در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه مباحث مرتبط با موشکهاي زمين به زمين به بحث بپردازيد
Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » دوشنبه 20 تیر 1390 12:45

با سلام

موشك UR-100 با كد ناتو SS-11 Sego

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
تصويري از موشك قاره پيماي SS-11 در مراسم رژه ارتش سرخ در سال 1983

موشك UR-100 ، موشكي بود قاره پيما ، دو مرحله اي ، سوخت مايع با قابليت نگهداري طولاني و تقريبا سبك وزن كه توسط شوروي سابق در سالهاي 1966 تا 1996 توليد و بكار گرفته شد. كلمات UR مخفف universal rocket به معني راكت جهاني است. اين موشك توسط پيمان ناتو با كد SS-11 Sego شناخته مي شد و كد فني طراحي آن نيز 8K84 بود . فرمان دولتي ساخت موشك UR-100 در 30 مارس سال 1963 ابلاغ گرديد . در اين فرمان بر ساخت موشكي قابل پرتاب از سيلو اشاره شده بود كه مي بايست حداقل 5 سال به شكل سوختگيري شده قابل نگهداري ( بعدها به 8 ، سپس 10 و سرانجام 17 سال افزايش يافت ) و همچون" گلوله اي آماده به شليك " در كمترين زمان ممكن قابليت پرتاب را داشته باشد . شركت NPO Mashinostroyenia با كد فني OKB-52 و با مديريت ولاديمير چلومي نيز به عنوان مجري آن انتخاب گرديد. ولاديمير چلومي با طراحي اين موشك ، ميراث گرانقدري را براي كشور خود بر جاي گذاشت . اين موشك حداقل در 4 نوع مختلف ساخته و بكار گرفته شد اما نمونه هائي كه مورد پرتاب قرار گرفتند احتمالا بسيار متنوع تر بوده اند به طوريكه حتي در گزارشاتي كه اخيرا از سوي منابع روسي منتشر شده است ، نوعي آشفتگي در مورد انواع مختلف اين موشك وجود دارد. حتي نمونه هاي قابل پرتاب از زيردريائي و ضد بالستيك موشك UR-100 نيز براي توليد در نظر گرفته شده بودند كه هيچكدام تحقق نيافتند. در اواسط دهه 1970 ، نوع معمولي موشك UR-100  با دو نمونه مدرنتر موسوم بهUR-100K  با كد (15A20)  وUR-100U  با كد (15A20U) جايگزين گرديد.  

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
مقايسه اي ميان موشك UR-22 سمت راست و UR-100 سمت چپ

طول تقريبي موشك SS-11 ،  19.5 متر و قطر آن نيز 2.5 متر بوده است . بنا به اظهار مقامات روس ، نخستين نمونه هاي آن قادر به حمل يك كلاهك هسته اي 0.5 تا 1.1 مگاتني بود در حاليكه نمونه هاي نهائي آن قادر به حمل سه الي شش كلاهك MIRV بوده است. اين موشك از سيلو پرتاب مي گرديد و سيلوهاي طراحي شده موسوم به 15P784 كه توسط دفتر طراحي مردمي ماشين آلات تحت نظر V.P.Barmin صورت گرفت و بسيار ساده تر از نمونه سيلوهاي ساخته شده قبلي بود و كليه امكانات و تجهيزات اين سيلوهاي مستحكم ، توسط يك پست فرماندهي ساده كنترل مي شد. درب اين سيلو مجهز به يك سامانه پنوماتيك بود كه بوسيله آن باز و بسته مي شد. نگهداري موشك در مقابل حملات احتمالي آمريكائي ها به قدري مهم بود كه تيم هاي اكتشافي متشكل از كارشناسان خبره زمين شناسي و مساحي تحت سرپرستي يوگني يوتيگني يف Yevgeniy Yevtigneyev ، به زور تهديد و توبيخ براي تعيين و تشخيص سايت هاي مناسب جهت ساخت سيلوهاي پرتاب اين موشك تشكيل شده بودند . ماموريت اين تيم ها كاملا سري و تحت پوشش تلاش شركت Uralgaz براي كشف منابع گازي جديد صورت مي گرفت . هدايت اين گروه هاي اكتشافي هم مستقيما بر عهده " يك ژنرال از مسكو " قرار داشت. اين تيم هاي اكتشافي سفرهاي خود را با قطار ، كاميون و حتي اسب انجام مي دادند تا بتوانند به مكان هاي مناسب براي ساخت اين سيلوها دست يابند. ساخت اين سيلوها در مناطق انتخاب شده در سراسر خاك شوروي در سال 1964 و حتي پيش از انجام تست هاي پروازي موشك آغاز گرديد. كار ساخت 1130 سيلو براي موشك UR-100 و 308 سيلو براي موشك R-36  ، اقدامي بسيار عظيم بود كه نيروي كاري بالغ بر 650000 نفر را تا سال 1973 صرف خود كرده بود. هزينه ساخت اين سيلوها حدود يك ميليارد روبل و حجم خاك جابجا شده نيز بالغ بر 120 ميليون متر مكعب بوده است.  

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
كپسول نگهداري موشك UR-100

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
وضعيت قرارگيري موشك SS-11 در كپسول ويژه نگهداري

موشك SS-11 ، نخستين موشك قاره پيماي ساخت شوروي سابق بود كه از زمان ساخت تا لحظه پرتاب در يك كپسول ويژه تحت فشار قرار مي گرفت و درهمان كپسول نيز به سيلوي پرتاب منتقل و از درون همان كپسول هم پرتاب مي گرديد. اين كپسول كه توسط شعبه شماره 2 دفتر OKB-52  طراحي شده بود ، 14.4 تن وزن ، 2.7 متر قطر و 19.5 متر طول داشت . موشك در اين كپسول بر روي ريل هائي قرار مي گرفت و براي استحكام و اطمينان بيشتر ، كپسول از داخل نيز پلمب ميشد . در طول دوره نگهداري ، موتورهاي موشك ، از طريق دريچه هاي ويژه اي ، از تماس با سوخت محافظت ميشدند تا امنيت و سلامت موتور ( ممانعت ازخوردگي) در طول مدت سوختگيري حفظ گردد .
مخازن سوخت موشك از جنس آلياژ آلومينيوم AMG-6 ساخته شده بود. در هر دو مرحله موشك ، مخازن سوخت و اكسيدايزر يكي شده بود تا ابعاد و وزن عملياتي موشك كاهش يابد. قسمت پائيني مخزن اكسيدايزر در مرحله اول موشك به شكل يك دماغه بدون سر ( كوتاه شده) بود كه به صورت معكوس درون مخزن سوخت اصلي جاي گرفته بود. مرحله اول موشك از چهار موتور مجزي به شكل يك دايره تشكيل شده بود در حاليكه مرحله دوم ، از تركيب يك موتور و چهار محفظه احتراق تشكيل شده بود. سوخت موشك از دي متيل هيدرازين نامتقارن و تتراكسيد نيتروژن تشكيل شده بود. سامانه هدايت موشك از نوع اينرسيائي بود كه از يك سامانه هدايت / كنترل خودكار مجهز به يك ژيروسكوپ متغير نيز بهره مي برد. همچنين ساختار فرماندهي اصلي موشك قادر بود تا در طول پرواز تمام سامانه هاي موشك را نظارت كند و حتي به طور خودكارموشك را براي پرتاب آماده نمايد. موشك قادر بود تا با 30 درجه انحراف ( مثبت يا منفي ) از كريدور اصلي پرواز خود برنامه ريزي شود.  

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
خودروي كشنده ويژه حمل موشك SS-11

موشك SS-11 از سري 8K84M نخستين موشك ساخت شوروي بود كه از سامانه اقدام متقابل موسوم به Palma  كه توسط V.Gerasimenko طراحي گرديده بود براي انحراف موشك هاي ضد بالستيك دشمن بهره مي برد . اين موشك از لحاظ اندازه و ابعاد و نيز اهداف توليد ، به عنوان قرينه موشك LGM-30 مينوتمن آمريكائي و پاسخي براي آن شناخته مي شد اما در تعداد بيشتري به توليد رسيد. بدنه موشك به رنگ سفيد بود . موشك SS-11 از نوع كلاهك سبك ، دماغه اي مخروطي شكل و از جنسي سخت و اندازه اي كوتاه داشت . در مقابل موشك SS-11 با كلاهك سنگين ، از اندازه اي بلندتر ولي با همان قطر برخوردار بود . تا قبل از فروپاشي شوروي سابق ، اين موشك همچون دستگاه انيگما ( ماشين مخابره رمز آلمان نازي ) براي كشورهاي غربي به صورت يك معما بود. فن آوري پيشرفته و تعداد زياد توليد اين موشك برتر از نمونه مشابه آمريكائي خود بود كه خود سبب افزايش توان بازدارندگي راهبردي شوروي سابق گرديد.    

بكارگيري گسترده موشك UR-100/SS-11 نقطه اتكاء نيروي راهبردي موشكي شوروي بود تا بتواند به اين وسيله توازن عددي تعداد موشكهاي بالستيك با آمريكا را حفظ نمايد. ضمن آنكه با وجود تعداد زياد موشك هاي توليد شده ، نگهداري آنها بدليل برخورداري از سيلوهاي مستحكم و پيشرفته ، اما ساده ، حداقل پشتيباني را مي طلبيد . استحكام فضاي دروني سيلوها و مركز فرماندهي و كنترل مستقر در آن ، توان تحمل فشاري معادل 400 الي 700 psi ( فشار بر اينچ مربع) يا نيروئي بيش از 20 اتمسفر ، يعني به اندازه انفجار يك بمب هسته اي يك مگاتني در فاصله 1300 متري سيلو را داشت. اين سيلوها در دسته هاي ده تائي ، بدون دخالت پرسنل و يا خدمه و فقط از طريق يك مركز كنترل ساده براي هر دسته نظارت مي شدند. منابع غربي ، زمان واكنش مورد نياز براي پرتاب در شرايط عادي را بين سي ثانيه تا 3 دقيقه تخمين زده اند در حاليكه هيچگونه محدوديت زماني براي آماده نگاه داشتن اين موشك به پرتاب وجود نداشت .
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
موشك UR-100 در حال بارگيري در سيلو

نمونه هاي توليدي

•     موشك UR-100  يا SS-11 Mod-1  : اين نمونه ، همان طرح اصلي موشك است كه تست هاي پروازي آن بين 19 آوريل سال 1965 تا 27 اكتبر سال 1966 در پايگاه موشكي بايكنور صورت پذيرفت. نخستين پرتاب موشك از درون سيلو نيز در 17 جولاي سال 1965 انجام شد. شعاع خطاي موشك Mod 1 بنا به اظهارات منابع غربي بالغ بر 1600 متر بوده است. اين منابع نخستين زمان عملياتي شدن موشك را در اوايل سال 1966 مي دانند. منابع روس تاريخ ورود به خدمت سه هنگ عملياتي مجهز به موشك UR-100  را 24 نوامبر سال 1966 و زمان استقرار كامل آن را 21 جولاي 1967 اعلام كرده اند. روسها مي گويند در ابتدا اين موشك مجهز به گونه مختلف از كلاهك بوده است. يك گونه كلاهك سبك براي اهداف بين قاره اي در آمريكاي شمالي و يك گونه سنگين تر با برد متوسط براي اهدافي در اروپا و آسيا.  
•     موشك UR-100UTTh  يا SS-11 Mod-1 : اين موشك نمونه ارتقاء يافته همان موشك قبلي است اما با فن آوري بهبود يافته در كلاهك كه شرايط پروازي را بهبود مي بخشيد و نيز ساختار تغيير يافته فرمانهاي داخلي شامل تجهيزات بهينه شده پرتاب و يك سامانه خودكار تامين نيرو كه سوخت ذخيره شده را كنترل ميكرد و سبب مي شد تا زمان فعاليتهاي مربوط به آمادگي پيش از پرتاب  كاهش يابد. موشك جديد نام طراحي UR-100UTTh  يا كد فني 8K84UTTh را به خود اختصاص داد. تست هاي پرتابي موشك UR-100UTTh بين 23 جولاي سال 1969 و 15 مارس سال 1971 صورت پذيرفت.
•     موشك UR-100K يا SS-11 Mod-2 : ساخت موشك UR-100K با كد فني 15A20كه در غرب با نام SS-11 Mod-2 شناخته مي شود ، در اواسط دهه 1960 آغاز شد. تغييرات عمده در طراحي اين موشك مربوط به افزايش طول مرحله اول براي حمل سوخت بيشتر و انجام بهينه سازي هايي در سامانه پيشرانه هر دو مرحله آن بود. اين تغييرات منجر به 8 تن  افزايش در وزن و نيز  60% افزايش در وزن پرتاب موشك گرديد. حداكثر برد موشك UR-100K  به 12000 كيلومتر افزايش يافت و با استفاده از حسگرهاي بهينه شده ، دقت اصابت به هدف نيز از 1500 متر به  يك كيلومتر افزايش يافت هر چند منابع غربي اين دقت را حدود 900 متر ارزيابي كرده اند. اين موشك همچنين تجهيزات فريب را در مراحل پاياني مسير پرواز و قبل از جداشدن كلاهك از بدنه اصلي بكار مي برد. بدنه اصلي جدا شده ، انعكاسات راديوئي ويژه خود را داشت.. سيلوي پرتاب موشك ، سامانه تامين نيروي مخصوص به خود را داشت كه امكان انجام تغييرات مربوط به ماموريت و پرتاب را از راه دور دارا بود. تست هاي پرتاب موشك UR-100K  از دوم فوريه سال 1971 تا 24 نوامبر همان سال انجام پذيرفت. طبق اظهارات منابع روس ، اين موشك در 28 دسامبر همان سال عملياتي شد .
•     موشك UR-100U يا SS-11 Mod-3 : تفاوت اين موشك با كد طراحي فني 15A20U با نمونه قبلي آن يعني UR-100K در تعداد كلاهك هاي جنگي آن بوده و به جاي حمل يك كلاهك ، سه كلاهك را با خود حمل مينمود اما برد موشك كاهش مي يافت . ازمايشات پرتابي موشك UP-100U  از جولاي سال 1971 تا ژانويه 1973 انجام شد و طبق اظهارات منابع روس ، استقرار آن موشك از 26 سپتامبر 1974 آغاز گرديد . اما منابع غربي نخستين آزمون پرتاب موشك Mod 3 در 12 سپتامبر 1969 و نخستين مراحل استقرار آن را در سال 1973 عنوان كرده اند. در تمام طول طراحي و ساخت اين موشك ، بر روي افزايش بقاي اين موشك تاكيد مي شد. سيلوهاي پرتاب آن استحكام زيادي داشته و توان دفع و جذب ضربات و تكان هاي ناشي از نقل و انتقال موشك هم تا حدودي بهبود يافته بود. سيلوي پرتاب مشتمل بر بدنه اي ازجنس بتون مسلح يكپارچه شده با فولاد سخت بود . بدنه سيلو نيز به يك نوع سقف ( درپوش ) متحرك محكم و مقاوم در مقابل حوادث و آسيب ديده گي ها مجهز شده بود.
•     موشك SS-11 Mod-4 : موشكي بود كه آن هم با موشك Mod-3 به لحاظ تعداد كلاهك هاي قابل حمل تفاوت داشت و به جاي سه كلاهك ، قادر به حمل شش كلاهك بود. اين نوع موشك آزمايش شد اما استقرار نيافت.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
فتوگراف از سه گونه مختلف موشك UR-100

انواع موشك UR-100 به صورت گسترده اي توسط 12 لشگر نيروي راهبردي موشكي شوروي به كار گرفته شد و از سال 1966 تا 1972 حدود 990 فروند آن توليد و استقرار يافته بود. بين سالهاي 1973 تا 1977 تعداد 420 فروند از نمونه هاي جديدتر اين موشك شامل UR-100K  و نيز UR-100Uبه آنها اضافه و تعدادي از نمونه هاي قديمي تر از رده خارج شدند اما 326 فروند از آخرين نمونه هاي آن تا سال 1991 هنوز در خدمت باقي مانده بودند . در مجموع 162 تست پرتابي از اين موشك نيز صورت گرفت. در اجراي پيمانSTART-1  ، در سال 1994 تمام موشك هاي باقيمانده به استثناي 10 فروند UR-100  و UR-100U از حالت عملياتي خارج و تا پايان سال 1996 تمام باقيمانده موشك ها نيز برچيده شدند .

مشخصات فني :

نام روسي موشك  Mod-1 : UR-100 / UR-100M
                       Mod-2 : UR-100K
                       Mod-3 : UR-100U
                     Mod-4 : -
كد ناتو : SS-11 Sego ( براي Mod-1 الي Mod-4 )
دفتر طراحي :  Chelomey  OKB-52 ( براي Mod-1 الي Mod-4 )
تعداد كلاهك : يك عدد ( براي Mod-1 الي  Mod-2 - )
                  سه عدد براي Mod-3
                 شش عدد براي Mod-4
ظرفيت كلاهك (طبق اظهار منابع روس) : 0.5 الي 1.3 مگاتن
                 (طبق اظهار منابع غربي ) : 0.6 الي 1.2 مگاتن
توان حمل (طبق اظهار منابع روس) : 760 الي 1.208 كيلوگرم
طول :
        Mod-1 : 16.925 متر
        Mod-2 : 18.9 - 19.0 متر
        Mod-3 : 18.9 متر
        Mod-4 : 19.1 - 19.8 متر
طول بدون كلاهك :
Mod-1         : 16.45-16.69 متر
        Mod-2 : 16.5 متر
        Mod-3 : 17 متر
        Mod-4 : 17 متر
قطر ( براي انواع مختلف ) : 2 متر
وزن پرتاب :
Mod-1         : 39.4 - 42.3 تن
        Mod-2 : 50.1 تن
        Mod-3 : 50.09 - 50.1 تن
        Mod-4 : 50.1 - 51.24  تن
وزن سوخت :
        Mod-1 : 40.4?  تن
        Mod-2 : 45.3 تن
        Mod-3 : 45.3 تن
        Mod-4 : 45.3 تن
برد :
Mod-1         : 11,000 -12,000 يا 5,000 كيلومتر
        Mod-2 : 11,000-13,000 كيلومتر
        Mod-3 : 10,600-12,000 كيلومتر
        Mod-4 : 10,600-12,000 كيلومتر
شعاع خطاء (طبق اظهار منابع روس) :
Mod-1         : 1,400 متر
        Mod-2 : 1,400 متر
        Mod-3 : 900-1,350 متر
        Mod-4 : 900-1,350 متر
شعاع خطاء (طبق اظهار منابع غربي) :
Mod-1         : 1,400-1,500متر
        Mod-2 : 1,100-1,400 متر
        Mod-3 : 1,000-1,100 متر
        Mod-4 : نامعلوم
تعداد مراحل موشك : دو مرحله
طول كپسول نگهداري موشك : 19.5 متر
قطر كپسول نگهداري موشك : 2.9 متر
سامانه هدايت موشك : اينرسيائي ، خودكار
موتور : مرحله اول RD-0216 / RD-0217 (15D2)
          مرحله دوم  (8D13, 8D419, 15D14)  RD-0235 / RD-0236
دفتر طراحي موتور : مرحله اول OKB-154, Acad. S. A. Kosberg
                         مرحله دوم  OKB-117, Acad. V. Klimov
پيكره موتور : مرحله اول ، تركيبي از چهار موتور
                 مرحله دوم ، تك موتور
نوع سوخت : هر دو مرحله ، مايع
فرمول سوخت : هر دو مرحله ، دي متيل هيدرازين نامتقارن UDMH

اكسيدايزر : نيتروژن تتراكسيد
زمان كاركرد موتور :
               مرحله اول : 103?
               مرحله دوم :  164?  


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
موتور RD-0216 ، مرحله اول موشك UR-100
       



 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

موشك ضد بالستيك Taran - UR-100


ايفاي نقش ضد موشكهاي بالستيك ، به عنوان بخشي از پروژه ساخت موشك پروژه UR-100 در نظر گرفته شده بود. اين پروژه  موسوم به Taran ، در سال 1962 مطرح گرديد. در اين طرح مبتكرانه ، قرار بود تا موشك در واكنش به عملكرد دشمن از حالت تهاجمي به حالت تدافعي تغيير وضعيت يابد . براي ساخت اين ضد موشك ، از نمونه هاي اوليه موشك UR-100  استفاده مي شد و سامانه هاي هدايت و كنترل موشك در عرض 24 ساعت از حالت تهاجمي به حالت تدافعي قابل تغيير بود و قادر بود تا موشكهاي مهاجم را از فاصله 2000 كيلومتري هدف قرار دهد.  ضمن آنكه دفتر طراحي چلومي با مشاركتG B Kisunko  در دفتر طراحي OKB-30  ، براي انجام مانورهاي لازم ضدموشكي ، اقدام به طراحي يك سامانه بسيار فعال و پرتوان براي UR-100 نمود تا بتواند باهدايت و كنترل موشك ، موشكهاي مهاجم را رهگيري نمايد. براي رسيدن به چنين هدفي ، برخي تجهيزات اضافي مورد نياز بود و موشك نيز مي بايست يك كلاهك 10 مگاتني را با خود حمل مي كرد. تا زمان كشف كامل موشكهاي دشمن ، موشك Taran به سمت مسير اولين موشك رديابي شده پرتاب مي گرديد . هدايت موشك Taran نيز از طريق يك سامانه راداري TsSO-S  ، با توان رهگيري همزمان چند هدف ، به عنوان نخستين مركز هشدار دهنده در منطقه لنينگراد ، مستقر در 500 كيلومتري شهر مسكو صورت مي گرفت. رادار TsSO-S  مي بايست موشكهاي دشمن را رديابي و سپس نقطه و زمان رهگيري براي هر كلاهك آنها را محاسبه كند. اين ايستگاه راداري مي بايست به ايستگاه هاي راداري RO-1 در مورمانسك و RO-2  در ريگا متصل بوده باشد. همچنين موشك Taran مي بايست به همراه موشك برد كوتاهترA-350  كه انحصارا و به عنوان يك لايه دفاعي مكمل براي دفاع از شهر مسكو ساخته شده بود به كار گرفته مي شد. به اين ترتيب ، موشك Taran با استفاده از تنها يك پايگاه ، قادر بود تا از مسكو تا لنينگراد يعني پر جمعيت ترين مناطق مسكوني شوروي دفاع كند . اقدامات اجرائي براي ساخت اين سامانه ضد موشكي طبق فرمان سوم ماه مه سال 1963 آغاز گرديد و ولاديمير چلومي هم بعنوان مجري طرح برگزيده شد ، اما برخي مشكلات فني مانع از اجرائي شدن اين پروژه گرديد. انستيتوي مطالعاتي Keldysh برآورد كرده بود كه به ازاي نابودي 100 موشك مينوتمن مهاجم آمريكائي ، 200 فروند موشك UR-100 مورد نياز خواهد بود . اين كار علاوه بر تحميل هزينه هاي هنگفت براي ساخت موشك هاي UR-100، به دليل مگاتناژ بالاي كلاهك هاي هسته اي منهدم شده سبب بروز آلودگي هاي راديو اكتيويته بسيار زيادي برفراز خاك شوروي مي گرديد. به همين دليل در سال 1964 انستيتو  Keldysh، خروشچف را براي لغو اين پروژه تحت فشار گذاشت . ضمن آنكه سامانه راداري ردياب TsSO-S كه مي بايست به تنهائي تمام اين شبكه را پوشش مي داد ، خود نيز پاشنه آشيل كل اين پروژه محسوب مي گرديد .
پروژه  Taran يكبار ديگر در دهه 1980 احياء گرديد و هنگام بازديد ميخائيل گورباچف از پايگاه موشكي بايكنور با او در ميان گذاشته شد. طراحان ارشد موشكي شوروي در تلاش بودند تا پاسخ سريعي به سامانه دفاع فضائي جنگ ستارگان آمريكا بدهند. واكنش رهبر شوروي همانند سال 1964 ، منفي بود.  
مشخصات فني سامانه Taran :
حداكثر برد : 2000 كيلومتر
تعداد استاندارد كلاهك قابل حمل : يك كلاهك 10 مگاتني
سوخت پيشرانه : سوخت مايع ، N2O4/UDMH
موتور : 8D423

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
oweiys, wild-bear, shola, ASHKAN95, marshal1987, nima-rad, X.Nima, Persian Cat, CAPTAIN PILOT, hamed_713, Java, رونین, interceptor, GHAZALAK88, reza4087

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » سه شنبه 28 تیر 1390 11:05

سلام عليكم

موشك TR-1 يا Temp 9K76 ، با كد ناتو SS-12 SCALEBOARD


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

طراحي و ساخت يك موشك بالستيك ، سوخت مايع و ميان برد از سال 1959 در شوروي آغاز شده بود. اين سامانه 9K71 يا Temp كد گرفت و پيمان ناتو نيز آن را SS-12 Scaleboard نام نهاد وجه تمايز ديگر ميان اين دو موشك ، حجم و اندازه كاملا متفاوت موشك SS-12  به نسبت موشك SCUD-B است. موشك SS-12 ، موشكي است با سوخت مايع ، تك مرحله اي و بسيار شبيه به موشك SCUD اما با برد 900 كيلومتر، دقت بيشتر و كلاهك جنگي بزرگتر . پرتابگر متحرك  SS-12 همچون موشك SCUD ، براي پرتاب از سايت هاي از پيش تعيين شده و سپس حركت به سمت سايت پيش آماده شده ديگري طراحي شده بود. اين موشك براي پرتاب به 20 الي 30 دقيقه زمان نياز داشت و قادر به حمل كلاهك هاي معمولي ، شيميائي و هسته اي با شعاع خطاي 1.000 متر بود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

تمام تجهيزات پرتابگر اين سامانه موشكي به نام 9P120 توسط كارخانه شماره 221 باريكادي Barikadi و شاسي خودروي MAZ-543  آن توسط كارخانه خودروسازي Minsk ساخته شد . موشك TR-1 يا SS-12 ، از همان خودروي(8x 8)  MAZ-543  حامل موشك SCUD-B استفاده مي نمود. اين خودرو از موتور D12A-525A  با ظرفيت حمل 520 ليتر سوخت بهره مي برد و مجهز به يك سامانه مركزي كنترل فشار باد لاستيك ها (براي پرتاب) بود . وجود چهار محور در خودروي MAZ-543 ،  و نيز فاصله موجود ميان محور دوم و سوم آن ، توانائي تحرك فوق العاده اي را به آن مي داد به طوري كه خودرو به راحتي قادر به عبور از ميان خندق ها و ساير موانع بود در حاليكه موشك بر روي آن كاملا محكم بسته شده بود. موشك SS-12  در يك پوشش محافظ ويژه قرار مي گرفت كه فقط هنگام پرتاب از وسط باز و به دو نيم تقسيم مي شد .

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

نخستين تست هاي پرتابي موشك SS-12 در سال 1961 آغاز گرديد و 6 مورد پرتاب نيز صورت گرفت . نتيجه آزمايشات نشان داد كه برد اين موشك 425 كيلومتر است ، يعني به مراتب كمتر از برد از پيش درنظر گرفته شده 500 الي 600 كيلومتري طرح اصلي . گذشته از اين ، بعلت برخي دلايل فني ، نقطه گريز از هدف موشك معادل 40 كيلومتر بود و سامانه هدفيابي اين موشك نيز از نوع ساده اينرسيائي بود. در سال 1962 و پس از انجام اصلاحاتي  ، موشك به برد حداقل 460 كيلومتر دست يافت.

مرحله دوم تست هاي پرتابي موشك ، در دسامبر سال 1962 آغاز گرديد. اما در سال 1963 بدليل كندي آزمايشات و نيز كارائي پائين فني و تاكتيكي موشك ، فرمان توقف تمام آزمايشات صادر و كل پروژه نيز كنسل گرديد . طراحي موشك SS-12 چندان مناسب نبود و وزن 10.5 تني عملياتي موشك براي چنين كلاسي زياد به نظر مي رسيد . اما بكارگيري تكنولوژي جديدتر ، منجر به ادامه تلاش ها براي توليد نمونه هاي بهينه سازي شده گرديد. نخستين پرتاب اين موشك هاي بهينه شده  در 14 مارس سال 1964 صورت پذيرفت و موشك به برد 580 كيلومتر دست يافت. پنجمين تست پرتابي آن نيز در 18 جولاي 1964 انجام شد كه در اين پرتاب موشك توانست برد 850 كيلومتر را با خطاي 3550 متر طي كند. لازم به ذكر است كه دو مورد از پنج مورد آزمون هاي پرتابي موشك در شرايط اضطراري صورت گرفت . اين ويژه گي ها سرانجام مورد پذيرش ارتش شوروي واقع شد و در اوايل سال 1979 موشك كاملا جديد Temp-S كه در ابتدا توسط پيمان ناتو با نام SS-22 شناخته مي شد جايگزين گرديد ولي بعدها ناتو اين نام را براي موشك ديگري در نظر گرفت و همان Scaleboard را براي آن باقي گذاشت. اين موشك جديد و بهينه شده ، با نام SS-12M يا 9K76M ، داراي همان برد 900 كيلومتر موشك قبلي ولي با هدفگيري به مراتب دقيقتر (اكنون هم با نام هاي SS-12B و يا SS-12 mod 2 شناخته مي شود ) جايگزين موشك Scaleboard قديمي گرديد. يكي از عمده ترين دلايل ورود به خدمت موشك SS-12M نيز احتياج ارتش شوروي به موشكي بود كه بتواند بوسيله آن پايگاه هاي پيمان ناتو در اروپا در فواصل نزديك را هدف قرار دهد.  


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

در سال 1983 ، يك تيپ كامل از موشكهاي جديد SS-12M در منطقه Moravia  چكسلواكي مستقر شدند. در همان سال دو تيپ ديگر از اين موشك در آلمان شرقي نيز استقرار يافت. هر دو مورد استقرار اين موشك ها در چكسلواكي و آلمان شرقي ، در واقع به تلافي استقرار موشكهاي پرشينگ 2 آمريكائي در 5 كشور عضو پيمان ناتو ( آلمان غربي ، انگليس ، بلژيك ، هلند و ايتاليا ) در سال 1979 بوده است.  

در طول دهه 1980 ، علاوه بر استقرار موشك هاي فوق در چكسلواكي و آلمان شرقي ، تقريبا  40 سامانه ديگر نيز در طول مرزهاي چين و 12 تا 18 سامانه در طول مرزهاي جنوب غربي آسيا يعني تركيه استقرار يافتند. تعداد 12 تا 18 سامانه ديگر نيز به عنوان ذخيره راهبردي در نظر گرفته شدند. موشك SCALEBOARD به ارتش شوروي توانائي استفاده هسته اي از اين سامانه را به عنوان يك موشك خط مقدم و هميشه در صحنه اعطاء مي كرد. به نظر مي رسد اين موشك فقط توسط ارتش شوروي سابق بكار گرفته شده باشد. اين موشك برد متوسط  با استقرار در مرزهاي غربي اتحاد جماهير شوروي سابق قادر بود تا اهداف مهم همچون شهرها و پايگاه هاي مهم نظامي در اروپاي مركزي را هدف قرار دهد . موشك SS-12M  حتي اگر از داخل خاك شوروي پرتاب مي شد ، قادر بود تا بخش عمده اي از قلمرو ناتو در اروپا را هدف قرار دهد. سامانه هدفيابي اين موشك از نوع پيشرفته "شناسائي و حمله " در مراحل نهائي پرواز بود. اين سامانه به موشك اين امكان را مي داد تا با ورود به محدوده هدف ، آن را جستجو ، شناسائي و با دقتي كمتر از حد عالي مورد حمله قرار دهد . اين امر، توانائي ها تاكتيكي موشك را تا حد زيادي افزايش مي داد .


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 


معاهده منع گسترش موشك هاي هسته اي ميانبرد و برد كوتاه در 8 دسامبر سال 1987 امضاء و در يكم ژوئن سال 1988 باجراء گذاشته شد. هدف اصلي چنين معاهده اي ، نابود سازي و منع تكثير موشك هاي بالستيك و كروز آمريكا و شوروي بود و قطع حمايت هاي تداركاتي و تجهيزاتي بين 500 تا 5500 را نيز دربر مي گرفت. بر اين اساس تعداد سامانه هاي پرتاب موشك هاي 9K76 به صورت تدريجي كاهش يافت و تا پايان سال 1988 موشكهاي موجود از چكسلواكي و آلمان شرقي به طور كامل برچيده شدند. پرتابگرهاي متحرك موشك هاي SS-12  و SS-23  نيز در منطقه Stan'kovo اسقاط شدند . نخستين موشك SS-12  در تاريخ يكم آگوست سال 1988در تاسيسات مركز اسقاط موشك هاي Saryozek ، و 718 فروند موشك ديگر نيز تا 25 جولاي سال 1989 در همان مركز به طور كلي اسقاط شدند.     

در فوريه سال 1997 يك نظامي فراري بلندپايه كوبا به نام Alvaro Prendez ، مدعي شد كه كوبا كلاهك هاي بيولوژيك را براي تجهيز 5 فروند موشك SS-22 موجود در اختيار آن كشور در شهر ساناتا كلارا توليد كرده است. Prendez و ساير پناهندگان نظامي كوبائي تنها شايعاتي مبني بر انتقال اين موشكها با كشتي از شوروي در اواخر سال 1991 شنيده بودند. كوبا به عنوان دارنده موشك SS-22  شناخته نمي شود و چنين اظهاراتي بي پايه تشخيص داده شد .

نمونه ديگري از اين موشك موسوم به سامانه متحرك  Temp-2S نيز بر روي شاسي خودروي چرخدار MAZ3547A قرار داده شد. اين سامانه موشكي با نام SS-16  يا Sinner  پيمان ناتو شناخته مي شود.  
  



مشخصات فني :
نام آمريكائي موشك : SS-12
كد پيمان ناتو : Scaleboard
كد طراحي روسي : Temp 9K76 / 9K76M  Temp-S
سازندگان : دفتر طراحي Nadiradze
               ساخت موشك Votkinsk
               لانچر پرتاب Barricade
مراحل موشك : يك مرحله
نوع سوخت : مايع
ورود به خدمت : سال 1969تا 1987
وزن : 8.800 كيلوگرم براي Mod 1
9700 كيلوگرم براي Mod 2  
طول : 12.4 متر
قطر : 1.01 متر

برد :    800 كيلومتر برايMod 1
900 كيلومتر براي Mod 2
سامانه هدايت : اينرسيائي
شعاع خطاء : 750 متر براي Mod 1
       370 متر براي Mod 2
نوع كلاهك قابل حمل : مواد منفجره معمولي ، شيميائي و هسته اي
ظرفيت كلاهك هسته اي : 500 كيلوتن تا يك مگاتن    
سامانه هدايت موشك : اينرسيائي

مشخصات فني خودوري لانچر پرتاب :
نام خودرو : MAZ-543P
طول خودرو : 13.26 متر براي Mod 1
       13.15 متر براي Mod 2
عرض خودرو : 3.10 متر
ارتفاع : 3.45 متر براي  Mod 1
3.50 متر براي Mod 2
وزن : 30.800 كيلوگرم
حداكثر سرعت در جاده : 60 كيلومتر بر ساعت
پيشرانه : يك موتور ديزل با 520 ليتر سوخت و توان 386 كيلووات


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

خودروي سنگين MAZ-543P  مجهز به 8 چرخ ويژه سامانه متحرك موشكي SS-12 'Scaleboard' يا  'Temp-S'


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
تصويري از يك نمونه خاص از موشك SS-12 كه مربوط به سال 2011 ميلادي است و از يك سايت با زيرنويس روسي گرفته شده است . از جزئيات اين موشك اطلاعي ندارم.
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
CAPTAIN PILOT, @lirez@, X.Nima, رونین, reza4087, Java, shola, ASHKAN95, nima-rad, wild-bear, Persian Cat, marshal1987, hamed_713

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » يکشنبه 9 مرداد 1390 12:19

سلام عليكم

موشك RT-2 با كد ناتو SS-13 SAVAGE

در بيستم نوامبر سال 1959 ، هيئت وزيران اتحاد جماهير شوروي فرمان ساخت يك موشك سوخت جامد با برد 10 الي 12 هزار كيلومتر را ابلاغ نمود. دفتر فني OKB-1  به سرپرستي كورولف مسئوليت طراحي آن را بر عهده گرفت. ساخت اين موشك سوخت جامد در دو فاز جداگانه صورت پذيرفت. فاز نخست بر مبناي ساخت موشكي سوخت جامد موسوم به RT-1 ، با برد 2500 تا 3000 كيلومتر انجام شد. موشك RT-1 ساخته شد و مورد آزمايش هم قرار گرفت اما به كار گرفته نشد چرا كه با 35.5 تن وزن پرتاب و قابليت حمل 800 كيلوگرم ، تنها 2000 كيلومتر برد داشت. يعني بردي مشابه با موشك R-12 .

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
موشك SS-13  براي نخستين بار در رژه 9 ماه مه سال 1965 در ميدان سرخ مسكو مشاهده گرديد.     

اين موشك به صورت تقريبا قطعي نخستين موشك بالستيك سوخت جامد ، قاره پيما و سيلو پرتاب ساخت اتحاد جماهير شوروي سابق است. استفاده از سوخت جامد سبب افزايش طول مدت نگهداري موشك در سيلو به صورت سوختگيري شده و آماده پرتاب مي شد. همچنين با توجه با ساده تر شدن تجهيزات مورد استفاده در سيلوها ، نگهداري آن به مراتب از موشك هاي قبلي ساده تر شده بود . استفاده از سوخت جامد سرعت پرتاب موشك را افزايش و ريسك خطر آن را براي خدمه سيلوها كاهش مي داد . ساخت اين موشك سوخت جامد ، در واقع مرحله گذر از تنگناهاي فن آوري به نسبت توليد موشك هاي سوخت مايع محسوب مي شد.


در سال 1961 طراحي موشك SS-13  آغاز و در در سال 1963 طراحي مقدماتي آن با كد فني 8K98 به پايان رسيد. تست هاي پروازي هم در دو مرحله از فوريه 1966 تا نوامبر 1968 انجام پذيرفت. مرحله نخست اين آزمايشات ، بنا به اظهار منابع اطلاعاتي غربي ، در اواخر فوريه سال 1966 و با برد كوتاه 1900 كيلومتر صورت گرفت. در عرض ششماه ، در مجموع 7 پرتاب موفقيت آميز در مرحله نخست اين آزمايشات در سايت كاپوستين يار انجام پذيرفت. اين پرتاب ها از درون سيلوهاي تطبيق داده شده با موشك ها انجام مي شد در حاليكه دماغه هاي موشك نيز با موفقيت بر روي آنها نصب شده بود. مرحله دوم آزمايشات در سايت پرتاب پلستسك Plesetsk بين اكتبر تا نوامبر سال 1966 صورت گرفت. در جريان اين مرحله از آزمايشات ، 16 پرتاب موفقيت آميز ، خارج از 25 پرتاب ويژه انجام پذيرفت. اين پرتاب هاي ويژه شامل 21 پرتاب ميان برد با رها سازي كلاهك دماغه موشك در ميدان تير كامچاتكا Kamchatka بود. چهار آزمايش ويژه ديگر با حداكثر برد و رها سازي كلاهك در اقيانوس آرام انجام شد.  

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
مرحله اول موشك SS-13

اين موشك تقريبا همزمان با موشك SS-11 ساخته مي شد كه موشكي همسان و البته كوتاهتر از نمونه آمريكائي خود يعني Minuteman III تلقي مي گرديد . موشك RT-2 ، داراي سه مرحله متوالي بود كه يك كلاهك جدا شونده را با خود حمل مي كرد. طبق پيش بيني منابع غربي ، موشك قادر به حمل باري معادل 544 كيلوگرم با حداكثر برد تقريبي 10.000 كيلومتر و شعاع خطاي 1100 الي 1600 متر بوده است. اين سه مرحله داراي موتورهاي سوخت جامد بودند كه هر مرحله توسط يك شبكه از داربست ها به ديگري متصل مي شد. هر مرحله در قسمت پايه خود داراي ثباتگرهاي پروازي بود كه توازن و ثبات پرواز موشك را در طول مسير تامين مي نمودند. چهار نازل TVC جداگانه براي پرواز در هر كدام از سه مرحله مورد استفاده قرار مي گرفت. حداكثر برد موشك با كلاهك 500 كيلوگرمي به 10 الي 12 هزار كيلومتر بالغ مي گرديد . هنگاميكه از كلاهكي به وزن 1400 كيلوگرم استفاده مي شد ، حداكثر برد به 4 الي 5 هزار كيلومتر كاهش مي يافت. در اين حالت ، ظرفيت كلاهك هسته اي موشك به 5 مگاتن افزايش مي يافت كه براي انهدام موشكهاي آمريكائي مستقر در سيلو كافي به نظر مي رسيد اما درعمل ، سيلوهاي آمريكائي زيادي در شعاع چنين بردي قرار نداشت. سامانه هدايت و كنترل موشك به طور همزمان از دو سامانه نشان دهنده حركت وضعي زمين و سامانه شتاب سنج متغير استفاده مي نمود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
مرحله دوم و سوم موشك SS-13

سه نوع شناخته شده از موشك SS-13  وجود دارد. نوع اول يا RS-12 Mod 1  موسوم به RT-2  با كد فني 8K98 ، داراي ضريب بالستيكي معادل 136 كيلوگرم بر فوت مربع مي باشد و شعاع خطاي آن نيز 1600 متر بوده است. موشك نوع دوم يا RS-12 Mod 2 موسوم به RT-2P با كد فني 8K98P ، داراي ضريب بالستيكي معادل 331 كيلوگرم بر فوت مربع بوده و ضريب خطاي آن نيز حدودا 1.1 كيلومتر ارزيابي شده بود. اين نمونه جديد به يك سامانه اخلالگر و فريب دهنده براي عبور از سامانه هاي موشكي ضد بالستيك مجهز گرديده بود.هر دو نوع مذكور توان حمل كلاهكي هسته اي با ظرفيت 0.6 الي 1.5 مگاتن را داشته اند. ظرفيت محدود كلاهك و نيز دقت نسبتا كم آن سبب شده بود تا استفاده از اين موشك به انهدام شهرها و ساير مناطق محافظت نشده محدود شود. در سال 1974 نوع سوم موشك يا RS-12 Mod 3 موسوم به RT-2M   با كد فني 8K98M توسط Nadiradize ساخته شد ، هر چند كه سر انجام در سال 1973برنامه را به كنار نهاد . دو مرحله فوقاني اين موشك در سامانه موشكي  SS-14 بكار گرفته شد .

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
تصويري از جزئيات استقرار موشك SS-13 در سيلو

اين موشك در سيلوهاي مخصوص ، مستحكم ، پراكنده و به طرز اسرار آميزي مخفي شده در منطقه يوشكار اولا Yoshkar Ola استقرار مي يافت. سيلو و سامانه كنترل پرتاب طبق نظر متخصصين غربي قادر به تحمل فشاري معادل 1300 psi ( فشار بر اينچ مربع) بودند كه قادر بود تا موشك را تقريبا از هرگونه خطر انهدام قبل از پرتاب حفظ نمايد. بدليل وزن بالا ، موشك مي بايست به طور مجزا در سيلو جاي ميگرفت. تمام مراحل موشك به صورت جداگانه به سيلو منتقل و در آنجا بر روي هم نصب مي شدند. درب سيلو كاملا مسدود مي شد و شرايط آب و هوائي خاصي در داخل سيلو براي اطمينان از شرايط نگهداري سوخت جامد موشك ايجاد مي گرديد. براي پرتاب موشك از شيوه نويني موسوم به " پرتاب خمپاره اي " يا " پرتاب سرد " استفاده مي گرديد كه تركيبي ازبخار و فشار گاز بود كه پس از روشن شدن مرحله اول ، موشك را به خارج از سيلو پرتاب مي نمود . در حاليكه دم موشك در يك پوشش ويژه نگهداري مي شد ، آب به انتهاي بخش پرتاب تزريق مي گرديد. در جريان احتراق نخستين مرحله موشك ، آب موجود به سرعت داغ مي شد و بخار توليد مي نمود. اين بخار در زير موشك جمع مي شد و موشك را به خارج از سيلو پرتاب مي كرد. زمان آمادگي موشك به پرتاب بين 3 تا 5 دقيقه بوده است. تا به امروز مشخص نشده كه موشك RT-2 توان حمل بيش از يك كلاهك هسته اي را داشته است.

براي خارج كردن موشك از سيلو راهي به جز پرتاب يا اسقاط ( دمونتاژ)  آن درون سيلو وجود نداشت . يك نمونه ريلي موشك RT-2  هم مد نظر قرار داشت اما هرگز از مرحله طراحي مقدماتي فراتر نرفت.

استقرار موشك RT-2  در 18 دسامبر سال 1968 آغاز گرديد. غربي ها گمان مي كنند قابليت هاي عملياتي اين موشك در سال 1969 تحقق يافت. بيشترين تعداد موشك مستقر شده در سال 1972 و در منطقه يوشكار اولا Yoshkar Ola به ثبت رسيده است. با وجود استحكام سيلوها ، وزن سبك و كاربرد عملياتي ساده آن ، موشك  SS-13  بدليل عمرعملياتي كوتاه  موتورهاي سوخت جامد آن و نيز ظرفيت كم كلاهك هسته اي قابل حمل ، چندان دوامي نداشت . اين مشخصه ها سبب شد تا در بيشترين حالت ، فقط 60 فروند موشك SS-13 استقرار يابد كه در مقايسه با ديگر سامانه هاي موشكي بسيار اندك بود . علاوه بر آن ، موشك SS-11 داراي دقت و توان حمل به مراتب بيشتري بود و همين امر سبب شد تا در اوايل دهه 1970 توليد موشك SS-13 كاملا متوقف گردد. موشك SS-13  اگر چه موشك موفقي بود اما به صورت گسترده استقرار نيافت.  

عمر عملياتي موشكهاي RT-2 و RT-2P ده سال پيش بيني شده بود. تست هاي ايستا و دوره اي موتورهاي موشك كه پس از پايان دوره نگهداري آنها بر روي سكوهاي ويژه اي صورت مي گرفت ، مي توانست عمر عملياتي موشكها را افزايش دهد . اين موشك ها براي مدت 20 سال در خدمت بودند . يكبار در سال 1982 قصد برچيدن اين موشكها وجود داشت اما بازرسي هاي فني نشان داد كه آنها در وضعيت عملياتي بسيار خوبي قرار دارند و تا اواسط دهه 1990 در خدمت باقي ماندند . اما متعاقب انعقاد پيمان كاهش موشكهاي بالستيك (START I) ، تا دسامبر سال 1994 فقط 20 فروند از اين موشك در رده عملياتي باقي مانده و در جولاي سال 1996 ، اين موشكها به طور كلي برچيده و توسط موشكهاي SS-25 موسوم به Topol جايگزين شدند. البته برخي موشكهاي SS-16  را جايگزين اصلي اين موشكها مي دانند.  

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 


مشخصات فني :
نام روسي موشك : RS-12 براي هر سه نوع
نام عملياتي موشك : نوع اول RT-2 ، نوع دوم RT-2P و نوع سوم RT-2M
كد فني موشك : نوع اول 8K98 ، نوع دوم 8K98P و نوع سوم 8K98M
كد غربي و ناتو : SS-13 SAVAGE براي هر سه نوع  
تعداد كلاهك جنگي : يك عدد براي هر سه نوع
ظرفيت كلاهك طبق گزارش منابع روس : نوع اول 0.75-1.0 تن ، نوع دوم 0.75-1.65 و نوع سوم .466-.467 تن
ظرفيت كلاهك طبق گزارش منابع غربي : نوع اول و دوم 0.6-1.5 تن ، نوع سوم نامعلوم  
ظرفيت حمل : نوع اول 0.545 تن ، نوع دوم 0.6-1.4 تن و نوع سوم 0.5- 1.0 تن
طول كلي موشك : نوع اول 21.27 متر ، نوع دوم 21.265 متر و نوع سوم 21.13 متر
طول موشك بدون كلاهك جنگي : نوع اول و دوم 19.7 متر ، نوع سوم 19.8 متر
قطر موشك : نوع اول و دوم 1.95 متر ، نوع سوم 2.0 متر
قطر بالهاي ثباتگر پرواز : 3.618 متر براي هر سه نوع
وزن پرتاب : نوع اول 46.1 ? 51 تن ، نوع دوم 51.6 ? 51.9 تن و نوع سوم 50 تن
وزن سوخت : نوع اول و دوم 43.9 تن ، نوع سوم نامعلوم
برد : نوع اول 9,400 ? 9,500 كيلومتر ، نوع دوم 10,000-10,200 كيلومتر و نوع سوم 10,000 كيلومتر
شعاع خطاء طبق گزارش منابع روس: نوع اول 1,800 - 2,000 متر ، نوع دوم 1,300 ?1,500 متر و نوع سوم 1,500 - 1,800 متر
شعاع خطاء طبق گزارش منابع غربي: نوع اول 1,850 - 2,000 متر ، نوع دوم 1,500 ?1800 متر و نوع سوم نامعلوم
تعداد مراحل موشك : سه مرحله براي هر سه نوع
سامانه هدايت موشك : اينرسيائي ، خلبان خودكار

مشخصات فني هر مرحله به تفكيك :
طول مرحله اول : نوع اول 8.7 متر ، نوع دوم 9.2-9.5 متر و نوع سوم 9.2-9.5 متر
طول مرحله دوم : نوع اول 4.74 متر ، نوع دوم 5.08 متر و نوع سوم 4.8 متر
طول مرحله سوم : : نوع اول 3.827 متر ، نوع دوم 5.45 متر و نوع سوم 4.5-4.7 متر

قطر مرحله اول : نوع اول و دوم 1.84 متر و نوع سوم 1.9 متر
قطر مرحله دوم : نوع اول و دوم 1.49 متر و نوع سوم 1.5 متر
قطر مرحله سوم : نوع اول و دوم 0.98-1.06 متر و نوع سوم 1.0 متر

وزن مرحله اول با سوخت : نوع اول و دوم 34.55 تن ، نوع سوم 35 تن
وزن مرحله دوم با سوخت : نوع اول 9.6 تن ، نوع دوم 11.28 تن و نوع سوم نامعلوم
وزن مرحله سوم با سوخت : نوع اول 3,5 تن ، نوع دوم 4.64 تن و نوع سوم نامعلوم

وزن خشك مرحله اول: نوع اول 30.67-30.8 تن ، نوع دوم 30.8 تن ، نوع سوم نامعلوم
وزن خشك مرحله دوم: نوع اول نامعلوم ، نوع دوم 9.78 تن و نوع سوم نامعلوم
وزن خشك مرحله سوم: نوع اول نامعلوم ، نوع دوم 3.6 تن و نوع سوم نامعلوم

كد فني طراحي موتور مرحله اول: نوع اول 15D23 ، نوع دوم 15D23P و نوع سوم نامعلوم
كد فني طراحي موتور مرحله دوم: نوع اول 15D24 ، نوع دوم 15D24P1 و نوع سوم نامعلوم
كد فني طراحي موتور مرحله سوم: نوع اول 15D25 ، نوع دوم 15D94 و نوع سوم 15D31/94

سوخت پيشرانه مرحله اول: سوخت جامد براي هر سه نوع
سوخت پيشرانه مرحله دوم: سوخت جامد براي هر سه نوع
سوخت پيشرانه مرحله دوم: سوخت جامد براي هر سه نوع

مدت سوختن پيشرانه مرحله اول: نوع اول 75.37 ثانيه ، نوع دوم 75.37 ثانيه و نوع سوم نامعلوم
مدت سوختن پيشرانه مرحله دوم: نوع دوم 59 ثانيه ، نوع دوم 60.6 ثانيه و نوع سوم نامعلوم
مدت سوختن پيشرانه مرحله سوم: نوع اول 45-46 ثانيه ، نوع دوم 49 و نوع سوم نامعلوم

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
سامانه استقرار موشك SS-13 در سيلو
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
shola, marshal1987, @lirez@, hamed_713, رونین, m-249, Java, X.Nima, ASHKAN95, CAPTAIN PILOT, GHAZALAK88, MIG-29 301, wild-bear, Persian Cat

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » چهارشنبه 12 مرداد 1390 10:04

سلام عليكم

موشك  RT-15 با كد ناتو SS-14 Scamp/Scapegoat

موشك RT-15 با كد فني 8K96 ، يك سامانه بالستيك متحرك ، ميانبرد ، دو مرحله اي و سوخت جامد بود كه توسط شوروي سابق در جريان جنگ سرد به كار گرفته شد و از سوي پيمان ناتو SS-14 Scamp و يا بعضا SS-14 Scapegoat لقب گرفت . وزن خالص موشك بالغ بر 16240 كيلوگرم بود . ساخت اين موشك در چهارم آوريل سال 1961 آغاز و برنامه ساخت آن از مرحله دوم و سوم موشك RT-2 / SS-13 برگرفته شده بود. سامانه هدايت موشك از نوع اينرسيائي بود و منابع غربي شعاع خطاي آن را در برد 2400 كيلومتري حدود 800 متر تخمين مي زدند . اين موشك قادر بود تا  كلاهكي 544 كيلوگرمي را تا مسافت حدود 2574 كيلومتري حمل نمايد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

موشك RT-15 ، ( و يا بنا به برخي منابع همان موشك RT-2P  ) يكي از نخستين تلاشهاي شوروي سابق براي توليد موشكهاي بالستيك ميانبرد متحرك بود . در ابتدا قصد بر آن بود تا اين موشك قابليت پرتاب از سايتهاي دريائي و زميني با حداكثر برد 2000 الي 2500 كيلومتر را داشته باشد. طراحي نمونه زمين پرتاب آن بر عهده P.A. Tyurin در دفتر طراحيTsKB-7 گذاشته شده بود . هر دو مرحله سوخت جامد موشك بر روي يك قفسه ويژه حمل / پرتاب قرار داشت كه خود اين قفسه بر روي يك پرتابگر متحرك قرار مي گرفت. اين پرتابگر متحرك بر روي شاسي يك تانك سنگين IS-3  با داشتن 8 چرخ روي هر شني ساخته شده بود. اين موشك در اوايل دهه 1960 ساخته شد و براي نخستين بار بر روي پرتابگر متحرك خود در ماه مه سال 1965 مشاهده گرديد و از سوي پيمان ناتو SCAMP لقب گرفت اما سامانه كامل موشكي SS-14  در مراسم رژه نوامبر سال 1967 ديده شد. اين سامانه ، مشابه سامانه موشكي زمين پرتاب Polaris A3 آمريكائي ارزيابي شد. چنين موشكي مي توانست به تعداد بيشمار و به صورت مخفي در مرزهاي شوروي سابق گسترش يابد. صدها دستگاه از شاسي تانكهاي IS-3  در دسترس بود كه تعدادي از آنها قبلا موشكهاي Frog را با خود حمل مي كردند كه به دليل متحرك بودنشان امكان كشف يا تخمين تعداد آنها توسط ماهواره هاي غربي امكان پذير نبود. فيلم هاي روسي " بانوئي آهنين " را نشان مي داد كه به صورت عمودي برپا شده ، باز شده و بر روي لانچري كه براي كنترل پرتاب ثابت گرديده قرار گرفته است.  

  
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اين تصوير مربوط به مرحله دوم وسوم موشك RT-2 / SS-13 است كه موشك RT-15/SS14 عينا از اين دو مرحله تشكيل شده است .  

بعدها در سال 1968 ، يك موشك كامل درون محفظه اي به صورت مجزي مشاهده گرديد كه پيمان ناتو كد SCAPEGOAT را به آن تخصيص داد . تحقيقات بعدي نشان داد كه موشك SCAPEGOAT توسط لانچر SCAMP حمل مي شده است. در همان سال سري توليد موشك آغاز و پس از گذراندن آزمايشات پرتابي موفقيت آميز ، استقرار آن آغاز گرديد اما به فاصله كمي پس از استقرار ، وزارت دفاع شوروي از پذيرش آن در خدمت خودداري نمود . متعاقبا ، پروژه در سال 1970 به طور كامل متوقف و تمام 10 سامانه موشكي توليد شده در سالهاي 1969 تا 1970 برچيده شدند . در آن هنگام اين موشك هنوز به صورت عمده وارد خدمت ارتش شوروي نشده بود. آخرين تست پرتابي موشك در ماه مارس سال 1970 توسط سرويس هاي اطلاعاتي غربي رصد شد و آنها اين پروژه را خاتمه يافته تلقي كردند. حداقل 30 فروند موشك SS-14 در بخش آسيائي شوروي سابق ( قزاقستان) مستقر شده بودند كه از اين تعداد حدود 10 فروند با موفقيت مورد آزمايشات پرتابي قرار گرفته و حدود 20 فروند احتمالا به سوي چين و پاكستان هدفگيري شده بودند. اين موشكها در طول ماه مارس سال 1970 جايگزين شدند. هيچ يگان عملياتي مشخصي از اين موشكها وارد خدمت نگرديد.  

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
موشك SS-14 در حال بارگيري در لانچر

در سايتهاي پرتاب موشك SS-14 هيچگونه تاسيسات دائمي به جز ابزار هدفگيري مورد نياز نبود. بنابراين چنين سايتي همواره آماده عمليات بود. در زمين هاي سخت و خشن در صورت وجود جاده هاي نيمه آماده يا نا آماده و يا در زمين هاي صاف ومسطح حتي بدون وجود هيچ جاده اي امكان پرتاب موشك وجود داشت . زمان واكنش به پرتاب موشك در شرايط عادي و پس از رسيدن به سايت پرتاب بين 20 تا 30 دقيقه و زمان حفظ اين وضعيت آماده به پرتاب در شرايط آماده باش كامل حدود يك روز بود.

مشخصات فني :
نام روسي موشك : RT-15
كد فني طراحي : 8K96
كد غربي و ناتو: Scamp/ Scapegoat SS-14  
تعداد كلاهك : يك عدد
ظرفيت كلاهك : يك مگاتن
توان حمل : 535 كيلوگرم
طول كلي موشك : 11.93 متر
طول كلي بدون كلاهك جنگي : 11.74 متر
قطر موشك : 1.49 متر
وزن پرتاب : 16 تن
برد : 2500-2950 كيلومتر
شعاع خطاء ( منابع روسي ) : 900 متر
                ( منابع غربي ) : 600 الي 2000 متر
تعداد مراحل موشك : دو مرحله
طول غلاف نگهدارنده : 12.7 متر
قطر غلاف نگهدارنده : 2.1 متر
سامانه هدايت : اينرسيائي ، خلبان خودكار

مشخصات فني مراحل موشك به تفكيك :
طول : مرحله اول 4.47 متر ، مرحله دوم 6.77 متر
قطر بدنه : مرحله اول 1.49 متر ، مرحله دوم 1.01 متر
نوع پيشرانه سوخت جامد : مرحله اول 15D27 ، مرحله دوم 15D2 يا 15D92
نوع سوخت : جامد براي هر دو مرحله
مدت فعاليت موتور : مرحله اول 60 ثانيه ، مرحله دوم 45 ثانيه
وضعيت پرتاب : سكوي زميني متحرك

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
shola, ASHKAN95, رونین, GHAZALAK88, X.Nima, wild-bear, Mr.Amirhessam, marshal1987, CAPTAIN PILOT, Persian Cat, Java

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » دوشنبه 17 مرداد 1390 07:03

سلام عليكم

موشك RT-20P با كد ناتو SS-15 Scrooge يا SS-X-15

موشك RT-20P موشكي بالستيك و قاره پيما بود كه توسط شوروي سابق و در جريان جنگ سرد ساخته شد اما به توليد نرسيد و استقرار نيافت. سامانه هدايت موشك توسط شركت اوكرايني Electropribor طراحي شده بود. اين موشك از سوي پيمان ناتو SS-15 Scrooge كد گرفت و كد فني طراحي آن 8K99 بود. موشك RT-20P نخستين موشك بالستيك قاره پيماي متحرك بود كه توسط شوروي ساخته شد . منابع غربي به درستي تشخيص دادند كه مرحله دوم اين موشك از سوخت مايع قابل نگهداري استفاده مي كند اما نتوانستند دقيقا تشخيص دهند كه مرحله اول موشك از سوخت مايع استفاده ميكند يا سوخت جامد. غربي ها همچنين در تشخيص اينكه موشك دو يا سه مرحله اي است دچار ابهام بودند.  

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

در واقع RT-20P موشكي دو مرحله اي بود كه به دليل استفاده همزمان از سوخت جامد و مايع در مراحل اول و دوم خود ، بي همتا بود. مرحله اول از سوخت جامد و مرحله دوم از سوخت مايع استفاده مي كردند. موتور مرحله اول داراي 4 نازل به صورت دوار بود كه هدايت موشك در پرواز را بر عهده داشتند. مرحله دوم يك موتور با يك محفظه احتراق داشت كه از دي متيل هيدرازين نامتقارن و تتراكسيد نيتروژن به عنوان سوخت و اكسيدايزر استفاده مي كرد. كنترل پرواز موشك از طريق تزريق گازهاي خروجي بلااستفاده موشك توسط يك توربين گازي به 4 نازل خروجي صورت مي گرفت.    

موشك SS-15 با 30.2 تن وزن پرتاب ، طبق گفته منابع روس ، قادر به حمل 545 كيلوگرم يا 550 كيلوتن ( كلاهك هسته اي ) تا مسافت 11000 كيلومتري و يا حمل 1410 كيلوگرم معادل يك كلاهك هسته اي به ظرفيت 1.5 مگاتن تا مسافت 8000 كيلومتري بود . منابع غربي بر اين باورند كه موشك قادر به حمل 454 كيلوگرم تا مسافت 8530 كيلومتري با شعاع خطاي 1600 تا 2400 متر بوده است.  
در جريان طراحي و ساخت اين موشك ، سه گونه مختلف آن جهت توليد مد نظر بود : نمونه جاده اي ، ريلي و سيلو پرتاب ، اما فقط ساخت نمونه جاده اي آن تحقق يافت. موشك درون يك كانتينر لوله اي خيلي بزرگ جاي مي گرفت و توسط شاسي يك تانك سنگين T-YUM يا IS-3  مجهز به 16 چرخ شني نيز حمل مي شد. اين كانتينر به صورت عمودي برپا مي شد اما براي پرتاب موشك از هم بازنمي گرديد . اندازه موشك RT-20P از موشك SS-13 كمتر بود و بيشتر ناظران هم به شباهت زياد ميان اين دو موشك اعتقاد دارند اما چگونگي پرتاب موشك براي برخي ناشناخته بود. ايشان پرتاب سرد ( به شيوه خمپاره اي ) را ناممكن مي دانستند. ( هرچند اكنون اين باور وجود دارد كه موشك به شيوه خمپاره اي به بيرون از كانتينر پرتاب مي شود ). كانتينر حامل موشك هم پس از پرتاب قابل بازيافت نبود . هنگاميكه لانچر به محل پرتاب رسيد ، كانتينر از جاي برخاسته و تمام گازهاي خروجي از پس از شليك نيز از درون آن خارج مي شد.     
ساختار جديد طراحي سبب مي شد تا موشك مدت زمان بيشتري در وضعيت عملياتي باقي بماند . موشك يك سامانه هدايت اينرسيائي داشت و استفاده از يك ژيروسكوپ بسيار دقيق سبب افزايش دقت اصابت موشك به هدف مي گرديد . در نهايت امكانات بهينه شده اي براي ورود اطلاعات مربوط به ماموريت از راه دور نيز در موشك بكار گرفته شد.

طراحي اين موشك در دسامبر سال 1964 توسط دفتر طراحي Yuzhnoye (OKB-586) ميخائيل يانگل به پايان رسيد.  در 24 آگوست سال 1965 ساخت موشك رسما آغاز و براي نخستين بار در مراسم رژه ميدان سرخ مسكو در نوامبر سال 1965 ديده شد اما برنامه ريزي تست هاي پرتاب آن تا قبل از اكتبر سال 1967 صورت نگرفت. ظاهرا نخستين تست پرتاب برنامه ريزي شده اين موشك  توسط منابع غربي در 12 فوريه سال 1968 رصد شد. اين تست با شكست مواجه گرديد. در مجموع 9 تست پرتاب از سايت موشكي پلستسك Plesetsk صورت گرفت كه 8 پرتاب آن ناموفق بود و اين برنامه در 7 آگوست سال 1967 به كنار گذاشته شد. ساخت موشك RT-20P  رسما در اكتبر سال 1969 متوقف و اين موشك هرگز عملياتي نگرديد. تا حدود سال 1970 هنوز به نظر مي رسيد كه اين موشك عملياتي و در نزديكي مرز شوروي با چين مستقر شده باشد . موشك Scrooge در صورت استقرار در مرزهاي غربي شوروي قادر بود تا اروپاي غربي و انگليس را هم هدف قرار دهد حتي اگر مرحله اول آن از موشك SS-13 كوچكتر بوده باشد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

مشخصات فني :
نام روسي موشك : RT-20P ( و براي نمونه سيلو پرتاب RT-20PII )
كد منابع غربي و ناتو : Scrooge  SS-X-15
كد فني طراحي : 8K99
نام دفتر طراحي : OKB-586 – ميخائيل يانگل
تعداد كلاهك : يك عدد
ظرفيت كلاهك : 0.5 الي 1.5 مگاتن
توان حمل : 545 الي 1410 كيلوگرم
طول كلي : 17.48 الي 17.8 متر
طول كلي بدون كلاهك : 16.2 متر
قطر موشك : 1.8 متر
وزن پرتاب : 30 الي 30.2 تن
وزن سوخت : 25.4 تن
برد : 11000 كيلومتر ( برخي منابع 7000 الي 8000 كيلومتر)
شعاع خطاء (منابع روس ) :  2000 الي 4000 متر
               ( منابع غربي ) : 600 الي 1800 متر
تعداد مراحل : دو مرحله
طول كانتينر : 18.9 متر
قطر كانتينر : 2 متر
مشخصات مراحل موشك به تفكيك
طول : 6.12 متر براي مرحله اول و 8.4 متر براي مرحله دوم
قطر بدنه : 1.8 متر براي هر دو مرحله
وزن سوخت : 16.7 تن براي مرحله اول و 8.9 تن براي مرحله دوم
نوع پيشرانه : سوخت جامد RDTT 15D15 براي مرحله اول و سوخت مايع RD-857 (15D12) براي مرحله دوم
نوع سوخت : جامد ( جزئيات نامشخص) براي مرحله اول و سوخت مايع ( دي متيل هيدرازين نامتقارن ) براي مرحله دوم
اكسيدايزر : مرحله اول نامشخص و مرحله دوم نيتروژن تتراكسيد
زمان كاركرد موتور : 5+210 ثانيه براي مرحله اول ، مرحله دوم نامشخص
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
shola, wild-bear, nima-rad, marshal1987, CAPTAIN PILOT, ASHKAN95, Persian Cat, رونین, GHAZALAK88

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » چهارشنبه 26 مرداد 1390 07:15

سلام عليكم

موشك RT-21 Temp 2S با كد ناتو SS-16 Sinner

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
چهار گونه موشك جديد در اوايل سال 1970 در حال انجام تستهاي پروازي بودند كه تمام آنها از فن آوري هاي پيشرفته اي برخوردار بوده و نسبت به اسلاف خود به طور كلي " غيرقابل توقف" خوانده مي شدند. يكي از اين موشكها RT-21 Temp 2S با پيمان ناتو SS-16 Sinner بود كه در ميان آنها تنها موشكي هم بود كه از سوخت جامد استفاده مي كرد و در دنيا به عنوان اصلي ترين گزينه براي جانشيني موشك SS-13 شناخته مي شد . اندازه آن اندكي از SS-13  بيشتر بود ( ماكت هاي روميزي پنتاگون اختلاف اندازه آن را زيادتر نشان مي داد ) اما موتور آن به مراتب قدرتمندتر بود تا به رغم وجود كلاهك سنگين تر ، به آن برد بيشتري بدهد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
از چپ به راست : موشك آمريكائي Minuteman-II ، موشك روسي SS-13 و SS-16 Sinner

سامانه موشكي متحرك قاره پيما RT-21 Temp 2S با كد طراحي فني 15Zh42 توسط شوروي سابق و در دوران جنگ سرد طراحي و ساخته شد و قادر به حمل يك كلاهك هسته اي بود و در واقع نخستين تلاش براي ساخت يك موشك بالستيك متحرك قاره پيما بود. اين موشك از سوي پيمان ناتو SS-16 Sinner كد گرفت . طبق برآورد منابع غربي قرار بود اين موشك در دو گونه پرتاب از لانچر متحرك و سيلو پرتاب توليد شود. در ساخت  اين موشك تا حد زيادي از تكنولوژي و تجهيزات بكار رفته در موشك RT-21M Pioner با كد ناتو   (SS-20 Saber)كه موشكي با برد كوتاهتر بود استفاده شده بود . در واقع مرحله اول و دوم موشك SS-16 از موشك SS-20 برگرفته شده بود. برنامه ساخت اين موشك دچار پيچيدگي و دشواري زيادي بود و همواره ابهاماتي مثل چگونگي نگهداري لانچرهاي آن مطرح بود. در نهايت ، بر خلاف موشك RT-21  ، اين موشك به توليد و استقرار رسيد اما سرانجام در اواسط دهه 1980 و به دنبال امضاي معاهده خلع سلاح بين آمريكا و شوروي سابق ، برنامه توليد و استقرار آن به طور كلي متوقف گرديد.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
دو خودروي زرهي شني دار در حال حمل مرحله اول موشك SS-16

اين موشك ، سه مرحله اي سوخت جامد بود و از يك سامانه هدايت خودكار اينرسيائي استفاده مي كرد و مجهز به نازل هاي خروجي ( احتمالا چهارگوش ) براي حركت و پرواز بود و از شيوه "پرتاب گرم" بهره مي برد. موشك Temp-2S  از درون يك كانتينر لوله اي نصب شده بر روي يك لانچر چرخدار پرتاب مي شد و به دلايل متعددي به نظر مي رسد روسها از اين لانچر براي پرتاب موشك هاي سهمگين مشابه SS-16 و احتمالا بزرگتر از آن هم استفاده كرده اند . موشك SS-16 با 44 تن وزن پرتاب ، طبق اظهار منابع روس ، قابليت حمل باري معادل 940 كيلوگرم يا يك كلاهك هسته اي با ظرفيت 0.65 تا 1.5 مگاتن را تا برد حداكثر 9000 كيلومتر با شعاع خطاي 450 الي 1640 متر را داشت. داشت. اما غربي ها معتقد بودند كه اين موشك توان حمل باري به وزن 952 كيلوگرم تا مسافت 8000 كيلومتري را داشت و در صورتي كه وزن محموله به 454 كيلوگرم كاهش مي يافت ، حدود 800 كيلومتر ديگر هم به برد آن اضافه مي شد. غربي ها شعاع خطاي موشك را حدود 640 متر تخمين مي زنند.  

تا اواسط دهه 1970 اعتقاد بر آن بود كه موشك قادر به حمل يك كلاهك هسته اي است اما پس از انجام آزمون هاي پرتابي معلوم شد كه موشك داراي يك رايانه ويژه هدفگيري است كه با محاسبه دقيق زمان و مسافت ، موشك را قادر مي سازد تا چند كلاهك را با دقت بر روي اهداف پراكنده رها سازد. در اواسط دهه 1970 گزارش شد كه اين موشك كاملا مستقر شده و در تعداد زياد و همزمان با ساير سامانه هاي مشابه به توليد رسيده و ذخيره شده تا در صورت لزوم به تعداد وسيع و به سرعت به كار گرفته شود. همچنين شواهدي وجود داشت كه نشان مي داد تمام 60 سيلوي نگهداري موشكهاي SS-20 در واقع به موشك هاي SS-16  مجهز شده اند.


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
مهندسين موشك SS-16 بعدها همه چيز را از موشك موفق SS-20 فرا گرفتند : پرتاب سرد ، كانتينر قابل نگهداري موشك و خودروي چرخ دار حمل كننده

ساخت اين موشك به موجب فرمان دولتي دهم جولاي 1969 آغاز گرديد. سازنده اصلي آن انستيتو تحقيقات فناوري حرارتي مسكو و با نظارت دكتر A. D. Nadiradzye انجام پذيرفت . تست هاي پروازي موشك Temp- 2S  در 14 مارس 1972 آغاز شد كه بلافاصله توسط سرويس هاي اطلاعاتي غربي ها رديابي شد. تا پايان سال 1974 در مجموع 26 مورد پرتاب در سايت آزمايشي Plesetsk انجام گرفت. آخرين پرتاب موشك در آوريل سال 1976 صورت گرفت كه با شكست مواجه شد. روسها مي گويند اگر چه در 21 فوريه سال 1976 دو هنگ ويژه براي موشك هاي Temp-2S تشكيل شد اما اين موشك به موجودي سلاح هاي عملياتي آنها نپيوست . غربي ها تخمين مي زنند استقرارموشك هاي SS-16 در سال 1978 آغاز گرديد. آنها همچنين معتقدند تا زمان امضاي معاهده SALT II در ژوئن سال 1979 ، حدود 200 فروند موشك ساخته شده بود كه حدود 60 فروند آن در سايت پرتاب Plesetsk نگهداري و حدود 50 فروند نيز در همان سايت آماده پرتاب بودند. در سال 1983 يك گزارش ديگر كه توسط آمريكائي ها تهيه شده بود تنها از احتمال استقرار موشك هاي SS-16 سخن مي گفت و نه قطعيت آن .

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
بالاي تصوير موشك ميانبرد RSD-10 Peoneer يا SS-20 Saber بر روي لانچر متحرك در سال 1976و در پائين موشك قاره پيماي  RT-21 Temp 2S يا SS-16 Sinner بر روي همان خودرو در سال 1972 ديده مي شود .

در معاهده SALT II روسها موافقت كرده بودند كه از توليد ، تست و استقرار موشك هاي بالستيك قاره پيماي SS-16 ، مخصوصا مرحله سوم آن موشك خودداري كنند چرا كه مرحله اول و دوم موشك SS-16 با موشك  SS-20 يكسان بود. به همين دليل طرفين توافق كرده بودند تا آن دسته از لانچرهائي را كه مخصوص پرتاب موشكهاي قاره پيما نيست ، تبديل به لانچر پرتاب موشكهاي قاره پيما ننمايند. مخصوصا با توجه به شباهت هاي زياد موشك هاي SS-16 و SS-20 ، آمريكائيها نگران تحقق چنين امري در مورد اين دو موشك بودند. يعني ابتدا موشك هاي SS-20 ذخيره و سپس تبديل به SS-16 شوند چرا كه موشكهاي SS-20 در موضوع مذاكرات قرار نداشتند و تشخيص آنها در طول مراحل ساخت بسيار دشوار بود. در واقع موشك هاي SS-16 تبديل به محور بحث و جدل هاي مذاكرات SALT II شده بود.  

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
موشك SS-16 SINNER در حال پرتاب در سال 2006  

در سال 1985 دولت ايالات متحده برخي فعاليتهاي مبهم موشك هاي SS-16  در سايت موشكي Plesetsk را  اعلام و آنها را نقض احتمالي معاهده SALT II ناميد كه در آن استقرار موشكهاي SS-16 ممنوع شده بود. متعاقبا در همان سال كليه تجهيزات پشتيباني موشك SS-16 از تمام سايت هاي آموزشي برچيده و از استقرار مجدد آنها جلوگيري شد.    

مشخصات فني :
نام روسي موشك : RS-14/Temp-2S
كد پيمان ناتو : Sinner SS-16
كد فني طراحي : 15Zh42
تعداد كلاهك : يكعدد هسته اي
ظرفيت كلاهك : 0.65 الي 1.5 مگاتن
توان حمل بار : 940 كيلوگرم
طول كلي : 18.50 متر
طول بدون كلاهك جنگي : 16.9 متر
قطر موشك : 1.79 متر
وزن پرتاب : 41.5 الي 44.2 تن
برد : 9.200 الي 10.500 كيلومتر
شعاع خطاء (منابع روس ) : 450 الي 1640 متر
(منابع غربي ) : 360 الي 480 متر
تعداد مراحل : سه مرحله
طول كانتينر : 20.01 متر
قطر كانتينر : 3.22 متر
سامانه هدايت موشك : خلبان خودكار ، اينرسيائي

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

برخي مشخصات مراحل موشك به تفكيك :
طول : مرحله اول 8.58 متر ، مرحله دوم 4.4 متر و مرحله سوم 3.9 متر
قطر بدنه : مرحله اول 1.79 متر ، مرحله دوم 1.47 متر و مرحله سوم 1.3 متر
وزن سوخت : مرحله اول 26.63 تن ، مرحله دوم 8.7 تن و مرحله سوم 8.7 تن
پيشرانه : سوخت جامد براي هر سه مرحله

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
خودروي كشنده  MAZ-547A ويژه حمل موشك SS-16 Sinner


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
ASHKAN95, marshal1987, CAPTAIN PILOT, رونین, Persian Cat, GHAZALAK88, shola, wild-bear

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » يکشنبه 30 مرداد 1390 08:07

سلام عليكم

موشك  MR-UR-100 Sotka با كد ناتو SS-17 Spanker


موشك MR-UR-100 ، از نوع بالستيك قاره پيما ، سيلو پرتاب ، سوخت مايع بوده و قادر به حمل چند كلاهك هسته اي جداگانه  MIRV مي باشد و توسط شوروي سابق در خلال سال هاي 1978 تا 1993 با هدف جايگزيني موشكهاي SS-11  ( با كد روسي UR-100 ) ساخته و بكار گرفته شد. اين موشك از سوي پيمان ناتو SS-17 Spanker لقب گرفت و كد فني طراحي آن 15A15 بوده است. اين موشك با نام ديگر UR-100MR نيز شناخته مي شود. قرار بود تا اين موشك در همان سيلوهاي مستحكم موشك SS-11 مستقر شود اما براي قرار گرفتن موشك جديد ، لازم بود تا برخي تغييرات در سيلوها بوجود آيد ، منجمله نصب تجهيزات ويژه پرتاب "سرد" كه بر اين اساس قبل از روشن شدن موتور هاي اصلي ، موشك به بيرون از سيلو پرتاب مي شد. همچنين طول اين موشك در مقايسه با موشك UR-100 افزايش يافته اما قطر آنها يكسان بود . طراحي اين موشك همزمان با طراحي موشك SS-19 Stiletto واقع شد و هر دو موشك رقابت شديدي در اين زمينه با يكديگر داشتند هر چند سرانجام هر دو موشك توليد و استقرار يافتند.  


غلاف يا كانتينر حمل و پرتاب موشك SS-17

اجراي بهينه سازي موشك هاي UR-100 در 19 آگوست سال 1970 و طي فرمان شماره 682-218 به دفتر فني OKB-586 و دفتر فني TsKBM (سازنده موشك UR-100 ) ابلاغ  گرديد . تست هاي پروازي موشك از سال 1971 تا 1974 به طول انجاميد و در دسامبر سال 1978 استقرار آنها آغاز گرديد. ساخت  گونه پيشرفته تر موشك با نام MR-UR-100UTTh نيز در سال 1979 آغاز گرديد. تست هاي پروازي اين موشك در سالهاي 1977 تا 1979 انجام شده بود. تا سال 1983 ، موشك جديد به طور كامل جايگزين نمونه اصلي شد ، تا آن زمان شوروي سابق 270 لانچر را وارد خدمت كرده بود. از آن پس تعداد لانچرها كاهش يافت و در سال 1991 و طبق معاهده START I تعداد آنها به 76 دستگاه رسيد. تمام اين تعداد موجودي هم براي اسقاط شدن و خروج از موجودي سلاح هاي شوروي برنامه ريزي شده بودند.
موشك UR-100MR از دي متيل هيدرازين نامتقارن بعنوان سوخت و تتراكسيدنيتروژن بعنوان اكسيدايزر استفاده مي كرد. مرحله اول موشك از يك موتور با يك محفظه احتراق مدار بسته و يك موتور داراي 4 محفظه احتراق ( نازل ) با مدار باز براي هدايت موشك استفاده مي كرد. مرحله دوم موشك مجهز به يك موتور مدار باز با يك محفظه احتراق بود كه در داخل بخش پائيني محفظه سوخت قرار داشت. كنترل پرواز در هنگام پرواز مرحله اول از طريق 4 عدد نازل و كنترل مرحله دوم پرواز از طريق تزريق گازهاي خروجي موتور به درون بخش واگرائي نازل ها صورت مي گرفت. از سوخت مايع موتورهاي كمكي براي جدا سازي مرحله اول و دوم موشك استفاده مي شد.

موشك SS-17 خارج از غلاف حمل و پرتاب ، بدون دماغه

  
مرحله اول موشك SS-17

همانطور كه قبلا گفته شد ، موشك MR UR-100 در ابتدا در سيلوهاي مستحكم موشكهاي SS-11 استقرار يافت . موشكها درون كپسول هاي ويژه حمل و پرتاب قرار گرفته و با استفاده از دو تسمه ضربه گير به داخل سيلو منتقل مي شدند. همانند موشكSS-11  ، اين موشك براي پرتاب از سيلو ازتجهيزات پيشرفته پرتاب گاز به بيرون استفاده مي كرد.  موشك SS-17 ، نخستين موشك بالستيك ساخت شوروي بود كه از سامانه هاي مستقل هدفيابي و پرتاب براي هر يك از كلاهك هاي هسته اي قابل حمل خود بهره مي برد. سامانه هدايت موشك از نوع اينرسيائي بسيار پيشرفته و دقيق بود و 4 كلاهك هسته اي مستقل را با خود حمل مي كرد و با تجهيزات اقدامات الكترونيكي متقابل مجهز شده بود تا تاثير آن بر ضد سيلوهاي موشكهاي بالستيك آمريكائي بيشتر شود. سه گونه از اين موشك به توليد رسيد ، Mod 1 ، Mod 2 و Mod-3 .  

•     موشك SS-17 Mod-1 : اين موشك ، نخستين سري موشكهاي SS-17 است كه توان حمل 4 كلاهك هسته اي جداگانه با ظرفيت 0.3 تا 0.75 مگاتن را داشت كه هر كلاهك به صورت مستقل به سامانه هاي اندازه گيري و ساختار فرماندهي مخصوص و نيز يك راكت سوخت مايع براي جدا شدن از موشك و حمله به هدف مجهز شده بود. منابع غربي وزن كلي قسمت جداشونده براي هر كلاهك را حدود 408 كيلوگرم تخمين مي زنند. اين موشك مجهز به يك سامانه هدايت اينرسيائي پيشرفته بود كه شعاع خطاي آن در سال 1975 حدود 547 متر و در سال 1980 به حدود 450 متر كاهش يافت. ساخت اين سري موشك در سپتامبر سال 1970 در دفتر طراحي Yuzhnoye (OKB-586)  و با نظارت مهندس اوتكين Utkin آغاز گرديد. آزمايشات مربوط به پرتاب خمپاره اي موشك در ماه مه سال 1971 آغاز گرديد. طراحي كامل تست هاي پرتاب Mod-1  و Mod-2  در سايت پرتاب پايگاه بايكنور قزاقستان از 26 دسامبر 1971 تا 17 دسامبر 1974 صورت گرفت. نخستين تست هاي پرتاب نيز در 15 سپتامبر 1972 توسط غربي ها رديابي شد. نخستين هنگ مجهز به موشك MR UR-100  در 6 ماه مه سال 1975 تشكيل و هنگ مذكور در 30 دسامبر همان سال استقرار يافت .

•      موشك SS-17 Mod-2 : اين نوع موشك ، تنها قادر به حمل يك كلاهك هسته اي با ظرفيت 4 الي 6 مگاتن بود. گونه دوم اين موشك موسوم به SS-17 Mod 2 با هدف افزايش در دقت ، برد و ظرفيت كلاهك هسته اي قابل حمل به نسبتSS-17 Mod 1   طراحي و توليد گرديد. موشك Mod 2 حداكثر بردي معادل 11000 كيلومتر داشت و قادر به حمل باري به وزن 2550 كيلوگرم بود. وزن پرتاب آن 72000 كيلوگرم و از دو مرحله با پيشرانه سوخت مايع تشكيل شده بود.

•     موشك SS-17 Mod-3  : در 16 آگوست سال 1976 فرمان رسمي ارتقاء فني موشك UR-100MR  صادر گرديد. طراحي مقدماتي اين موشك با نام MR UR-100UTTh  كه از سوي منابع غربي SS-17 Mod3  خوانده مي شود توسط دفتر فني Yuzhnoye (OKB-586)  در دسامبر 1976تكميل و كد فني طراحي 15A16 را دريافت نمود . همچون SS-17 Mod-1 ، اين موشك 4 كلاهك جداگانه را با خود حمل مي نمود اما براي افزايش ضريب بقا ، اين موشك به سامانه پيشرفته فرماندهي و دماغه اي مدرنيزه شده مجهز گرديد . طراحي تستهاي پروازي در 25 اكتبر سال 1977 آغاز و در 15 دسامبر سال 1979 به پايان رسيد و همزمان با موشك R-36MUTTh در سال 1980 نيز استقرار يافت .  

بخش پيشرانه موشك SS-17 . به موتور اصلي در مركز و چهار نازل هدايت موشك دقت كنيد

در سال 1979 تعداد 130 فروند موشك در دو پايگاه موشكي در نزديكي Yedrovo و Kostroma استقرار يافتند . از سال 1979 تا 1980 تمام گونه هاي تك كلاهك اين موشك (SS-17 Mod-2 ) با موشك هاي مجهز به چند كلاهك هسته اي جايگزين شدند. در سالهاي 1982 تا 1983 تمام گونه هاي موشك MR UR-100  بعلاوه 20 فروند از موشكهاي قديميUR-100   ( يا SS-11) با موشكهاي MR UR-100UTTh  جايگزين شدند كه با اين ترتيب به حداكثر تعداد عملياتي خود يعني 150 فروند در سال 1983 رسيد. هنگاميكه در سال 1991 پيمان START-1  به امضاء رسيد ، شوروي 47 پرتابگر موشك هاي گونه دوم يعني MR UR-100UTTh  را در اختيار داشت. در دسامبر سال 1994 ، فقط 11 فروند موشك SS-17 Mod 2 باقيمانده و تا جولاي 1996 تمام اين موشكها و سيلوهايشان نابود شدند.

فن آوري حمل كلاهك هاي هسته اي مستقل موشك SS-17 را قادر مي ساخت تا با دقت به چندين هدف  در شعاع وسيعي حمله برده و كلاهك هاي خود را در ميان اهداف متعدد تقسيم كند. اين سامانه توانائي هاي موشك را در انجام يك حمله پيش دستانه و نابودي اهداف نظامي به مراتب بيش از حجم و اندازه كلاهكي كه با خود حمل مي كرد تحت تاثير قرار مي داد. در واقع با احتساب توانائي هاي فوق ، موشك SS-17  تبديل به سلاحي بسيار موثر براي انجام حملات پيش دستانه شده بود. اين موشك قادر بود تا با حمل چندين كلاهك هسته اي با ظرفيت متوسط به چندين سيلوي موشكي آمريكا در مناطق مختلف به طور همزمان حمله برده و با دقت كافي آنها را نابود سازد. همچنين با بهره گيري از سامانه هاي فريب و اختلال الكترونيكي قادر بود تا از سد سامانه هاي دفاع ضد بالستيكي موجود در آن زمان نيز عبور كند. تنها يك فروند از اين موشك مي توانست حملات موثري را بر ضد چند شهر يا چند هدف به انجام برساند .

سامانه كامل حمل و استقرار موشك SS-17 و SS-19 در سيلو .

مشخصات فني :
نام روسي موشك : MR-UR-100 براي نوع اول و دوم ، MR-UR-100 UTTKh براي نوع سوم
كد پيمان ناتو :  SS-17 Spanker
كد فني طراحي : 15A15 براي نوع اول و دوم ، 15A16 براي نوع سوم
دفتر فني طراحي : OKB-586 Acad. V. F. Utkin براي هر سه نوع
تعداد كلاهك : 4 عدد نوع اول ، يك عدد نوع دوم و 4 عدد نوع سوم
ظرفيت كلاهك : 0.350-0.750 مگاتن براي نوع اول ، 3.5-6.0 مگاتن براي نوع دوم و 0.550 - 0.750 مگاتن براي نوع سوم
توان حمل بار : 2.550 كيلوگرم براي هر سه نوع
طول كلي : 22.52 متر نوع اول ، 21.6 ?- 22.52 متر نوع دوم و 23.9 متر نوع سوم  
طول بدون كلاهك جنگي : 20.9 متر براي هر سه نوع
قطر موشك : 2.25 متر براي هر سه نوع
وزن پرتاب : 71.1 تن براي نوع اول و دوم ، 71.1 – 72 تن براي نوع سوم
وزن سوخت : 63.2 تن براي هر سه نوع
برد : 10,200 -10,320 كيلومتر براي نوع اول و دوم ، 10,200 -11,000 كيلومتر براي نوع سوم
شعاع خطاء (منابع روس ) : 1,080 متر براي نوع اول و دوم ، 920 متر براي نوع سوم
(منابع غربي ) : 440-500 متر نوع اول ، 420-450 متر نوع دوم و 220-400 متر نوع سوم
تعداد مراحل : دو مرحله
طول كانتينر : 21.6 متر
قطر كانتينر : 2.5 متر
سامانه هدايت موشك : اينرسيائي ، خودكار

چهار كلاهك هسته اي قابل پرتاب و هدايت مستقل موشك SS-17

برخي مشخصات مراحل موشك به تفكيك :
طول : مرحله اول 14.3, 14.9 متر ، مرحله دوم 3.2 متر
قطر بدنه : مرحله اول 2.25 متر ، مرحله دوم 2.15 متر
وزن سوخت : مرحله اول 59 تن ، مرحله دوم  نامشخص
نوع سوخت : سوخت مايع ( دي متيل هيدرازين نامتقارن ) براي هر دو مرحله
اكسيدايزر : تتراكسيد نيتروژن براي هر دو مرحله
پيشرانه : RD-268 موتور اصلي مرحله اول ، RD-262 (15D169) موتور مرحله دوم
مشخصات فني پيشرانه : يك موتور اصلي + يك موتور كمكي با 4 محفظه احتراق براي مرحله اول ، يك موتور با يك محفظه احتراق براي مرحله دوم
پيشرانه كمكي : RD-263 موتور كمكي مرحله اول ، موتور كمكي مرحله دوم نامشخص
مدت احتراق سوخت : 130 ثانيه مرحله اول ، 195 ثانيه مرحله دوم
دفتر طراحي : Glushko OKB-456 براي مرحله اول ، Yuzhnoye  OKB- 586 براي مرحله دوم

يك موشك MR-UR-100 در حال اسقاط در سال 1983

اين تجهيزات احتمالا مربوط به نصب موشك SS-17 در سيلو مي باشد

درپوش سيلوي موشك SS-17
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
GHAZALAK88, Persian Cat, رونین, shaman, shola, wild-bear, CAPTAIN PILOT, marshal1987, Mr.Amirhessam, ASHKAN95, nima-rad

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » پنج شنبه 3 شهریور 1390 07:27

سلام عليكم

موشك R-36M با كدناتو SS-18 SATAN

رئيس جمهور روسيه ، Dmitry Medvedev ، طي فرماني در 5 نوامبر سال 2008 عمليات انحلال 3 هنگ موشكي راهبردي جمعي لشگر 28 روسيه در مناطق كوزلسك Kozelsk و كالوگا Kaluga را متوقف نمود. عمليات انحلال اين لشگرها از سال 2007 آغاز شده و 5 هنگ موشكي راهبردي يا 46 سيلوي پرتاب موشك قاره پيماي SS-18 را دربر مي گرفت .


موشك قاره پيماي R-36m / SS-18 ، موشكي است بزرگ ، دو مرحله اي به هم پيوسته ، با سوخت مايع قابل نگهداري ، داراي سامانه هدايت اينرسيائي كه با هدف جايگزيني موشك قاره پيماي SS-9 طراحي و ساخته شد. اين موشك بالستيك نسل چهارم ، در ميان موشكهاي هم نسل خود بزرگترين اندازه را داشت و از مدرنترين نمونه مشابه آمريكائي خود با نام Peacekeeper بزرگتر بود و تنها موشك "سنگين" ساخت روسيه بود كه با 200 تن وزن توانست طبق معاهده SALT II همچنان در خدمت باقي بماند. موشك SS-18  " پنجره اي به نابودي " سيلوهاي نگهداري موشك Minuteman ( با فشار 300 psi ) را در سال 1975 گشود ، به نحوي كه اكثر كارشناسان بر اين باور بودند كه در صورت وقوع يك حمله از سوي شوروي در سال 1980 ، تنها تعداد معدودي از موشك هاي Minuteman از اين حمله جان سالم بدر خواهند برد . اصطلاح " پنجره اي به نابودي " سبب بازنگري برنامه موشكهاي هسته اي ايالات متحده و بروز بحث هاي زيادي در اواخر دهه 1970 و اوايل 1980 گرديد.  


غلاف يا كانتينر حمل و پرتاب موشك SS-18


غلاف حمل و پرتاب موشك SS-18  كه امروزه در مقابل ساختمان دفتر طراحي اين موشك در اوكراين به نمايش گذاشته شده است

موشك R-36M با كد فني طراحي 15A14 موشكي دو مرحله اي بود كه قابليت حمل كلاهك هاي متعدد و مختلفي را داشت. طراحي اصلي آن بر مبناي طرح بهينه شده موشك R-36 بود و بكارگيري فن آوري  پيشرفته تر و موتورهاي به مراتب نيرومندتري را دربر مي گرفت. اين موشك از دي نيتروژن تتراكسيد (N2O4)  و گونه اي تركيب از دي متيل هيدرازين نامتقارن با نام heptyl بعنوان سوخت استفاده مي نمود و مرحله اول آن از يك موتور مدار بسته با توان رانش 460 كيلوتن با 4 محفظه احتراق و مرحله دوم آن از موتوري مداربسته با رانش 77 تن و يك محفظه احتراق بعلاوه 4 نازل مدارباز براي هدايت موشك بهره مي برد. كنترل پرواز مرحله اول از طريق تجهيزات ايجاد توازن صورت مي گرفت. اين تجهيزات از دي متيل هيدرازين نامتقارن و تتراكسيد نيتروژن براي ايجاد توازن استفاده مي كردند. موشك به يك سامانه فرماندهي مستقل اينرسيائي و يك كامپيوتر ديجيتال مجهز شده بود .

موشك SS-18 ( احتمالا بدون كلاهك)

موشك R-36M از الگوي ديناميك گاز براي مرحله اول و دوم خود استفاده مي كند كه با اين روش خروجي هاي تحت فشار ويژه اي در ميان مخازن سوخت ايجاد مي شود. اين كار سبب برطرف شدن نياز به استفاده از گازهاي تحت فشار از مخازن سوخت كه به آن مخازن شيميائي تنظيم فشار نيز گفته مي شود مي گرديد. بدين معني كه مقادير كمي از سوخت به درون مخزن اكسيدايزر و از مخزن اكسيدايزر به درون مخزن سوخت تزريق مي گرديد. طراحي بهبود يافته و به مراتب موثرتر موتورها اجازه افزايش توان وزن قابل برخاست موشك از 183 تن به 209.6 تن و وزن پرتاب 5.8 تن به 8.8 تن را مي داد در حاليكه تمام ابعاد موشك قبلي خود يعني SS-9 را حفظ كرده بود .
موشك SS-18  درون سيلوي بهينه سازي شده موشكهاي SS-9  مستقر مي شد و از فن پرتاب سرد براي خروج از سيلو استفاده مي كرد و پس از آنكه موشك به خارج از سيلو پرتاب شد ، موتور اصلي آن روشن مي شد. موشك درون يك غلاف ويژه حمل و پرتاب از جنس مواد مركب فايبرگلاس جاي مي گرفت . اين غلاف در سيلوهاي قبلا تطبيق يافته R-36   قرارمي گرفت. اين سيلوها كه به صورت مخصوص مستحكم شده بودند داراي 39 متر عمق و 5.9 متر قطر بودند. قبل از آنكه موتور اصلي موشك روشن شود ، موشك با كمك يك ژنراتور گازي سوخت مايع كه در پائين ترين بخش غلاف حمل و پرتاب موشك جاسازي شده بود به بيرون از سيلو پرتاب مي شد. طبق نظر مقامات غربي ، موشك SS-18 در سيلوهائي با استحكام 4000 psi  ( معادل 281 كيلوگرم بر سانتيمتر مربع يا 287 بار ) و احتمالا 6000 psi  ( معادل 422 كيلوگرم بر سانتيمتر مربع يا 430 بار ) قرار ميگرفت .

در اين فتوگراف از چپ به راست ، به خوبي مراحل پرتاب و خروج موشك R-36M از سيلو نمايش داده شده است . به جدا شدن موتور پرتاب موشك در مرحله چهارم دقت كنيد .


ساخت موشك سنگين دومرحله اي سوخت مايع R-36M  با هدف جايگزيني موشك R-36  يا همان SS-9 Scarp ، در دوم سپتامبر سال 1969 مورد تصويب قرار گرفت. طراحي مقدماتي آن در دسامبر سال 1969 توسط دفتر طراحي KB Yuzhnoye تكميل شد. طراحي نهائي اين سامانه توسط ميخائيل يانگل در همان دفتر و در سالهاي 1966 تا 1972 به پايان رسد و در نوامبر سال 1972 تست هاي آن آغاز گرديد. موشك R-36M در ژانويه سال 1975 استقرار يافت و در دسامبر همان سال به زرادخانه موشكي شوروي سابق افزوده شد.
جمعا شش گونه ازاين موشك استقرار يافتند در حاليكه گونه هاي ديگري هم آزمايش شدند اما مستقر نشدند .

مرحله اول موشك SS-18

•     SS-18 Mod 1- R-36M : اين موشك يك كلاهك بزرگ با ظرفيت 18 تا 25 مگاتن را تا مسافت حدودا 6700 كيلومتري را با خود حمل مي نمود. در ژانويه سال 1971 تست هاي پرتاب سرد در جريان آنچه كه شيوه خمپاره اي هم ناميده مي شد با موفقيت صورت گرفت. تست هاي واقعي پرواز اين موشك در 21 فوريه سال 1973 انجام گرفت ، اگرچه برخي منابع تاريخ اين تست ها را اكتبر سال 1972 بيان كرده اند . تست هاي كامل پرتاب موشك R-36M با كلاهك هاي مختلف در اكتبر سال 1975 به پايان رسيد و استقرار آن در 30 دسامبر همان سال آغاز شد. تا سال 1977 ، جمعا 56 فروند از اين موشك توليد شد هرچند تمام آنها تا سال 1984 با گونه هاي Mod 3  و يا Mod 4 جايگزين شدند. اين سلاح هاي داراي كلاهك بزرگ توسط غربي ها به عنوان موشك هاي براي حمله احتمالي به مراكز هدايت و كنترل موشكهاي آمريكائي Minuteman ارزيابي گرديد.  

•     SS-18 Mod 2 - R-36M  : اين موشك توان حمل 8 كلاهك مجزاي قابل پرتاب با ظرفيت 0.5 تا 1.5 مگاتن تا مسافت تقريبي 8850 كيلومتري را داشت. كلاهك ها به صورت جفتي قرار ميگرفتند و سامانه پرتاب كلاهك ها با ساختار فرماندهي و موتور پرتاب براي هركدام از آنها در دماغه موشك تعبيه شده بود. تست هاي پرتاب اين موشك در سپتامبر سال 1973 انجام و در سال 1975 موشكها استقرار يافتند. تقريبا 132 فروند تا سال 1978 بكار گرفته شدند اما سامانه پرتاب كلاهك ها به طور ناگهاني دچار اشكال گرديد و تمام موشكهاي Mod 2 تا سال 1983 با گونه Mod 4 جايگزين شدند.  

•     SS-18 Mod 2x - R-36M  : بين جولاي سال 1978 تا آگوست 1980 ، يك موشك با سامانه جديد حمل كلاهك هاي جداگانه و دماغه بهينه شده مورد آزمايش قرار گرفت اما استقرار نيافت. وجود چنين موشكي از سوي منابع روس گزارش شده اما از سوي منابع غربي مورد تائيد قرار نگرفته است.

•     SS-18 Mod 3 - R-36UTTh  : اين موشك قادر به حمل يك كلاهك بزرگ بود اما نمونه بهينه شده موشك SS-18 Mod-1 در نظر گرفته نمي شود. در 16 آگوست سال 1976 ، چند ماه پس از آنكه R-36M  وارد خدمت شد ، ساخت يك گونه بهينه شده از موشكهاي R-36M  با كد 15A14 و MR UR-100 با كد 15A15 به انجام رسيد. اين موشك در نهايت R-36M UTTh با كد فني طراحي 15A18 نام گرفت و توسط دفتر فني KB Yuzhnoye (OKB-586) در ماه دسامبر سال 1976 ساخته شد. افزايش دقت اين موشك امكان كاهش ظرفيت كلاهك هسته اي آن را فراهم مي آورد . اين موشك قادر به حمل دو گونه دماغه مختلف بود. يك نمونه با دماغه مجزا [Mod-4] كه امكان افزايش تعداد كلاهك هاي موشك از 8 كلاهك به 10 كلاهك را فراهم مي ساخت و گونه ديگر [Mod-3]  اين موشك با برد 16000 كيلومتر . طراحي تست هاي پروازي R-36M UTTh  در  31 اكتبر سال 1977 آغاز گرديد. در 29 نوامبر سال 1979 استقرار موشك SS-18 Mod-3 با يك كلاهك هسته اي به ظرفيت 24 الي 25مگاتن آغاز گرديد. اين موشك در 17 دسامبر سال 1979 به زرادخانه ارتش شوروي افزوده شد. در مجموع 24 فروند از اين موشك در سال 1977 استقرار يافتند و تمام آنها در سال 1984 توسط گونه جديدترMod 4  جايگزين شدند.

•     SS-18 Mod 4 - R-36UTTh  : اين موشك ، جدا" سلاحي راهبردي و پرقدرت بود و حداقل 10 كلاهك هسته اي را با خود حمل مي كرد و احتمالا براي حمله وانهدام موشكهاي قاره پيماي آمريكائي و ساير اهداف سخت در سراسر خاك ايالت متحده و قاره آمريكا طراحي و ساخته شده بود. طبق برخي اظهارات منابع غربي ، مدارك موجود حاكي از آن است كه Mod 4 احتمالا توانائي حمل 14 كلاهك هسته اي ( با قابليت هاي احتمالي استفاده از تجهيزات فريب سامانه هاي دفاع ضد موشكي و يا برهم زدن توان حملات متقابل آمريكا ) را داشته است. در نوامبر سال 1979 تست هاي پروازي اين كلاهك ها به پايان رسيد. نخستين سه هنگ عملياتي اين موشك در 18 سپتامبر همان سال وارد خدمت گرديد. در سال 1980 ، در مجموع 120 فروند موشك SS-18 Mod 4  به جاي موشك هاي قديمي R-36  استقرار يافته بودند. در سالهاي 1982 تا 1983 باقيمانده موشك هاي R-36  نيز با موشك هاي جديد R-36M UTTh جايگزين شدند كه به اين ترتيب حداكثر تعداد موشكهاي عملياتي به 308 فروند بالغ گرديد كه با امضاي معاهده SALT-1 تعداد آنها در همين سقف باقي ماند. موشكهاي SS-18 Mod 4 توانائي آن را داشتند تا 65 الي 80 درصد سيلوي موشكهاي بالستيك قاره پيماي آمريكائي با احتساب دو كلاهك هسته اي براي هر سيلو نابود سازند. حتي پس از انجام حمله اي با چنين حجم ، پيش بيني مي شد تا هنوز حدود 1000 كلاهك هسته اي موشك SS-18  براي انجام حملات بيشتر بر ضد ايالات متحده آمريكا موجود باشد. پس از سال 1988 اين موشك تا حدودي توسط موشكهاي جديد تر R-36M2 "Voivode جايگزين گرديد.

•     SS-18 Mod 5 - R-36M2 "Voivode"  : گونه اي جديدتر و به مراتب دقيقتر موشك SS-18 بود كه با استقرار درون سيلوهاي اصلاح شده امكان انجام حملات موثرتر و امكان بيشتر نابودي اهداف سخت را براي اين موشك فراهم مي آورد. موشك Mod 5 10 كلاهك جداگانه با ظرفيت و قدرت بيشتري به نسبت كلاهك هاي Mod 4 با خود حمل مي كرد. طبق تخمين منابع غربي ، كلاهك هاي موشك Mod-5  ظرفيتي تقريبا دوبرابر كلاهك هاي Mod-4  ( بين 750 كيلوتن تا يك مگاتن) داشته اند اما منابع روس ظرفيت هر كلاهك را بين 550 تا 750 كيلوتن عنوان كرده اند. افزايش ظرفيت كلاهك هاي موشك SS-18 Mod 5 ، به همراه دقت افزايش يافته ، با وجود امضاي معاهده  START ، به روسها اين اجازه را مي داد تا بتوانند قدرت انهدام اهداف سخت را حتي با كاهش 50 درصدي در تعداد موشكهاي بالستيك ( طبق معاهده START ) همچنان براي خود محفوظ نگهدارند . پيشنهادات فني براي ساخت يك موشك بالستيك سنگين قاره پيما مدرن در ژوئن سال 1979 ارائه گرديد. اين موشك در نهايت R-36M2 "Voivode"  نام گرفت و كد فني طراحي 15A18M  هم براي آن برگزيده شد . طراحي اين موشك در ژوئن سال 1982 تكميل شد . موشك R-36M2  از يك سري طراحي هاي جديد بهره مند شد. موتور مرحله دوم به طور كامل درون مخزن سوخت قرار گرفت ( قبلا اين طرح فقط در موشك هاي ميانبرد اجرا مي شد) و طراحي غلاف يا كانتينر ويژه حمل و پرتاب موشك اصلاح گرديد. بر خلاف موشك R-36M ، تعداد 10 كلاهك مستقل قابل پرتاب اين موشك در قالب دو دايره قرار مي گرفت . تست هاي پروازي R-36M2  مجهز به 10 كلاهك در مارس سال 1986 آغاز و در مارس 1988 به پايان رسيد. نخستين هنگ اين موشك در 30 جولاي سال 1988 تشكيل و در 11 آگوست همان سال مستقر شد.

•     SS-18 Mod 6 - R-36M2 "Voivode  : تست هاي پرواز اين موشك (Mod-6)  ، با حمل يك كلاهك با ظرفيت 20 مگاتن در سپتامبر سال 1989 به پايان رسيد و اين موشك در آگوست سال 1991 استقرار يافت.

سامانه كامل حمل و استقرار موشك SS-18 در سيلو

تنها گونه هاي توليد و استقرار يافته موشك SS-18  ، R-36M UTTh و R-36M2 هستند. در سال 1997 هنوز 186 پرتابگر اين موشك در روسيه فعال بود . نابودسازي 104 پرتابگر ديگر در قزاقستان و در سپتامبر سال 1996 به پايان رسيد. دولتهاي ريگان و بوش موشك SS-18  را تا اندازه مورد توجه قرار مي دادند كه تمركز اصلي برنامه هاي كنترل تسليحاتي آنان بر مبناي آن قرار گرفته بود . معاهده  START II مخصوصا موشكهاي بالستيك داراي چند كلاهك هسته اي را ممنوع ساخته بود ، چرا كه موشك هاي SS-18  توازن قوا را تحت تاثير قرار داه بود . اين موشك به عنوان سلاحي براي وارد كردن ضربه اول شناخته شده و عامل بي ثباتي زيادي در روابط بين دو كشور شده بود.  
مذاكره كنندگان آمريكائي اجازه دادند تا روسيه 90 سيلوي پرتاب موشك  SS-18 را حفظ نمايد. پس از اجراي بند تغيير سيلوي موشكها در معاهده START II ، نيروي موشكي روسيه مجاز بود تا 90 سيلوي مذكور را با موشكهاي SS-18 مجهز به يك كلاهك كوچك كماكان حفظ نمايد. در اين معاهده از روسها خواسته شده بود تا با ايجاد يك حلقه 2.9 متري نزديك قسمت فوقاني موشك ، سيلوها را حفظ و قسمت پائيني سيلوها را نيز با 5 متر بتون انباشته سازند . اين اقدام ابعاد سيلوها را براي نگهداري موشكهاي SS-18 بسيار كوچك مي ساخت .

برنامه خلع سلاح نان – لوگار ( دو سناتور آمريكائي) به كاهش خطر موشكهاي SS-18  براي ايلات متحده نيز كمك نمود . فدراسيون روسيه مي بايست 100 فروند موشك SS-18 را تا دسامبر سال 2001 و 154 فروند ديگر را تا ژانويه 2003نابود مي ساخت . در سالهاي اخير برنامه خلع سلاح (نان – لوگار) در نابود سازي موشك هاي SS-18  نقش داشته است. اين برنامه تجهيزات مورد نياز براي نابودسازي موشكها فراهم كرده است . در مجموع 204 فروند از اين موشكها در قلمرو روسيه و 104 فروند در قلمرو قزاقستان قرار داشته اند. مركز نابود سازي اين موشك ها با نام سورواتيخا Surovatikha  توانسته تا 32 موشك را در سال 1993 و 44 فروند ديگر را در سال 1994 از بين ببرد.  
  
موشكهاي SS-18  در اوكراين ساخته شده بودند در حاليكه روسيه براي حفظ آن تعداد از موشك هائي كه هنوزموجود بودند سرمايه گذاري كرده بود. ساخت موشكهاي SS-18 در خاك روسيه بسيار پرهزينه بود و انجام كارهاي طراحي بين 5 تا 7 سال زمان و انجام كمترين تست ها بين 8 تا 10 ميليارد روبل هزينه داشت.  بنا بر يك گزارش ، در سال 2003 ، روسيه تعداد 30 فروند موشك RS-18 را از اوكراين خريداري نمود در حاليكه اين موشكها در نوبت براي اسقاط بودند . اكنون اين موشكها به خدمت بازگشته و تا سال 2030 در خدمت باقي خواهند ماند . اين گزارش توسط آمريكائيها چندان مورد تائيد قرار نگرفت و مقامات روسيه نيز پايبندي خود به پيمان START در سال 1991 را اعلام نموده اند. دومين معاهده START II در سال 1993 هرگز مورد اجراي كامل طرفين قرار نگرفت. اين معاهده انهدام كامل موشك هاي استقرار يافته SS-18 را با نظارت بازرسان ايالات متحده خواستار شده بود اما هيچ صحبتي از انهدام قطعات يدكي موجود در انبارها و موتورهاي موشك كه تعداد آنها در سال 1994 بيش از 100 دستگاه تخمين زده مي شد به ميان نيامده بود. در مجموع تخمين زده مي شود كه هنوز 75 فروند از موشك هاي SS-18 در خدمت ارتش روسيه بوده باشند و مهندسين موشكي روسيه به طور مداوم به سرويس و نگهداري اين موشكها مشغولند.



در 30 جولاي سال 2007 سخنگوي نيروي راهبردي موشكي روسيه اعلام كرد كه موشكهاي SS-18 كه 20 سال پيش توليد شده اند هنوز در خدمت هستند و تا سال 2014 الي 2016 كماكان در خدمت باقي خواهند ماند. او اضافه كرد كه اين موشكها هنوز هم در دنيا قدرتمندترين موشك بالستيك قاره پيما محسوب مي شوند.   در 12 فوريه سال 2008، ولاديمير پوتين رئيس جمهور روسيه توافقنامه منعقده ميان روسيه و اوكراين مبني بر افزايش عمر خدمتي موشكهاي SS-18  را تائيد كرد. همزمان باسفر وزير دفاع اوكراين در سال 2006 به مسكو لوايح قانوني را به تصويب رساندند كه به موجب آنها اوكراين در نگهداري و سرويس عملياتي اين موشكها به مدت 10 الي 15 سال با روسيه همكاري مي نمود. با تصويب اين توافقنامه روسيه ديگر نيازي به اسقاط اين موشكها نخواهد داشت و تعداد بيشتري از سامانه هاي جديد موشكي Topol-M به توليد خواهند رسيد . امري كه بودجه دفاعي كشور را تا سقف 3 الي 4 ميليارد دلار افزايش خواهد داد.     


مشخصات فني :
گونه هاي طراحي يا ساخته شده : Mod-1 الي Mod-6 (جمعا شش گونه)
نام روسي موشك R-36M : براي نوع اول تا دوم ، R-36MUTTkh براي نوع سوم ، R-36MUUTTkh براي نوع چهارم و R-36M2 براي نوع پنجم و ششم  
كد پيمان ناتو Satan :  SS-18 براي تمام شش گونه
كد فني طراحي : 15A14 براي گونه اول تا سوم ، 15A18 براي گونه چهارم و 15A18M براي گونه پنجم و ششم
دفتر فني طراحي : OKB-586 Acad. V. F. Utkin
تعداد كلاهك : يك عدد نوع اول  سوم و ششم ،  8 عدد نوع دوم و 10 عدد نوع چهارم و پنجم
ظرفيت كلاهك ( طبق اظهار منابع روس)  : 18-20مگاتن براي نوع اول ، 0.5-1.3 مگاتن براي نوع دوم ، 24-25  مگاتن براي نوع سوم ، 0.55 براي نوع چهارم ، 0.55-0.75 مگاتن براي نوع پنجم و 20 مگاتن براي نوع ششم  
ظرفيت كلاهك ( طبق اظهار منابع غربي)  : 18-25 مگاتن براي نوع اول ، 0.6-1.5 مگاتن براي نوع دوم 18-25  مگاتن براي نوع سوم ، ؟ براي نوع چهارم ، 0.75-1.0  مگاتن براي نوع پنجم و ؟ براي نوع ششم  
توان حمل بار : 7.2 تن براي نوع اول ، 7.2 - 8.8 تن براي نوع دوم و سوم ، 8.8 تن براي چهارم تا ششم
طول كلي : 33.6 مترنوع اول تا سوم ،34.3  متر براي نوع چهارم ،  37.25 متر براي نوع پنجم و 36.3 متر براي نوع ششم  
طول بدون كلاهك جنگي : 28.5 متر براي نوع اول تا سوم ، 28.5 -29.25 متر براي نوع چهارم ، 29.25 متر براي نوع پنجم و ششم
قطر موشك : 3.0 متر براي تمام گونه ها
وزن پرتاب : 209.6 -210 تن براي نوع اول تا سوم ، 211.1 تن براي نوع چهارم تا ششم  
وزن سوخت : 188 تن براي تمام گونه ها
برد : 11200 كيلومتر براي نوع اول 9250-10200 كيلومتر براي نوع دوم ،  16.000كيلومتر براي نوع سوم ، 11500-16000كيلومتر براي نوع چهارم ،  11000-15000 براي نوع پنجم و 16000 كيلومتر براي نوع ششم
شعاع خطاء (منابع روس ) : 1000متر براي نوع اول تاسوم ،  920 متر براي نوع چهارم ، 500 متر براي نوع پنجم و ششم
(منابع غربي ) : 400-550 متر نوع اول ،  400-500 متر نوع دوم ، 350 متر نوع سوم ، 220-320 متر نوع چهارم ، 250 متر نوع پنجم و ششم
تعداد مراحل : دو مرحله
طول كانتينر : 27.9 متر
قطر كانتينر : 3.5 متر
سامانه هدايت موشك : اينرسيائي ، خودكار

برخي مشخصات مراحل موشك به تفكيك :
طول : مرحله اول 22.3 متر ، مرحله دوم 7.0 متر
قطر بدنه : 3.0 متر هر دو مرحله
وزن موشك با سوخت : مرحله اول نامشخص ، مرحله دوم   161.5 تن
وزن سوخت : مرحله اول نامشخص ، مرحله دوم 48.1 ? 48.5 تن
نوع سوخت : سوخت مايع ( دي متيل هيدرازين نامتقارن ) براي هر دو مرحله
اكسيدايزر : تتراكسيد نيتروژن براي هر دو مرحله
پيشرانه براي موشك نوع يك  : R-36M موتور اصلي RD-264  + 4 موتور كمكي ( هدايتگر)RD-263  براي مرحله اول ، يك موتور اصلي RD-0229  + 4 موتور RD-0230  ( نازل كمكي ) براي مرحله دوم
مدت احتراق سوخت : مرحله اول نامشخص ، 700 ثانيه مرحله دوم
دفتر طراحي : Glushko OKB-456 براي مرحله اول ، (OKB-154( Acad. S. A. Kosberg  براي مرحله دوم

پس از خروج موشك از سيلو ، موتور پرتاب آن جدا شده است.
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
Shahbaz, Persian Cat, shola, CAPTAIN PILOT, ASHKAN95, Mr.Amirhessam, wild-bear, marshal1987

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » دوشنبه 7 شهریور 1390 12:06

باسلام

موشك RS-18, UR-100NU با كد ناتو Stiletto SS-19


موشك SS-19 ، موشكي است قاره پيما ، سيلو پرتاب ، دو مرحله اي ،  سوخت مايع و نسل چهارم كه توسط شوروي سابق طراحي و ساخته شد و به عنوان ستون فقرات موشكهاي بالستيك قاره پيماي شوروي محسوب مي گرديد. اين موشك همزمان با موشك SS-17 طراحي شد و به همين دليل شباهت هاي زيادي بين اين دو موشك وجود دارد. هر دو موشك مشابه موشك آمريكائي Minuteman هستند و به صورت همزمان و با اين هدف طراحي شدند كه لااقل يكي از آن دو موشك سبك وزن به توليد انبوه برسد. هر دو موشكSS-19  وSS-17  نخستين موشكهاي ساخت شوروي بودند كه به چند كلاهك جنگي جداشونده با سامانه جديد مستقل هدفگيري براي هر كلاهك تجهيزشدند و سرانجام هر دو موشك باهدف جايگزيني موشكSS-11  وارد ميدان شدند . سامانه هاي هدفگيري قديمي به صورت مستقل نبوده و با روش ابتدائي محدوده هدف را توسط كلاهك ها مورد حمله قرار مي دادند.

موشك UR-100N مشابه موشك UR-100 است اما با قطري بيشتر و مخازن سوخت طولاني تر كه طبيعتا افزايش وزن موشك را نيز به دنبال داشت. اين موشك از دي متيل هيدرازين نامتقارن به عنوان سوخت و تتراكسيد نيتروژن به عنوان اكسيدايزر استفاده مينمود. پيشرانه مرحله اول موشك شامل چهار موتور مستقل مداربسته با يك محفظه احتراق و مرحله دوم نيز از يك موتور مدار بسته با يك محفظه احتراق و يك موتور اصلي مدار باز با چهارمحفظه احتراق و چهار نازل قابل گردش تشكيل شده بود. سامانه هدايت و كنترل موشك SS-19 دقيقا مشابه سامانه هدايت موشك SS-18 بود و امكان رصد موشك از دور درهنگام آماده باش و نيز آماده سازي هاي پيش از پرتاب ، تنظيم سامانه هدفيابي موشك پيش از پرتاب و نيز هدايت موشك در طول پرواز از طريق يك برنامه پروازي قابل انعطاف را فراهم مي آورد.  
سيلوي موشك هاي UR-100N در همان سايت هائي بنا شدند كه قبلا سيلوي موشكهاي UR-100U ايجاد شده بودند اما اين سيلوها به طور كامل تخريب و با هدف افزايش ضريب ايمني موشكها، سيلوهاي جديدي ساخته شدند.

يك موشك SS-19 در سيلوي خود مستقر شده است  

غلاف حمل و پرتاب موشك SS-19

موشك هاي SS-19 در سه گونه توليد و استقرار يافتند :
•     SS-19 Mod-1 : به رغم افزايش وزن پرتاب و كاهش ظرفيت كلاهك هاي موشك UR-100N  در مقايسه با موشك UR-100  ، طبق اظهارات منابع روس ، موشك UR-100N قادر به حمل 6 كلاهك مستقل قابل پرتاب با ظرفيت هركدام 550 كيلوتن بود در حاليكه منابع غربي ظرفيت هر يك ازاين كلاهك ها را بين يك الي 2 مگاتن تخمين ميزدند. طراحي اين موشك در 19 آگوست سال 1970 و توسط دفتر طراحي چلومي صورت گرفت. نخستين تست هاي پروازي در پايگاه بايكنور و از 9آوريل سال 1973 تا اكتبر 1975 صورت گرفت. نخستين استقرار موشك در 30 دسامبر سال 1975 انجام شد در حاليكه منابع غربي تخمين مي زنند كه نخستين توانائي هاي عملياتي موشك در سال 1974 حاصل شده بود. نخستين هنگ مجهز به موشك هاي UR-100N  در 26 آوريل سال 1975 تشكيل و تا پايان همان سال جمعا 60 فروند موشك مستقر شد. اين موشك از يك سامانه هدايت اينرسيائي بهره مي برد كه بنا به نطر كارشناسان غربي در سال 1975 شعاع خطاي آن بالغ بر 480متر و در سال 1980 به 400 متر كاهش يافته بود. اما به دليل استقرار شتابزده موشك UR-100N  ، كاستي ها عمده در طراحي موشك مورد بازنگري قرار گرفت. آزمايشات پرتابي كه پس از استقرار موشك صورت گرفت نشان داد كه دقت موشك به دليل بروز نوسانات و لرزشهائي درهنگام پرواز، كاهش يافته است. در نتيجه تمام موشكهاي استقرار يافته مورد انجام بهينه سازي هائي قرار گرفتند تا مشكل حل شود.

موشك SS-19 بدون دماغه

SS-19 Mod-2 : گونه ديگري از موشك Mod-1 بود . اين گونه موشك يك كلاهك هسته اي با خود حمل مي كرد كه بنا به نظر روسها بين 2.5 تا 5 مگاتن ظرفيت داشت. بين سالهاي 1976 تا 1978 موشك UR-100N  به حداكثر تعداد موجودي موشكهاي استقرار يافته خود با حدود 180 فروند موشك رسيد كه از اين تعداد 60 فروند آن تك كلاهك بودند. هر دو گونه Mod-1 و Mod-2توسط غربي ها با عنوان " قاتل اهداف سخت" شناخته مي شدند. موشك SS-19 Mod 2  يك دارائي بسيار با ارزش براي انهدام مراكز عمومي و يا اهداف مستحكم محسوب مي شد. با وجود آنكه دقت اين موشك نسبت به Mod 1 افزايش يافته بود اما هنوزآنقدر اطمينان ساز نبود كه براي حمله به يك سيلوي آمريكائي تنها به يك كلاهك مجهز شود. براي اطمينان از يك حمله موفق ، چندين كلاهك مورد نياز بود. اما ، دقت و توان حمل بالا ، به سادگي  موشكSS-19 Mod 1  را تبديل به سلاحي موثر براي انجام حملات تلافي جويانه و وارد كردن تلفات مهيب به مراكز عمومي ساخته بود . موشك SS-19 براحتي قادر بود تا با استفاده از از كلاهك هاي جداگانه قابل پرتاب و علاوه بر آن ، هزينه هاي كمتر، تمام خاك ايالات متحده را با كلاهك هايش فرش كند . موشك SS-19 Mod 2  قادر بود تا 6 عدد كلاهك هسته اي خود را تا مسافت 10000 كيلومتري حمل نمايد. هر كلاهك ظرفيتي برابر با 500 تا 750 كيلوتن داشت . يك سامانه هدايت و كنترل ديجيتالي كه از يك سامانه هدايت اينرسيائي نيز بهره مي برد شعاع خطائي برابر با 900 متر در هدفگيري را براي موشك فراهم مي ساخت.

مرحله اول موشك SS-19
  
•     SS-19 Mod-3 : نمونه بهينه سازي شده موشك UR-100N بود كه در 16 آگوست سال 1976 به طراحي رسيد و با كد UR-100NUTTH شناخته شد. بهينه سازي هاي صورت گرفته شامل ارتقاء موتورها و بهينه سازي سامانه فرماندهي و كنترل موشك بود. ضريب محافظت سيلوهاي موشك در مقابل يك حمله هسته اي به نحو چشمگيري نيز افزايش يافت. تست هاي پروازي اين موشك ارتقاء يافته از 26 ژوئن تا 26 اكتبرسال 1979 سال صورت گرفت و موشك در 5 نوامبر همان سال استقرار يافت. نخستين هنگ موشك هاي UR-100NUTTH  در ششم نوامبر سال 1979 عملياتي گرديد. بين سالهاي 1980 تا 1982 موشكهاي تك كلاهك SS-19 Mod 2 با اين موشك (SS-19 Mod 3) جايگزين گرديدند كه اين امر در سال 1983 به پايان رسيد. در سال 1984 گونه موشكهاي UR-100NUTTH  به حداكثر تعداد عملياتي خود يعني 360 فروند رسيد. اين موشك از سال 1987 به تدريج با موشك هاي جديد جايگزين شدند . جانشين آنها موشكهاي سيلوپرتاب SS-24  بودند.

هنگام امضاي معاهده START-1  در سال 1991 ، شوروي سابق حدود 300 فروند موشك UR-100NUTTH  در اختيار داشت كه اين موشكها در خاك اوكراين و روسيه مستقر بودند. پس از فروپاشي شوروي سابق ، اوكراين ادعاي مالكيت بر روي موشك هاي موجود در قلمرو خود را نمود. در اجراي معاهده START ، اوكراين عهده دار نابودسازي موشكهاي SS-19  موجود در قلمرو خودش گرديد اما تمام كلاهك هاي هسته اي مستقر در خاك اوكراين براي نابود سازي به روسيه انتقال داده شدند . به دنبال تصويب معاهده START-II توسط مجلس دوماي روسيه ، آن كشور متعهد به نابود سازي تمام موشكهاي زمين پايه مجهز به چند كلاهك هسته اي خود گرديد . طبق مفاد معاهده مذكور مي بايست توان حمل 105 فروند از موشكهاي UR-100NUTTH از شش كلاهك به يك كلاهك كاهش يابد.
حدود 170 فروند موشك UR-100NUTTH در خاك روسيه مستقر شده بودند كه 10 فروند از آنها از كار انداخته شدند اما اسقاط نشدند. در دسامبر سال 1995 فرمانده نيروهاي موشكي راهبردي روسيه سرلشگر ايگور سرگئي يف Igor Sergeyev از اجراي سياست افزايش عمرعملياتي موشك هاي موجود از 10 الي 25 سال سخن گفت . اين موشكها تا سال 2005 در رده عملياتي قرار داشتند و موشك هاي كه در دهه 1980 استقرار يافته بودند مي بايست شامل اين برنامه شده و عمرعملياتي آنها افزايش يابد. تا سال 2007 ميلادي تعداد 136 فروند موشك SS-19 در سايت هاي دراژنيا ، كوزلسك ، پرمووايسك و تاتيسكه و ، مستقر بودند كه از اين تعداد 126 فروند در وضعيت عملياتي قرار داشتند.

خودروي حمل و نصب موشك SS-19  در سيلو . اين سامانه براي حمل و نصب موشك SS-17 نيز به كار مي رفت.

تعدادي از موشكهاي باقيمانده SS-19 به موشكهاي ماهواره بر تغيير يافته اند. اين موشكهاي ماهواره بر به دو نوع تقسيم مي شوند : روكوت Rockot و استرلا Strela  . موشك Rockot در مقايسه با موشك اصلي SS-19  داراي يك مرحله اضافه ( مرحله سوم) است با موتور سوخت مايع تا بتواند محموله اي به وزن 1850 كيلوگرم را در مدار پائيني جو زمين قرار دهد. موشك  Strela از مرحله سوم بهينه شده اي برخوردار است كه قادر است ماهواره هائي با وزن كمتر در مقايسه با  Rockot  را با خود حمل نمايد. موشك Strela در سال 2003 ميلادي مورد آزمايش قرار گرفت اما گزارشي در مورد حمل ماهواره با اين موشك پس از آزمايش در دست نيست. موشك Rockot تا جولاي سال 2006 براي يازدهمين بار مورد آزمايش قرار گرفت.

در اين تصوير مشخصات فني موشك SS-19 كه جهت حمل ماهواره تغيير كاربري يافته و با نام Rockot شناخته مي شود شرح داده شده است . همانطور كه ملاحظه مي فرمائيد كلاهك نمونه جنگي موشك حذف و به جاي آن مرحله سومي با نام Breeze جهت حمل ماهواره قرار داده شده است.


يك موشك ماهواره بر Rockot در حال پرتاب


مشخصات فني :
نام روسي موشك : RS-18, UR-100N براي نوع اول ، RS-18A UTTKh براي نوع دوم و UR-100NUTTH ، RS-18B براي نوع سوم
كد پيمان ناتو : Stiletto SS-19  براي هر سه گونه
كد فني طراحي : 15A30براي گونه اول و دوم ، 15A35 براي گونه سوم  
دفتر فني طراحي : OKB-52 Chelomey  
تعداد كلاهك : 6 عدد نوع اول ،  يك عدد نوع دوم و 6 عدد نوع سوم
ظرفيت كلاهك : 0.5 الي 0.75 مگاتن براي نوع اول ، 2 الي 5 مگاتن براي نوع دوم ، 0.5 الي 0.75 مگاتن براي نوع سوم
توان حمل بار : 4.350  كيلوگرم براي هر سه گونه  
طول كلي : 24 مترنوع اول و دوم  ،24.3  مترنوع سوم
طول بدون كلاهك جنگي : 21.1 متر براي هر سه گونه
قطر موشك : 2.5 متر براي تمام گونه ها
وزن پرتاب : 103 - 105.6 تن براي نوع اول ، 105.6 تن براي نوع دوم و 103.4 - 105.6 تن براي نوع سوم
وزن سوخت : 93.1 تن براي تمام گونه ها
برد 9,650   : كيلومتر براي نوع اول و 10,000 كيلومتر براي نوع دوم و سوم
شعاع خطاء (منابع روس ) : نوع اول و دوم نامشخص ،  نوع سوم 920 متر
)منابع غربي ) : 350-550 متر نوع اول ،  250-400 متر نوع دوم و 220-380 متر نوع سوم
تعداد مراحل : دو مرحله
طول كانتينر : 19.4 متر
قطر كانتينر :2.9   متر
سامانه هدايت موشك : اينرسيائي

موشك SS-19 در حال استقرار


برخي مشخصات مراحل موشك به تفكيك :
طول : مرحله اول 17.2 متر ، مرحله دوم 2.8 متر
قطر بدنه : 2.5 متر هر دو مرحله
نوع سوخت : سوخت مايع ( دي متيل هيدرازين نامتقارن ) براي هر دو مرحله
اكسيدايزر : تتراكسيد نيتروژن براي هر دو مرحله
پيشرانه براي مرحله اول ، چهارموتور RD-0233 / RD-0234 و براي مرحله دوم يك موتور RD-0235 (14/15D113) با چهار موتور ( نازل ) كمكي
دفتر فني طراحي موتور :  OKB-154, Acad. S. A. Kosberg  براي هر دو مرحله

در اين پلان شبكه استقرار و مركز فرماندهي هدايت و پرتاب موشك و نيز انبارها و ساير تاسيسات مورد استفاده در يك سايت پرتاب موشك SS-19 به صورت خلاصه نشان داده شده است.



موتور و نازل خروجي موشك SS-19
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
ASHKAN95, marshal1987, demorgan, CAPTAIN PILOT, Mr.Amirhessam, shola, Persian Cat, wild-bear

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » سه شنبه 15 شهریور 1390 09:42

سلام عليكم


موشك RT-21M Pioneer با كد ناتو SS-20 SABER


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

موشك RT-21M كه آن را با نام Pioneer  هم مي شناسند موشكي است سوخت جامد ، ميانبرد ، دو مرحله اي ، داراي لانچر پرتاب متحرك و قابل تجهيز به چند كلاهك هسته اي كه در واقع از مرحله اول و دوم موشك RT-21 Temp 2S با كد ناتو SS-16 Sinner و از مواد مركب ( فايبر گلاس) تشكيل شده است. كد فني طراحي اين موشك 15Zh45 بوده است. موشكSS-20  احتمالا براي جايگزيني يا تقويت موشكهاي R-12 Dvina با كد ناتو  SS-4 Sandal   و R-14 Chusovaya با كد ناتو SS-5 Skean  كه در بخش اروپاي شرقي شوروي سابق مستقر بودند درنظر گرفته شده بود و به نسبت موشكهاي قديمي فوق ، با توجه به توان حمل سه كلاهك ، تقريبا ظرفيت و توان كلاهك هاي هسته اي را تا سه برابر افزايش مي داد. ضمن آنكه اين موشك به نسبت موشك هاي فوق به سادگي مخفي مي شد و از سكوهاي متحرك چرخدار پرتاب مي گرديد و اين سكوها به سرعت نيز قابل بارگيري موشك ديگري بودند . علاوه بر موارد فوق ، اين موشكها از دقت اصابت بالائي ( حدود 400 متر) براي حمله به اهدافشان برخوردار بودند و به همين دليل يكي از تهديدآميز ترين سلاح ها در طول دوران جنگ سرد محسوب مي شوند.  


مرحله اول و دوم موشك RT-21M

غلاف موشك SS-20 ( با موشك ؟ ) در حال تست

خودروي لانچر موشك SS-20


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
آشيانه موشك SS-20

سامانه هدايت و كنترل موشك RSD-10 Pioneer  به صورت يك رايانه ديجيتال عمل مي كند و ثبات ساز پروازي موشك كه حالت شناور دارد اين امكان را مي دهد تا موشك به صورت افقي قرار گرفته و دقت اصابت به هدف را بهبود بخشد. كنترل موشك درهنگام پرواز با مرحله اول ، از طريق آئروديناميكي صورت مي گيرد در حاليكه در هنگام پرواز با مرحله دوم ، يك جريان گاز با درجه گرماي پائين به درون بخش واگراي نازل موتور در اين مرحله تزريق مي شود.  

بارگيري غلاف حامل موشك SS-20

در پوش غلاف حامل موشك برداشته شده است.

موشك SS-20 درون يك غلاف پرتابگر قرار دارد كه خود آن غلاف بر روي يك لانچر متحرك چرخدار نصب مي شود . خودروي لانچر به سامانه هاي مورد نياز براي حصول اطمينان از آمادگي رزمي مداوم و اجراي آتش مجهز شده است. موشك RT-21M مي تواند از يك گاراژ با سقف متحرك مستقر در محل يك پادگان يا سايت هاي مشخص شده در مناطق مورد نظر پرتاب شود. قبل از پرتاب ، غلاف پرتاب توسط يك جك هيدروليك به حالت عمودي در مي آيد. قبل از روشن شدن موتور مرحله اول ، موشك توسط گازهاي متراكم سوخت جامد كه با كمك يك ژنراتور ويژه ايجاد شده است  به بيرون از غلاف پرتاب شده و سپس موتور مرحله اول روشن مي شود. نظارت بر پرتاب توسط يك مركز فرماندهي سيار صورت مي گيرد. موشك SS-20  قادر به بارگذاري و پرتاب مجدد است.  

يك مجموعه كامل موشك SS-20 به همراه خودروهاي فرماندهي و عمليات در حال انتقال به محل پرتاب


سازنده اين موشك ، انستيتو فن آوري حرارتي مسكو به رياست مهندس الكساندرناديرادزيه Alexander Nadiradze  بوده است كه كار بر روي طرح اين موشك را در سال 1966 آغاز نموده بود. تست هاي طراحي پرواز موشك از 21 سپتامبر 1975 تا 9 ژانويه 1976 در سايت آزمايشات موشكي كاپوستين يار صورت گرفت. استقرار موشك  SS-20 در 11 مارس سال 1976 آغاز و نخستين هنگ عملياتي اين موشك در 30 آگوست سال 1976 در منطقه پطريكف Petrikov  جمهوري بيلاروس وارد خدمت گرديد.

يك لانچر موشك SS-20 در يك آشيانه ( گاراژ) در يك سايت نظامي ديده مي شود.

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
يك لانچر موشك SS-20 در حال خروج از آشيانه

طبق اطلاعات منابع غربي ، اين موشك در سه گونه مختلف مورد آزمايش قرار گرفت. گونه اول و سوم موشك SS-20 يك كلاهك و گونه دوم آن موسوم به Pioner-UTTKh  قادر به حمل 3 كلاهك با ظرفيت استاندارد 150 كيلوتن بوده است . در دهم آگوست سال 1979 تست نمونه پيشرفته موشك SS-20 موسوم به UTTKh با كد فني 15Zh53 در سايت كاپوستين يار آغاز شد. اين تست ها تا 14 آگوست ادامه يافت و 17 دسامبر سال 1980 موشكSS-20 Mod3 نيز استقرار يافت . اين گونه ، همان سامانه پيشرانه نمونه هاي قبلي را داشت اما بدليل ارتقاء ساختار فرماندهي و نيز تجهيزات اندازه گيري دقيق آن ، دقت اصابت به هدف موشك از 550 متر به 450 متر كاهش و حداكثر برد آن نيز معادل 10% افزايش يافته بود. علاوه بر اين موارد ، نقاط تحت پوشش كلاهك هاي موشك نيز افزايش يافته بود.  

طبق برخي گزارشات منابع غربي ، با استفاده از اين كلاهك تكي و كم وزن ، و يا با اضافه كردن مرحله سوم ( و يا تلفيقي از هر دو) ، موشك SS-20  به صورت بالقوه تبديل به موشكي برد بلند و قاره پيما ( يا همان SS-16 ) و با توان انهدام محدود اهداف خود در قاره آمريكا خواهد شد.  


بين سال 1978 تا 1986 در مجموع 441 مجموعه موشكي Pioneer استقرار يافت. سامانه موشكي SS-20 در جريان مذاكرات معاهده SALT  در سال 1987 ، تبديل به يكي از سامانه هاي بحث انگيز شده بود چرا كه برد آن خارج از محدوده مذاكرات و بندهاي ممنوعه مندرج در آن بوده است و با اضافه نمودن يك مرحله به آن ، موشك قاره پيماي SS-16 با قدرتي استثنائي بدست مي آمد و به همين دليل موشك SS-20 نخستين موشكي بود كه به موجب اين معاهده مي بايست برچيده مي شد. تا قبل از امضاي اين معاهده ، موشكهاي SS-20 در 48 پايگاه كه 405 فروند موشك و لانچر را دربر مي گرفت مستقر شده بودند.

معاهده كاهش خطر موشك هاي بالستيك ميانبرد در هشتم دسامبر سال 1987 امضاء و در يكم ژوئن سال 1988 اجرائي گرديد. هدف اصلي از اين معاهده ، تحريم و نابودي موشكهاي بالستيك زمين پرتاب و كروز دو كشور آمريكا و شوروي سابق و نيز تجهيزات پشتيباني اين موشكها با برد 500 تا 5500 كيلومتر بوده است. نخستين موشك  SS-20 و غلاف پرتاب آن در 22 جولاي سال 1988 در سايت موشكي كاپوستين يار در سايت نابود شدند. آخرين موشك از 654 فروند موشك SS-20 در 12 ماه مه سال 1991 و در همان سايت نابود شدند. آخرين دستگاه از 499 دستگاه خودروي لانچر موشك SS-20  در تاسيات مركز اسقاط Sarny در 28 ماه مه سال 1991 نابود گرديد. موشك RT-21M Pioneer به طور تقريبا قطعي مبنائي براي طراحي و ساخت موشك (RS-12M (SS-25 Sickle  بوده است.  



در اين تصوير ، چندين كلاهك را كه به صورت جداگانه به سمت اهداف خود نشانه گيري و پرتاب شده اند را ملاحظه مي كنيد.

مشخصات فني :
نام روسي موشك : RSD-10 براي هر سه نوع
كد پيمان ناتو  SS-20  Saber  :  براي هر سه نوع
كد فني طراحي : (15Zh45 (Temp-2C براي هر سه نوع
دفتر فني طراحي :  انستيتو فن آوري حرارتي مسكو
نام عملياتي : RSD-10/Pioneer نوع اول ، RSD-10/Pioneer-UTTX نوع دوم و RSD-10/Pioneer-3 نوع سوم
تعداد كلاهك : يك عدد نوع اول  ، سه عدد نوع دوم و يك الي سه عدد نوع سوم
ظرفيت كلاهك : يك مگاتن براي نوع اول ، 0.15 مگاتن براي نوع دوم ، نوع سوم نامشخص
توان حمل بار : 1.5 الي 1.74 تن براي نوع اول و دوم و نوع سوم نامشخص
طول كلي : 16.49 مترنوع اول ، 16.5 نوع دوم و 17 متر نوع سوم
طول بدون كلاهك جنگي : 14.9 متر براي هر سه نوع
قطر موشك : 1.79 متر براي هر سه نوع
وزن پرتاب : 37 تن براي هر سه نوع
وزن سوخت : 188 تن براي تمام گونه ها
برد : 600 تا 5000 كيلومتر براي نوع اول و دوم و 600 تا 5000 كيلومتر براي نوع سوم ( 7500 كيلومتر برخي منابع )
شعاع خطاء (منابع روس ) : 0.550 متر براي نوع اول و دوم ،  0.450 متر براي نوع سوم
               (منابع غربي ) : 150 تا 450 متر نوع اول ،  تا 430 متر نوع دوم و نوع سوم نامشخص  
تعداد مراحل : دو مرحله
طول كانتينر ( غلاف ) : 19.32 متر
قطر كانتينر : 2.14 متر
سامانه هدايت موشك : اينرسيائي ، خودكار

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

برخي مشخصات مراحل موشك به تفكيك :
طول : مرحله اول 8.58 متر ، مرحله دوم  4.4 الي  4.6 متر
قطر بدنه :1.79 متر مرحله اول و 1.47 متر مرحله دوم
وزن موشك با سوخت : مرحله اول 26.7 تن ، مرحله دوم  8.63 تن
سوخت : سوخت مايع ( نوع نامشخص) براي هر دو مرحله
اكسيدايزر : نامشخص براي هر دو مرحله






 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 



 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
مقايسه موشك SS-20 روسي و موشك پرشينگ II آمريكائي
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
marshal1987, ASHKAN95, shola, CAPTAIN PILOT, demorgan, Persian Cat

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » پنج شنبه 17 شهریور 1390 10:13

سلام عليكم

موشك  OTR-21 Tochka با كد ناتو SS-21 Scarab


اين موشك از نوع تاكتيكي برد كوتاه ، يك مرحله اي و متحرك است كه كد فني طراحي آن 9K79 مي باشد . موشك Tochka بين سلهاي 1968 تا 1972 طراحي و در سال 1975 در يگانهاي زرهي و پياده نظام ارتش سرخ وارد خدمت گرديد. اين موشك بر روي خودروي زرهي چرخدار (6*6 9P129  (ZIL-375 حمل مي شود كه انعطاف زيادي را براي انجام عمليات در ميدان جنگ به موشك داده است . اين خودرو توسط جرثقيل تاكتيكي 9T218 و كاميون (9T238  (ZIL-131 حمايت مي شود.

موشك داراي 3 نفر خدمه در قسمت جلوي خودرو لانچر 9P129 است و خود موشك در بخش عقبي خودرو  مستقر مي شود . در زمان حمل ، موشك و كلاهك آن در غلافي كه دماي آن كنترل شده است قرار مي گيرد. خودروي لانچر 9P129 در عرض 16 دقيقه براي پرتاب آماده مي شود. هر موشك نيز براي پرتاب به 2 دقيقه زمان نياز دارد و بارگذاري مجدد موشك حدود 20 دقيقه به طول مي انجامد . سامانه هدايت اين موشك از نوع اينرسيائي است.

در سال 1981 گونه هدايت پذير موشك OTR-21 ( داراي برد و دقت اصابت بهينه شده ) به عنوان جايگزين موشكهاي قديمي هدايت ناپذير فراگ 7 FROG-7 در لشگرهاي خط مقدم مستقر در آلمان شرقي سابق استقرار يافت. تا سال 1988 تعداد موشكهاي SS-21 مستقر شده در آلمان شرقي بالغ بر 140 فروند بود. گردان هاي عملياتي موشك SS-21 در ميان تيپ هاي ارتش سرخ در آلمان شرقي تلفيق شده بودند.

موشك OTR-21 در كنار ساير يگانهاي عملياتي زميني در ميدان جنگ خدمت مي كند. بر خلاف موشك FROG-7 كه داراي ابعاد بزرگي است و دقت چنداني هم ندارد ، اين موشك به مراتب كوچكتر است ( و داراي دقت بهتري است . م ) اين سامانه به تنهائي قادر به انجام حملات موثري بر عليه اهداف تاكتيكي دشمن همچون پست هاي مراقبت ، پل ها ، انبارهاي ذخيره ، محل تجمع نيروها و پايگاه هاي هوائي است. كلاهك تركشي را مي توان جايگزين كلاهك هاي هسته اي ، بيولوژيك يا شيميائي نمود. بكارگيري پيشرانه سوخت جامد در موشك SS-21 سبب سادگي نگهداري و استفاده از آن شده است.  
گفته شده كه روسيه حدود 300 لانچر و 310 كلاهك هسته اي براي تمام گونه هاي موشك SS-21 در اختيار دارد.  تا سال 1993 نعداد 1200 فروند موشك SS-21 توليد شده بود.


روسيه در سال 1999 بين 60 الي 100 فروند انواع موشك هاي برد كوتاه را در جنگ چچن مورد استفاده قرار داده است كه اكثريت آنها راموشك Tochka SS-21  تشكيل مي داد . در 21 اكتبر سال 1999 ماهواره هاي آمريكائي ، پرتاب دو موشك بالستيك بردكوتاه از شهر Mozdok در 60 مايلي شمال شرقي شهر گروزني Grozny رديابي كردند. اين موشكها بازار پر ازدحام و يك زايشگاه در شهر گروزني را درهم كوبيدند و طبق گزارشات محلي حداقل 143 نفر را به قتل رساندند. تحليلگران اطلاعاتي ، اين دو موشك را SS-21 شناسائي كرده اند. همچنين گزارش شده كه ارتش روسيه حداقل 15 فروند از اين موشك را در جريان جنگ با گرجستان در مناقشه اوستياي جنوبي بكار گرفته است.

يگان هاي عملياتي موشك OTR-21 عموما در قالب يك تيپ انجام وظيفه مي نمايند . هر تيپ شامل 18 لانچر و هر لانچر 2 يا 3 موشك را شامل مي شود. خودروي لانچر به طور كامل ، آبي / خاكي و ضد حملات هسته اي ، بيولوژيك و شيميائي است . و حداكثر سرعت آن در جاده 60 كيلومتر و در آب 8 ( برخي منابع 10 كيلومتر ) در ساعت است.
 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اين موشك از زمان طراحي تا كنون به طور مداوم در حال ارتقاء بوده و سه گونه از آن به توليد رسيده است :

Scarab A
نخستين نمونه موشك SS-21 بوده كه در سال 1975 توسط ارتش شوروي سابق وارد خدمت گرديد و احتمالا اكنون از خدمت ارتش شوروي خارج شده است. اين موشك يكي از سه گونه كلاهك زير را با خود حمل مي نمود :
•     كلاهك  9N123F به وزن 482 كيلوگرم حاوي مواد منفجره معمولي ( كلاهك قبلي موشك FROG )
•     كلاهك تركشي 9N123K ( شعاع تركشهاي مرگبار آن بيش از 200 متر است) كه اين كلاهك قادر به حمل بمبهاي خوشه اي (ضد نفر، ضد تانك و ضد جاده)  و يا مين نيز مي باشد .
•     كلاهك تاكتيكي هسته اي AA60 با ظرفيت 5 تا 150 كيلوتن .
•     احتمالا كلاهك هاي ديگري مثل شيميائي ، بيولوژيك و نوعي كلاهك تركشي هوشمند نيز احتمالا موجود است .  
حداقل برد اين موشك 15 كيلومتر و حداكثر برد آن 70 كيلومتر مي باشد. شعاع خطاي اين موشك نيز حدود 150 متر تخمين زده شده است .

Scarab B
اين موشك در سالهاي 1984 تا 1988بهينه سازي شده و در سال 1989 معرفي گرديد كه با نام Tochka-U نيز شناخته مي شود . پيشرانه ارتقاء يافته ، برد آن را 120 كيلومتر افزايش داد . شعاع خطاي آن هم به نحو چشمگيري بهبود يافت و به 95 متر رسيد. در سال 1996 برنامه اي با هدف افزايش عمر عملياتي موشكهاي SS-21 B  تا 15 سال ديگر باجراء درآمد كه نخستين پرتاب آزمايشي آن در اكتبر سال 1999 صورت گرفت.  

Scarab C
گزارشات تائيد نشده ، حاكي از وجود گونه سومي است كه Scarab C ناميده شده و در دهه 1990 به توليد رسيده است. برد اين موشك مجددا افزايش يافته و به 185 كيلومتر رسيده است . شعاع خطاي آن نيز مجددا كاهش يافته  ( نامعلوم) اما طبق برخي اظهارات به حدود 10 متر رسيده است . خودروي لانچر هم دو موشك را با خود حمل مي كند . اين موشك 1800 كيلوگرم وزن دارد.

ساير گونه ها

در سال 1983 كشور سوريه تعدادي از اين سامانه موشكي را از شوروي خريداري نمود. در اواسط سال 1996 كارشناسان سوري براي مدت دو هفته جهت گذراندن يك دوره آموزشي به كره شمالي اعزام شدند و گزارش شده كه در همانجا اطلاعات فني مربوط به موشك SS-21 را به كره اي ها انتقال دادند. در آگوست همان سال سوريه موشك هاي SS-21 Scarab را با كشتي به كره شمالي منتقل نمود . كره شمالي هم گونه اي محلي از اين موشك را با نام KN-02 Toksa  طريق مهندسي معكوس يكي از موشك هاي Scarab A ارتش سوريه به توليد رسانده است. موشك   Toksa بردي معادل 120 تا 140 كيلومتر دارد و يكي از دقيق ترين موشك هاي بالستيك موجود در زرادخانه ارتش آن كشور محسوب مي شود. اين موشك از خودروي MAZ-630308-224  به جاي خودروي استاندارد 9P129 روسي استفاده مي كند. كره شمالي نخستين پرتاب آزمايشي موشك برد كوتاه  KN-02 را در يكم ماه مه سال 2005 را از سواحل شرقي خود به سوي ژاپن (درياي ژاپن) انجام داد. برد آن موشك بين 100 تا 120 كيلومتر تخمين زده مي شود. كره شمال قبلا اين موشك را در سال 2004 ازمايش كرده بود كه اين پرتاب با شكست مواجه شد.

اوكراين نيز ذخاير بزرگي يعني حدود 500 فروند از اين موشك را در اختيار دارد كه احتمالا 80 فروند از آنها را به يمن و حدود 40 فروند ديگر را به همراه 12 لانچر به سوريه صادر كرده است.

در ميان كاربران اين موشك نام جمهوري اسلامي ايران نيز ديده مي شود. (؟)


مشخصات فني :
نام روسي موشك :  OTR-21 Tochka
نام آمريكائي و ناتو : SS-21 Scarab
كد فني طراحي : 9K79
برد: 120 كيلومتر
وزن پرتاب : حدود 2000 كيلوگرم
وزن كلاهك : حدود 480 كيلوگرم
نوع كلاهك : مواد منفجره معمولي ، شيمائي ، بيولوژيك ، هسته اي با ظرفيت 5تا 150 كيلوتن ، خوشه اي و تركشي
تعداد مراحل : يك مرحله
طول كلي : 6.3 متر
قطر : 0.6 متر
پيشرانه : سوخت جامد
شعاع خطاء : Scarab A 150 متر ، Scarab B 95 متر و Scarab C نامعلوم ( برخي منابع 10 متر )
وضعيت عملياتي : در حال خدمت ، جايگزين موشك FROG -7 و بسيار متحرك
سامانه هدايت : اينرسيائي ( هدايت ماهواره اي گلوناس در برخي منابع)
خودروي حامل : 6*6 9P129  ( يا همان ZIL-375 )


گفته شده كه گونه كروز و رادار گريز اين موشك نيز توليد شده است.


سمت چپ بالا ، خودروي لانچر چرخدار 9P129 ، سمت راست بالا ، جرثقيل 9T218 ، سمت راست پائين كاميون (9T238  (ZIL-131 با دو غلاف موشك و سمت چپ پائين يك فروند موشك OTR-21 Tochka با كد ناتو SS-21 Scarab را مشاهده مي كنيد.
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
ASHKAN95, oweiys, shola, CAPTAIN PILOT, demorgan, Persian Cat

Moderator

Moderator



نماد کاربر
پست ها

1161

تشکر کرده: 41 مرتبه
تشکر شده: 1878 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 29 آذر 1386 15:18

آرشيو سپاس: 6974 مرتبه در 813 پست

Re: آشنائي با موشكهاي زمين به زمين ساخت روسيه ، شوروي

توسط abdolmahdi » يکشنبه 20 شهریور 1390 08:40

سلام عليكم

موشك Temp-S OTR-22 با كدناتوScaleboard SS-22    


موشك OTR-22 يا Temp-S سامانه اي است بردكوتاه ، متحرك چرخدار ، سوخت جامد و تك كلاهك كه توسط شوروي سابق با كد فني 9M76 ساخته شد و پيمان ناتو آن را Scaleboard SS-22 ناميد . اين موشك در اصل نمونه بهينه سازي شده موشك  SS-12 Scaleboard به شمار مي رود. اين دو موشك براي مدتها در خدمت ارتش شوروي بوده اند . گونه نخست يا SS-12 Scaleboard در سال 1962 معرفي و گونه جديد يا Temp-S در سال 1979 معرفي و با كد ناتو Scaleboard SS-22  استقرار يافت. گونه اخير در ابتدا توسط پيمان ناتو به عنوان موشك جديدي شناخته شد اما بعدها معلوم شد كه نمونه بهينه سازي شده موشك قبلي يا همان SS-12B است.  



خودروي 9P120 ويژه حمل و پرتاب سامانه موشكي  Temp-S يا SS-22

آشيانه نگهداري موشك SS-22

كلاهك موشك SS-22 كه هم اكنون در موزه نگهداري مي شود

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
اگر ديدار با مرگ حق است ، چه بهتر كه اين ديدار در ميدان جنگ باشد.

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب abdolmahdi تشکر کرده اند:
shola, Persian Cat, CAPTAIN PILOT, saied2020

قبليبعدي

 


  • موضوعات مشابه
    پاسخ ها
    بازديدها
    آخرين پست

چه کسي حاضر است ؟

کاربران حاضر در اين انجمن: بدون كاربران آنلاين و 0 مهمان



cron