در اين بخش مي‌توانيد در مورد اخبار و حوادث روز به بحث بپردازيد
Captain I

Captain I



نماد کاربر
پست ها

355

تشکر کرده: 0 مرتبه
تشکر شده: 5 مرتبه
تاريخ عضويت

دوشنبه 2 فروردین 1389 17:45

محل سکونت

طهرون-شمرون

آرشيو سپاس: 3267 مرتبه در 332 پست

تحریم‌های روسیه علیه ایران: علل و پیامدها

توسط wild-bear » دوشنبه 19 مهر 1389 22:41


روسیران- دمیتری مدودف، رئیس جمهوری روسیه روز چهارشنبه ۲۲ سپتامبر با امضای فرمان اعمال محدودیت‌های جدید در همکاری با ایران، به همه گمانه‌زنی‌ها در خصوص گرم شدن روابط مسکو- تهران پس از راه‌اندازی نیروگاه بوشهر خاتمه داد. از متن این فرمان که ترجمه فارسی آن در پایگاه روسیران منتشر شد، چنین استنباط می شود که روسیه با تفسیر مفاد قطعنامه ۱۹۲۹ در بخش هایی حتی از تحریمات شورای امنیت نیز فراتر رفته است!

تا کنون اگر چه روسیه به قطعنامه های شورای امنیت در رابطه با تحریم ایران رای مثبت می داد، اما با این حال غرب به اجرای این قطنامه ها از سوی مسکو تردید داشت. چرا که روسیه نیز مانند چین بیش از غرب از تحریم ایران متحمل ضرر می شد و به همین خاطر، سعی می کرد تا با افزودن یا کاستن بندهایی قطعنامه ها را تا حدودی تعدیل نماید. حال باید پرسید که چه شده که به یکباره مواضع روسیه در قبال ایران به این شدت تغییر کرده و رئیس جمهوری روسیه به اسم اجرای قطعنامه ای که ۳ ماه پیش صادر شده، فرمانی را امضا می کند که بر اساس آن باید محدودیت های جدیدی در همکاری با ایران اعمال گردد؟

طبق فرمان مذکور، فروش و انتقال ترانزیتی هر نوع تانک، ماشین‌های رزمی زرهی، سیستم‌های توپخانه‌ای کالیبر بزرگ، هواپیماها و بالگردهای جنگی، کشتی‌های جنگی، موشک‌ها یا سیستم‌های موشکی، سیستم‌های موشکی پدافند هوایی، به خصوص فروش سامانه موشکی اس-۳۰۰، تجهیزات مربوط به تسلیحات ذکر شده، از جمله لوازم یدکی از طریق خاک روسیه (از جمله با وسایل نقلیه هوایی) و نیز انتقال آنها به ایران خارج از مرزهای روسیه با استفاده از کشتی‌ها و هواپیماهای دارای پرچم دولتی روسیه ممنوع است.
فرمان مدودف ممنوعیت ارائه خدمات بیمه را نیز شامل می‌شود. علاوه بر این، هر نوع عملیات با دارایی‌هایی که در رابطه با برنامه هسته‌ای ایران در خاک روسیه قرار داشته یا وارد خاک روسیه شوند، ممنوع اعلام شد.

همچنین، برای نخستین بار رئیس جمهوری روسیه ورود تعدادی از ایرانیان مرتبط با فعالیت هسته‌ای ایران به خاک روسیه و عبور آنها از طریق خاک روسیه را نیز ممنوع کرد. این محدودیت‌ها اشخاص حقوقی را هم شامل شده و همکاری با برخی از مجتمع‌ها و گروه‌های صنعتی ایران که در زمینه تولید تسلیحات و خریداری تجهیزات قابل استفاده برای تحقیقات هسته‌ای فعالیت دارند، ممنوع شد.

یک هفته پس از امضای این فرمان، مسکو دامنه تحریم‌ها علیه ایران را گسترده‌تر کرد. روز پنجشنبه ۳۰ سپتامبر فرمان تکمیلی رئیس جمهوری روسیه که در آن همکاری‌های بانکی با ایران نیز ممنوع اعلام شده، منتشر گردید. این فرمان عملا هر گونه روابط تجاری با ایران را تحت تاثیر قرار می دهد. تاسیس دفاتر، شعبات یا نمایندگی‌های جدید بانک‌های ایرانی در خاک روسیه، ایجاد شرکت سرمایه‌گذاری مشترک و حفظ روابط نمایندگی با آنها ممنوع اعلام شد تا از ارائه خدمات مالی، در صورتی که این اقدامات به فعالیت های هسته‌ای کمک کند، جلوگیری شود.
این اقدامات مسکو که برای ایران غیرمنتظره بود، واکنش مقامات این کشور را به دنبال داشت. سخنگوی وزارت خارجه ایران با تاکید بر اینکه روسیه نباید در زمین آمریکا بازی کند، یادآور شد که ایران از کشورهای دوست و همسایه انتظار دیگری دارد و معتقد است که بازی در زمین آمریکا سودی ندارد. رامین مهمانپرست درباره موضوع سیستم پدافند موشکی اس-۳۰۰ نیز خاطر نشان ساخت که این سامانه پدافندی است و قطعنامه ۱۹۲۹ شامل آن نمی‌شود.

اما سرگی لاوروف، وزیر امورخارجه روسیه نظر دیگری داشته و در این خصوص گفته بود که عدم تحویل سامانه موشکی اس-۳۰۰ به ایران جزء شرایط فورس ماژور محسوب می شود. به گزارش ریانووستی، لاوروف گفت: “این معامله تحت تحریم های شورای امنیت سازمان ملل قرار دارد و به همین خاطر جزء شرایط فورس ماژور تلقی می گردد”. این در حالی است که وی پس از صدور قطعنامه ‪۱۹۲۹‬ اعلام کرده بود که اس-‪۳۰۰‬ سامانه‌ای دفاعی بوده و به همین خاطر، قرارداد فروش آنها به ایران مشمول تحریم‌ها نمی‌شود!

همچنین، علاء‌الدین بروجردی، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی ایران نیز در خصوص ممنوعیت فروش اس-۳۰۰ به این کشور اظهار داشت که اگر در نهایت روسیه از تحویل اس-۳۰۰ به ایران خودداری کند، این موضوع قابل پیگیری حقوقی خواهد بود. این اظهارات بروجردی واکنش برخی مقامات و نمایندگان مجلس دومای روسیه را به دنبال داشت. به گزارش ریانوستی، کنستانتین کاساچف، رئیس کمیته امور بین الملل مجلس دوما روسیه با بیان اینکه ایران دیگر شریک امنی برای روسیه نیست، گفت که ایران حق دارد به خاطر عدم اجرای قرارداد ادعای خسارت کند. اما تاکید کرد که در شرایط حاضر، روسیه حداکثر یک میلیارد دلار زیان مالی خواهد دید، در صورتی که زیان و ضرر سیاسی که روسیه در صورت تحویل این سیستم ممکن بود متحمل شود، می توانست به مراتب بیشتر از اینها باشد.

لئونید سلوتسکی و آندره کلیموف نیز از نمایندگانی بودند که پیگیری حقوقی ایران برای دریافت غرامت را کم فایده خواندند. کلیموف ایران را به این خاطر که در سیاست بین المللی از خود انعطاف کافی نشان نداد، مقصر اصلی این اتفاق دانست و یادآور شد که اس-۳۰۰ تزئینات درخت کریسمس نیست که روسیه بتواند به سادگی آن را در اختیار دیگران قرار دهد! سلوتسکی نیز تاکید کرد که چون روسیه از قطعنامه ۹ ژوئن شورای امنیت سازمان ملل متحد درباره تشدید تحریم‌ها علیه ایران حمایت کرده، ملزم است مقدم بر همه، از تعهدات بین المللی خود و پیروی کند نه صرفا از قراردادهای دوجانبه. وی خاطر نشان ساخت: “چنین تصمیماتی در بالاترین سطح جهانی همچون موازین حقوق بین المللی بر تمام چیز های دیگر اولویت دارند و همکاران و شرکای ایرانی ما یاید این نکته را درک کنند.”

الکساندر شاراوین، مدیر انستیتو مطالعات سیاسی و نظامی و عضو آکادمی علوم نظامی روسیه نیز  خودداری از تحویل سامانه اس-۳۰۰ به ایران را کاملا قابل توجیه دانست و اظهار داشت: “فکر می‌کنم، این تصمیم مدت‌هاست که گرفته شده است. ایران این اواخر دست به اقدامات غیر دوستانه زیادی زده و اظهاراتی را خطاب به کشور ما ایراد کرده است. جای تعجب بود اگر بعد از همه این‌ها این کشور را به تسلیحات مدرن مجهز می کردیم. نگاهی به اظهارات این کشور در خصوص اشغال آن در جنگ جهانی دوم و ادعای غرامت برای خسارات ناشی از آن، تهمت در مورد دنباله روی مسئولین ما از آمریکا و بسیاری موارد دیگر از جمله این اظهارات است”.

شاراوین نیز مانند کاسچف معتقد است که ضرر ناشی از تحویل اس-۳۰۰ به ایران، بیش از خسارت ناشی از عدم تحویل آن و پرداخت غرامت است.

اما نکته قابل تامل، تناقض گویی‌های مقامات روسیه در این خصوص است. از یک سو اعلام می‌شود که عدم تحویل سامانه اس-۳۰۰ به ایران به خاطر قطعنامه‌ای است که حدود ۳ ماه پیش به تصویب شورای امنیت سازمان ملل رسیده، و از سویی دیگر، اظهار می شود که که این تصمیم مدت‌هاست که گرفته شده و حتی برخی مقامات آن را برخاسته از ملاحظات امنیت ملی روسیه می‌دانند. در این رابطه، دمیتری راگوزین، نماینده دائم روسیه در ناتو، در مصاحبه با خبرگزاری «اینتر فاکس» اظهار داشت که فرمان رئیس جمهوری روسیه در خصوص ممنوعیت تحویل سامانه اس-۳۰۰ به ایران در راستای امنیت ملی کشور صادر شده است.

همچنین، میخائیل مارگلوف، رئیس کمیته امور بین‌الملل شورای فدراسیون روسیه نیز خودداری روسیه از تحویل اس-۳۰۰ و دیگر تسلیحات به ایران را به دلیل ملاحظات مربوط به امنیت کشور دانست.

لازم به یادآوری است که قرارداد فروش این سامانه‌ها که دفاعی محسوب می‌شوند و نه تهاجمی، چند سال قبل با ایران منعقد شد. پس اگر عدم تحویل آنها به ایران با ملاحظات امنیتی روسیه در ارتباط است، چرا اصلا چنین قراردادی با تهران منعقد شد؟ یعنی سران روسیه قبلا ملاحظات امنیتی خویش را فراموش کرده بودند و تازه به یاد این ملاحظات افتاده‌‌اند؟!
البته، برخی مقامات روسیه همچنان تاکید می‌کنند که پیوستن این کشور به رژیم تحریم‌ها علیه ایران به معنای قطع کامل همکاری نظامی- فنی روسیه با این کشور نیست. سرگی ریابکوف، معاون وزیر امور خارجه روسیه پس از نشست وزیران گروه “۱+۵″ در نیویورک در مصاحبه با خبرنگاران روسیه ضمن تاکید بر اینکه کرملین از طرف خود هیچ چیزی را به فهرست تحریمات اضافه نکرده، خاطر نشان ساخت که “همکاری نظامی- فنی روسیه با ایران دارای راستاهای دیگری نیز هست.”

منافع ژئوپولتیک فدای منافع اقتصادی

سیاست‌های گرایش به غرب مدودف که بیشتر یادآور سیاست‌های یلتسین است، نشئت گرفته از نیازهای اقتصادی روسیه است. رئیس جمهور جوان روسیه دائما بر مدرنیزاسیون اقتصادی این کشور تاکید می‌کند و معتقد است که بدون کمک غرب این امر محقق نخواهد شد. به همین دلیل اولویت را بر منافع اقتصادی ناشی از همکاری با غرب قرار داده و منافع ژئوپولتیک ناشی از همکاری با ایران را نادیده گرفته است.

باید اذعان داشت که روسیه از نظر اقتصادی در مقایسه با آمریکا و کشورهای پیشرفته اروپایی عقب افتاده محسوب می شود. لذا، به نظر می رسد که تیم غربگرای مدودف به این نتیجه رسیده است که برای جذب سرمایه و تکنولوژی غرب، باید بیش از پیش با آنها همراه شد. رویکردهای اخیر روسیه در قبال ایران از این منظر قابل تبیین است. بر همین اساس، به نظر می رسد مدودف با این امید فرمان اعمال محدودیت‌ها در همکاری با ایران را امضا و از تحویل سامانه اس-‪ ۳۰۰‬ به ایران خودداری کرده که در مقابل، روسیه بتواند به عنوان پاداش برخی امتیازها از جمله موافقت با عضویت در سازمان تجارت جهانی، لغو اصلاحیه جکسون- ونیک کنگره آمریکا (محدودکننده تجارت آمریکا با روسیه) و مشارکت آمریکا در نوسازی اقتصاد روسیه با ارائه تکنولوژی‌های نوین را کسب کند.

جاش راگین، تحلیلگر نشریه «فارین پالیسی» طی مقاله‌ای با عنوان «چگونه تیم اوباما توانست روسیه را متقاعد کند؟» از قول یکی از مقامات عالی‌رتبه می‌نویسد: دولت اوباما برای مدودف و دیگر سیاستمداران روسیه روشن ساخت که فروش اس-۳۰۰ به ایران خط قرمزی است که نباید از آن رد شد. این مساله (لغو فروش اس-۳۰۰) برای اولین بار طی سفر مدودف به واشنگتن در ماه جولای مطرح شد و دو هفته بعد از آن، طی  سفر مقامات آمریکا به روسیه مورد بحث و بررسی قرار گرفت. طی سفر اخیر آناتولی سردیوکوف، وزیر دفاع روسیه به واشنگتن نیز یکی از موضوعات مهم مذاکرات وی با همتای آمریکای‌اش، مسئله لغو فروش سامانه اس-۳۰۰ به ایران بود. همچنین، در دیدار هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا در حاشیه نشست مجمع عمومی سازمان ملل با سرگی لاورف، وزیر امور خارجه روسیه بیانبه ای نیز در این خصوص صادر گردید.

وی می‌افزاید: مسکو در حال حاضر نیازمندی‌هایی (تکنولوژی، سرمایه و عضویت در سازمان تجارت جهانی) دارد و روسها معتقدند که آمریکا در برطرف کردن این نیازمندی‌ها به روسیه کمک خواهد کرد. روسیه تمام تلاش خود را برای کسب حمایت حداکثری آمریکا از عضویت قریب‌الوقوعش در سازمان تجارت جهانی به کار بسته و برای نهایی کردن عضویت خود در این سازمان برنامه ریزی کرده است.

با این حال، برخی کارشناسان هنوز هم مطمئن نیستند که مسکو تصمیم استراتژیک به فاصله گرفتن از ایران در جهت نزدیکی به آمریکا گرفته باشد.

در این خصوص راگین می‌نویسد: دیوید کرامر، معاون وزیر امور خارجه در امور دموکراسی و حقوق بشر در دولت بوش، معتقد است که در رابطه با ارزیابی رفتار روسیه نباید عجله به خرج داد و در این مورد باید کمی درنگ کرد. کرامر موفقیت دولت اوباما در متقاعد کردن روسیه جهت لغو فروش اس-۳۰۰ به ایران را تحسین‌برانگیز خواند، اما تاکید کرد که مسکو هنوز با ایران در راه‌اندازی رآکتور هسته‌ای بوشهر همکاری می‌کند و ممکن است به شرکت‌های خود اجازه دهد تا تحریم‌های آمریکا در بخش انرژی ایران را دور بزنند.

به اعتقاد ساموئل چاراپ، عضو مرکز توسعه آمریکا، نباید انتظار داشت که مسکو در مورد همه مسایل مورد اختلاف با واشنگتن، یک شبه رفتارهایش را تغییر دهد؛ آن هم فقط به خاطر اینکه آمریکا گفته است «reset». وی تاکید می‌کند که “نباید فراموش کرد که روسیه هنوز هم روسیه است!”

الکساندر پترسون، عضو ارشد شورای آتلانتیک نیز در این خصوص گفت: “روسها در ازای تلاشهایشان قطعا امتیازی از آمریکا می‌خواهند. یک بند از بیانیه تحریم فروش اس-۳۰۰ تصریح می‌کند که روسیه می‌تواند این ممنوعیت را در هر زمانی که صلاح بداند، لغو کند. این یعنی که اگر کاخ سفید به دنبال پیشرفت در سیاست «reset» است، باید خواست روسیه مبنی بر حفظ یک‌سری امتیازات در زمینه همکاری‌های صلح‌آمیز هسته‌ای با کشورهای منطقه را به رسمیت بشناسد. من فکر می کنم این چیزی است که آنها قصد دارند امتحانش کنند. اگر آنها امتیاز مهمی در چرخش به سمت غرب عایدشان نشود، شما خواهید دید که به قولشان عمل نخواهند کرد.”

چالش های داخلی و توافقات پشت پرده

سال ۲۰۱۲ هم برای روسیه و هم برای آمریکا سال مهمی است، چرا که در این سال در هر دو کشور انتخابات سرنوشت ساز ریاست جمهوری برگزار خواهد شد. انتخاباتی که به نظر می رسد از هم اکنون رقابت برای آن آغاز شده است.

در روسیه مدتی است که بحث رقابت مدودف و پوتین داغ شده است. اگر چه مدودف به لطف حمایت‌های ولادیمیر پوتین به قدرت رسیده، اما اکنون بسیاری از تحلیلگران از بروز اختلاف میان رئیس جمهوری و نخست وزیر روسیه صحبت کرده و معتقدند که مدودف جوان که برخلاف پوتین چهره‌ای خوشایند غرب به شمار رفته و از حمایت‌های کاخ سفید برخوردار است، ممکن است همان کاری را با پوتین بکند که پوتین با یلتسین کرد. به باور این کارشناسان ممکن است اقدامات مدوف ناشی از توافقات پشت پرده وی با اوباما باشد.

روسیه بیش از‪ ۱۷‬ سال است که برای عضویت در سازمان تجارت جهانی تلاش کرده و اگر مدودف بتواند در زمان ریاست جمهوری خود و با حمایت‌های اوباما به این مهم نائل آید، بر محبوبیت وی در داخل روسیه افزوده شده و شاید از این طریق بتواند از پوتین کاریزما پیشی گرفته و در کارزار رقابت‌های انتخاباتی بر وی فائق آید.

در همین رابطه، الکساندر پترسون، عضو ارشد شورای آتلانتیک فرمان مدودف برای عدم فروش اس-۳۰۰ به ایران را موفقیت وی در به دست گرفتن سکان هدایت سیاست خارجی در رقابت با پوتین، کسی که در اصل قرارداد اس-۳۰۰ را با ایران در سال ۲۰۰۶ امضا کرده، می داند. به اعتقاد وی، این اقدام برای مدودف خیلی سودمند بوده و سیاست تعهد و حمایت واشنگتن از مدودف و نادیده گرفتن پوتین را تقویت کرده است.

از طرفی اوباما نیز به نوعی در پی آن است تا نشان دهد که سیاست‌هایش به خصوص سیاست «reset» در قبال روسیه موفق بوده است. پس اگر مدودف بر اساس توافقات پشت پرده احتمالی نشان دهد که کرملین در خصوص بسیاری از مسائل منطقه ای و بین‌المللی با کاخ سفید همسو شده، در اصل متقابلا به اوباما کمک می‌کند تا او نیز بتواند افکار عمومی را اقناع کرده و بر محبوبیت خویش بیفزاید. به خصوص که به شدت به این مسئله برای پیروزی در انتخابات ۲۰۱۲ آمریکا نیاز دارد.

چالش‌های موجود در روابط مسکو- تهران

موانع و مشکلات موجود در روابط ایران و روسیه باعث شده که این دو کشور هیچگاه نتوانند از ظرفیت‌های واقعی یکدیگر برای توسعه مناسبات دوجانبه استفاده نمایند. حجم پایین مبادلات دو کشور به خوبی گویای این واقعیت است.

باید اذعان داشت که علاوه بر مشکلات ناشی از عوامل خارجی تاثیرگذار نظیر غرب و اسرائیل که بسیاری از تحلیلگران بر آن تاکید دارند، بخش عمده‌ای از موانع موجود در روابط دوجانبه ناشی از عدم شناخت کافی، ذهنیت‌های منفی و نگاه متفاوت دو کشور به یکدیگر است. گفته می‌شود که نگاه روسیه به ایران اقتصادی بوده، اما نگاه ایران به روسیه بیشتر امنیتی است. همین مسئله باعث شده تا دو طرف نتوانند در مورد بسیاری از منافع مشترک اتفاق نظر داشته باشند.

اختلاف‌نظرهای موجود باعث شده تا هم ایران نتواند از ظرفیت‌های روسیه استفاده نماید، و هم روسیه بازار ایران را از دست بدهد. متاسفانه برخی اقدامات از سوی دو طرف به بی اعتمادی موجود دامن زد. تاخیرهای مکرر در راه‌اندازی نیروگاه بوشهر و عدم تحویل اس-۳۰۰ به ایران از سوی روسیه باعث شد تا افکار عمومی در ایران، روسیه را شریک قابل اعتمادی نداند. همین مسائل موجب شد تا چین به عنوان رقیب روسیه از خلا به وجود آمده استفاده کرده و مناسباتش را با ایران توسعه دهد.

از طرفی ایران نیز در مواردی طوری رفتار نمود که باعث شد تا روسیه رویکردهای تهران را در قبال مسکو باثبات ندانسته و ایران را شریکی قابل اعتماد نداند. رفتار ایران در خصوص تعیین مقر اوپک گازی را می‌توان نمونه بارزی از این رفتارها دانست. در حالی که پیشنهاد تاسیس اوپک گازی توسط ایران مطرح شده و در دیدار رهبران ایران و روسیه در تهران مورد بحث قرار گرفته بود، در هنگام رای‌گیری برای تعیین مقر اوپک گازی، زمانی که تنها رای نماینده ایران تعیین کننده بود، علی‌رغم توافقات قبلی او به قطر رای داد و نه به روسیه. همین مساله باعث شد تا در هنگام انتخاب دبیرکل این سازمان، روسیه نیز متقابلا به ایران رای ندهد. در نتیجه، ایران که خود مبتکر تاسیس اوپک گازی بود، هیچ نقشی در اداره آن ندارد.

پیامدهای تیرگی روابط با تهران

در سیاست خارجی روسیه گرایش به غرب به امید دریافت سرمایه و کمک‌های تکنولوژیکی مسئله تازه‌ای نیست. بعد از فروپاشی شوروی، جناح غربگرا در روسیه بر سر کار آمد و با پذیرش تئوری و روش سیاسی لیبرال دموکراسی سعی کرد به آمریکا و اروپا نزدیک شود که این سیاستها تا نیمه اول دهه نود ادامه داشت. اما ضعف‌های کلان این رویکرد این تصور که آمریکا و روسیه می‌توانند با تمرکز بر منافع مشترک به همکاری‌های گسترده در حوزه‌های مختلف جهان بپردازند را به چالش کشید.

گرایش به غرب هم اکنون نیز جزئی از اولویت‌های مهم سیاست خارجی روسیه شده و رویکرد واقعگرایی و عمل‌گرایی ولادیمیر پوتین، تحت رهبری مدودف رنگ و بوی دیگر به خود گرفته است. حیثیت سیاسی و اقتداری که پوتین در عصر پساکمونیسم به دنبالش بود، ظاهرا رنگ باخته و در سیاست خارجی مدودف، پیگیری امنیت رفاهی جایگزین امنیت وجودی شده است.

به نظر می‌رسد مدودف جوان همان راهی را در پیش گرفته که یلتسین رفته بود. فرمان وی برای اعمال محدودیت‌ها در همکاری با ایران نیز یادآور قرارداد ال‌گور- چرنومردین است. تیم مدودف که ظاهرا همه چیز را صرفا از منظر منافع اقتصادی می‌بیند، فراموش کرده که بسیاری از امتیازات اقتصادی که روسیه از غرب کسب می‌کرده را مرهون همکاری با ایران است. چرا که همواره از همکاری با ایران و فروش تسلیحات به این کشور به عنوان ابزاری در مذاکره با غرب استفاده کرده است. اما اکنون که مدودف تحویل اس-۳۰۰ به ایران را ممنوع کرده و همکاری با تهران را محدود، باید گفت که در حقیقت روسیه هم یکی از برگهای برنده خود را از دست می دهد، هم وجهه و اعتبار خویش به عنوان صادرکننده تسلیحات را مخدوش می‌سازد و هم بازار ایران را از دست می‌دهد.

ریچارد لوریه، کارشناس مسائل روسیه طی مقاله‌ای که با عنوان «۸۰۰ میلیون دلار برای حق عضویت» دوشنبه ۱۱ اکتبر در سایت روزنامه «مسکو تایمز» منتشر شد، می‌نویسد: اگرچه مسکو با لغو قرارداد فروش اس-۳۰۰ به ایران جهت پیوستن به کلوب غرب ۸۰۰ میلیون دلار زیان می‌بیند، اما اگر دیگر تسلیحات مشمول تحریم در فرمان مدودف را به آن بیفزاییم، روسیه در مجموع چیزی حدود ۱۱ تا ۱۳ میلیارد دلار ضرر خواهد کرد.

مطمئنا، تیرگی روابط ایران و روسیه به نفع مسکو نبوده و تنها عرصه را برای رقبای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای بازتر می‌سازد. همکاری‌ با ایران قدرت چانه‌زنی روسیه را در برابر غرب افزایش می‌دهد که در صورت تخریب روابط، مسکو این فرصت را از دست خواهد داد. روسیه می تواند از طریق اقداماتی نظیر توسعه روابط با ایران همچنان جایگاه خود را به‌عنوان یک قدرت بزرگ حفظ کند. یک نمونه عینی این مساله همکاری‌های هسته‌ای با ایران است که موجب افزایش قدرت چانه‌زنی روسیه و افزایش توان تأثیرگذاری این کشور در سطح بین‌الملل است.

روسیه به خوبی می‌داند که ایران تنها کشور منطقه است که با ه‍‍ژ‍مونی آمریکا و نفوذ آمریکا در منطقه مخالف است. به همین خاطر است که آمریکا می‌کوشد تا روسیه را متقاعد سازد که خطر ایران هسته‌ای برای روسیه بیشتر از ایرانی با رژیم غربگراست. روسیه از ظرفیت های ایران و نفوذ این کشور در مناطق قفقاز و آسیای مرکزی که حیاط خلوت روسیه محسوب می شود، نیز به خوبی آگاه است. ایران می‌تواند یکی از متحدان اصلی روسیه در مقابله با جریان دولت‌سازی غربی در آسیای مرکزی باشد. پس جا دارد روسیه در کنار نگاه اقتصادی، نگاه امنیتی هم به ایران و ظرفیت‌های این کشور داشته باشد.


پایگاه خبری- تحلیلی «روسیران»، ۱۹ مهر ۸۹
بنام حاکمی که اگر حکم کند همه محکومند....حکم لازم !!!
....
نویسنده آمریکایی ارنست همینگوی:
«هر انسانی که آزادی را دوست دارد بیش از طول عمرش به ارتش سرخ و شوروی سپاسگزاری بدهکار است.»

                                                       
                                                                                                           

 


  • موضوعات مشابه
    پاسخ ها
    بازديدها
    آخرين پست

چه کسي حاضر است ؟

کاربران حاضر در اين انجمن: بدون كاربران آنلاين و 2 مهمان