پژوهش پیرامون هواپیمای نسل چهارم بود (مهندسان شرکت Mikoyan وی را با نام “N. K. Lebed” نیز یاد میکنند)، نقشه کامل هر دو هواپیما را به نمایش گذاشت، شباهت آن دو غیر قابل انکار بود.
هرچند، TsAGI نیز مانند OKB معتقد بود که هر دو هواپیمای T-10 و MiG-29 باید در حدود متعارف پیش روند، و در واقع با طرح BWB مخالف بودند.  جی. اس. بوشجنز (G. S. Buschgens) رئیس وقت TsAGI  از راستیسلاو ای. بلیاکوف (Rostislav A. Belvakov) خواستار متوقف کردن طرح بالهای پیوسته (BWB) بود.
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
در این نما شاهد ارابه فرود مستقر در دماغه که به خوبی سرجای خود قرار گرفته و دماغه ی بسیار کوچک که در امتداد کاکپیت قرار گرفته است میباشیم. به شیب ناچیز لبه های بال و قسمت راستی که محل قرار گیری مسلسل میباشد توجه شود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
در این نما شاهد پلان قرارگیری بالهای MiG-29A هستیم. نکته قابل توجه این است که در این زمینه شباهت بی چون و چرایی به رقیب خود، Sukhoi T-10 دارد. در مقایسه این مدل با مدل پیشین، تنه ی اصلی هواپیما کمی کوتاه تر شده و بین نازلهای موتور سطح صیقلی بوجود امده است. به نسبت شیب کمتر لبه های بال و لبه های تابدار کشیده توجه کنید.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
روستيسلاو آ.بلياكوف طراح اصلي ميكويان OKB در دفترش با يك مدل از هواپيماي ميگ29 كه روي ميزش است ديده مي شود.
نكته قابل توجه دوستاره طلايي است كه وي آنها را تحت عنوان قهرمان نيروي كار سوسياليست بدست آورده است.

و.ميكلا‍ژ،ارودوف و ديگر مهندسان داراي نفوذ و قدرت TsAGI  ،همچنين N.K lebed  طرح مرسوم مورد علاقه اعلام بي طرفي كردند..
بلياكوف،براي بخش خود، تمايلي به علني صحبت كردن درمورد اين موضوع كاملا" مهم نداشت زيرا بر خلاف Buschgens  ، او هنوز يك عوض كاملا" آماده از آكادمي علوم USSR  نبود و بنابراين به اندازه كافي توانايي نداشت..( طراح اصلي در توسعه چيدمان كلي ميگ 29 دخالتي نداشت)
چوماچنكوف كه با عنوان رئيس پروژه و وكيل طراح اصلي در دسامبر 1972 منصوب شده بود، در انتخاب طرح درست و كامل بيش از يك طرح مرسوم مفيد بود. وانو آناستاسويچ  پسر خواهر موسس OKB چند روزي با عنوان وكيل چوماچنكوف منصوب شد.
ژيوي ركينا، يك كارگر OKB، كه به چوماچنكوف در گرفتن مدرك دكترايش كمك زيادي كرده بود، كار زيادي انجام داد.او توانايي و ضعف هاي  طرح هاي رقبا را تحليل مي كرد.اين آناليز ها بعدا" به TsAGI  فرستاده شدند و يكي از دلايلي بودند كه باعث شدند رهبران انستيتو نگرش و ديدگاهاشان را تغيير بدهند..
بعدا" G.S busch-Gens  منجر به يك پژوهش آيروديناميكي بزرگ و برنامه تونل باد شد.(اولين مدل هاي چوبي از ميگ 29 اصلاح شده در 1973 در تونل هاي باد TsAGI  آزمايش شدند.)
پژوهش هاي استحكام ساختماني زيادي توسط اعضاي آكادمي از جمله A.I Makarevskiy   و بعدا" جانشين او آ.اف. سليخوف انجام شدند..اينها هردو از مهندسان برجسته ي Ts AGI  بوند..
15 جولاي 1974 طراح اصلي رسما" ترسيم مقياس 1/20 از ميگ 29 را تصويب كرد.. كار نقشه كشي هاي آناتولي پاولوف تحت پروژه مهندس آ سليتيسكي كامل شده بود كه نه تنها آرانجمنت كلي جنگنده را نشان ميداد بلكه قطعات ساختمان اصلي،‌حتي طراحي بارهاي ساختماني را نشان مي داد.(مهندس پروژه،فرمانده بعد از رئيس پروژه است زماني كه مهندس رئيس پروژه  اساسا" رياست مي كند و هماهنگ كردن برنامه كلي را به طراح اصلي گزارش مي هد، .او با زحمت زياد كار طراحي واقعي را انجام مي دهد)
بالها به آرامي تركيب شده و سنگيني بدنه به حداقال مي رسد و درصورتي كه فضاي داخلي پر از سوخت و آويونيك ها شود محدوده سرعت بطور كلي به حداكثر ممكن خواهد رسيد.. براي كشندگي بهتر در آلفاهاي زياد و قطعات فوق بالابرنده ي قوي،بالهاي LERX برجسته نشان داده شدند.(فلپ هاي برا اتوماتيك و فلپ هاي پسا )
براي كنترل چرخش،افزودن قسمت متحرك بال هواپيما و توانا ساختن هواپيما براي انجام مانورهاي كاملا" قوي در پرواز،استابلاتورها به صورت تفاضلي اريب شده بودند.(سرعت-ارتفاع و زاويه حمله)
SOR  منتشر شده توسط نيروي هوايي براي فلپ هاي پيشرو (برا) T-10 مشخص نشده بودند،حال آنكه SOR مورد استفاده ميگ 29 مشخص شده بود.و اين تصميم به سرعت،درست زماني كه آزمايشات تونل بد آغاز شد ثابت شدند.
اولين مدل تونل باد طرح اصلاح شده ميگ 29 بدون فلپ هاي LE بلافاصله فقر ثبات هدايت در زاويه حمله بيش از 20 درجه را نشان داد!(فلپ هاي به دلايل كاملا" تكنولوژيكي حذف شده بودند)
به جاي  فلپ هاي LE اين مشكل توسط Saw-cut  در زواياي مشخص در بال هاي چوبي رفع شد و حداكثر زاويه حمله بلافاصله به 25 درجه رسيد.شگفت اينكه تا زماني هواپيماي واقعي پرواز نكرد يك كاركننده فلپ LE  تركيبي ساخته نشد.
محور لولاي استابلاتورها براي افزايش تناسب انها كمي متمايل به پايين بودند.براي نگهداشتن در زوايه 90درجه ميان دم و باله هاي افقي و عمودي،كمي به طرف خارج اريب شده بودند.اين حالت پايداري آماري هواپيما را مي سازد.(برخلاف T-10 كه پايداري آماري را نداشت)
هواپيماي T-10 اساسا" بدون هيچ فلپ LE  پرواز كرده بود.. و حالا فلپ هاي LE داشت..به هر حال،قبل از ورود به توليد انبوه تحت عنوان سوخو 27 يك باز طراحي كامل ضروري بود.ميكويان و سوخو كاملا"‌بهترين دوستان همديگر نيستند.. برخي كاركنان  ميكويان،كمپاني سوخو را به برداشتن اين ايده و همچنين طرح دم هاي اريبي متمايل شده به عقب متهم كردند..

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اين مدل روميزي پيكربندي اوليه رقابت T-10 را به تصوير ميكشد, در ابتدا طرح BWB در اين هواپيما استفاده شده است.
به هر حال شكل و زاويه بالهاي عمودي اصلا" شبيه به نمونه T10 واقعي نيست. زائده وسط بال نيز ديگر وجود ندارد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
يكي ديگر از پيكر بندي هاي پروژه PD نشان داده مي شود.
نكته قابل توجه بالهاي عمودي اريب شده به قسمت خارج و ورودي های موتور اريب شده مي باشد.
به مسير باريك چرخ اصلي و استايل كانوپي فريم لس اف-16 و پايلون هاي حمل مهمات خارجي نيز ميتوان اشاره كرد.
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اين رسم ها پيكر بندي اوليه T10 را نشان ميدهد
بالا: يك سه نما با whithcomb fairings و فلپ هاي حداشونده و قسمت متحرك بال هواپيما.
عكس وسط : بالا -پايين-جلو-عقب و كنار يك مدل با بالهاي پاك شده را نشان مي دهد و عكس آخر دو نمونه متفاوت در طراحي چرخ ها را نشان مي دهد كه يكي با چرخ هاي پشت سرهم كه يك شكاف بسيار باريك بينشان است ديده مي شود.


همان طوری که پیشتر گفته شد در تمام برنامه های هواپیمای جنگی نسل چهارم شوروی بر استفاده از دو موتور تاکید شده بود این اقدام کمک شایانی به افزایش بقا پذیری جنگنده در میدان نبرد و کاهش خطر حوادث ناشی از فرسایش موتورها در زمان صلح می کرد و سبب بالا رفتن نسبت نیروی تولیدی به وزن هواپیما به عددی بیشتر از 1 میگشت.
به هر حال تمام مزیت هایی که قابل برداشت از طرح دو موتوره کردن یک جنگنده سبک مدرن بود می توانست با استفاده از یک موتور پیشرفته با شاخص مصرف سوخت پائین و راندمان تولید نیروی بالا نیز بدست اید.
در اواخر دهه 60 میلادی چندین دفتر طراحی پیشرانه شوروی توجه خود را معطوف به طراحی و ساخت موتور جنگنده میگ-29 کردند.

این متصدیان:
کارخانه دولتی ماشین سازی "OKB-117" که پس ازفوت میخائل کیتولف به افتخار وی کارخانه کیتولف نام گذاری شده بود (او کا بی-117 Izotov ), کارخانه ماشین سازی سویاز (اتحادیه) مستقر در مسکو ( OKB-300 Tumanskiy به سرپرستی سرگی کنستانتینویچ) و دفاتر طراحی تجربی (OKB/او.کا.بی) 165 Lyul'ka و 19 Splov'ov بودند.تمامی این موسسات از سوی موسسه مرکزی موتورهای هوایی (TsLAM) پشتیبانی علمی و تخصصی می شدند.


در حالیکه در جت های جنگی پیشین شوروی بر استفاده از موتورهای توربوجت به شدت تاکید شده بود برای جنگنده جدید موتروهایی تمامن از نوع توربوفن ارئه شده بود.
دو دفتر Lyul'ka و Splov'ov به ترتیب با دو موتور با قابلیت پس سوز از نوع توربوفن به نام های AL-31F و D-30F6 پیش امدند. این موتورها برای جنگنده سبکی چون میگ-29 بیش از حد بزرگ بودند و تناسب اندکی با موتور دلخواه میگ-29 داشتند چرا که میگ-29 در حالت پس سوز کامل نیاز به کشش 7500 تا 8500 kgp داشت در حالیکه موتورهای اشاره شده به ترتیب در حالت پس سوز کامل نرخ تولیدی 12500 و 15500 kgp داشتند.
دفتر OKB Izotov (دفتری که برای ساخت موتورهای توربوشافت مورد استفاده بالگردهایی چون میل و کاموف بهتر شناخته می شود) موتوری با توان خواسته شده ارائه کرد.موتوری به نام ار دی -33/RD-33 که توان ایجاد نیروی 8300 kgp را داشت.
دفتر Tumanskiyبرای عقب نماندن از گردنه رقابت موتور توربوفنی را با نرخ نهایی 7500 kgp به نام R67-300 پیشنهاد کرد. موتوری که یکی از نقاط قوت ان البته به ادعای شرکت سازنده وزن کم ان در حالت خشک (زمانی که موتور فاقد سوخت و ... می باشد) بود, ادعایی که از سوی مهندسین میگویان نیز با تردید همراه شد .

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
برداشت هنری از طرح یاک-45آی/I

در میان چهار موتور پیشنهادی, دو موتور RD-33 و R67-300 با توجه به حد نصاب ها از شانس موفقیت بیشتری برخوردار بودند. RD-33 یک موتور توربوفن دومحوره (شافت) و R67-300 یک نمونه توربوفن سه محوره بود در حالیکه R67-300 موتوری سبک وزن تر بود اما در عوض توربین و کمپرسور بزرگ ان وزنی در حدود 50 کیلوگرم از کل انرا به خود اختصاص داده بودند.

یکی از موضوعات اصلی موتور خواسته شده, توانایی جعبه دنده فرعی ان در تحریک ژنراتورها و پمپ های سوخت و روغن بود.این موضوع در موتور کارخانه ایزوتوف با استفاده از روش مکانیکی میسر گشت در حالکیه در طرح تومانسکی به جای خطوط هوای فشرده ضرروی (مجاری هوایی که خود نیز سبب سنگینی موتور می گشتند) یک توربین هوای فشرده پیشنهاد شد.
استفاده از جعبه دنده فرعی به وزن موتور در حدود 250 کیلوگرم اضافه میکرد.

پس از بررسی هر دو پروژه, در سال 1973 میگویان طرح موتور آر دی-33 را برگزید.
رای TsLAMنیز در این مناقشه موتور RD-33 بود چرا که R36-300 علاوهبر کاستی های طراحی , سنگین تر از آر.دی-33 از آب درآمد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
نمایی سه گانه از پروژه جنگنده سبک یاک-45آی که گزینه های تسلحاتی هدایت شونده هوا به هوای انرا شامل دو تیر موشک هوا به هوای ار-3 اس و یا شش تیر موشک آر-60 نشان می دهد.توپ های این جنگنده درون دماقه توکار بودند.
در سال 1974 طرح پیشرانه میگ-29 نهایی گشت.
در مقام مقایسه , ار.دی 33 (نام دیگر Izdeliye 88) موتوری توربوفن با نیروی کشش (تراست) خالص 5040 kgp (بدون پس سوز) و نیروی کشش 8300 kgp در حالت پس سوز و با نسبت جرم هواي كنارگذار به درون گذر 0.475 بود در حالیکه موتورهای توربوجت هم دوره ان, R25-300 (مورد استفاده Mig-21 bis/میگ-21 معروف به فیشبد L/N )و R29-300 (موتور Mig-23M/میگ-23 ام) به ترتیب نرخ کشش پس سوز 7100و 12500 kgp داشتند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
جی.پی.سوئیشچف مدیر موسسه مرکزی ایرو هیدوردینامیک TsLAMدر زمان توسعه میگ-29 .


درجه حرارت جلوی توربین موتور ار.دی-33, 1377 درجه سانتی گراید بود در حالیکه این رقم برای R25-300 عدد 1040 و برایR29-30 رقم 1170 درجه سانتی گراید می بود.
از لحاظ ظریب فشار سراسری موتور (EPR) نیز موتور RD-33 با رقم 21.5 در مقابل دو موتور R25-300 وR29-300 با ارقام ترتیب 9.5 و 13.1 برتری داشت.
میزان مصرف سوخت ویژه موتور (SFC) توربوفن 20 درصد کمتر از دو موتور توربوجت دیگر بود و نسبت کشش به وزن RD-33 نیز با وجود وزن خشک 1055 کیلوگرمی ان در مقابل دو موتور دیگر به ترتیب 26 و 11 درصد بهتر می بود.
RD-33 حتی از موتور کمتر نیرومند (و به تبع کوچک تر) R25-300 پانزده درصد سبک تر بود !
در حقیقت شرکت ایزوتوف با وجود ریسک بالا کار خود را از سال 1968 بر روی RD-33 اغاز کرده بود به نحوی که در سال 1972 کار بررسی ازمایشات قطعات موتور را اغاز , نمونه اولیه انرا در اواخر 1974ساخته و در همان سال برنامه توسعه پیشرفته به همراه تولید چندین موتور پیش تولیدی تحت نام "دسته صفر" را کامل کرده بود .با این وجود تا 15 ام جولای سال 1975 زمانی که برنامه ار دی-33 مورد پسند میگویان واقع شد و به استفاده از این موتور در جنگنده جدید به توافق رسید هیچ درخواست رسمی از سوی واحد MAP صادر نشد .
یکسال بعد برای نخستین بار پرواز تنهای موتور ار دی-33 در هوا انجام شد.در این ازمایشRD-33 به صورت معلق در زیر بدنه یکی از ده بمب افکن توپولف-16 ال ال/TU-16 LL بعنوان بستر ازمایشی موتورهای هوایی موسسه پژوهشهای پرواز گروموف قرار گرفت.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
یاک-47 نمونه حجم یافته ایی از طرح یاک45 بود که ضمن حمل تسلیحات هوایی , چهار تیر موشک کا-25 و یا 12 تیر موشک کا-60 از یک توپ دو لول در طرف راست دماغه نیز بهره می برد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
طرح هنری دیگری از یاک 45 که چهار تیر موشک مخصوص نبردهای هوای نزدیک کا-60 (موشکی گرمایاب) را در زیر ریشه های بال ان نشان می دهد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
این تصویر هر دو طرح یاک 45 و 47 را نشان می دهد.یاک-47 از افزایش ابعاد یاک-45 پدید امد.


موتورها در دورن پوشش موتور جای گرفتند و مجاری ورودی هوا نیز به قسمت زیرین بدنه متصل شدند.ورودیهای خیلی پائین و مکش اولیه و ایستای هوا,موتورها را در معرض ورود اجسام خارجی (FOD) قرار داده بود معظلی که برای جبران ان راه حل بسیار نامتعارف و منحصربفردی بوسیله مهندسین میگویان ارئه شد.راه حلی که تا پیش از این توسط هیچ سازنده جنگنده ایی استفاده نشده بود.
در این روش بر روی زمین, ورودی های هوای اصلی به صورت کامل توسط پانلهای سوراخ دار (درهای حفاظتی از ورود هرگونه شی خارجی به داخل ورودی) تا شونده از بالا پوشانده می شدند و کار تنفس موتور از طریق دو مجرای تعبیه شده بر روی بدنه جنگنده انجام می گرفت.در طول برخواستن,محفظه ها بر اساس وزن چرخ جلویی جنگنده کم کم حول لولای خود چرخیده و وضعیت افقی به خود می گرفتند تا کاملن باز شده و به موتور اجازه فعالیت طبیعی دهند .
پس از ان ورودی های روی بدنه جنگنده به صورت خودکار بسته میشدند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
موتور ایزوتوف ار دی -33 که امروزه تحت نام کلیموف ار دی 33 شناخته می شود.نکته قابل توجه دهانک زاویه دار و اندکی رو به پائین ان و لوازم جانبی فوقانی ان است.برخی از لوازم موتور که در قسمت دورتری تعبیه گشتند  بوسیله یک شافت اضافی به حرکت در می ایند.

ساخت یکی از سامانه های حیاتی جنگنده میگ-29 ,سامانه کنترل تسلیحات (WCS) یکپارچه ان بوسیله شرکت NIIAS انجام شد.
میگ-29 نخستین جنگنده جهان است که صاحب سه سامانه هدفگیری همزمان : رادار کنترل آتش پالس داپلر با توانایی نگاه به پائین/شلیک به پائین,سامانه پویش و ردیاب گرمایی (فروسرخ) IRST و کلاه خلبانی با توانایی هدفگیری اهداف (HMS/Helmet-Mounted Sight) می باشد.این سامانه ها با هماهنگی عمل خود و تبادل اطلاعات با پردازنده اطلاعات جنگنده سبب افزایش خودکار زاویه تشخیص, قابلیت اعتماد به جنگنده و افزایش مقاومت و پایداری در مقابل اقدامات الکترونیکی و انجام حمله پنهانی می گردند.در کنار این موارد قابلیت حمله خاموش به معنای شناسایی, رهگیری و انهدام هدف بدون استفاده از سامانه های فعال الکترونیکی نیز بخشی از قابلیت های پنهانکاری این جنگنده به شمار میرود .سامانه پویش و ردیاب گرمایی (IRST) سامانه ایی است که می تواند به صورت کاملن غیرفعال موقعیت هدف را با دقت بالا مشخص نماید تا خلبان بتواند در وهله اول با اتش توپ به استقبال دشمن رود.این سامانه همانند یک توپ در جلوی دماغه میگ-29 مشخض بوده و ساخت ان از قرار داری با شرکت NPO الکتروتواوماتیکا مستقر در لنینگراد بدست امد.
در حالیکه توسعه سامانه راداری بر عهده موسسه پژوهشهای رادیویی NIIR مسکو (بعنوان بخشی از شرکت فازاترون) قرار گرفت NIIAS خود مدلهای ریاضی و نرم افزاری لازم را برای سیستم واحد کنترل تسلیحات توسعه داد و به همین خاطر عهده دار ساخت سامانه های یکپارچه شد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
آ.فدوسوف مدیر موسسه تحقیاتی سامانه های هواپیماNIIAS .فردی که عهده دار توسعه طرز کار و معماری سامانه کنترل تسلیحاتی میگ-29 بود.

سامانه کنترل جنگنده موضوع اصلی دیگری بود. پس از مطرح شدن هدایت پرواز با سیم (FBW) مهندسین تصمیم به اجرای امن و سنجیده یک سیستم کنترل مرسوم با بهم پیوستگی مکانیکی گرفتند. کنترلهای FBW مانورپدیری بالایی را به جنگنده اهدا می کرد در حالیکه هدایت گرهای مرسوم اطمینان پذیری بیشتری داشتند.
سامانه کنترلی FBW محرک های هیدرولیک غیر قابل بازگشتی را در هر سه چرخه هدایت از خود نشان داد همچنان که با ایجاد جو ساختگی سبب تسهیل پرواز و کاهش خستگی خلبان در طول انجام مانورهای با فشار جی بالا میگشت.

در 26 ام جون 1974 کمیته مرکزی حزب کمونیست و شورای وزیران دستوری مبتنی بر توسعه جنگنده تاکتیکی سبک میگ-29 صادر کردند.همچنین در سال 1974 دستور لازم برای مدل صادراتی میگ-29 نیز از سوی TsNII-30 صادر گشت.برای تولید انبوه میگ-29 دفتری مشترک میان شرکت های دخیل در پروژه دایر شد.هدف از این کار تنظیم اسناد مرتبط با توسعه پیشرفته میگ-29 می بود چرا که میگ-29 نتیجه کار گروهی چندبن شرکت هوانوردی,الکترونیکی و صنایع دفاعی و ... می بود که هماهنگی میان انان اهمیت ویژه ایی داشت.از طرفی زمان اجرای این طرج به سرعت سپردی میشد و در جبهه غرب نیز جنگنده های جدیدی در حال ورود به خدمت بودند از جمله در ایالات متحده پیش از این جنگنده جدید اف-15 با نیروی هوایی ان توانایی عملیات ابتدایی را بدست اورده بود و نمونه دیگری به نام اف-16 در حال ورود به ازمایشات پروازی می بود. در اروپا نیز کشور فرانسه جنگده میراژ-2000 را در دستور کار داشت.
همانطوری که پیشتر گفته شد برنامه تولید میگ-29 با داشتن دو خط تولید موازی از همان ابتدا نامتعارف بود. در حالیکه خط واقعی اویونیک و ساختار تسلیحاتی مدرن را بر روی سازه میگ-29 تعبیه می کرد در خط دوم, میگ-29 داونگرید شده (کاهش یافته) بر اساس نمونه صادراتی با رادار و سامانه تسلیحاتی ساده تر قرار میگرفت.
میگ-29 بعنوان نمونه ایی با"سطح ورود" برای صرفه جویی در وقت در نظر گرفته شد بدین معنی که این جنگنده در اواخر دهه 70 میلادی به ظرفیت عملیاتی ابتدایی رسیده و تا اماده سازی تجهیزات و تسلیحات پیچیده تر علاوهبر توانایی انجام وظائف محوله قابلیت الحاق/تعویض سامانه های جدید را نیز داشته باشد.ایده ساخت جنگنده سبک تاکتیکی ارزان قیمت به شدت از سوی وزارت دفاع شوروی مورد استقبال و حمایت قرار گرفت در حالیکه میگ-29 مجهز به رادار و موشکهای جدید شانس زیادی در موفقیت پذیرش داشت.
هر دو نمونه میگ-29 ( اصلی و نمونه صادراتی) از بدنه, موتور, سامانه ابزار دقیق پرواز, تجهیزات ارتباطی و ناوبری یکسانی بهره می بردند و عملکردی پروازی انان نیز تقریبن به هم نزدیک بود.

سامانه کنترل تسلیحات میگ-29 آ به نام(SUV23-ML-2 (SUV-29A از رادار کنترل آتش فازاترون یانتار (راداری مشتق شده از رادارهای Sapfeer-23ML و Sapfeer-23DIII جنگنده های Mig-23ML و Mig-23M ) به همراه رایانه انالوگ و کانال تشخیص هدف برای هدایت موشکهای نیمه فعال راداری (SARH) , مجموعه ناوبری/هدفگیری الکترواپیتیک OEPrNK-29A و تجهیزات تبادل اطلاعات برای انتقال اطلاعات هدف به مجموعه تسلیحاتی تشکیل می گشت.
به همین ترتیب OEPrNK-29Aخود شامل سامانه هدف گیری الکترواپتیک OEPS-29A , نمایشگر سر بالا یا هاد/HUD , نمایشگر دید مستقیم CRT , کامپیوتر دیجیتال اوربیتا-20/Orbita-20 و سامانه ناوبری SN-29A بود.
رادار یانتار (نام دیگر Sapefeer-23ML-2) بوسیله یوری ان فیگورفسکی طراحی و توسط شرکت فازاترون ساخته شد.این رادار قادر به تشخیص اهداف کوچک هوایی (مانند جنگنده ها) مقابل خود از فاصله 55 کیلومتری بود و برد ان در حالت نگاه به پائین به 20 کیلومتر میرسید.تشخیص اهداف بزرگی چون بمب افکن ها نیز از فاصله 80 و 25 کیلومتری (در دو حالت ذکر شده) میسر میگشت.
سامانه هدف گیری OEPS-29A نتجه کار دفتر طراحی مزکز ژئوفیزیک مسکو بود.این سامانه از واحد پویش و ردیابی گرمایی (IRST) و فاصله یاب لیزری تشکیل میگشت.جستجوی و رهگیری اهداف, اندازه گیری فاصله اهداف هوایی و زمینی و تعیین مختصات و سرعت اهداف از جمله قابلیت های عملکردی این سامانه به شمار میرفت و مزیت دیگر ان فعالیت در هر ارتفاع پروازی و در هر شرایط جوی دیداری (خواه شب یا روز) بود .اقدامات الکترونیکی دشمن بروی این سامانه تاثیری نداشت.
برد حالت تعقیب IRST در مقابل اهدافی از نوع جنگنده به بیش از 15 کیلومتر می رسید و کار قفل بروی هدف از فاصله 8-10 کیلومتری انجام پذیر بود.

افزون بر سامانه هدایت تسلیحات ,اویونیک این جنگنده تجهیزاتی نظیر : سامانه تشخیص دوست از دشمن(IFF) , ترانسپوندر (دستگاهی که در پاسخ به سیگنال شناسایی انرا از خود منتشر می کند), سامانه پیوند فرماندهی Biryuza, سامانه کنترل خودکار SAU-29 (خلبان خودکار / ادوات فرود پشرفته) , ترانسپوندر کنترل ترافیک هوایی SO-69 (تقویت سیگنالهای صحفه رادار مرکز ترافیک افزایش افزایش حوظه عمل و شناسایی ان) , سامانه Beryuza-L بعنوان سامانه هشدار و اشیانه یابی راداری(RHAWS) , ارتفاع سنج رادیویی Reper-L , جهت یاب خودکار ADF) Olenyok) , گیرنده امواج رادیویی برای هدایت هواپیما MRP56P و مجموعه رادیویی Zhooravl-30 و ... را شامل میشد.

جنگنده میگ-29 مسلح به یک توپ 30 م م دو لول به نام AO-17A به همراه 150 فشنگ می بود و جنگ افزارهای موشکی ان دو تیر موشک هوا به هوای میان برد کا-24/K-24 (کا-23 ام/K-24M) با هدایت اشیانه یابی نیمه فعال راداری (نمونه ارتقا یافته آر-23/R-23R "آپکس" که بعدها جایگزین ان شد ) , چهار تیر موشک هوا به هوای کوتاه برد مخصوص نبردهای نزدیک هدایت گرمایی کا-60 /کا-60 ام/K-60/K-60M که بعدها با دو تا چهار تیر موشک آر-13 ام/R-13M" آتول " (برداشت شوروی از موشک AIM-9 سایدواندر امریکایی) و یا آر-13 ام-1/R-13M1 "آتول پیشرفته" جایگزین گشت, را شامل میشد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
توپ 30 م م دو لول AO-17A با نام مستعار GSh-30 که بوسیله اقایان گریازف و شیپونوف در دفتر طراحی تجربی تچناست برای استفاده میگ-29 توسعه یافت.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
تولید دیگری از همان تیم طراحی, توپ 30 م م TKB-687 با نام مستعار GSh-301 که در نهایت برای استفاده میگ-29 انتخاب شد.


ایفای نقش ضربتی / پشتیبانی هوایی نزدیک (CAS) با حمل بمب های سقوط ازاد 100, 250 و 500 کیلوگرمی میسر میگشت و در این راه میگ-29 قادر به حمل و استفاده تا 2000 کیلوگرم بمب بود.
از دیگر تسلیحات هوا به زمین این جنگنده می توان به غلاف راکت 32 تایی یو بی-32/UB-32 مجهز به راکت های 57 م م اس-5/S-5 , غلاف بی-8 ام/B-8M با 20 راکت 80 م م از نوع اس-8/S-8 , راکتهای سنگین هدایت ناپذیر اس-24/S-24 و اس-25/S-25 و دو غلاف توپ UPK-23-250 (هر غلاف شامل یک توپ 23 م م GSh-23 با 250 فشنگ) اشاره کرد.
حمل مهمات از راه 6 مقر حمل تسلیحات در زیر بالهای جنگنده شدنی بود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
موشک میان برد کا-24 که بعنوان سلاح هوا به هوای اصلی میگ-29 ساخته شد.

موشک هوا به هوای کا-24/K-24 محصولی از کارخانه ویمپل به سرپرستی لیاپین بود که در روند تولید ان قائم مقام کارخانه آقای پوزتویتف بعنوان رئیس پروژه حاضر بود. تجهیز جنگنده های جدید میگ-23 ام ال/Mig-23ML سبب شد تا کار ارتقا موشک میان برد آر-23/R-23 در سال 1973 اغاز شود و کا-24/K-24 از دل این پروژه بیرون اید.
موشکی که به لحظا توانایی قابل قیاس با اخریش نمونه موشک اسپارو (AIM-7F) بود, ضمن افزایش برد ان به 50 کیلومتر, قدرت کلاهک جنگی ان نیز دو شده بود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
آ.ال.لیاپین طراح عمومی شرکت طراحی ویمپل, فردی که مسئولیت موشک کا-24 را بر عهده داشت.

K-24 در دو نمونه K-24R و K-24T ساخته شد.نمونه K-24R با داشتن جستجوگر راداری منوپالس پایداری بیشتر در مقابل اقدامات الکترونیکی داشت و K-24R نیز نمونه فروسرخ (حساس به گرما) ان بود .نمونه های مجهز به رادار غیر فعال بعنوان سلاحی ضد رادار و نمونه با هدایت ترکیبی راداری/گرمایشی نیز بعدها به جمع این دو نمونه اضافه شدند.
کا-13 ام 1/K-13M1 موشک دیگری از کارخانه ویمپل بود که از اعمال بهبودهایی بر سلاح اکثر جنگنده تاکتیکی شوروی تا سال 1973 , موشک آر-13 ام/R-13M پدید میامد. افزایش تحمل فشار جی (اجازه شلیک در چرخش های تند را به موشک میداد) , کمینه برد پرتاب امن کوتاه تر و بهسازی جستجوگر فروسرخ از جمله بهبودهای صورت گرفته بر روی K-13M1 بودند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
متویوس.ار.بیسنوات طراح ارشد تسلیحاتی دفتر مولنیا , فردی که موشک هوا به هوای کا-60 "آر-60/آفید" را ایجاد کرد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

موشک های هوا به هوای کوته برد کا-13ام1 (بالایی) و کا-14 (پائینی).موشکهایی که هر دو مشتقات شوروی از موشک سایدویندر بودند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
تصویری از موشک آر-13ام1

موشک آر-60/R-60 بوسیله کارخانه ریوال مولنیا ساخته شد.همچون کا-13 ام 1 موشک ار-60 ام/R-60M نیز نمونه بهبود یافته موشک ار-60 بود.در این مورد مهندسین بر روی افزایش دید , پایداری جستجوگر گرمایاب  Komar-M موشک در مقابل اقدامات دشمن و مرگ آوری کلاهک تمرکز کردند.برنامه K-13M1 در نهایت در سال 1974 کامل شد و دو موشک اشاره شده یکسال بعد از عملیاتی شدند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

وی .ان.یلاگین جانشین طراح عمومی شرکت طراحی تجربی مولنیا و رئیس پروژه کا-60
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
طرح گرافیکی موشک کا-60 ام و تصویری از یک نمونه واقعی از ان که کابل اتصال ان نیز مشهود است.

توپ دو لول AO-17A با کد طراحی 9A623 تولید دفتر آ.جی.شیپونوف (بخشی از از NPO توچناست) از شهری شهره در امور اسلجه و توپ , شهر تولا است. در این سلاح از فشنگ های AO-18 استفاده شد و قاعده مسلح سازی توپ سبکتر (GSh-23 (AO-9 بصورت بارگذاری فشنگ یک لوله بوسیله عمل پس زدن ناشی از شلیک لوله دیگر و برعکس در سلاح جدید رعایت گشت. AO-17A با نرخ اتش 3000 گلوله در دقیقه, سرعت گلوله در لحظه خازج شدن از دهانه ان به 850 متر برثانیه میرسید در حالیکه وزن توپ در حدود 100 کیلوگرم می بود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
آ.جی.شیپونوف یکی از طراحان توپ GSh-301

همانطوری که پیشتر بیان شد شرکت میگویان در صدد استفاده از توپ جنگنده های نسل سوم میگ-21/23 خود , توپ GSh-23 بر روی میگ-29 بود اما با تقویت جنگنده های متخاصم , دیگر کالیبر 23 م م به سادگی قادر به ایجاد سوراخ های به اندازه کافی بزرگ در بدنه هواپیمای دشمن نبود لذا برای این مهم نیاز به کالیبر بزرگ تر 30 م م واقعن احساس میشد.توپ AO-17A با پیروزی در ازمایشات پدیرش دولتی در سال 1976 با نام جدید GSh-30 در هواپیمای ضربتی سوخو-25/su-25 و بالگرد میل-24 پی/Mil-24P هایند-اف مورد استفاده قرار گرفت.
هر چند میگ-29 ایده ال با نمونه ورود اولیه ان که به طور عمده از سامانه کنترل تسلیحات SUV-29 متشکل از رادار کنترل اتش RLPK-29 و مجموعه هدف گیری/ناوبری الکترواپتیکی OEPrNK-29 تفاوت داشت ولی تقریبن به میگ-29 مجهز به کلاه خلبان نشانه رو نزدیک شد.کلاهی منحصربفرد که علاوهبر اعطای توانایی رهگیری اهداف در دید خلبان با انتقال اطلاعات هدف به سامانه های راداری و سبب ایجاد قفل تسلیحاتی بر موضع دید خلبان دارایی ارزشمندی در نبردهای نزدیک داگفایت به شمار میرفت.
سامانه هدف گیری راداری RLPK-29 که بنام رادار روبین ان-019/Rubin N019 فازاترون نیز شناخته می شود کار شرکت فازاترون می باشد که در تحقق ان قائم مقام فازاترون اقای کرپوچف خود بعنوان مدیر پروژه حضور داشت.
این رادار نسل جدیدی از رادراهای پالس داپلر می بود که با توانایی رهگیری همزمان تا 10 هدف هوایی از سایر مدل های موجود قابل تر و سبک تر بود.قابلیت شناسایی این رادار در مقابل اهدافی از نوع جنگنده 60-70 کیلومتر و در حالت نگاه به پائین/شلیک به پائین به 40 کیلومتر محدود میگشت.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
هسته سامانه هدف گیری RLPK-29 , رادار کنترل اتش فازاترون ان-019

سازمان ناتو بر روی این رادار نیز همچون رادار بسیار متفاوت RBP-4 با قابلیت بمبارن /نقشه برداری از سطح زمین بمب افکن های توپولف-16/22 و 95 نام اسلوت بک گذاشت.
گذشته از این میگ-29 از یک کامپیوتر دیجتالی بهبود یافته , سامانه انتخاب سلاح دگرگون شده و سامانه ناوبری SN-29 بهره می برد.

تسلیحات موشکی هوا به هوای این جنگنده به صورت استاندارد دو تیر موشک جدید کا-27/K-27 "آلامو" و چهار تیر موشک گرمایاب کوتاه برد کا-/K-1414 "آتول" یا موشکهای کا-73/K-73"آرچر"را شامل میشد در حالیکه میگ-29 به تنهایی قادر به حمل 6 تیر موشک هوا به هوا از نوع کا-13 ام 1 یا کا 60 ام یا کا-73 نیز بود.

لزوم ساخت موشکهای هوا به هوای متناسب با جنگنده های نسل چهارم در سال 1973 نهایی شد و یکسال بعد دستور لازم برای ساخت چنین تسلیحاتی از سوی حکومت صادر گشت.در این راه متخصصین مرکز توسعه و فناروی GosNIIAS کار تعریف سلاح و نظارت بر روند ساخت انرا بر عهده داشتند.در همان زمان در میان تولید کنندگان سلاح شوروی رقابتی برای تولید تسلیحات خواسته شده بوجود امده بود.شرکت های ویمپل و مولنیا دو رقیب اصلی ساخت موشک هوا به هوای میان برد کا-27 به حساب می امدند.در طراحی این موشک برتری عملکرد بر موشک امریکایی اسپارو-اف (سال تولید 1375) و قابلیت اضافه شدن سامانه های مختلف هدایتی و پیشرانه و بوجود امدن نمونه های مختلف از ان وجود داشت.نمونه پایه ایی کا-27آ/K-27A با برد 70-80 کیلومتری و وزن پرتاب 250 کیلوگرمی به صورت ویژه برای میگ-29 در نظر گرفته شد در حالیکه نمونه دیگری از ان با داشتن موتور راکتی با زمان سوزش بیشتر و به تبع برد بیشتر با نام کا-27 بی/K-27B با برد 120-130 کیلومتر و وزن پرتابی 350 کیلوگرم برای جنگنده تی-T-10/10 (نام اولیه جنگنده سوخو-27) طراحی گشت.
نمونه های آ و ب سلاح اصلی جنگنده های میگ-29 و سوخو-27 محسوب می شدند.
شرکت ویمپل دو پیکربندی از موشک کا-27 را مطرح کرد یکی از انان باله های انتهایی مرتب و منظی داشت و نمونه دیگر از کاناردهای (بالک های نوک موشک) بزرگ با جلوی خمیده بهره می برد. درنهایت با نصیحت شرکت TsAGIطرح دوم انتخاب شد.
کا-27 در چهار مدل کا-27 آر/K-27R با هدایت نیمه فعال راداری, نمونه گرمایاب کا-27 تی/K-27T (موتور راکتی هر دو نمونه دارای سوزش منظم بود) و نمونه های دوربرد انان به نامهای کا-27 ایی آر /K-27ER و کا-27/K-27ET (با موتورهایی با زمان سوزش بیشتر) توسعه یافت.
برخلاف تمامی موشکهای هوا به هوای موجود در جهان کا-27 نوعی هدایت درونی داشت.هدف در ابتدا بوسیبه رادار جنگنده شناسایی میشد و در مرحله نهایی هدایت, موشک به اشیانه یابی راداری فعال تغییر وضعیت میداد.این موضوع به میزان قابل ملاحظه ایی برد کشندگی موشک را افزایش داده و به خلبان اجازه شلیک موشک قبل از فرار جنگنده دشمن میداد.با این حساب جنگنده های شوروی به میزان قابل توجهی بر جنگنده های اف-15 و اف-18 مسلح به موشک های اسپارو (موشکی که از همان لحظه شلیک نیازمند هدایت با رادار حامل بود) برتر میگشتند.
تعویض پذیری واحد هدایت, انطابق پذیری راحت موشک با جنگنده های مختلف تاکتیکی شوروی را در برداشت و مشکلاتی را در مقابله دشمن با ان ایجاد می کرد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
به ترتیب از عقب به جلو :موشک میان برد نیمه فعال راداری آر-27 ایی.آر و نمونه گرمایاب ان آر-27 ایی.تی


موشکهای کا-27 R از جهات مختلفی به موشک اسپارو-اف شبیه بود در حالی که نمونه های سنگین (ER) از سرعت و برد بهتری بهره می برد.پس از ورود به تولید موشک در سالهای 1984-1987 نام کا-27 به آر-27 تغییر یافت و سازمان ناتو نیز برای ان نام آ آ-10/AA-10 "آلامو" برگزید.
کار ساخت موشک کوتاه برد حرارت یاب مخصوص نبردهای هوایی نزدیک بوسیله دو شرکت ویمپل و مولنیا ادامه یافت. ویمپل از راه ارتقا موشکهای کا-13/K-13 و کا-13 ام /K-13M موشک تمام جهتی و یا توانایی تحمل فشار بالاتر K-14 را پیشنهاد کرد و شرکت مولنیا موشک کاملن جدید و بسیار مانورپذیر K-73 را طراحی کرد.K-73 موشکی در امتداد طرح موشک 40کیلویی آر-60 "آفید" می بود که ضمن بهره مندی از سامانه کنترل جت زوایه دید جستجوگر ان محدودیتهایی داشت.
به هر حال تاکتیک نبردهای هوایی و تجربه با موشکهای خارجی لزوم سر رهیاب تمام جهتی را برای موشکهای داگفایت نشان داد.لذا نیروی هوایی شوروی خواستار اعمال تغییراتی در برنامه کا-73 و استفاده از جستجوگر با زاویه عریض تر Mayak ساخت کارخانه ارسنال کیف شد.جستجوگر جدید نسبتن بزرگ تر و سنگین بود لذا منجر به افزایش ابعاد موشک با وجود ثابت نگه داشتن اجزا و مفاهیم پایه ایی ان میشد.
موشک کا-73 یک بار دیگر در سال 76 مجددن طراحی شد این بار نیز همانند طرح اصلی کاستی های جدی چون مانورپدیری ضعیف و زمان محدود پرواز داشت.
مهندسان تصمیم به ترکیب سامانه کنترل جت/ایرودینامک و افزودن باله های چلیپایی بدان گرفتند.در اتخاذ این تصمیم گزارشات موشک هوا به هوای چابک نیروی دریایی ایلات متحده موشکی بدون باله با سامانه کنترل جت که بنا به دلائل مشابه ایی لغو گشته بود بی تاثیر نبود.
وزن قطعی کا-73 110 کیلوگرم سنجیده شد.

برنامه ساخت کا-73 در اصل تا پیش از فوت اقای متیوس.آر.بیسنوات در سال 1971 توسط او پیش رفت و بعد از وی اقای جی.ای.خوخلوف مسئولیت موشکهای هدایت شونده شرکت به تازگی تشکیل شده مولینا به مدیر کلی گلب.یوژنویچ لوزینو را برعهده گرفت.در سال 1983 دفتر غیر دولتی مولینا کار خود را به موشکهای بالستیک اختصاص داد و به همین خاطر گروه مهمات هواپیمایی این دفتر به رقیب دیرین, شرکت طراحی تجربی ویمپل واگذار شد.در نتیجه دوسال بعد زمانیکه موشک تحت نام آر-73/r-73 وارد خط تولید شد تمام اعتبارات تولید به ویمپل تعلق گرفت.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
طرح گرافیکی و نمونه واقعی موشک کا-73 "آرچر"

تکمیل پروژه رقابتی کا-14 ویمپل در سال 1976 سبب ظهور دو موشک با کارایی, وزن و ابعاد یکسان گشت.در کنار مزیت های k-14 , طرحی ساده, استفاده از سامانه کنترل ایرودینامیک مخصوص به خود, استفاده مشترک از تجهیزات موشکهای در حال خدمت ار-3اس/R-3S و ار-13/ار-13 ام /R13/R-13M سبب بکارگیری کا-14 بر روی جنگنده های میگ-21&23 و میگ-27 فلاگر-دی, یاک-28 پی فایربار , سوخو-17 فیتر-بی تا فیتر-کا و سایر جنگنده و جنگنده بمب افکنهای فعال نیروی هوایی شوروی میگشت.
برای مدت طولانی کار بر روی هر دو موشک به صورت موازی ادامه یافت تا در نهایت موشک کا-14 به دلیل نداشتن سامانه کنترلی خلبان خودکار کنار گذاشته شد.هر چند مهندسین طراحی مجدد تمامی سامانه کنترلی موشک را از ویمپل تقاضا کردند اما این تقاضا به خاطر وجود طرح های موشکی بسیاری در ان موقعیت از جمله کا-24/K-24 , کا-27/K-27 و کا-33 /K-33 ... پذیرفته نشد و طرح کا-14 از دستور کار شرکت خارچ شد.
بررسی راندمان نبردهای هوایی سالهای 1974-76 نشان داد که نمونه "مرحله ورودی" میگ-29 تمامن توانایی ایفای نقشی را برای ان نمونه پیچیده تر میگ-29 طراحی گشته بود دارد.این هواپیما ضمن نابودی موفقیت امیز جنگنده های مدرن غربی در فواصل نزدیک و متوسط و رهیگری هواپیماهای تاکتیکی چند منظوره پست پرواز در شرایط هوایی (مساعد) بصری قادر به حمله به اهداف زمینی ثابت و یا با حرکت اهسته بود.
در بعد دفاع هوایی این جنگنده توانایی رهیگری اهداف پروازی تا ارتفاع 23000-24000 متری و با نهایت سرعت 2500-2600 کیلومتر بر ساعت را داشت. در حالیکه در نقش پشتیبانی هوایی نزدیک نیز بازده رزمی میگ-29 آ/Mig-29A در محدوده میگ-21 PFM نزدیک به 2 تا 4 ساعت برآورد میگشت.
در ژانویه 1976 دستور جدیدی بر توسعه دو جنگنده نسل چهارم میگ 29 بعنوان جنگنده سبک وزن و سوخو-27 برای جنگنده سنگین از سوی هیات وزیران و کمیته مرکزی حزب کمونیسم صادر گشت و یک سال بعد ازمایشات پذیرش دولتی انها نیز به تصویب رسید.
هر دو جنگنده صاحب سامانه کنترل تسلیحات پیشرفته و تسلیحات نسل جدید با کارایی بالا بودند که می توانستند انان را رقیبان و یا حتی برتر از جنگنده های اف-15 و اف-16 نشان دهد.
در زمان توجه به نسخه هر دو جنگنده , نمونه بسیار پایه ایی میگ-29 آ لغو شد و شرکت طراحی تجربی OKB تمامن بر روی طرح میگ-29 بعنوان هدف اصلی خود تمرکز کرد.
یکی از بزرگترین چالشهای پیش رو, سامانه کنترل تسلیحات بود.اطلاعات در دسترس اف-15 و اف-16 پیشروی جنگنده های غربی در زمینه اویونیک و سامانه های الکترونیکی را به خصوص در زمینه رادار و پردازشگرها برهمتایان شوروی خود نشان میداد.
لذا پروژه میگ-29 و سوخو 27 تلاش وسیع و مهم تحقیقاتی و ساختاری (R&D) را در درجه اول در زمینه فناوری راداری , پردازشگرهای دیجتالی, تبادل وعرضه اطلاعات و همچنین اویونیک یکپارچه به خود دید.
برنامه تحقیق و توسعه (تحت نام) سویاز کمک شایانی در توسعه رادارهای نسل جدید جنگنده ها داشت.این برنامه بوسیله رئیس موسسه پژوهشهای علمی NIIR اقای جی.ام.خونیافسکی که خود پیشتر مسئول رادارهای : آر پی-21 /RP-21 ساپفیر/Sapfeer جنگنده میگ21 , اوریال رادار نمونه های اولیه جنگده سوخو-15 فلاگون-آ و تایفونبعنوان رادار سوخو-15 تی/تی ام فلاگون دی/اف بود اغاز گشت.خونیافسکی در اواخر دهه 70 میلادی شرکت فازاترون را ترک و به GosNIIAS پیوست.
پیمانکار اصلی برنامه سویاز شرکت طراحی تجربی ایستوک بود که طراح عمومی ان اس.ای.ربر,ف نام داشت.این شرکت سه نمونه اولیه از یک رادار کنترل اتش را که همگی انان به سبب همزمانی به نام سویاز/Soyuz نیز شناخته می شوند طراحی و ساخت.یکی از این سه رادار برای رفع اشکال توسط سازنده حفظ شد, دیگری برای ازمایشات در شرایط خدمتی شبیه سازی شده به GosNIIAS تحویل داده شد و نمونه سوم نیز بوسیله LII بر روی یک بستر ازمایشی ازمایش شد.سویاز راداری پالس داپلر بود که از لحاظ طراحی و عملکرد به صورت گسترده ایی مشابه رادار هیوز الکترونیک AN/APG-65 جنگنده F/A-18 می بود. این رادار به صورت برجسته فناوری نیمه هادی و پردازشگر با سرعت بالا دیجیتالی سیگنال را که اجازه نقشه برداری فوق العاده دقیق از زمین را بدان میداد از خود بروز داد.
هر چند رادار سویاز یک نمونه اثبات گر فناروی بود اما ازمایشات زمینی و پروازی ان به خوبی پیش رقت و برخی از ویژیگهای ان به داخل رادارهای N001 و N019 تعبیه شده بر روی جنگدنه های سوخو-27 و میگ-29 اورده شد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
یوری.پی.کرپیچوف مهندس ارشد پروژه رادار N-019

در اواخر دهه 60 میلادی توسعه رایانه های دیجتالی برای هواپیمای تاکتیکی و نرم افزارهای مرتبط ان انان در شوروی پیشرفت کرده بود.دیری نپائید که تلاش عظیم شرکت های درگیر صنایع دفاعی , الکترونیک و هوافضا (این پروژه) شامل موسسه پژوهشهای علمی GosNIIAS ,  موسسه تحقیقات پرواز گرومف (LII) , شرکت طراحی تجربی الکترواوتوماتیکا , فازاترون , LNPO لنینیست (وابسته به لینین) مستقر در لنینگراد , موسسه تحقیقات فناروی محاسبات دیجتال NIITsEVT , موسسه تحقیقات ادوات مهندسی مسکو MNIIP (با نام دیگر شرکت طراحی تجربی وگا-ام) به ثمر نشسته (شروع کار در اوائل دهه70 میلادی) و رایانه های دیجیتالی روانه جنگنده های شوروی از جمله ورانه نسل چهارمی ها شدند.
در نخستین جنگنده های با اویونیک دیجیتالی شوروی, میگ-29 و سوخو-27 , الزامات عملیاتی بسیار دقیق (پردازش با سرعت بالا و عملکرد چند کاره) مهندسین را با حجم زیادی از مشکلات رو به رو کرد بنحوی که شرکت میگویان برای مقابله با انان مجبور به تقبل برنامه R&D به نام فینیکس شد. با نظارت یوری.ان.یانیشیف تحت این برنامه مجموعه اوینیک دیجتالی BTsK-29 ساخته شده و بر روی یک نمونه چند هدفه ازمایشی از میگ-29 ازمایش شد.
سوای شرکت میگویان که عهده دار مسدولیت کلی برنامه (فینیکس) بود 29 سازمان تحقیقات و توسعه دیگر از جمله NPO Elecrtoavtomatika , NPO Phazotron , NIITsEVT  و ... در این برنامه مشارکت داشتند.
بخش اصلی تحقیقات برنامه فینیکس بوسیله بخش تحقیقاتی شماره317 میگویان انجام شد.
BTsK-29یک ساختار مرکزی متمرکز با پردازشگر دیجیتالی اطلاعات سرتاسری, چندین زیرسیستم پردازش داده و چند پایگاه اطلاعات مرتب داشت .کار ساخت این سامانه تحت مدیریت وی.پی.شکولین و جی.وی.فلیمون,ف ادامه یافت.
برای ازمایش پردازگشرها و اشکال زدایی از نرم افزارهای مرتبط با انان (نرم افزارهای قطعات پردازشگرها که بعدن در دیگر تجهیزت اویونیک هواپیما ادغام میگشتند) NIO-317 اقدام به تهیه و ساخت یک دکل ازمایشی کرد.دکلی که در درون خود یک کاکپیت واقعی میگ-29 و مجموعه ایی از پردازشگرها را جای میداد و با قرارگیری پیرامون سه سامانه پردازش محاسباتی SM-4 اجازه فعالیت در حالت زمان واقعی را بدست می اورد.
وی.وی.ایواشنکف , وی.اس.خنکین , ای.یو.بارچنکوف, اس.اس.فیشر و ای.اف.کرولف نقش عمده ایی در طراحی این فرایند داشتند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
یوری.آ.یانیشف مسئول برنامه فینکس, برنامه ایی که در جهت ساخت مجموعه اویونیک دیجتالی برای میگ-29 توسط شرکت میگویان انجام شد.
ازمایشات نشان داد که سرعت انتقال فرامین از طریق سیم های معمولی به هیچ وجه مطابق با نیاز جنگنده جدید نمی باشد و لذا برای این منظور استفاده از کابلهای فیبر نوری ضرورت یافت.بدین ترتیب مجموعه دیجیتالی جدید به اویونیک جنگنده اجازه تبادل و فعالیت در سرعت مورد نیازش را اهدا میکرد که این موضوع سبب افزایش پتانسیل رزمی هواپیما به میزان قابل ملاحظه ایی میگشت.در این مورد دو تن از مهندسین شرکت میگویان به نام های "ان.وی.سمنتینوف" و "وی.ای دانوفکس" سهمی اساسی داشتند.
قاعده اصلی ساختار سخت افزاری اویونیک داخلی یک جنگنده از لحاظ ارائه اطلاعات کاکپیت و همچنین تدیون طبقه بندی کاربری ها از نتایج مهم برنامه فینیکس به شمار میروند.

مجموعه کامپیوترهای دیجیتالی Ts-100 بوسیله NIITsEVT ساخته شد در حالی که NPO Elecrtoavtomatika کامپیوتر مشابه ایی را به نام TsVM-80 برای سوخو-27 تولید کرد.
NIIAS به سرپرستی آ.فدوسوف کمک شایانی در طراحی و اطلاح مجموعه اویونیکی میگ-29 داشت بنحوی که اقای" پی وی.پازنیاکوف" خود بر تمامی موسسات مرتبط با برنامه های تحقیقاتی برای میگ-29 نظارت مستقیم داشت و ازمایشگاه ویژه ایی برای توسعه و اشکال زدایی از نرم افزارهای اوینیکی جنگنده نسل چهارم بوسیله "زد.ای.کاپلون" در NIIAS دایر گشت.
با همکاری طراح ارشد میگویان اقای "روستیسلاو.آ.بلیاکوف" مجموعه شبیه سازی ویژه S-2900 برای ازمایش رادار کنترل اتش, سامانه هدف گیری الکترواپتیک و سامانه کنترل تسلیحات در این ازمایشگاه ساخته شد.شبیه ساز رزمی/دستگاه ازمایش KPM-2300 به راهنمایی اقای جی "آ.باشکوف" ساخته شد تا مهندسین بتوانند نحوه رفتار میگ-29 را در یک نبرد هوایی نزدیک با اف-15 و یا اف-16 براورد و تخمین زنند.
بعدن مهندسینNIIAS به ازمایشات پذیرش دولتی نمونه واقعی در صنایع تحقیقاتی نیروی هوایی GK NII VVS ملحق شدند.به هر حال توسعه پیشرفته مجموعه اویونیک محلی بود که در ان برنامه فینیکس به اوج شکوفایی خود رسید.
برنامه میگ-29 ایی/Mig-29E هرگز به مرحله سخت افزاری نرسید.


جنگنده تاکتیکی سبک میگ-29 (Izdeliye 9.12) و میگ-29 آ (نخستین اطلاق نام Izdeliye 9.12A) پروژه های قطعی


با وجود در نظر گرفتن اماده سازی طراحی و مدارک برنامه ظرف مدت 4 سال متولی, نهایتن در سال 1977 برنامه میگ-29 از فعالیت باز ایستاد. با موافقت طرح مقیاس یک بیستم جنگنده میگ-29 در 15 ام جولای 1974 روستیسلاو آ بلیاکوف افزایش سطح بال از 34 به 38 متر مربع را ضروری دانست.
به هر حال برای طرح جدید (پیکربندی با مساحت بال بیشتر) از سوی سازنده نام Izdeliye 9.12 لحاظ شد و نمونه "سطح-ورود" با اویونیک و تسلیحات جنکنده میگ-23 (در واقع ترکیب Izdeliye 9.12+ اویونیک و سامانه تسلیحاتی میگ-23)Izdeliye 9.12A نام گرفت.
ترکیب ثابت بدنه/بال از دو باله در میان بدنه از لرکس/Lerx های (امتدادقسمت متصل لبه حمله به بال هواپیما به سمت دماغه) برجسته , اسباب قدرتمند افزایش نیروی برا در هنگام پرواز, دو سکان عمودی زاویه دار , سطوح متحرک انتهایی متفاوت و یک دست به پائین تشکیل میگشت.در میان فضای بین پوشش موتور و در میان تسمه های نگه دارنده موتورهای توربوفن ار دی 33 با قابلیت پس سوز وجود داشتند که نیروی لازم را برای جنگنده فراهم می کردند.برای حفاظت در مقابل ورود اجسام خارجی به داخل موتور دریچه های ورودی هوا صاحب درهای تاشونده ایی شده بودند که متناسب با وزن ارابه های فرود سه گانه هواپیما باز میشدند و تنفس اولیه موتور از راه دریچه های فوقانی (مستقر بر روی لرکس) انجام می گرفت.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

موکاپ/ Mock-Up (نمونه ایی در اندازه واقعی و طبیعی برای اهداف مختلفی چون نمایش,  اموزش و ...) چوبی میگ-29 در اندازه کامل که در پشت حضار امنیتی یک کارگاه مونتاژ کارخانه میگویان قرار دارد.بعدن قسمت های اضافی اسکلت بخش لولایی کانوپی وجرئیات کاکپیت برداشته شدند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
این تصویر به خوبی نحوه قرار گیری واحد ارابه فرود جلویی جنگنده را نشان میدهد.

طرح بدنه بال تلفیقی نسبت خوبی از نیروهای برا/پسا را بوجود اورده و با ایجاد ساختاری به اندزه کافی قدرتمند به هواپیما توانایی کشش بارهای با فشار بالا و مانوردهی در زوایای حمله بالا را اعطا میکرد.در حالیکه نیروی برا(بالابرنده) بالها با استفاده از خمیدگی انها , برنامه ریزی خودکار برآافزا/Flap های لبه حمله , برآفزاهای لبه فرار بالها و فلپرون/Flaperon (نوعی سطوح کنترلی) افزایش می یافت , لرکسها با افزایش نیروی بالابرندگی بالها سبب کاهش خطر واماندگی یا چرخش به دور خود در زوایای حمله بالا می گشتند.
ورودیهای (مکش) هوای چند حالته کارایی بالایی در زوایای بالای حمله داشته و پروازی امن و آسانی را برای هواپیما فراهم می ساختند.
در ساخت بدنه میگ-29 در مقیاس بزرگ برای کاهش وزن از مواد کامپوزیت و الیاژ الومنیوم-لیتیوم استفاده شد.موقعیت بالا اتاق خلبان و حباب کانوپی با پنجره منحنی دار یک تکه, میدان دید عالی به خلبان داده که این امر بوسیله اینه های سه گانه دید به عقب قاب پنجره اضافه و تکمیل میشد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
در این تصویر می توان هر دو دهانه پیش بینش شده برای خروج فشنگ های توپ دو لول GSh-30 را مشاهده کرد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
تصویری از موکاپ میگ-29 با کانوپی باز.

صندلی خروج اضطراری کی-36 دی ام/K-36DM این جنگنده با قابلیت عمل در حالت صفر-صفر (در زمان توقف جنگنده بروی زمین درارتفاع و سرعت صفر) بوسیله دفتر طراحی Zvezda و به سرپرستی اقای سورین ساخته شد.
به شکل قطعی میگ-29 دارای طول 15 و محدوده بال 10.8 و ارتفاع بروی زمین 4.56 متر است.وزن خالی این جنگنده 9670 کیلوگرم , با مخازن سوخت داخلی پر 13570 کیلوگرم و وزن معمولی ان بهنگام برخواست 3650 کیلوگرم می باشد.ضریب نسبت فشار به وزن تیک اف جنگنده عدد 1.23 بوده و مشخصه بارگیری بال (وزن غیر خالص/ وزن بارشدهٔ بال هواپیما تقسیم بر سطح زیر ان) ان 350 کیلوگرم بر متر مربع می باشد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اتاق خلبان موکاپ یک نمایشگر سربالای بزرگ هاد/HUD و همچینین صندلی های خروج اضطراری کی-36 با دو محرک انرا نشان می دهد.

برخلاف سوخو-27 که برای عملیات تا عمق 400 کیلومتری خارج از خطوط مقدم طراحی شد میگ-29 غالبن برای انجام ماموریت بر فراز خاک خودی و یا در نهایت در فواصل 100 کیلومتری از انسوی خطوط مقدم در نظر گرفته شد.در مقایسه با میگ-23 که تا پیش از این بعنوان ستون فقرات جنگنده های تاکتیکی نیروی هوایی شوروی بحساب می امد این جنگنده چه به لجظا کارایی و چه به لحظا اویونیک و جنگ افزاری از ان بالاتر و تواناتر بود. کارایی بالاتر این جنگنده مدبون طرح جدایی ناپذیر ان بود که سبب افزایش مانورپدیری و سرعت میگشت و همچنین ضریب بهتر نسبت وزن به نیروی کشش ان نیز ناشی از بهره مندی از دو موتور در بدنه ان (در مقابل تک موتوره بودن میگ-23) می بود.موشکهای هوا به هوای نسل جدید بسیار موثر کا-27 (آلامو) و کا-73 (آرچر) و کا-14 به همراه توپ دولول 30 م م توانایی انهدام اهداف مانورپدیر با محدوده سرعت و ارتفاع پروازی گسترده را به میگ-29 می بخشید.
اقدامات خاص عملیاتی (SOR) بیانگر این موضوع است که نقش میگ-29 قبل از هر موردی, دفاع هوایی و ایجاد پوشش هوایی فوقانی (Top Cover) برای واحدهای زمینی می باشد هر چند که پوشش نزدیک هوایی/تهاجم به اهداف زمینی نیز بعنوان نقشی ثانویه برای این جنگنده دیده شده است اما این موضوعهمانگونه که خود شرکت میگویان نیز اذعان داشت استباهی بزرگ بوده است.
حداکثر و حداقل سرعت هواپیما در ارتفاعات بالا و پائین به ترتیب 2500 و 1500 کیلومتر بر ساعت می باشد در حالیکه زمان لازم برای تغییر سرعت از رقم 600 به 1100 در حدود 13 ثانیه و این مقدار برای پر کردن سرعت از 1100 تا 1300 کیلومتر بر ساعت 6-7 ثانیه است.سقف خدمات میگ-29 با حساب باک های داخلی نیمه پر 19500متر و بیشترین نرخ صعود از 1000 متری 325 متر برثانیه است.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
این میگ-29 یک مدل نمی باشد ! بلکه مقیاس کاملی از هواپیماست که در تونل باد T-1 شرکت TsAGIقرار گرفته است. تایرهای هواپیما برداشته شده و پایه ای نگه دارنده درست در محل ارابه های فرود قرار گرفته اند.در این تصویر ازمایش برآ افزاها (فلپ/Flap ها) نشان داده می شود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
نمای دیگری از میگ-29 در درون تونل باد.

میگ-29 دارای برد 800 کیلومتری از سطح دریا می باشد این رقم در حداکثر ارتفاع پروازی و با وجود حمل یک باک سوخت 1500 لیتری (مرکزی و جداشدنی) به 2700 کیلومتر افزایش می یابد.
توانایی تحمل فشار 9 جی در کنار اندازه زاویه حمله بالا , سرعت زیاد , ضریب وزن به تراست بالا, طراحی ایرودینامیک دقیق همگی بر امنیت پرواز این هواپیما افزوده و اجرای مانورهای سخت و طولانی مدت رزمی را برای ان ممکن می سازد.
تخمین کارایی رزمی میگ-29 نشاندهنده این موضوع است که این جنگنده با استفاده از موشک کا-27 (هر دو نمونه گرمایشی و یا نیمه فعال راداری) توانایی انهدام اهدافی مانند اف-4 ایی فانتوم, اف-111 آ , تورنادو و یا جگوار را در ارتفاع 23تا3000 و تا سرعت 2500 داراست و شانس پیروزی ان در نبرد هوایی نزدیک/داگفایت با اف 15 و یا اف16 مسلح به موشک سایدویندر-ال به ترتیب 1.4 و 1.5 مرتبه بهتر از رقیبان خود است.به لطف چابکی بیشتر موشک آلامو نسبت به گونه "اف" موشک اسپارو, برنده دوئل موشکی دوربرد میان (نمونه های وارده خدمت شده) اف-15 و میگ-29 جنگنده فالکروم خواهد بود. از حیث راداری نیز به سبب برد شناسایی بیشتر M019 در مقابل رادار AN/APG-66 برتری قطعی باز با میگ-29 است.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
تصویر واضحی از میگ-29 (هواپمای 922).این هواپیما پس از ساخت تنها 4 جنگنده برای ازمایشات مقیاس کامل تونل باد به TsAGI سپرده شد.

کارخانه میگویان به زودی دریافت که توپ AO-17A برای جنگنده سبکی چون میگ-29 نسبتن سنگین است لذا پس از مدت کوتاهی سامانه توپخانه ان تعویض شد.در سال 1976 تلاش مشترک (بخش ویژه PD به سرپرستی تیآپکبن) و تاچنوست منجر به ساخت توپ جدید و قابل قبولTKB-684 و یا 9A4071 گشت.
در این توپ تک لول که اقتباسی از یک توپ 30 م م خودکار دریایی می بود همان گلوله های AO-18 بکار گرفته شد.با وجود کاهش 500 م م لوله توپ و کاستن از سرعت سیر گلوله (از دهانه توپ) به میزان 850-900 متر برثانیه در مقایسه با نمونه دریایی,  سرعت خروجی گلوله TKB-684 از توپ 50 گیلوگرمی AO-17A حقیقن بالاتر بود .TKB-684 با داشتن نرخ اتش 1500 تا 1800 دور در دقیقه نصف توپ پیشین میگ-29 وزن داشت.
در سال 1977 نمونه اولیه توپTKB-684 ساخته شد و شش سال بعد این توپ تحت نام GSh-301 وارد چرخه تولید گردید و بروی جنگنده های میگ-29 و سوخو-27 نصب شد. اگر توپ دولول AGSh-30  به مدت 0.5 ثانیه و از فاصله 200-800 متری بروی هدفی چون اف-4 ایی با تحمل کشش فشار 4 جی را زیر اتش مداوم توپخانه خود میگرفت احتمال اسیب رسانی ان 40-80 درصد بود در حالیکه در یک شرایط تمامن یکسان این میزان برای GSh-301 به 20-70 درصد کاهش میافت .تغییری که شاید بتوان دلیل انرا تفاوت تعداد لوله های از 2 به 1 دانست.
میگویان برای یکپارچه سازی GSh-301 با میگ-29 با موارد کوچکی کنار امد. مکانیزم جعبه تغذیه ,خروج پوکه های خالی مهمات و روابط کمربند تغیه را بهینه ساخت و تاثیر مخرب گازهای داغ پوکه ها بر بدنه ,اویونیک و تجهیزات را به حداقل رساند.مهمات توپ ثابت کردند که حساسیت بالایی به گرما دارند به طوریکه ایجاد یک سامانه خنک کننده در انتهای توپ الزامی بود.اذا افرادی چون آ.وی.تیورین و آ.ای.لیاوچکین , بلینیکوف , پرودتسو , اوسیانکوف و دیگر مهدنسین بخش جنگ افزاری میگویان درگیر توسعه و ازمایشات مرتبط با تعبیه توپ میگ-29 شدند.
انچه که پس از ساخت جنگنده جدید اهمیت میافت نحوه فعالیت سرویس ضد اطلاعات شوروی در جلوگیری از درز اسرار فنی جنگنده به بیرون بود.بدیهی است هر گونه اطلاعات ارزشمندی در دستان دشمنان بلقوه می توانست و یا خواهد توانست در جهت توسعه تاکتیک و روشهای مقابله با میگ-29 بکار گرفته شود.از این رو چنین اطلاعاتی برای سازمان جاسوسی نظیر آژانس جاسوسی ناتو برای آگاهی از برنامه نسل چهارم هواپیماهای رزمی شوروی بسیار مهم تلقی میگشت.
همانطوری که پیشتر اشاره شد طرح تلفیقی بدنه و بالها میگ-29 یکی از شاخص های برجسته و اصلی ایرودینامکی ان (و همچنین برنامه تی-10 و یا سوخو-27) به شمار میرفت از این رو و در جهت پنهان سازی این ویژگی, تغییر قیافه ویژه ایی برای میگ-29 از سوی میگویان صورت پدیرفت.در این طرح فریب دو ورودی هوای زائده مانند و جانبی در قسمت بالایی جنگنده های میگ-29 قرار میگرفت تا در زمان استقرار جنگنده در فضای ازاد و تصویر برداری ماهواره های نظارتی از ان سرویسهای جاسوی غرب به سمت بیراه هدایت شوند.چنانکه تحلیل ایرودینامک متعاقب غرب و نشریات دفاعی کارایی چنین پنهانکاری را نشان داد.به همین علت بود که برای مدت طولانی غرب از طرح واقعی و درست ایرودینامیک میگ-29 بی خبر بود و ضمن تعیین چندین نمونه غیر واقعی برای ان , وجود مشکلات در ازمایشات پذیرش دولتی این جنگنده را احساس میکرد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
بعنوان اقدام احتیاطی در مقابل ماهواره های نظارتی ناتو , در مراحل اولیه برنامه میگ-29 استفاده دروغین از ورودیهای فرعی جانبی ابداع گشت.ورودیهایی که به هنگام قرار گیری نمونه های اولیه در فضای ازاد برای گمراه سازی بروی لرکسها تعبیه می شدند.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
شماره یازدهم-مرداد 1391 (برای دریافت ماهنامه بروی تصویر کلیک نمائید)

ترجمه ، تالیف و تنظیم: SAMAN ، ASHKAN95 ، Goebbels ، shola

هرگونه برداشت از این مطالب تنها با درج لینک CentralClubs به عنوان منبع و نویسندگان آن بدون اشکال می باشد.
منم مرگ، مادر تو، منم که دوباره تو را از نو میزایم.

2 کاربر از این پست سپاسگزاري کرده اند

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب shola تشکر کرده اند:
ALI-M-2008, Mahdi1944, @lirez@, CAPTAIN PILOT, nima-rad, STIESTO, SAMAN, C.A.D.I.L.L.A.C, kayvan6079, Mohammad.Jafar, Goebbels, m-249, Shahbaz, Java, Shahryar, Taghdir, M.Lawyer, bravo, ASHKAN95, apadana11, abdolmahdi

Captain II

Captain II



no avatar
پست ها

473

تشکر کرده: 341 مرتبه
تشکر شده: 611 مرتبه
تاريخ عضويت

جمعه 15 دی 1385 12:37

آرشيو سپاس: 4158 مرتبه در 431 پست

میگ های 29 نیروی هوایی عراق

توسط TD » يکشنبه 25 اسفند 1392 10:18



تاکنون بیش از ۱۶۰۰ فروند میگ-۲۹ تولید شده که حدود ۹۰۰ فروند آن به کشورهای عراق، ایران، سوریه، یمن، کره شمالی، هند، میانمار، بنگلادش، مالزی، مغولستان، کوبا، پرو، افغانستان، چکسلواکی، آلمان شرقی و یوگسلاوی، الجزایر، سودان، اریتره، صادر شدهاند و بقیه نیز در ارتش شوروی و پس از آن کشورهای به جا مانده از فروپاشی شوروی میگ-۲۹ به کشورهای متعددی استفاده شدهاند. این جنگنده جنگهای متعددی از جمله جنگ ایران و عراق، جنگ خلیج فارس و جنگ یوگسلاوی را تجربه کرده است. هرچند در شرایط مساوی میگ-۲۹ را می توان برابر با اف-۱۵ یا اف-۱۶ دانست اما در تمام درگیریهایی که تاکنون اتفاق افتاده میگهای ۲۹ خلبانان ضعیفتری داشته و شکست خوردهاند. در فاصله های بیش از ۶۰ کیلومتری جنگندههای آمریکایی به دلیل برتریهای الکترونیکی توانایی بیشتری دارند اما از فاصله کمتر از ۱۵ کیلومتری کفه ترازو به نفع میگ-۲۹ میچربد. در فاصله حدود ۸ کیلومتری میتوان میگ-۲۹ را به دلیل دید بهتر سلاحها و مانورپذیری بهتر برتر دانست. سیستم دوربین نشانه گیری سلاح میگ-۲۹ بر روی کلاه خلبان نصب شده و موشک را در امتداد خط دید خلبان هدایت میکند یعنی موشک به جایی که خلبان به سوی آن نگاه میکند میرود.



این جنگنده درحال انجام عملیات اولین بار در دهه ۱۹۸۰ در جنگ ایران و عراق دیده شد که توسط نیروی هوایی عراق به کار برده شد . میگ های 29 عراق شامل اسکادران ششم در حبانیه و اسکادران 39 در قادسیه بودند . بنابر اطلاعات موجود اولین حضور فالکروم در میدان نبرد در اواخر جنگ تحمیلی عراق علیه ایران توسط خلبانان روس و عراقی بوده است. فالكرومهای عراق در جنگ با ایران نیز بیشتر با استفاده بمبهای غیر هدایت شونده و راكتها در نقش یك بمب افكن ظاهر شدند تا یك جنگنده برای انجام ماموریت تخصصی خود باشند. برخی منابع اظهار داشته اند یک فروند از این جنگنده ها نیز توسط نیروی هوایی ایران ساقط شده است. کمی بعد در جنگ خلیج فارس 5 فروند میگ-29 عراقی در نبرد هوایی با نیروهای متحد از بین رفت و چند مورد پیروزی هوایی ادعا شده برای این جنگنده نیز مورد تأیید واقع نشد.



عراق در اواسط جنگ با ایران در دهه ۱۹۸۰ میگ-۲۹ را برای مقابله با جنگندههای اف-4 ، اف-۱۴ و اف-۵ ایران از شوروی خریداری کرد. این هواپیماها در دستان خلبان عراقی در جنگ خلیج فارس مورد استفاده قرار گرفت که سرانجام ۵ فروند میگ-۲۹ که ۴ فروند آنها به وسیله اف-۱۵ و ۱ فروند دیگر به وسیله اف-۱۶ منهدم شد. در برخی منابع روسی گزارش شده که یک میگ-۲۹ عراقی یک فروند جنگنده پاناویا تورنادو انگلیسی را سرنگون کرده اما منابع انگلیسی گفته اند که این تورنادو دچار سانحه هوایی شدهاست. موارد دیگری از موفقیتهای هوابه هوای این جنگنده در عراق در منابع روسی گزارش شدهاست. مثلا شلیک به یک بمب افکن بی-۵۲ که به گفته منابع آمریکایی به اشتباه مورد اصابت موشک هارم جنگنده خودی قرار گرفته بود. تمرینات نامناسب خلبانان، دفاعهای ضدهوایی پشتیبان هواپیماهای آمریکایی، و کمبود لوازم یدکی از جمله عوامل عدم موفقیت آن بودند. از ۳۷ میگ-۲۹ عراقی در پایان جنگ خلیج فارس فقط ۱۲ فروند باقی مانده بود که یکی هم آسیب دیده بود و چهار فروند دیگر به ایران گریختند. پس از اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ و انحلال ارتش عراق جنگندههای باقیمانده روسی و چینی از خدمت خارج شده و دولت جدید برای جایگزینی آنها جنگنده اف-۱۶ را خریداری کرده البته گزارشهایی هم در مورد احتمال خرید میگ-۲۹ از روسیه منتشر شده است.



پس از بمباران سنگین و شدید فرودگاه های عراق فرماندهان عراقی تصمیم گرفتند تا هوایپماهای نظامی و غیر نظامی خود را به سوی دشمن قدیمی, ایران انتقال دهند تا از انها در مقابل نیروی هوایی ائتلاف محافظت کنند و امید داشته باشند که پس از پایان جنگ انها دوباره به عراق برگردانده شوند.در روز ششم بهمین ماه نخستین دسته از جنگنده های عراقی متشکل از چهار فروند میگ-29 A , هشت فروند جنگنده میراژ اف-1 EQ و BQ و بش از ده هواپیمای ترابری شامل دو فروند بوئینگ 747-270 C و دو بودینگ 737 -270 C , یک فروند هواپیمای لاکهید 1329 جت استار دو , دو فروند فالکون 20 F و سه فالکون 50 EX به سمت ایران پرواز کردند.در روز بعد 39 هواپیمای عراقی دیگر در پایگاهی در غرب ایران فرود امدند و در روز هشتم بهمین ماه یکی از اخرین دسته های پرنده های مهاجر خاک ایران را لمس کرد.



در بین جنگنده های پناهنده فالکروم (میگ-29) و فنسر (سوخو-24) تنها جنگنده هایی بودند که ایران اشنایی قبلی با انها داشت اشنایی که از خریداری 12 فروند سوخو-24 MK و 18 میگ-29 A و شش نمونه فالکروم اموزشی دو سرنشینه از شوروی در آذر 1368 حاصل میگشت.به همین خاطر زمانیکه جنگنده های میگ-29 و سوخو-24 عراقی به یایران پناه اوردند نیروی هوایی ایران بدون اتلاف وقت انها را در سه اسکادران 12 فروندی طبقه بندی و عملیاتی کرد. اندکی پس از عزمیت سوخو-24 های عراقی به ایران پرسنل تعمیر و نگهداری روسی 22 بدنه سوخو-24 رابرای الحاق به ده فنسر اسکادران 71 ام تاکتیکی مستقر در پایگاه شیراز امده کردند که با ورود فنسرهای عراقی و مهیا بودن شرایبط مرمت و بازسازی سریع انها ناوگان بمب افکن های فنسر نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران به طور قابل ملاحظه ایی رشد پیدا کرد.گزارش های تایید نشده ایی نیز از بازسازی 4 فروند میگ-29 فراری برای اضافه شدن به جمع میگ 29 های اسکادران تاکتیکی شکاری یازذهم پایگاه مهراباد وجود دارد.



میگ ٢٩ نیاز به خلبان های تعلیم دیده و تعمیر و نگهداری قابل ملاحظه ای دارد. به همین دلیل سابقه عملیاتی آن آمیزه ای از موفقیت وشکست است. نیروی هوایی هند سرمایه گذاری وسیعی روی این جنگنده نموده و به همین دلیل موفق ترین کاربر این هواپیما بوده است. لیکن کشورهای عراق، اریتره و یوگسلاوی در بهره گیری از این هواپیما چندان موفق نبوده اند .


تحویلی : 37 فروند
تا سال 1390 بعد از جنگ تحمیلی : 37 فروند
نابود شده در سال 1991 : 17 فروند
آسیب دیده در سال 1991 : 4 فروند
پرواز به ایران : 4 فروند
جان سالم به در برده بعد از 1991 : 12 فروند

گویا این چند فروند باقی مانده تا سال 2003 زنده ماندند و پس از آن برای قطعاتشون غارت ، نابود و ذوب شدند !


منبع :

انجمن ارتشی دات کام / Amir-Azad
****************************************************************************************************
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد  -
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد  -  لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد -  لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

**************************
وقتی خدا مشکلات تو رو حل می کنه

تو به توانایی های او ایمان داری

وقتی خدا مشکلاتت رو حل نمی کنه

او به توانایی های تو ایمان داره

2 کاربر از این پست سپاسگزاري کرده اند

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب TD تشکر کرده اند:
morteza tomcat, Java, reza4087, امام قلي خان, Ghost Rider, anga2009, freez578, salam_2407, f14tomcat, Mahdi1944, Bystander, sukhoi37, kayvan6079, Qaher1406, jhan2010, F-14 Fan, aria1364

Commander

Commander



نماد کاربر
پست ها

1067

تشکر کرده: 1060 مرتبه
تشکر شده: 935 مرتبه
تاريخ عضويت

جمعه 31 فروردین 1386 18:10

محل سکونت

ارومیه

آرشيو سپاس: 11654 مرتبه در 944 پست

Re: آشنایی با جنگنده دفاع هوایی میگ-29

توسط kayvan6079 » چهارشنبه 26 مهر 1396 11:29

جنگنده های فالکروم سوری ارتقا یافته به استاندارد MiG-29SM 9.12S


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
حقيقت را بدانيد تا رها شويد؛ دانش قدرت است زيرا به شما اجازه تصميم گيري آگاهانه بر اساس حقايق هستي را مي دهد، نه بر اساس باورهاي گاها اشتباه شما!

6 کاربر از این پست سپاسگزاري کرده اند

قبلي

 


  • موضوعات مشابه
    پاسخ ها
    بازديدها
    آخرين پست

چه کسي حاضر است ؟

کاربران حاضر در اين انجمن: بدون كاربران آنلاين و 0 مهمان