تركيب F-14A و E-2C: يك مخلوط شكست ناپذير
E-2 به طور عادي توسط محافظت دو فروند جنگندهء F-14A مجهز به شش موشك دوربرد AIM-54، براي گشت رزمي هوايي خود بهره ميبرد و افسر كنترل هوايي در E-2C، ارتباطات لازم براي كنترل تاكتيكي پرواز جنگندهها را ايجاد ميكند. از طريق ارتباط دادهها بين جنگندههاي F-14A و E-2C، يك تيم بسيار قوي دفاع هوايي ايجاد ميشود؛ ضمن اينكه اطلاعات كسب شده توسط رادار 360 درجهاي هواپيماي E-2C، مستقيمن توسط لينكهاي ديجيتال به هواپيماهاي F-14 منتقل ميشود و بدين طريق، افسر رادار هواپيماي F-14 يا RIO، ديد 360 درجهاي به اطراف پيدا ميكند! ديگر حسن اين سيستم جالب اين است كه بين E-2C و F-14ها، به هيچگونه ارتباط كلامي از طريق راديو نياز نميباشد و اين امر، به حفاظت اطلاعات و مخفي ماندن ماموريت، كمك شاياني ميكند. (به نظر ميرسد ماموريت دفاع هوايي در زمان نگارش اين مطلب، برعهدهء مدل A بوده است و مدل D، بيشتر براي ماموريتهاي زميني، مورد استفاده قرار ميگيرد)
سيستم رادار بسيار پرقدرت F-14A به نام AWG-9 ساخت كمپاني هيوز، توانايي رهگيري همزمان 24 هدف را تا فاصلهء 160 كيلومتري را به خلبان F-14 ميدهد. اطلاعات كسب شده توسط رادار F-14 از طريق سيستم تبادل دادهها به كامپيوتر برنامهريز E-2C منتقل شده و با هدفهاي شناسايي شده توسط رادار E-2C، مطابقت داده ميشود. اين اطلاعات در صورت خارج بودن از سيستم رهگيري E-2C، وارد سيستم شناسايي اهداف E-2C ميشوند؛ بدين معني كه ممكن است به عللي، اهداف مورد نياز جهت رهگيري، بيش از توان و ظرفيت هواپيماي E-2C باشد، بنابراين از رادار پرقدرت F-14 جهت تكميل جستجو و رهگيري اهداف نيز استفاده ميشود.
بنا به اظهار كمپاني گرومن، به كار گيري همزمان يك اسكادران F-14A و دو فروند E-2C، ظرف چند دقيقه، ميتواند منجر به انهدام 100 فروند هواپيماي دشمن شود! ضمن اينكه توان رادار E-2C نسبت به يك رادار ثابت زميني، امكان 50 درصد بيشتر سرنگوني هواپيماها را فراهم ميآورد.
در يك نبرد تاكتيكي هوايي ميان دو فروند F-14A، يك فروند E-2C با جنگندههاي دشمن، طبق محاسبات و آزمايشات فراوان كمپاني گرومن، تواني معادل 20 درصد بيشتر از يك اسكادران F-14A ولي بدون E-2C، ايجاد ميشود! طبق آمار ارائه شده به پنتاگون از سوي گرومن، با استفادهء موثر از E-2C در يگانهاي نيروي دريايي، آمار تلفات هواپيماهاي دشمن 200 درصد افزايش يافته و تلفات خودي، 400 درصد ميشود.
در خلال زمانهاي صلح، ايدهآل يك نيروي دفاع هوايي، داشتن قابليت جستجو و شناسايي هر جسم پرندهء ناشناس است. هنگامي كه رادار جستجوكننده، هدفي را رهگيري ميكند و IFF آن را ناشناس اعلام ميكند، بر روي صفحهء نمايشگر اپراتور، در كنار هدف مورد، كلمهء ناشناس درج ميشود؛ ضمن اينكه جهت پروازي، سرعت و ارتفاع نسبي آن نيز دركنارش نوشته ميشود. سپس اپراتور E-2C، اطلاعات هدف را در اختيار F-14 ها قرار ميدهد. كامپيوتر E-2C مختصات هدف انتقال يافته به F-14 را با سوخت، مهمات و نزديكي F-14 به هدف مورد ارزيابي قرار ميدهد. با شناسايي هدف به عنوان دشمن، جنگندهء F-14A در مسير و سرعت مناسب، به سمت هدف هدايت ميشود تا در فاصلهء مناسب، هدف هوايي را با موشك AIM-54 مورد اصابت قرار دهد.
لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد
جهت اطلاعات بيشتر در مورد E-2 به لينک زير مراجعه فرمائيد:
لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد
متشکرم.
