در اين بخش ميتوانيد درباره موضوعاتي كه در انجمن براي آنها بخشي وجود ندارد به بحث و گفتگو بپردازيد
Major I

Major I



نماد کاربر
پست ها

169

تشکر کرده: 814 مرتبه
تشکر شده: 139 مرتبه
تاريخ عضويت

شنبه 23 خرداد 1388 18:11

محل سکونت

داهات

آرشيو سپاس: 565 مرتبه در 104 پست

احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین(مجاهدین خلق)

توسط Ali$amir » شنبه 5 فروردین 1391 14:14

احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین
محقق برجسته سوئيسي در گفتگو با مشرق مطرح كرد؛تقریبا ده سال                          است که مسعود ناپدید شده است. به هر حال مسعود یا مرده است یا                          رفته به یک جایی و مریم هم بعدا می رود پیش او. اینها خیلی هم                          پنهان کارند. یک امکان دیگر هم این است سازمان را فروخته باشند                          و بعید نیست مشتریانی هم داشته باشد چون به هر حال ابزاری است                          که هر کس بخرد می تواند از آن استفاده کند.


مشرق-آنتوان گسلر روزنامه نگار اهل سوئيس متخصص در زمينه سياست بين‌الملل است، وي در ابتدا به بررسي رابطه میان دو بلوک شرق و غرب پرداخته و سپس به طور طبیعی به موضوعاتی مورد تنش میان دو بلوک شرق و غرب پرداخته و از اين رهگذر به موضوع گروه های تروریستی و گروه مجاهدین خلق ایران(منافقين) رسیده است.
وي با بررسي بيش از بيست ساله این گروهگ تروريستي به اين نتيجه دست يافته كه در این گروه هیچ نوع منطقی وجود ندارد و از ترکیب میان سیاست، مذهب و تقدیس شخصیت رهبر، ترکیب خطرناکی به وجود آمده است که ممکن است در هر لحظه منفحر شود.
گسلر تا به امروز، سه کتاب درباره گروهك منافقين به نام‌هاي (کالبد شکافی یک انحراف)، (درد مشترک )و (در اسارت دروغ) منتشر كرده است. وي با اشاره به غيبت ده ساله رئيس سازمان تروريستي منافقين شائبه فروش اين سازمان را مطرح مي كند و معتقد است به سبب ماهيت تروريستي و مخوف آن ممكن است برخي در صدد استفاده از امكانات تروريستي اين سازمان باشند.


با وجود تحقيقات مفصلي كه روي گروهك منافقين انجام داده ايد، ارزيابي تان از اين گروهك چيست؟


پدیده پیچیده ای مانند سازمان مجاهدین چیزی نیست که بشود در چند کلمه خلاصه اش کرد. اینها ساختار بسیار پیچیده ای دارند. من از سال 1981 سرگرم تحقیق راجع به این گروه و به خصوص، اگر بخواهم عنوان کتاب اول خود را به کار ببرم، انحرافات آن هستم. تخصص من تحقیق درباره روابط میان دو بلوک شرق یا بلوک کمونیست با غرب بوده و در این چهارچوب، به طور خاص به گروه های آزادی بخش ملی پرداخته ام. مانند گروه هایی که در آنگولا یا کشورهای دیگر برای آزادی ملی یا بر علیه قدرتهای استعماری مبارزه می کردند. اگر کسی راجع به این موضوعات تحقیق کند، دیر یا زود به سازمان مجاهدین می رسد و اگر خودش به این موضوع نرسد، اعضای این سازمان می آیند سراغش چون خیلی زود افراد را پیدا می کنند؛ به محض این که کسی مطلبی درباره سازمان می نویسد، اعضای سازمان او را پیدا میکنند و می آیند سراغش.


اما، درباره خودم باید بگویم که نخستین بار از طریق کاظم رجوی با مجاهدین آشنا شدم. کاظم رجوی قبلا نماینده ایران در سازمان ملل در ژنو بود. در آن زمان، من برای روزنامه لاسوئیس در ژنو کار می کردم و اولین بار برای انجام مصاحبه ای پیش او رفتم. حرفهایی که می زد، اصلا مرا قانع نکرد چون در آن دوران، سازمان مجاهدين و یاران آیت اله خمینی با هم کار می کردند و اگر یکی از این دو کشتاری انجام داده است، طرف مقابل نیز موافق بوده است که این کشتار انجام بشود چرا که در آن دوران، اعضای سازمان مجاهدین هنوز از آیت اله خمینی جدا نشده بودند. درک منطق این افراد برایم خیلی دشوار بود. البته باید بگویم امروزه نیز که 30 سال از آن دوران می گذرد، هنوز موفق به درک منطق این گروه نشده ام. در واقع می توان نتیجه گرفت که این گروه هیچ منطقی ندارد. دائم از مذهب و سیاست دم می زند. مدعی آزادی فردی و حقوق بشر است اما اعضای خود را سرکوب می کند. این گروه خود را مبارز می داند اما افراد غیر نظامی را می کشد. خب از نظر من، اینها منطقا با هم جور در نمی آید. البته باید بگویم که اکثر گروه های آزادی بخش دست به عملیات نظامی می زنند، اینها کارشان قابل درک است. نمی گویم که شخصا این کار را تایید می کنم چون به نظر من خشونت هیچ مسئله ای را حل نمی کند و باید همیشه از طرق دموکراتیک مسائل را حل کرد، اما می توان تحت شرایط خاصی آن را مشروع دانست به شرط این که نهادها و سازمانها را هدف قرار دهد و نه افراد غیر نظامی را. نمی شود همین طور رفت در ایستگاه راه آهن بمب گذاری کرد و سی نفر را کشت یا مثل عراق، زنان و دختران را با دینامیت در میان جمعیت فرستاد و  منفجر کرد. اسم این کار را نمی توان جنگ گذاشت، نام این کار تروریسم است. به این ترتیب، من به مرور متوجه شدم که کار سازمان مجاهدین بیشتر شبیه گروه های تروریستی است تا سازمانهای آزادیبخش. بنابراین، کنجکاو شدم که بیشتر در این زمینه تحقیق کنم و به سراغ افرادی بروم که بر این موضوع اشراف داشتند تا بتوانم اطلاعات بیشتر تهیه کنم. چیزهایی که کشف کردم، واقعا شگفت انگیز بود؛ نه به این معنا که چیزی را کشف کرده باشم که دیگران ندیده بودند، بلکه تنهاکسانی آن را می بینند که میل به دیدن آن داشته باشند. اگر انسان نخواهد آن را ببیند، هر چه را در ظاهر می بیند و به همان شکلی که رهبران سازمان خواسته اند، می پذیرد. با اندکی تامل، متوجه شدم که این گروه نه تنها تروریست است بلکه گرایشات فرقه ای دارد.

از سوي اعضاي اين گروهك تهديد هم شده ايد؟

بله، اعضای سازمان تلاش کردند آبروی حرفه ای مرا ببرند و به من اتهام جاسوسی برای دولت ایران را زدند، خلاصه این که اعضای سازمان منافقين به خیال خود در انجمن روزنامه نگاران سوئیس علیه من به افشاگری پرداختند. بارها به آنها گفتم اگر انتقادی به من دارید، بیایید با هم صحبت بکنیم اما هرگز تن به صحبت و مذاکره ندادند. در یک مقطعی، دیگر سکوت کردند. اما من به تحقیقات خود ادامه دادم .سپس، به کمک دوستان عراقی خود، به عمق ماجرا دست یافتم.

اعضاي اين گروهك چه نوع انحرافاتي داشتند؟

از جمله گروه های آزاد بخشی که می شناختم، پیش مرگهای کرد بودند که افراد قابل اعتمادی را در میان آنها می شناختم و همین افراد به من گفته بودند هدف گلوله ایرانیها قرار گرفته اند. من تعجب کردم و با خودم گفتم چطور چنین چیزی ممکن است. بعد که آنها صحبت کردم، معلوم شد آدمهای رجوی که برای صدام کار می کردند، به آنها تیر اندازی کرده بودند. خلاصه دیدم این موضوع مجاهدين برای بسیاری از افراد، موضوع ناشناخته ای است و تصمیم به نگارش یک کتاب گرفتم.
به این ترتیب بود که کتاب " کالبد شکافی یک انحراف" به وجود آمد. من سعی کردم در این کتاب مثل پزشکان جراح عمل کنم. این پدیده را وقتی شکافتم چیزهای عجیبی در آن یافتم از جمله: تقدیس شخصیت رهبر، از بین رفتن نهاد خانواده، طلاقهای اجباری. سازمان افراد را به بازی می گیرد و حق زندگی در یک جامعه عادی را از آنها سلب می کند و جامعه ای مصنوعی برای آنها می سازد، جامعه ای که در آن فقط حق دیدن تلویزیون سازمان و خواندن نشریات سازمان را داشته از دنیای عادی و آدمهای عادی به کلی بی خبر اند. به این ترتیب است که سازمان موفق می شود هر مطلبی را به اعضایش بقبولاند. اسم این عمل، شست و شوی مغزی است. به دلیل وجود همین ویژگیها است که به جرات می توان گفت سازمان محاهدین فرقه ای تروریستی است. از اینها گذشته، اصلا معلوم نیست اینها چه کار خاصی انجام می دهند.
من به هر حال یک شناخت اولیه از مسائل لژستیک و استراتژیهای نظامی دارم. وقتی عملیات فروغ جاویدان را بررسی می کردم، واقعا وحشت کردم. یک عده جوان و دانشجو را که هیچ نوع آموزش نظامی ندیده بودند، با یک اسلحه روانه میدان جنگ کرده بودند. بعد هم به آنها گفتند هر کس کشته شود تقصیر خودش است. نخیر، اصلا این طور نیست، به عقیده من فرماندهان و رهبرانشان مقصر هستند. تمام اقتدار و ارزش رهبر به این است که اشتباهات خود را بپذیرد و اسلحه به دست بگیرد و همراه افرادش به جنگ برود و خطای خود را بپذیرد. نه این که افراد را آموزش ندهد و وقتی شکست خوردند، اشتباهات را به گردن آنها بیندازد.
در واقع باید گفت سازمان و رهبرانش افراد خود را به مسلخ فرستاده بودند و از قبل می شد نتیجه این عملیات را پیش بینی کرد. این جا برای آدم سوال پیش می آید که چطور می شود این چندین هزار آدمی که به عضویت سازمان در آمدند، واقعیت را ندیدند. این مسئله را چطور می شود درک کرد؟ در واقع باید گفت برای این که افراد واقعیات را نبینند، محموعه متدهایی وجود دارد که از زمان جنگ ویتنام مورد استفاده قرار گرفته است که همان تکنیکهای شست و شوی مغز است. به این ترتیب که  با کم خوابی و گرسنگی و کار زیاد، قدرت مقاومت افراد را کاهش می دهند.

با اين اوصاف معناي مذهب در اين گرو هك به چه صورت است؟

درباره مجاهدين به جای مذهب باید از کلمه مسلک استفاده کرد. مسلک چیزی است که بر اساس تفسیر شخصی یک نفر از مذهب تشکیل می شود. این را می توان فرقه هم نامید. با این تفاوت که در فرقه ها، عناصر دیگری هم دخیل هستند. مسلک مجاهدین در واقع ارکان فرقه ای دارد. در این مسلک، تقدیس شخصیت فرد بر اصول دیگر مقدم است، در حالی که در مذهب فقط خدا تقدیس می شود. رهبر را نماینده خدا می دانند و به جای خدا، رهبر را پرستش و تجلیل می کنند. این رهبر هر چیزی را در جهت تقدیس خودش نباشد محو می کند. هر مانعی را از سر راه خود برمی دارد. هر کسی باید فقط رهبر را دوست داشته باشد وگرنه دچار مشکل می شود. برای این که افراد فقط رهبر را دوست داشته باشند، باید ارتباط آنها را با خانواده و خواهر و مادرشان قطع کرد. وگرنه، افراد به جای رهبر اینها را دوست دارند. در منطق آنها، وقتی کسی به برادرش محبت می کند در واقع این محبت را از رهبر دریغ و نثار برادرش کرده است. البته، درباره زن وشوهر هم این مسئله صدق می کند. کسی که به یک مسلکی می پیوندد در واقع با رهبر ازدواج می کند، خواه زن باشد و خواه مرد به خاطر همين است که مجاهدین دو رهبر دارند. مردها با رهبر زن و زنها با رهبر مرد ازدواج می کنند. مسعود در واقع نماد مردها شده است و مریم، نماد زنها. به این ترتیب امکان تقدیس شخصیت فراهم می شود. اما برای چنین چیزی، نباید اجازه داد افراد نسبت به یکدیگر دلبستگی پیدا کنند. اگر یک نفر بیاید بگوید من زنم را بیشتر از مریم رجوی دوست دارم، این نمی شود. به خاطر همین بود که طلاق را اجباری کردند تا ارتباط افراد با شخص رهبر بهتر برقرار شود. این طرز نگرش بسیار غیر عادی است و در تضاد کامل با حقوق بشر قرار دارد. یعنی از یک طرف مدعی حقوق بشر هستند و از سوی دیگر آن را زیر پا می گذارند.
اگر بیانه حقوق بشر را مطالعه کنید، متوجه می شوید که رفتار این نوع گروه ها در تضاد با آن قرار دارد. من گمان می کنم هنوز چیزهای فراوانی وجود دارد که باید بررسی شود و حرفهای بسیاری نیز وجود دارد که باید زد. من یقین دارم که این گروه با از بین رفتن رهبرانش، از میان می رود. بعد از آنها، هیچ کس این مشروعیت را ندارد که بتواند از جانب آنها سخن بگوید. مریم الان هنوز می تواند ادعا کند که پیامهای مسعود را دریافت می کند. البته من نمی دانم واقعا چنین ادعایی می کند یا نه اما تا حدودی در نزد اعضای سازمان از مشروعیت برخوردار است. به هر حال، با از میان رفتن رهبران، سازمان نیز از میان می رود .

     
    

با توجه به امكانات تروريستي كه در اختيار اين گروهك است امكان اين وجود دارد كه اعضاي اين گروهك براي اعمال خرابكارانه از سوي گروهها و دولت هايي خريداري و يا بكار گرفته شوند؟

الان تقریبا ده سال است که مسعود ناپدید شده است. ده سال زمان کمی نیست. به هر حال مسعود یا مرده است یا رفته به یک جایی و مریم هم بعدا می رود پیش او. اینها خیلی هم پنهان کارند. یک امکان دیگر هم این است سازمان را فروخته باشند و بعید نیست مشتریانی هم داشته باشد چون به هر حال ابزاری است که هر کس بخرد می توان از از آن استفاده کند. من نمی دانم چه کسی خریده است. باید دید این سازمان به کار چه کسی می آید. من سند و مدرکی ندارم و نمی توانم در این مورد نظر بدهم چون بدون مدرک حرف زدن، اتهام زدن است. به هر حال، خیلی ها ممکن است وسوسه بشوند که یک چنین سازمانی را بخرند چون مجموعه ای از ابزارهای مختلف است و بعضیها در به کار گرفتن آن تجربه دارند.
بسیاری از افراد در داخل این گروه هستند چیزی به اسم عذاب وجدان نمی شناسند و من خبر دارم  حتی زمانی می خواستند تعدادی از جدا شده ها را بکشند، همین جا در اروپا می خواستند این کار را بکنند. خیلی راحت می خواستند آنها را بکشند فقط به خاطر این که حقیقت را می گفتند و سازمان این را نمی خواستند. مسئله اصلی دقیقا همین است. همین کشتن ها. وقتی دولت  ایران می گوید اینها منافق یا کافر یا هر چیز دیگری هستند، خوب دولت است و به هر حال این ها با دولت رقابت هایی دارند و دولت هم چیزهایی را به آنها نسبت می دهد و یک نوع زد و خورد سیاسی است.
قضیه زمانی غم انگیز می شود که جدا شده ها، افرادی که زمانی به آرمان سازمان اعتقاد داشته اند و به خاطر آن رنج هایی را متحمل شده اند و جوانی خود را به پای آن ریخته اند، رنج را پوست و استخوان خود لمس کرده اند، این طور مایوس می شوند. یاس آنها دو برابر است چون از یک طرف مبارزه شان با دولت ایران به جایی نرسیده است و از سوی دیگر همرزمان خودشان که قرار بوده در این مبارزه همراه شان باشند، در برابر آنها قرار گرفته  با آنها در می افتند. این وضعیت واقعا جنون آمیز است. آدم احساس پوچی می کند. انسان از بین می رود. بدتر از همه این است که دوستان سابقشان بخواهند سر به نیستشان کنند. تصور آدم در این وضعیت چه وضعی ذهنی باید داشته باشد و چقدر باید جسارت به خرج بدهد تا بتواند به خودش بگوید من از این گروه جدا می شوم چون به من دروغ گفته اند.
درک میزان رنج این آدمها کار بسیار دشواری است. اگر شما با یک دولتی مبارزه کنید و آن دولت شما را مورد اذیت و آزار قرار دهد، در نظر مردم قهرمان محسوب می شوید  و می توانید هر رنجی را تحمل کنید چرا که به میل واراده خود دست به این مبارزه زده اید اما اگر همرزمان خودتان، افرادی که باید دوشادوش شما مبارزه کنند، مورد شکنجه قرار می گیرد، تحمل این قضیه سخت تر است و به نظر من آدم را دیوانه می کند. البته من آدمهای بسیاری را می شناسم که از این قضایا خوشبختانه دیوانه نشده اند شاید به این دلیل که میزان تحملشان خیلی زیاد است و این واقعا جای تحسین دارد.

اين سازمان تروريستي بدون حضور رئيس چه سرنوشتي پيدا مي كند؟

همان طور که قبلا گفتم و با توجه به شناختی که از سازمان دارم، گمان نمی کنم مجاهدین بدون مریم و مسعود رجوی  بتوانند کارشان را ادامه بدهند. البته، فعلا فقط مسعود ناپدید شده است و مریم به کارش ادامه می دهد. مریم نماد تداوم و مشروعیت است از دیدگاه مجاهدین.
فکر نمی کنم کس دیگری باشد که در نزد آنها از مشروعیت مشابهی برخوردار باشت تا بتواند اعلان کند که سازمان به مبارزه ادامه می دهد. مریم و مسعود رجوی همه چیز را حول محور خود شکل داده اند و به اعضا چنین القاء کرده اند که سازمان در وجود آنها خلاصه می شود و هر کس هر کاری بخواهد بکند باید به آنها متوسل شود. خب در چنین شریطی، کاملا واضح است که کس دیگری حرفش در سازمان نفوذ ندارد. بعد از این دو نفر، هیچ کس نمی تواند مدعی داشتن مشروعیتی در نزد اعضای سازمان بشود چون خدا یک نماینده بیشتر در زمین ندارد، بچه یک پدر و مادر بیشتر ندارد. هر کسی فقط یک پدر دارد و یک مادر و نمی شود کسی بیشتر از یک پدر و مادر داشته باشد. وقتی اینها می آیند برای اعضای سازمان ادعای پدر بودن و مادر بودن می کنند، خب هر کس پدر یا مادرش را از دست بدهد یتیم می شود. پس در غیاب آنها، نمی توان به مبارزه ای ادامه داد که دارای هیچ جهت خاصی نیست. هیچ نوع جهت دهی وجود ندارد.

                                                                           منبع: خبرگزاری مشرق
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
منبع : سایت شهید آوینی www.aviny.com (بااندکی اصلاح املایی و نگارشی)
خرم آن روز کزین منزل ویران بروم
       
راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب Ali$amir تشکر کرده اند:
mojtabba, oweiys, 1391, airplane, KH.I.A.2500, anga2009, CentralWeb, Sami 1993

Major I

Major I



نماد کاربر
پست ها

169

تشکر کرده: 814 مرتبه
تشکر شده: 139 مرتبه
تاريخ عضويت

شنبه 23 خرداد 1388 18:11

محل سکونت

داهات

آرشيو سپاس: 565 مرتبه در 104 پست

Re: احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین(مجاهدین خلق)

توسط Ali$amir » شنبه 5 فروردین 1391 14:22

به نظر بنده حقیر آقای گسلر بحث خوب و جالبی دراین مورد کردند ولی با بحث ایشان در مورد کافر و منافق بودن مجاهدین که زدو خرود بین دولت وگروهک منافقین میدونند موافق نیستم چون آقای گسلر دیدگاه دین اسلام وایران از منافق وکافر نمی دونند و بخاطر اینکه صرفاً شخصی علمی در عرصه سیاست هستند دیدگاه شخصی خودشون را بیان کردند که به نظر بنده با دیدگاه حکومت اسلامی سنخیت ندارد.

موفق باشید :razz:  :razz:  :razz:
خرم آن روز کزین منزل ویران بروم
       
راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب Ali$amir تشکر کرده اند:
mojtabba, 1391

Captain I

Captain I



نماد کاربر
پست ها

1600

تشکر کرده: 1998 مرتبه
تشکر شده: 880 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 4 مرداد 1386 23:53

آرشيو سپاس: 3096 مرتبه در 667 پست

Re: احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین(مجاهدین خلق)

توسط KH.I.A.2500 » شنبه 5 فروردین 1391 19:23

با سلام ؛

اعضای این گروهک پس از اخراج از عراق قراره به کجا فرستاده بشن ؟

*      *     *    
جز ايران نباشد مرا نام ياد    *   *   *  * * *  *   *    *    که يزدان مرا زين سبب کام داد    *     *      *

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب KH.I.A.2500 تشکر کرده اند:
airplane, mojtabba, 1391

Captain II

Captain II



نماد کاربر
پست ها

1407

تشکر کرده: 0 مرتبه
تشکر شده: 7 مرتبه
تاريخ عضويت

جمعه 3 شهریور 1385 01:31

محل سکونت

مازندران

آرشيو سپاس: 5989 مرتبه در 1152 پست

Re: احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین(مجاهدین خلق)

توسط airplane » شنبه 5 فروردین 1391 23:30

:razz: سلام  

دوستان قسمتی از نقد و زندگی نامه یکی از اعضای بریده  سازمان رو براتون می زارم تا بدونید اونجا چه خبره.

حتی الامکان تا میتونید کل متن رو بخونید چون بسیار بسیار اموزنده هست.
:razz:


        زندگي‌نامه
محمدحسين سبحاني در سال 1339 در ساوه متولد شد و بعد از به پايان رساندن تحصيلات متوسطه در اين شهر، براي ادامه تحصيل در دانشكده علوم و فنون هواپيمايي عازم تهران مي¬گردد. وي پس از اخذ فوق ديپلم در اين رشته به دليل فعاليت‌هاي سياسي از تحصيل در سال سوم باز مي‌ماند و به عنوان تكنسين هواپيما در شركت صنايع هواپيمايي مشغول به كار مي‌شود. بعد از پيروزي انقلاب اسلامي در ارتباط تشكيلاتي منظم و حرفه‌اي با سازمان مجاهدين خلق قرار مي‌گيرد و تا سال 60 و آغاز شورش مسلحانه و گسترش ترورهاي مجاهدين خلق، فرماندهي دو هسته مقاومت را در تهران برعهده مي‌گيرد. در سال 62 به همراه همسرش خانم افسانه طاهريان به كردستان اعزام مي‌شود و ابتدا در كردستان ايران و سپس كردستان عراق در بخش‌هاي تاسيسات، فرستنده راديو مجاهد، الكترونيك و مخابرات به فعاليت مي‌پردازد.در سال 63 رده عضو مركزيت نهاد به سبحاني ابلاغ مي‌شود و در سال 65 در ستاد اطلاعات سازمان، فعاليتهاي خود را دنبال مي‌نمايد. در سال 67 مسئوليت بيمارستان طباطبايي و قرارگاه اشرف را عهددار مي‌شود در سال 69 ابتدا مسئوليت يكي از يگان‌هاي حفاظتي مريم عضدانلو و مسعود رجوي را برعهده گرفته و سپس به ستاد امنيت نقل مكان مي‌كند. وي در سال 70 از موضع مسئول نهاد در شوراي مركزي به معاونت هيئت اجرايي ارتقاء مي¬يابد.در سال 71 به علت طرح ديدگاه‌هاي انتقادي خود، تحت برخورد تشكيلاتي قرار مي‌گيرد. سپس در 6 شهريور 71 مورد محاكمه قرار گرفته و در 9 شهريور 71 به زندان انفرادي در قرارگاه اشرف منتقل مي‌گردد. وي به مدت هشت سال به صورت انفرادي در اين زندان محبوس مي‌ماند. سبحاني در سال 78 اقدام به فرار كرده كه دستگير و به زندان قرارگاه اشرف بازگردانده مي‌شود. وي يك سال نيز در زندان ابوغريب به سر برده و در نهايت به واسطه فعاليتهاي دوستانش در خارج از عراق به آلمان انتقال يافته و از آن كشور پناهندگي سياسي دريافت مي‌دارد.
نقد و بررسي دفتر مطالعات و تدوين تاريخ ايران
«آن‌وقت‌ها، در زمستان 1362 وقتي از گردنه‌هاي كردستان بالا مي‌رفتم تا دوباره به سازمان مجاهدين برسم، نمي‌دانستم روزي خواهد رسيد كه متوجه شوم كوه‌ها و گردنه‌هاي كردستان، همان بلندي‌هاي كوه‌هاي الموت در «روستاي كازرخان» قزوين بوده كه من را به «قلعه رجوي» مي‌رسانده‌ است. قلعه‌اي كه «تروريست‌هاي حشيشي» پرورش مي‌داد تا رهبر فرقه را چيزي بالاتر از خليفه و شاه يعني «سيدنا» و «سيد رجال¬العالمين» بخوانند.» (ص88)طرح چنين قياسي با ساير مسائل و رخدادهاي تأسف‌بار تاريخي از سوي يكي از اعضاي سازمان مجاهدين خلق يعني آقاي محمد حسين سبحاني- كه بعد از سالها تحمل زندان انفرادي و شكنجه از حصار تشكيلاتي در عراق رهايي يافته است- مي‌تواند نقطه عزيمت به بحثي تاريخي باشد، هرچند معتقديم چنين قياسي صرفاً بخشي از اعوجاجات و معضلات مبتلابه اين سازمان را به تصوير مي‌كشد. در نگاهي گذرا به آنچه بعد از پيوند خوردن مجاهدين خلق با بيگانگان (از صدام حسين تا...) رخ نموده، مكانيزمي بسيار پيچيده‌تر را براي تابع ساختن نيروها در برابر اراده رأس تشكيلات شاهديم. به همين دليل نيز در تحليل عواملي كه يك سازمان مبارز و ضدنظام سلطه را دچار يك چرخش 180 درجه‌اي نموده و به نقطه مقابل شرايط آغازين آن سوق داده است با نظرات متنوعي مواجهيم. برخي، مباني نظري و سير فكري اين گروه را عامل اصلي چنين سقوطي عنوان مي‌كنند. جماعتي، نقش محوري را به خصلتهاي فردي مسعود رجوي مي‌دهند و ... در نهايت برخي نيز همچنان كه در كتاب خاطرات آقاي سبحاني آمده‌ ترفندهاي خاص¬الخاص تشكيلاتي را عامل باقي ماندن اعضا و سمپاتها در سازماني با شكل و شمايل كنوني مي‌دانند.متأسفانه از آنجا كه بسياري از صاحبنظران و محققان و صاحبان قلم، بعد از پيوند خوردن گروه رجوي با ديكتاتور بغداد و سپس با نژادپرستان حاكم بر فلسطين اشغالي، اين گروه را كاملاً مضمحل شده و منفور در افكار عمومي ارزيابي كردند، در مقام تجزيه و تحليل همه جانبه اين پديده بسيار پندآموز در تاريخ معاصر كشورمان برنيامدند، در حالي كه به نظر مي‌رسد شناخت دقيق و جامع عواملي كه اين گروه را از اوج عزت به حضيض ذلت كشاند براي همه نسلهاي اين مرز و بوم و حتي ساير ملتهاي مبارز مي‌تواند راهگشا و پندآموز باشد. در اين مختصر از دو جنبه فكري و سازماني به اين گروه مي‌نگريم؛ زيرا معتقديم مسائل تشكيلاتي را مي‌بايست از گرايشهاي فكري آن كاملاً تفكيك كرد هرچند از تأثيرات متقابل آنها بر يكديگر هم نبايد غافل شد.سير گرايشهاي فكري سازمان مجاهدين خلق: همان‌گونه كه مي‌دانيم، نيروهاي بنيانگذار اين سازمان به سبب انتقاد از گرايشهاي سياسي و فكري جبهه‌ ملي و سپس نهضت آزادي، از آنان منفك شدند و تشكيلات مستقلي را بنا نهادند؛ بنابراين روند تحولات انديشه‌اي و نظري در اين سازمان را مي‌توان از زمان عضويت در نهضت آزادي تا به امروز در پنج مقطع كاملاً متمايز از هم تفكيك كرد: 1- اعتقاد راسخ به اسلام همراه با علم زدگي و علمي پنداشتن مباني نظري غرب سرمايه‌داري. 2- اعتقاد به اسلام همراه با علم زدگي و علمي پنداشتن مباني نظري ماركسيسم. 3- وحدت عملي با نيروهاي ماركسيست و غلتيدن در وادي التقاط. 4- پذيرش كامل مباني نظري ماركسيسم و اعلام رسمي خروج از اسلام. 5- قرار گرفتن در وادي نفاق بعد از مشاهده از دست دادن پايگاه اجتماعي.هرچند در اين نوشتار قصد پرداخت مشروح به سير تحولات فكري اين سازمان را نداريم، اما بايد بر اين نكته تأكيد داشت در آن سالها كه جواناني پاك سرشت و اسلام خواه پا در ميدان مبارزات مسلحانه حرفه‌اي براي ايجاد جامعه‌اي توحيدي نهادند، به دليل دور نگه داشته شدن دين از حوزه اداره جامعه، فهم و درك پاسخ اسلام به بسياري از نيازهاي بشري كار بسيار سختي را مي‌طلبيد. واقعيتهاي تاريخي به خوبي حكايت از آن دارد كه جوانان بنيانگذار سازمان مجاهدين خلق تلاش زيادي براي انطباق استنتاجات خود با مباني اسلامي داشتند، اما علاوه بر ضعف ارتباط با حوزه‌هاي ديني، دو عامل مهم موجب شد تا اين حساسيت درست، در مسير خود تداوم نيابد؛ اول اينكه اين جوانان غيرتمند و انقلابي - چه قبل و چه بعد از انشعاب از نهضت آزادي - به اقتضاي شرايط آن دوران متأثر از جو علم زدگي شديد بودند. نبايد فراموش كرد كه نظريه پردازان نظامهاي سرمايه‌داري و ماركسيسم با سوءاستفاده از چنين فضايي همه نظريه‌هاي خود را در حوزه علوم انساني به عنوان «علم» از موضعي بالا و برتر ديكته مي‌كردند. متاسفانه روشنفكران ديني در مجامع اسلامي نيز بعضاً مسائل ماوراءالطبيعه و انديشه ديني مبتني بر وحي را با چنين «علمي» محك مي‌زدند. بايد اذعان داشت احساس مرعوب بودن در برابر جو علم زدگي تبعات بسياري را در دوران گذار اسلام از انزوا به متن جامعه به بار آورد و اين مسائل، محدود به سازمان مجاهدين خلق نبود. در اين دوران همزمان با تلاشهاي قابل تقدير روشنفكران وارسته و متعهد به مباني فكري اين مرز و بوم براي احياي انديشه ديني، برخي نيز ملاك سنجش باورهاي مذهبي يا تبيين مباني ديني را آنچه به عنوان علم عرضه مي‌شد، قرار داده بودند. تاثير اين فضا بر مجاهدين خلق بويژه بعد از روي آوردن بنيانگذاران آن به مبارزه مسلحانه تمام وقت و مطالعه گسترده در جنبشهاي ماركسيستي جهان، كاملاً محسوس است.عامل دومي كه موجب شد تلاش رهبران سازمان براي دور نشدن از مباني اسلامي به تدريج كمرنگ شود، وحدت عملي با گروههاي ماركسيستي بود. به منظور تحقق چنين وحدتي، سازمان مطالعاتش را صادقانه؟! به برنامه‌هاي مطالعاتي گروههايي چون فدائيان خلق نزديك ساخته بود تا قرابتهاي لازم به وجود آيد. اعتقاد به وحدت بين نيروهاي ضد امپرياليستي و پرهيز از هر عاملي كه اين جبهه را ضعيف سازد موجب افراط‌هايي در اين زمينه شده بود. در همين چارچوب، به تدريج عمده برنامه مطالعاتي خانه‌هاي تيمي سازمان را مطالعه آثار نظري ماركسيستي يا منعكس كننده تجربيات جنبشهاي ماركسيستي، تشكيل داد. يكي از اعضاي مجاهدين خلق در خاطرات خود در اين زمينه مي‌گويد: «پس از ايجاد ارتباط رسمي با سازمان و شروع زندگي پنهان، سپاسي آشتياني ارتباط خود را با ما قطع كرد و فرد ديگري به نام حبيب را به عنوان رابط سازمان به ما معرفي كرد. پس از چند روز، سازمان دو نفر را با نامهاي مستعار خسرو و پرويز به عنوان هم تيمي روانه خانه امن ما كرد ... تيم 5 نفري ما برنامه‌هاي فشرده خود را با مسئوليت حبيب آغاز كرد. از جمله اين برنامه‌ها خواندن كتاب و نقد آن بود. كتابهايي مانند «چين سرخ»، «زردهاي سرخ»، «خرمگس»، «مردي كه مي‌خندد»، «مبارزات»، «چه¬گوارا»، «الفباي ماركسيسم» و... را در همين دوران خوانديم و نقد كرديم.‍‍» (خاطرات احمد احمد، به كوشش محسن كاظمي، انتشارات سوره مهر، سال 83، ص319)اين در حالي بود كه به اعتراف نيروهاي سازمان، چريكهاي فدايي خلق به مباني وحدت از طريق تبادلات فكري پايبند نبوده و هرگز حاضر نمي‌شدند كتب و آثاري را كه داراي گرايش اسلامي بود، در خانه‌هاي تيمي در دسترس اعضاي خود قرار دهند: «مدتي كه مصطفي نزد ما بود معتقد بود كه فدايي‌ها اشتباه مي‌كنند؛ ما بيست جلد از كتاب امام حسين به چريك‌هاي فدايي داديم، چرا كه دستاوردهايمان را منتقل مي‌كرديم، اما چريك‌ها گفته بودند اين كتاب‌ها را نبايد كادرها بخوانند؛ چرا كه ايدئاليستي است». (از نهضت آزادي تا مجاهدين، خاطرات لطف‌الله ميثمي، انتشارات صمديه، ج2، ص376)همان گونه كه ملاحظه مي‌شود چريكهاي فدايي خلق در چارچوب اين وحدت و همكاريهاي متقابل هرگز حاضر نبوده‌اند مطالعه كتابهاي مذهبي را به اعضاي خود تجويز كنند. به طور قطع آنها نيز اگر اجازه مي‌دادند آثار اسلامي در خانه‌هاي تيمي¬شان مورد مطالعه قرار گيرد ترديد نسبت مباني ماركسيستي در ميان اعضايشان ايجاد مي‌شد. براي نمونه، تشريح اسلام براي خسرو گلسرخي در زندان موجب تغيير اساسي در نگرش وي مي‌شود: «گلسرخي در زندان شماره 3 قصر با كاظم ذوالانوار هم‌بند بود. كاظم خيلي با او كار كرده بود، حتي خطبه‌هاي نهج‌البلاغه را برايش خوانده بود. گلسرخي مي‌گفت: «دنياي جديدي در برابر چشمانم گشوده شد و اينها چيزهاي خيلي جالبي است.» خودش احتمال مي‌داد كه آزاد شود. يك روز مهندس عبدالعلي بازرگان تعريف مي‌كرد كه وقتي با گلسرخي قدم مي‌زدم، مي‌گفت: اين روشنفكران ما خيلي ذهني هستند. اگر من آزاد بشوم، اولين كاري كه مي‌كنم، مي‌گويم روشنفكران بايد نسبت به اسلام تجديد نظر كنند.» (همان، ص344)اگر نوعي مرعوب بودن بر نيروهاي مذهبي علم زده حاكم نمي‌شد، نه تنها همه نيروهاي سازمان در معرض آموزشهاي ماركسيستي قرار نمي‌گرفتند بلكه روند تاثيرگذاري در اين ائتلاف تشكيلاتي معكوس مي‌شد. اين در حالي است كه مجاهدين خلق از برخوردهاي غيراصولي تشكيلاتي چريكهاي فدائي خلق با خود مطلع بودند: «بنا بود يك اعلاميه مشترك از جانب فدايي‌ها و مجاهدين منتشر شود. ما هم ليست انفجارها را نوشتيم، فدايي‌ها دو تا از انفجارات ما را ننوشتند. انفجارات خودشان را هم خيلي بيشتر اغراق كردند. خلاصه خيلي مسئله شد. يادم هست سيد مي‌گفت ما از اينها خيلي كلك خورديم.» (همان، ص352) با وجود چنين شناختي از فدائيان خلق كه به هيچ اصل تشكيلاتي و اخلاقي در چنين وحدتي پايبند نبودند مجاهدين خلق همچنان در يك پروسه تدريجي، تمامي خواسته‌هاي آنان را تحقق مي‌بخشيدند: «به خاطر حفظ وحدت در چنين سازمان و نظامي، بايد آموزش‌هاي ديني و قرآني را كنار بگذاريم كه در اين باره همه كادرها در آن نشست اتفاق‌نظر داشتند. جايگزين آن نيز آموز‌ش‌هاي علمي، نظير «ديالكتيك محصول علم» خواهد شد يا اين كه كادرها- با آن نيت پاكي كه دارند- به تفكر بپردازند؛ نتيجه آن هر چه باشد، چيز خوبي خواهد شد... در نشست كرج همه بودند. بهرام آرام، تقي‌ شهرام، وحيد افراخته، مجيد شريف واقفي، عليرضا سپاسي و ناصر جوهري، همه كادرها حضور داشتند. بدين سان بود كه اعضاي سازمان- كه همه مذهبي بودند و عامل به احكام- به قرائت‌هاي مختلف از قرآن پي بردند و صادقانه به دلائلي كه گفته شد، آموزش‌هاي قرآني را كنار گذاشتند. همزمان با كنار گذاشتن آموزش‌هاي قرآني، هويت قرآني نيز كنار گذاشته مي‌شد و آموزش‌هاي عملي جايگزين مي‌گرديد و به تدريج «ديالكتيك محصول علم» جاي خود را به «ديالكتيك ماركسيستي» مي‌داد. همزمان كتاب‌هاي ماركسيستي ترجمه شده و به وفور در دسترس بود.» (همان، ص386)ظاهراً در چارچوب وحدت با گروههاي چپگرا اين ميزان عقب نشيني نيز رضايت خاطر چريكهاي فدايي خلق را كه از مرعوب بودن نيروهاي سازمان در برابر نظريه‌هاي به اصطلاح علمي! وقوف يافته بودند، فراهم نمي‌كرده است: «مثلاً بحث بود كه در اعلاميه‌ها آيه بگذاريم يا نگذاريم. آيه‌اي كه الله داشته باشد موجب بحث فلسفي مي‌شود. سيد مي‌گفت: «از اشكالاتي كه فدايي‌ها به ما مي‌گيرند اين است كه مي‌گويند آيه‌اي كه در ابتداي بيانيه و آيه و اسم‌ الله كه در آرم مجاهدين است، موجب بحث‌هاي فلسفي مي‌شود و وحدت استراتژيك را تضعيف مي‌كند.» تدريجاً از همين جا خودكم‌بيني سيد شروع شد كه ما جبهه‌اي داريم عليه امپرياليزيم و صهيونيزم و دربار. نيروهاي ضدامپرياليست بايد اتحاد داشته باشند و درگير بحث‌هاي فلسفي نشوند. مي‌گفتند چون الله هم يك مقوله فلسفي است، بنابراين بايد كوتاه آمد.» (همان، ص398)اين وحدت يك‌جانبه و از موضع مرعوبيت در برابر ماركسيستها با چنين باوري كه آنها داراي انديشه‌اي عملي هستند، در مورد نيروهاي داخل زندان نيز صادق بود: «در اين زندان [عشرت‌آباد] يك كمون بزرگ بود كه همه بچه‌هاي مجاهد و فدايي و گروه توفان و برخي مائوئيست‌ها و خيلي از منفردين در آن شركت داشتند.» (همان، صص145)در حالي كه شخصيتهايي چون آيت‌الله طالقاني و ساير نيروهاي مسلمان هرگز حاضر نبودند با ماركسيست‌ها وارد يك كمون شوند، نيروهاي مجاهدين خلق بي‌اعتنا به اين شخصيتها- كه براي استفاده تبليغاتي همواره آنان را با عنوان «پدر» خطاب مي‌كردند- حتي با منفورترين نيروهاي ماركسيست يعني مائوئيستها نيز همراه مي‌شدند اما حاضر نبودند در جمع نيروهاي مسلمان قرار گيرند.تغيير و تحولات تشكيلاتي در سازمان مجاهدين خلق: از آنجا كه «روزهاي تاريك بغداد» عمدتاً از بُعد تشكيلاتي به مسائل گروه رجوي مي‌پردازد، اين گونه به نظر مي‌رسد كه ديگر مسائل نظري چندان اهميتي نداشته يا از اولويتي در اين گروه برخوردار نبوده است. البته اين واقعيت را بايد پذيرفت که بعد از حذف فيزيکي بسياري از نيروهاي قديمي و باسابقه سازمان (به صور مختلف ازجمله اعزام به عمليات مرصاد, ادعاي خودکشي و...) حتي تظاهر به مباني اوليه مورد احترام سازمان نيز ضرورت خود را از دست دادند. البته در اين حال سازمان مجاهدين خلق به دلائل مختلف براي جذب نيروي جديد ناگزير از آن است که خود را به عنوان يک تشکيلات معتقد به اسلام معرفي کند. در واقع مسئولان کنوني اين گروه بر اين واقعيت به خوبي واقفند که اگر نيرويي با گرايش چپ خواستار ملحق شدن به يک سازمان مارکسيستي باشد هرگز مجاهدين خلق را با فراز و فرودهاي فراوان در مباني نظري، انتخاب نخواهد کرد بلکه به گروهي خواهد پيوست که از ابتدا سوابق روشني در جريان چپ داشته باشد. از اينرو تشکيلات مجاهدين خلق بنا را بر اين مي¬گذارد تا همچنان پوسته نازکي از اسلام را براي خود محفوظ دارد و بدينوسيله بقاء خود را تضمين نمايد. البته اين ضرورت تشکيلاتي بدان معني نيست که کنترل نيروها و حفظ آنها بر اساس انديشه و اعتقادات ديني است, بلکه همانگونه که از خاطرات همه افرادي که از زندانهاي رجوي در بغداد گريخته و به کشورهاي اروپايي پناهنده شده‌اند برمي‌آيد، اين امر با ترفندهاي متنوع تشکيلاتي ممکن بوده است.تشکيلات مجاهدين خلق در ابتدا بر اساس قوتهاي شخصيتي نيروهاي مؤسس آن شکل مي‌گيرد و اعتماد و اعتقاد به تقواي اين افراد شاخص موجب گسترش سريع اين سازمان مي‌شود. بعدها که سازمان در اوج برنامه‌هاي مطالعاتي و خودسازي به فاز نظامي کشانده مي‌شود و ضربات متعددي را متحمل مي‌گردد, ديگر آن شاخص¬هاي اوليه براي احراز صلاحيت راهيابي به کادر مرکزي محفوظ نمي‌ماند. رشد افراد در ساختار مخفي هرم تشکيلات- که غير قابل اتکا بودن خود را در جريان رخدادهاي سال 54 روشن ساخت- تنها مسير راهيابي به مرکزيت سازمان بود. لازم به يادآوري است که طي همين سالها اعتقاد به روشن بودن سير مراحل رشد افراد وجود داشته است لذا با وجود خفقان حاکم در زندانها مکانيزم انتخابات براي تفويض مسئوليتها به افراد به رسميت شناخته شده بود: «بعد که بهمن بازرگاني به جمع اضافه شد, آن دو با هم همکاري مي‌کردند. اما پس از اين که عده بچه‌ها زياد شد و تقريباً همگي به زندان آمدند, مسعود تا اندازه‌اي زير سئوال رفت... کساني چون کاظم شفيعيها و فتح‌الله خامنه‌اي معتقد بودند که رهبري بيرون زندان ارتباطي با درون زندان ندارد و بايد در رهبري تجديد نظر شود. بچه‌ها ديگر رهبري ثابت را قبول نداشتند. بنابراين انتخاباتي برگزار شد و فتح‌الله خامنه‌اي, کاظم شفيعيها و موسي خياباني براي نوبت اول براي مرکزيت زندان انتخاب شدند و مسعود يک راي آورد.» (همان، ج2،ص195)در آن ايام در زندان که فضاي نسبتاً آزادتري وجود داشت رجوع به آراء عمومي مبناي انتخاب کادر رهبري قرار مي‌گيرد و البته مسعود رجوي به هيچ وجه راي نمي‌آورد. علت راي ندادن توده‌هاي عضو سازمان به رجوي را آقاي لطف‌الله ميثمي دو عامل مي‌داند: 1- غرور بيش از حد 2- ضعف نشان دادن در بازجويي و لو دادن نيروهاي سازمان. براساس اين روايت، غرور مسعود رجوي اعتراض کادر رهبري را نيز در پي داشته است: «حنيف‌نژاد گفته بود که غرور مسعود بالاخره ضربه خواهد زد و اين را اعضاي شوراي مرکزي شنيده بودند... مسعود که در جمع چهل نفره عرصه را بر خود تنگ ديد, گفت: نمي‌دانم چرا بيشتر مشهدي‌ها مغرورند و من چهارمين مشهدي هستم که مغرورم. اولي دکتر شريعتي, دومي جلال فارسي و سومي امير پرويز پويان»... وقتي او مجبور مي‌شد که غرورش را بشکند, به دنده ديگري مي‌افتاد؛ گريه, مظلوميت و خودکم بيني... نظير وقتي که در زندان قصر در سال 1351 در انتخابات راي نياورد و احساس کرد جو اکثريت بچه‌‌ها عليه اوست.» (همان, ص76)ايشان همچنين در فراز ديگري در اين زمينه مي‌گويد: «ولي مسئله¬اي که همه چيز را تحت¬الشعاع قرار داده بود, اختلاف مسعود و اصغر [بديع زادگان] بود... مسعود در لبنان, حالت طلبکاري داشت. به ايران آمد, باز هم مسئله‌اش حل نشد. همان طور که گفتم, در زندان, بازجويي‌هاي خودش و نيز مقاومت اصغر را ديد که گرچه بدنش سوخته بود ولي چيزي نگفت؛ بسيار متاثر شد و گريه کرد.» (همان, ج1 ص371)حتي سازمان قبل از آغاز مبارزه مسلحانه نسبت به رشد غيرمنطقي افراد در تشکيلات حساس بوده و مراقبتهاي ويژه‌اي را اعمال مي‌کرده است: «حنيف‌نژاد مي‌گفت: ارشد مسعود بادکنکي است. در اثر زيادي مطالعه, غرور پيدا کرده است.» بعدها که به لبنان رفته بودند, در پايگاه, اختلاف اصغر و مسعود به حدي رسيده بود که با هم حرف نمي‌زدند و يکديگر را تحمل نمي‌کردند. حنيف مي‌گفت: «... غرورش کار دست ما مي‌دهد.» (همان, ج ا، ص338)بعد از سرنگوني رژيم پهلوي و رانده شدن آمريکا و انگليس و تغيير اساسي در فضاي سياسي کشور, هر تشکلي علي¬القاعده مي‌بايست با اتکا به راي اعضاي خود، مسئولان سازماني¬اش را تعيين مي‌کرد, اما در مورد سازمان مجاهدين اين موضوع صدق نکرد. اين گروه با وجود معرفي کانديدا در سراسر کشور براي انتخابات اولين مجلس بعد از انقلاب، ترجيح داد رهبري سازمان همچنان در چارچوب روابط مشخص، رقم بخورد و به قواعد پذيرفته شده و ضوابط حزبي تن ندهد. اينكه مسعود رجوي چگونه توانست بعد از انقلاب در راس سازمان مجاهدين قرار گيرد از حوزه اين تحليل خارج است زيرا از يك سو اطلاعات لازم در اين زمينه در اختيار نيست و از ديگر سو آنچه كه براي ما در اين بحث اهميت دارد اينكه وي هرگز از سوي اعضاي سازمان انتخاب نشده است. بعد از انقلاب كه عمده فعاليتها‌ي اين گروه علني شد در هيچ مقطعي حتي در خارج كشور (فرانسه وعراق) مكانيزم رجوع به افكار عمومي و آراء اعضا براي تعيين مسئوليتها در تشكيلات، مورد توجه مسئولان آن قرار نگرفته است.بطور معمول تشكيلاتي كه مسئولان آن به طريقي غير از انتخابات، قدرت را در دست گرفته باشند علي‌القاعده در مسير شخصيت دادن به اعضا حركت نخواهد كرد و مكانيزمي بر آن حاكم خواهد شد كه هرگز قدرت دست‌اندركاران مورد مناقشه قرار نگيرد. مسعود رجوي كه راي نياوردنش در انتخابات تعيين كادر مركزي زندان، ميزان مقبوليت وي را در ميان اعضا مشخص ساخته بود به تدريج تشكيلات را به سويي سوق داد كه راي گيري معنايي در آن نداشته باشد و نيروهاي سازمان در برابر كادرهاي باسابقه‌تر دچار احساس خودكم‌بيني شوند و اين تصور را از ذهن دور كنند كه در راي و نظر داراي حقوقي مساويند. آقاي لطف‌الله ميثمي در خاطرات خود در اين زمينه مي‌گويد: «در ارتش، بين افسران و درجه‌داران و سربازان به طور آشكاري، تبعيض و اختلاف وجود داشت... متاسفانه سازمان‌هاي روشنفكري هم دچار اين عارضه هستند و در آنها، رهبران نسبت به توده‌ها، جايگاه برتري دارند. سازماندهي رجوي در زندان، همين گونه بود.» (همان، ج1، ص266)بعدها به ويژه در دوراني كه سازمان مجاهدين خلق در كنار صدام مأوا مي-گزيند، فقط با پديده اختلاف شديد بين شأن و منزلت توده‌هاي سازماني و افراد در راس تشكيلات مواجه نيستيم بلكه نيروهاي عادي سازمان با توسل به شيوه‌هاي بسيار پيچيده به انحاء مختلف بي‌هويت مي‌شوند تا صرفاً به عنصري تابع مبدل گردند. هرچند براي شناخت دقيق اين روشها نياز به تحقيقاتي جامع خواهد بود اما آنچه بعضاً در خاطرات اعضا در اين زمينه آمده به شدت منزجر كننده است. براي نمونه از جمله شيوه‌‌هايي كه براي در هم شكستن شخصيت اعضاي سازمان بكار گرفته مي‌شود، قرار گرفتن اعضا در اختيار سازمان استخبارات عراق قبل از پيوستن به نيروهاي سازمان در عراق و نيز بعد از مسئله¬دار شدن نسبت به عملكردهاي مسعود رجوي است. آقاي محمدرضا اسكندري كه بعد از گريختن از چنگال تشكيلات رجوي، به هلند پناهنده شد در اين زمينه مي‌نويسد: «ما به مدت چندين هفته در آنجا زنداني بوديم. افراد استخبارات (سازمان امنيت عراق) از زنداني‌ها بيگاري مي‌كشيدند. يك روز يك افسر عراقي پيش من آمد و گفت برو بيرون و ماشين مرا بشوي... دو نفر از ما بيش از 5 سال از عمر خود را در زندان‌هاي رژيم سپري كرده بوديم. وقتي اين زندان را با زندان‌هاي جمهوري اسلامي مقايسه مي‌كرديم، مي‌ديديم كه علاوه بر شكنجه‌هاي وحشتناك عراقي‌ها، محيط و ساختمان زندان‌هاي ايران مناسبتر از اين زندانها و غذاي زندان‌هاي ايران بهتر از آن چيزي بود كه عراقي‌ها به عنوان غذا به ما مي‌دادند... در رماديه‌ ما را تحويل زندان دادند... اتاق آنقدر كوچك بود كه بايد بطور شيفتي مي‌خوابيديم. عده‌اي از زندانيان كه وضع بهتري داشتند زندانيان بي‌بضاعت را به نوكري خود استخدام كرده بودند. در اين زندان افراد كم سن و سال مورد تجاوز زندانيان عراقي قرار مي‌گرفتند. هيچ شرم و حيا و ملاحظات عرفي و اجتماعي در زندان وجود نداشت. بعضي‌ها جلو چشم بقيه مورد تجاوز قرار مي‌گرفتند.» (بر ما چه گذشت، خاطرات يك مجاهد، محمدرضا اسكندري، انتشارات خاوران، سال 2004، فرانسه، صص5-53)شايد تصور شود كه علت گرفتاري آقاي اسكندري در بند استخبارات صدام، ورود بدون هماهنگي وي به عراق باشد اما اينگونه نبود چراكه ورود وي به خاك عراق با هماهنگي كامل صورت پذيرفته بوده است: «در ادامه موفق شديم كه يك هسته انتقال نيرو به عراق سازماندهي نمائيم. ارتباط ما با سازمان برقرار گرديد. اين هسته حدود يك سال فعال بود، در نهايت به فرمان سازمان، ساير اعضاء هسته ايران را ترك و به عراق عزيمت كردند... اگر سازمان مجاهدين در پيام‌هاي خود مراحل وصل نيرو، بخصوص گرفتار شدن افراد در ابتداي ورود به عراق در چنگال سازمان امنيت آن كشور را بازگو مي‌كرد، هيچ ديوانه‌اي حتي ايدئولوژيك‌ترين هوادار سازمان مجاهدين هم حاضر به پذيرش اين ريسك خطرناك نمي‌شد... هر نيرويي پس از گذراندن اين مراحل ذلت‌بار و دردآور، آمادگي بيشتري براي پذيرش روابط نابرابر و خفت‌بار سازمان مجاهدين مي‌داشت. به عبارت ديگر سازمان مجاهدين قبل از اينكه نيروئي به آنها وصل شود مرگ را به او نشان مي‌داد تا به تب راضي شود.» (همان، صص50-48)بنابراين انتقال نيروها با هماهنگي كامل بوده است اما اينكه چرا مسعود رجوي ترجيح مي‌داده تا اين نيروها قبل از ورود به اردوگاه‌‌هاي سازمان، مدتي طولاني در زندانهاي عراق بسر برند و انواع تحقيرها را از بيگاري تا تجاوز تحمل كنند، به همان بحث مورد اشاره باز مي‌گردد؛ چنين نيرويي بعد از پيوستن به جمع سازمان داراي شخصيت درهم شكسته و تابع است. چنين افراد تحقير شده‌اي كمتر در برابر تصميمات تشكيلاتي كه در تعيين مديريت آن هيچ‌گونه نقشي نداشته¬اند، جرأت ابراز وجود پيدا مي‌كنند و اين همان چيزي است كه امثال مسعود رجوي (كه بدون مراجعه به آراء عمومي سالها در راس يك تشكيلات مانده‌ است) خواستار آنند.آقاي اسكندري همچنين در مورد افرادي كه در انتقاد به تصميمات سازمان و نحوه اداره تشكيلات خواهان جدايي و خروج از عراق بودند مي¬گويد: «در چند ماهي كه در زندان اسكان بوديم هر روز شاهد ورود نفرات جديدي بوديم كه به تشكيلات رجوي پشت كرده بودند. هر روز خبر از كتك كاري و اذيت و آزار افرادي مي¬رسيد كه در لشكرهاي رجوي خواستار جدايي بودند. پس از اين كه فرقه رجوي نتوانست ما را قانع كند كه به ارتش رجوي برگرديم، يك شب رضايي فردي به نام مهدي خدايي¬صفت را فرستاده بود كه به ما ابلاغ نمايد كه چاره¬اي جز رفتن به رمادي نداريم...»(همان، ص129)آقاي اسكندري در ادامه در مورد شرائط حاكم بر رمادي مي‌گويد: «از همين زمان بود كه جهنم رمادي شروع شد و به قول رهبر نوين انقلاب آقاي مسعود رجوي ما به جايي رفتيم كه هر روز صد بار از خدا تقاضاي مرگ مي‌نموديم. همان جايي كه دختران معصومي كه به عشق رهايي مردم و ميهن به سازمان مجاهدين پيوسته بودند مورد تجاوز قرار گرفتند و حتي به خود فروشي هم تن دادند.» (همان، ص134) براساس اين روايت، سازمان مرتب نيروهاي مسئله دار شده خود را مدتي به رمادي انتقال مي‌داده تا آمادگي لازم را براي پذيرش نحوه اداره تشكيلات بيابند و به اصطلاح بازسازي شده و مديريت مسعود رجوي را پذيرا شوند: «تجاوز عراقي‌هاي وابسته به استخبارات به كودكان و زنان و دختران يك امر عادي بود... مدام افرادي از تشكيلات سازمان را به رمادي مي‌آوردند و پس از چند ماه كه زير نظر بودند به قرارگاه برمي‌گرداندند.» (همان، صص7-136)البته بر اساس روايت آقاي سبحاني اين گونه تحقيرها در درون سازمان نيز نسبت به نيروهاي منتقد به عملكردها صورت مي¬گرفت: «رفيعي‌نژاد در بين آقايان يكي از سردمداران اصلي ترويج فرهنگ لومپنيزم در سازمان بوده است. محسن هاشمي يكي از اعضاي سابق سازمان برايم در زندان ابوغريب تعريف مي‌كرد: نادر رفيعي نژاد براي تحقير و خرد كردن وي در زندان به او گفته است كه «خواهرت را جلوي چشم‌هايت لخت مي‌كنم و بعد... لازم به يادآوري است كه خواهر محسن هاشمي در همان وقت عضو سازمان و در حال فعاليت در عراق بود. بعدها اين برخورد نادر رفيعي‌نژاد توسط محسن هاشمي به فهيمه ارواني گفته مي‌شود و او با تظاهر به ناراحتي مي‌گويد: من اين مسئله را دنبال مي‌كنم.» (ص122) همچنين در فرازي ديگر در اين زمينه مشخص مي‌شود كه سازمان با علم به مسائلي كه بر سر نيروهاي منتقد بر عملكرد مسعودي رجوي- بعد از انتقال به زندانهاي عراق مي‌آيد- اقدام به اين كار مي‌كرده است: «وي عبارات و كلماتي را عليه زنان معترض سازمان بكار برده است كه قلم نيز از نوشتن آن شرم دارد، ولي بايد نوشت مهوش سپهري براي ترساندن زنان معترض در سازمان مجاهدين، با اشاره به زندان ابوغريب عراق به آنها مي‌گفت: آهان حالا ديگه دلتون مرد عراقي مي‌خواهد.» (ص128)از جمله شيوه‌هاي ديگري كه مسعود رجوي براي افزايش تبعيت پذيري در ميان نيروهاي معمولي در سازمان به كار برده است مي¬توان از حذف فيزيكي اعضاي باسابقه و همرديف خودش در تشكيلات نام برد. در اين چارچوب، برخي بظاهر از طريق خودكشي در زندان و برخي نيز به صورت مشكوك در عملياتها از ميان برداشته شدند. بدين ترتيب با حذف نيروهاي باسابقه و مطلع از سوابق سازمان، به طور كلي سطح اطلاع و بينش سياسي در ميان اعضاي جديدتر تنزل چشمگيري مي‌يابد و طبعاً اداره تشكيلات سهلتر مي‌شود: «خيلي از بچه‌هاي قديم بخاطر بالا رفتن جو خفقان احساس مي‌كردند كه سازمان قصد سر به نيست كردن آنها را دارد. يكي از اين افراد مجيد دادوند معروف به جواد قندي بود.» (برما چه گذشت؛ خاطرات يك مجاهد، محمدرضا اسكندري، انتشارات خاوران، پاريس، سال 2004، ص127) آقاي سبحاني نيز در خاطراتش در اين زمينه مي‌نويسد: «تاكنون در زندان‌هاي سازمان مجاهدين چند مورد قتل صورت گرفته و خبر آن نيز به بيرون درز كرده است از جمله قتل پرويز احمدي و قربانعلي تراب.» (ص49)همچنين در فرازي ديگر در مورد پرويز يعقوبي مي‌گويد: «آقاي پرويز يعقوبي از اعضاي اوليه سازمان مجاهدين مي‌باشد كه به دليل انحرافات سياسي و استراتژيكي مسعود رجوي با او اختلاف پيدا كرد... يعقوبي در سال 1358 كانديداي سازمان براي انتخابات مجلس شوراي ملي بود. جالب است كه سازمان مجاهدين تا آن مقطع وي را «مجاهدي با كوله باري از سي سال تجربه انقلابي و مبارزاتي» معرفي مي‌كرد و يكي از مسئولين ارشد سازمان در فاز سياسي (1357 تا 1360) محسوب مي‌شد. اما بعد از انتقادش به مسعود رجوي، خائن و مزدور و بريده لقب گرفت.» (ص111)در جريان عمليات مرصاد كه بسياري از صاحبنظران به آن به ديده ترديد مي‌نگرند، معتقدند مسعود رجوي اصولاً با طراحي چنين عملياتي كه از هيچگونه منطقي برخوردار نبود توانست با كمترين هزينه سياسي عمده اعضاي باسابقه سازمان را حذف فيزيكي كند. افراد مطرحي كه عمدتاً همطراز مسعود رجوي بودند در اين عمليات در خط مقدم عمليات گمارده شدند تا كشته شدن آنها قطعي باشد. حتي فردي چون ابوذر ورداسبي كه يك پاي وي در جريان درگيري با نيروهاي ساواك در قبل از انقلاب دچار معلوليت شده بود به عنوان يك نيروي عادي نظامي بكار گرفته شد تا صدايشان براي هميشه خاموش شود. ورادسبي بعد از جريانات تغيير مواضع ايدئولوژيك سازمان، ضمن نگارش كتابي در نقد تشكيلات تحت عنوان «جزميت حزبي»، از مجاهدين خلق فاصله گرفت اما متاسفانه سازمان با ترفندهاي مختلف و از طريق همسرش توانست وي را مجدداً به خدمت گيرد. وي در عراق ازجمله منتقدان رجوي بود و به همين خاطر نيز به چنين سرنوشت شومي دچار گرديد. آقاي سبحاني در خاطرات خود به مواردي از حذف فيزيكي نيروهاي باسابقه سازمان در عمليات مرصاد اشاره مي‌كند: «بدون ترديد يكي از حلقه‌هاي پنهان و ناشناخته در مناسبات و روابط دروني سازمان مجاهدين، چگونگي حذف و حبس و سرانجام به مسلخ فرستادن علي زركش فرد شماره 2 سازمان در عمليات فروغ جاويدان مي‌باشد.» (ص252) مسعود رجوي خود در اطلاعيه‌اي در تاريخ 30 فروردين 61 كه بعد از كشته شدن موسي خياباني منتشر مي‌كند در مورد زركش مي‌نويسد: «او (زركش) قائم‌مقام كليه‌ي مسئوليتهاي سياسي، نظامي و تشكيلاتي اينجانب در داخل كشور - چه در سطح سازمان مجاهدين خلق ايران و چه در رابطه با شوراي ملي مقاومت- مي‌باشد.» (نشريه انجمنهاي دانشجويان مسلمان- اروپا و آمريكا، شماره 26، ارديبهشت 61) سعيد شاهسوندي كه او نيز با هدف حذف فيزيكي به عمليات مرصاد گسيل شده بود به شدت مجروح گشته و بعد از مدتها معالجه به فرانسه رفت در كتاب «اسناد مكاتبات من و مسعود رجوي» خبر صادر شدن حكم اعدام علي زركش از سوي مسعود رجوي در سال 65 و سپس تخفيف آن به حبس را منتشر مي‌كند. در نهايت علي زركش با چنين ترفندي از ميدان برداشته مي‌شود. آقاي سبحاني همچنين از افراد ديگري ياد مي‌كند كه با همين شيوه قرباني مي‌شوند تا مسعود رجوي بتواند مادام‌العمر در راس سازمان باقي بماند: «مهدي كتيرايي از اعضاي اوليه سازمان مجاهدين و از زندانيان سياسي رژيم شاه بود. وي بعد از 22 بهمن 1357 از مسئولين «نهاد كارگري» و «بخش اجتماعي» سازمان بود. وي معاونت محمد ضابطي را در ستاد فرماندهي تظاهرات 30 خرداد 1360 در تهران برعهده داشت... مهدي كتيرايي بعد از «انقلاب ايدئولوژيك سال 1364 عضو دفتر سياسي سازمان مجاهدين بود كه با تشكيل ارتش آزاديبخش در سال 1366 به علت مخالفت و انتقاد خطي با آن تحت برخورد تشكيلاتي قرار گرفت و چند رده تشكيلاتي تنزل پيدا كرد و سرانجام بازداشت شد. وي در عمليات باصطلاح «فروغ جاويدان» به سرنوشت علي زركش و مسعود عدل و منصور بازرگان و مهين رضايي دچار شد.» (ص261)از جمله ترفندهاي ديگر تشكيلاتي مسعود رجوي براي مهار نيروها و قرار دادن آنها در موضع ضعف و حقارت، وضع قوانين مغاير با طبيعت انسان و شرع مقدس است كه در اين زمينه بويژه مي¬توان از صدور دستور طلاق اجباري ياد كرد. در سال 68 به يكباره اعلام شد كليه افراد بايد ارتباط خانوادگي خود را قطع كرده و پس از آن كه از همسرانشان اطلاق گرفتند، حلقه‌هاي ازدواج خود را به همراه نامه‌ها و عكس‌هاي خانوادگي و نيز لباس‌هايي كه يادآور خاطرات دوران تأهل است، به سازمان تحويل دهند: «من و افسانه بعدها در عراق، شال آقاجون را به عنوان يادگاري پيش خودمون نگه داشته بوديم. ولي فكر مي‌كنم افسانه در بحث طلاق‌هاي اجباري و باصطلاح انقلاب ايدئولوژيك آن شال را به همراه ديگر خاطراتي كه از من يا خانواده من داشت به سازمان تحويل داده بود... من و افسانه مثل تمامي اعضاي سازمان عشق و عاطفه را در تضاد با مبارزه و فعاليت سياسي نمي‌ديديم. ولي كاركردهاي يك فرقه ايدئولوژيك و مذهبي به مرور از ما انسان‌هايي ساخته بود كه عشق و عاطفه را بايد درون خود مي‌كشتيم.» (ص106)مسعود رجوي با حرام كردن يك امر فطري – كه دقيقاً در تعارض با آموزه‌هاي ديني است به بهانه مبارزه – چه دستاوردهايي را در جهت تحكيم موقعيت خويش كسب مي¬كند؟ اولاً همه كادرها بعد از مدتي در اين رابطه دچار لغزشهايي مي‌شوند و از آنجا كه ناگزيرند در روند انتقاد از خود، بروز اين گونه ضعف‌¬ها را به صورت مكتوب به مافوق خود گزارش كنند،‌ امكاني فراگير در جهت تحقير نيروها فراهم مي-آيد. ثانياً مسعود رجوي كه خود از اين گونه احكام مستثني است و دستكم همسر رسمي دارد، روز به روز فاصله بيشتري با ساير اعضا مي¬يابد زيرا آنان با بروز هر ضعف در مورد جنس مخالف، تحقير مي‌شوند در حالي كه مسعود رجوي با در اختيار گرفتن اينگونه اعترافات از ديگران، از موضع قوت بيشتري برخوردار مي‌گردد. ثالثاً كشتن عواطف در انسانها، آنها را به تدريج تبديل به افرادي نامتعادل و درون‌گرا مي‌سازد. همچين از آنجا كه شخصيت افراد با تعلقات عاطفي آنها رابطه تنگاتنگي دارد از ميان بردن همه تعلقات سازنده به بهانه مبارزه، در واقع افرادي بي‌هويت را در اختيار سازمان قرار مي‌دهد. رابعاً معلوم نيست چرا آقاي سبحاني طلاق¬هاي اجباري را كه كاملاً مغاير شرع مقدس اسلام است به مذهب نسبت مي‌دهد. آيا نسبت دادن چنين ترفندهايي به اسلام غيرمنصفانه نيست؟ چگونه مي‌توان تصميمات مسعود رجوي كه خود نه تنها عامل به چنين احكامي نيست بلكه به ماركسيست بودن خويش معترف است به نام مذهب ثبت كرد. شرع مقدس ضمن تشويق و ترغيب مردم به ازدواج هرگز اجازه انتشار خبر بروز يك ضعف اخلاقي كه در خلوت افراد صورت گرفته است را به كسي نمي‌دهد. البته خطاهاي آشكار شده كه مستلزم مجازات است مقوله ديگري است. اما براساس آنچه در اين خاطرات آمده است، بعد از طلاق¬هاي اجباري، اعضا موظف بوده‌اند هرآنچه در ذهنشان نيز نسبت به جنس مخالف مي‌گذشته است را نيز به مسئول مافوق گزارش كنند. همچنين هر يك از آنان وظيفه داشته¬اند در صورت مشاهده بروز اين‌گونه احساس‌ها در ساير اعضا، نسبت به گزارش آن اقدام نمايند: «مريم اكبرزادگان يك عكس از مراسم ازدواج مسعود رجوي و مريم رجوي در 30 خرداد 1364 در شهرك اوور-سور- واز-پاريس را زير شيشه ميز كار خود قرار داده بود تا هر لحظه به فكر!! خواهر مريم و برادر مسعود باشد و... البته تا اينجا اشكالي وجود نداشت، تازه خيلي هم مثبت بود. ولي اشكال كار اين بود كه در گوشه عكس مسعود و مريم كه زير شيشه ميز كار مريم اكبر‌زادگان قرار داشت تصوير كوچكي هم از محمدرضا وشاق از مسئولين حفاظت ديده مي‌شد. لازم به يادآوري است كه محمدرضا وشاق شوهر مريم اكبرزادگان بود و يك شير پاك خورده‌اي!! اين نكته ظريف و عكس مورد نظر را ديده و براي سازمان گزارش كرده بود. سازمان هم اين عكس را نشانه‌اي از عمق نداشتن كينه و نفرت مريم اكبرزادگان از همسرش محمدرضا وشاق مي‌دانست. ابراهيم ذاكري خطاب به مريم اكبرزادگان استدلال مي‌كرد كه: اگر تو هنوز بين خودت و همسرت «نخ» نداري چرا از ميان عكس‌هاي مختلف مسعود و مريم از اين عكس استفاده كرده‌اي؟ ولي اين انتقاد را مريم اكبرزادگان قبول نمي‌كرد و مي‌گفت: گذاشتن اين عكس اتفاقي بوده است و من اصلاً حواسم به گوشه‌ عكس نبوده و تمام توجه‌ام!! به مسعود و مريم بوده است و...» در همين حال كه هر كس به نوبت از برخوردهاي مريم اكبرزادگان انتقاد مي‌كرد، بهروز كاظمي هم جهت خودشيريني، گفت: فشل بودن در چهره مريم اكبرزادگان فرياد مي‌زند» (صص3-201) به اين ترتيب شخصيت همه افراد سازمان به بهانه‌هاي واهي در هم مي‌شكند الا مسعود رجوي كه هر روز خود را در قله‌اي دست نيافتني‌تر قرار مي‌دهد. اين كه اجازه داده مي‌شود افرادي كه براساس تمايلات مشروع و منطقي، به همسرشان ابراز علاقه مي‌كنند از سوي ساير اعضا تحقير شوند يك شيوه غيرانساني است كه كاركرد آن صرفاً تنزل دادن شخصيت همه اعضا بجز مسعود رجوي است.مسئله حائز اهميت‌تر در اين زمينه وجود تناقضات در رفتارهاي سازمان نسبت به مسائل جنسي اعضا است. از يك سو مسعود رجوي براي متنبه كردن اعضايي كه كمترين انتقادها را نسبت به تصميمات وي دارند، آنها را به مراكزي گسيل مي‌دارد كه مورد بدترين و تحقيرآميزترين تجاوزات قرار مي‌گيرند. از سوي ديگر با محروم ساختن آنان از روابط خانوادگي و عاطفي مترصد آن مي‌ماند تا تمايلي از آنان به جنس مخالف بروز كند، آنگاه با جنجال بسيار به تحقير آنان بپردازد. دست يازيدن به اين گونه اعمال غيرانساني در هر دو وجه آن با هدف افزايش فاصله شخصيتي اعضا و رهبري سازمان صورت مي‌گيرد: «علينقي حدادي معروف به «فرمانده كمال» از مسئولين قديمي سازمان و از زندانيان سياسي رژيم شاه بود كه مسئول شاخه استان سمنان در سازمان مجاهدين بود. همسر وي زهره اخياني نيز از مسئولين قديمي و عضو فعلي شوراي رهبري مي‌باشد كه بعد از بحث‌هاي انقلاب ايدئولوژيك به اجبار از يكديگر طلاق گرفته بودند. ماجرا بدين ترتيب بود كه علينقي حدادي كه بنظر مي‌رسد با توجه به طلاق‌هاي اجباري، تحت فشار‌هاي جنسي قرار داشته است، در سال 1373 بطور پنهاني در اتاق كارش با يك زن در حال رابطه جنسي ديده مي‌شوند. دو نقل قول در اين مورد وجود دارد، يكي اينكه وي با همسرش در حال رابطه زناشويي بوده است. نقل قول دوم اين است كه وي با يك (يكي) از فرماندهان لشكر تحت فرماندهي‌اش در حال رابطه جنسي بوده‌اند. در هر صورت اين مطلب به مسعود رجوي گزارش مي‌شود. او نيز در اولين اقدام سريعاً دستور مي‌دهند بنگالي (اتاق پيش‌ساخته) كه محل اين خيانت! بوده، با جرثقيل و يك كمرشكن به پشت ميدان تير قرارگاه اشرف منتقل شود، و سپس با تانك زرهي محل جرم! له شود. رجوي همزمان با اين كار دستور دستگيري علينقي حدادي را صادر مي‌كند كه وي هنگام انتقال به زندان، يا در ساعات اوليه زنداني شدن با قرص سيانور اقدام به خودكشي مي‌كند.» (صص7-226)شايد قبل از افشا شدن اينگونه تدابير شيطاني توسط اعضايي كه توانستند به سختي از حصار سازماني بگريزند و به كشورهاي اروپايي پناهنده شوند، پنداشته مي‌شد كه سازمان مجاهدين به لحاظ قوت و استحكام تشكيلاتي خود توانسته است براي چندين سال جماعتي تحصيلكرده را با شعارهاي تكراري و غيرقابل تحقق در عراق نگهدارد. اما وقتي در اين تشكيلات آهنين تأملي عميقتر مي‌كنيم با زندانهاي درهم تنيده‌اي مواجه مي‌شويم كه به صورت حصار در حصار جوانان جذب شده را با وعده تحقق عدالت و برابري، در برگرفته است و در اين ميان زندان فيزيكي مملوس‌ترين آنهاست.اين جوانان جوياي عدالت اما به سوي سراب رفته، قبل از وادار شدن به خودكشي حتي جرات نمي‌كنند اعتراض خود را صريحاً اعلام دارند كه اگر اقدام به طلاق¬هاي اجباري ازجمله ضروريات مبارزه است چرا مسعود رجوي كه خود را سمبل مبارزه معرفي مي‌كند علاوه بر سؤاستفاده غيررسمي از زنان رها شده از قيد خانواده، بايد رسماً همسر مهدي ابريشمچي (مريم عضدانلو) را همچنان در اختيار داشته باشد؟ اما همانگونه كه اشاره شد تحقيرهاي تدريجي اعمال شده بر اعضا، وضعيتي را به وجود آورد كه آنان مسعود رجوي را پديده متفاوتي پنداشته تا جايي كه حتي نبايد جرات اظهار نظر در مورد رفتار و اعمال او را به خود بدهند.البته مسعود رجوي از طريق درگير كردن اعضاي سازمان با ابتدايي‌ترين نيازهاي بشري و حاد كردن نحوه مواجهه با اين نيازها، به اهداف ديگري نيز دست يافته است. سازمان مجاهدين كه روزي خود را پيشتاز مبارزه با امپرياليزم و سرمايه‌داري غرب معرفي مي‌كرد، در آستانه پيروزي انقلاب با طرح اين ادعا كه رهبري انقلاب اسلامي قادر نيست مبارزه با آمريكا را رهبري كرده و به نتيجه برساند، از پيوستن به صفوف مردم خودداري ورزيد و در مراحل بعد نيز به طرق مختلف به كارشكني پرداخت و نهايتاً خود را براي درگير كردن تمام عيار انقلاب اسلامي آماده ساخت. اما همين سازمان تحت رهبري مسعود رجوي به فاصله چند سال به يك تشكل تامين كننده اطلاعات براي رژيم صهيونيستي تبديل مي‌شود: «مسعود رجوي اعضا و مسئولين سازمان را به اين باور رسانده بود كه واقعاً ما يك دولت هستيم و بايد با تمام دولت‌ها ارتباط برقرار كنيم... اگر ما دولت هستيم كه هستيم بايد با تمام دولت‌ها و تمام احزاب حاكم و غيرحاكم ارتباط داشته باشيم. حال چه احزاب راست در حاكميت باشند چه چپ... ادامه اين استدلال‌ها و توجيهات هم اكنون به رابطه مستقيم با حزب ليكود اسرائيل و گرفتن پول از آنها نيز رسيده است، البته سازمان مدعي است كه هنوز با حزب ليكود و دولت اسرائيل به طريق رسمي و علني رابطه برقرار نكرده است.» (صص3-192)آقاي سبحاني در فرازي ديگر از همكاري مسعود رجوي با سرويس امنيتي اسرائيل يعني موساد پرده برمي‌دارد: «اطلاعات نقل شده از طرف سازمان مجاهدين در مورد سايت‌هاي هسته‌اي جمهوري اسلامي، آميخته با دروغ و تركيبي از اطلاعات گرفته شده از سرويس امنيتي اسرائيل، اطلاعات كسب شده از طريق تلفن به وسيله بخش اخبار سازمان، و اطلاعات علني بود.» (ص314) آيا تغيير جهت 180 درجه‌اي سازمان جز از طريق حذف فيزيكي بسياري از نيروهاي برجسته و باسابقه در عمليات مرصاد و وادار ساختن برخي ديگر به خودكشي و در نهايت ساكت كردن تعدادي به سكوت از طريق در اختيار داشتن نقطه ضعفهايي از آنان ممكن بود؟ چه كسي تصور مي‌كرد يك سازمان روشنفكري چنين جهنمي را براي اعضاي خود رقم زند؟ آيا ضربه پذيري جامعه ما از اين جهت، مقوله‌اي درخور مطالعه نيست؟ اعضاي مجاهدين خلق در قبل از انقلاب، افرادي عادي و معمولي نبودند بلكه عمدتاً نيروهاي تحصيل كرده و داراي اطلاعات سياسي وسيع و از زبد‌گان جامعه به شمار مي¬آمدند. اما جامعه نمونه¬اي كه مسعود رجوي در اروپا و به طور كلي در خارج كشور ايجاد نموده بيانگر اين واقعيت است كه ايران رها شده از ديكتاتوري شاه مي‌توانست سريعاً به وادي¬اي سوق يابد كه كمترين انتقاد در آن تحمل نشود. جا دارد محققين به انتقاد علي زركش يا نويسنده همين خاطرات توجه كنند. اين افراد هرگز به خود جرات كمترين انتقاد را به مسعود رجوي نمي‌دادند. انتقاد آنها از مشي سازمان هم مقوله پيش¬پا افتاده¬اي بيش نيست. عدم تحمل اين‌گونه انتقادات در جامعه نمونه برخي روشنفكران جاي تامل بسياري دارد: «در لشكر 93 به فرماندهي سعيد شاهرخي در داخل يكي از توالت‌هاي آن عكس‌هاي مسعود و مريم رجوي را چسباندند و زير آن مي‌نويسند: «يك روز در هفته تعطيل بايد گردد». منظور نويسنده يا نويسندگان شعار اين بوده كه بايد حداقل يك روز افراد تعطيل و در اختيار خود باشند. پس از اينكه گزارش ماجرا سريعاً به دست رجوي مي‌رسد، به دستور او عذرا علوي طالقاني جانشين فرمانده كل ارتش آزاديبخش اقدام به فراخواني و تجمع كليه نفرات لشكر 93 مي‌كند... درب توالت فوق‌الذكر از پاشنه توالت كنده شده و در حاليكه همچنان عكس مسعود و مريم رجوي بر روي آن نصب شده بود، به داخل سالن نشست آورده‌اند. عذرا علوي طالقاني بعد از توضيحات اوليه، اين سئوال را براي حاضرين مطرح كرد كه: «مگر شما دستتان براي انتقاد كردن!! بسته است؟» سپس وي بعد از چند نوبت توپ و تشر دستور داد كه به همه كاغذ و قلم بدهند تا كليه افراد متن نوشته شده در پشت درب توالت را روي كاغذ بنويسند. سپس دست خط‌ها را جمع‌آوري مي‌كند تا از روي دستخط‌ها فرد شعارنويس را شناسايي كنند.» (ص285)در آخرين فراز از اين نوشتار بايد اذعان داشت پرداختن به ترفندهاي تشكيلاتي سازمان مجاهدين خلق همچون سوءاستفاده از زنان در تشكيلات و... از حوصله اين بحث خارج است اما جا دارد تاريخ‌پژوهان به منظور انتقال تجربيات تاريخي به نسل‌هاي آينده عواملي را كه توانست قشري از فرهيختگان جامعه را اينچنين به بند كشد احصاء كنند و مشخص سازند چگونه سازمان و تشكيلاتي كه جمعي از جوانان پاكباخته ايجاد كردند تا ضمن ارتقاء منزلت انساني خويش بتوانند آن را در مسير خدمت به بشريت به كار گيرند، به قلعه‌اي آهنين مبدل شد تا اطلاعات مورد نياز را براي ضد بشري‌ترين رژيم‌ها مانند اسرائيل تامين كند.همچنين اين نكته مي‌بايست مورد تجزيه و تحليل قرار گيرد كه چرا اعضايي از سازمان كه به اروپا پناهنده مي‌شوند عملكرد مسعود رجوي را به اسلام نسبت مي‌دهند در حالي كه وي ازجمله اولين پنهان كنندگان گرايش سازمان به ماركسيسم بوده و در زندان نيز نزد خواص به ماركسيست شدن خويش معترف است‌: «مسعود رجوي هنگامي كه در زندان قصر با ماركسيست¬ها بحث مي‌كرد، مي‌گفت كه ماركسيسم علم مبارزه است و شما اين علم را تنها از طريق ما كه مذهبي هستيم مي‌توانيد در جامعه گسترش دهيد.» (از نهضت آزادي تا مجاهدين، خاطرات لطف‌الله ميثمي، انتشارات صمديه، سال 82، ج2، ص206) در اين فراز رجوي معتقد است با توجه به مذهبي بودن جامعه بايد در پوشش مذهب به ترويج ماركسيسم پرداخت. مسعود رجوي همچنين در زندان، نيروهاي سازمان را كه ماركسيست شده بودند به پنهان كاري دعوت كرده و آنها را وامي‌دارد تا با نماز خواندن تظاهر به اسلام نمايند: «بهمن بازرگاني مشكلات اعتقادي‌اش را با مسعود رجوي و موسي خياباني و چند نفر ديگر در ميان گذاشته بود. او گفته بود من ديگر از نظر فلسفي، مسلمان نيستم و نمي‌توانم نماز بخوانم. تظاهر به نماز هم نفاق است. مسعود رجوي به او گفته بود كه تو فعلاً نماز بخوان، ولي تا سه سال اعلام نكن كه ماركسيست شده‌اي. جالب اين كه بهمن را مجبور كرده بودند كه پيشنماز هم بايستد.» (همان، ص198) آقاي ميثمي در ادامه مي‌افزايد: «بهار سال 55، يك روز در حالي كه در محوطه زندان قدم مي‌زديم، به پرويز [يعقوبي] گفتم كه بايد مسعود را محاكمه كرد چون اگر او در جمع هفتاد نفره زندان قصر، ماجراي نماز نخواندن بهمن را به بچه‌ها مي‌گفت و او را مجبور به نماز خواندن نمي‌كرد...» (همان، ص199) بنابراين بنيان گذاشتن نفاق در سازمان، مورد اعتراض افرادي چون آقاي ميثمي نيز بوده است. اين شيوه رجوي موجب شد كه نيروهاي غيرمعتقد به اسلام بتوانند براي فريب توده‌ها تبحر زيادي در ظاهرسازي كسب كنند؛ هنري كه توانسته حتي افرادي چون آقاي سبحاني را به اين باور برساند كه رجوي با اتكاء به احكام اسلامي و ديني سازمان را اداره مي‌كند. رجوي كه باور خود را به پنج دوره ماترياليسم تاريخي در جزوه خويش به صورت آشكار در زندان بيان كرده بود طي يك گفت‌وگوي خصوصي با آقاي سيد كاظم بجنوردي به ماركسيست بودن خود اذعان مي¬نمايد: «بر سر رهبري زندانيان سياسي بين دو گروه مجاهدين خلق به رهبري مسعود رجوي و چريك‌هاي فدايي خلق به رهبري بيژن جزني رقابت شديدي بود... بعد از شركت در جلسه مسعود آمد و گزارش جلسه را داد و گفت: «جزني پيشنهاد كرد خودش نماينده ماركسيست‌ها باشد و من- رجوي- نماينده مسلمان‌ها؛ من نپذيرفتم و به جزني گفتم ما هم ماركسيست هستيم! من از اين حرف مسعود خيلي تعجب كردم و پرسيدم: جداً گفتي ماركسيست هستي؟ گفت: بله، من واقعاً هم ماركسيست هستم.» (مسي به رنگ شفق، سرگذشت و خاطرات سيد كاظم موسوي بجنوردي، به اهتمام علي‌اكبر رنجبر كرماني، تهران، نشر ني، 1381، ص149)بنابراين دور از انصاف است كه عملكرد سازمان مجاهدين خلق بعد از ماركسيست شدن به اسلام نسبت داده شود در حالي كه افرادي چون رجوي از تظاهر به اسلام صرفاً به منظور جذب نيرو بهره مي‌گيرند.خاطرات آقاي سبحاني همچنين داراي برخي لغزشهاي قلمي است از جمله اينكه آقاي احمد رجوي برادر كوچكتر مسعود تحصيلات پزشكي خود را در فرانسه تمام نكرد بلكه وي دوره پزشكي عمومي را در پاكستان به پايان برد و در سال 55 براي دوره تخصصي به انگليس رفت و در شهر ميدلزبارو به تحصيل پرداخت. همچنين ادعا شده است: «آقاي دكتر بني‌صدر به درستي ملاقات رجوي و طارق عزيز را برخلاف مصالح ملي ايران تشخيص داد و به اتحاد سياسي خود با سازمان مجاهدين پايان داد.» (ص307) اين در حالي است كه آقاي بني‌صدر در خاطرات خويش به صراحت به موافقت خود با ملاقات طارق عزيز با مسعود رجوي در محل منزل خويش اذعان دارد: «ترتيب اينكه چه جوري بيايد اينجا راجع به ملاقات، در كجا باشد بالاخره گفتم: اگر من بخواهم موافقت كنم، فقط به يك ترتيب مي‌شود موافقت كرد و آن ترتيب هم اين است كه يك فاتح، يك شكست خورده را مي‌پذيرد. اينها متجاوزند و در تجاوزشان هم شكست خورده‌اند و گرنه به سراغ ما به اينجا نمي‌آمدند... ملاقات شما (رجوي) با او، حداكثر نيم ساعت بيشتر طول نكشد. گفت: بسيار خوب.»(درس تجربه، خاطرات ابوالحسن بني‌صدر اولين رئيس‌ جمهوري ايران، به كوشش حميد احمدي، چاپ آلمان، سال 80، ج1، ص380) همچنين اين مسئله عامل جدايي بين مسعود رجوي و بني‌صدر نبود بلكه انتشار يك مقاله انتقادآميز از عراق در نشريه آقاي بني‌صدر موجب مي‌شود كه رجوي به ائتلاف خويش با وي پايان دهد: «به هر حال آن وقت [20 اسفند 1362] آقاي رجوي نامه‌اي به من نوشت در 14 صفحه و به قول خودش پايان داد به اين همكاري، مقاله‌ايست در نشريه انقلاب اسلامي [به تاريخ 17 اسفند 1362] من هيچ اطلاعي از آن مقاله نداشتم... تحت عنوان «دروغهاي طارق عزيز» و اين را مجوز كردند براي پايان دادن به همكاري با من. اين هم ميزان رعايت آزادي است از ديد اين آقايان كه: گنه كرد در بلخ آهنگري، به شوشتر زدند گردن مسگري» (همان، ص382) بنابراين آقاي بني‌صدر چندان بي‌تمايل به داشتن روابط با ديكتاتور بغداد نبود بلكه اين مسعود رجوي است كه افتخار در خدمت صدام درآمدن را به تنهايي از آن خود مي‌سازد. صرفنظر از اينگونه خطاهاي محتوايي، خاطرات آقاي سبحاني مي‌تواند مرجع مناسبي براي محققان و پژوهشگران و حتي علاقمندان به شناخت بهتر اين سازمان كه به سختي اطلاعات از درون حصار آهني آن به بيرون راه مي‌يابد، باشد.
  

        با تشكر    دفتر مطالعات و تدوين تاريخ ايران


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 
آیا می دانید هر فرد پس از مرگ با اهدای اعضای خویش می تواند سبب نجات یا ارتقای سلامتی بیش از 50 نفر شود


برای عضویت در انجمن اهدای عضو به لینک زیر مراجعه کنید


 لينکها براي کاربران مهمان قابل دسترسي نيست، براي مشاهده ي لينکها لطفا ثبت نام کرده و وارد شويد 

تا چند زنم بروی دریاها خشت               بیزار شدم ز بت‌پرستان کنشت

خیام که گفت دوزخی خواهد بود          که رفت بدوزخ و که آمد ز بهشت




کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب airplane تشکر کرده اند:
oweiys, KH.I.A.2500, mojtabba, Ali$amir, CentralWeb

Rookie Poster

Rookie Poster



no avatar
پست ها

24

تشکر کرده: 0 مرتبه
تشکر شده: 1 مرتبه
تاريخ عضويت

يکشنبه 30 آبان 1389 21:04

آرشيو سپاس: 30 مرتبه در 14 پست

Re: احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین(مجاهدین خلق)

توسط kobra1996 » يکشنبه 6 فروردین 1391 12:53

بر سر ارتش منافقین چه امد؟

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب kobra1996 تشکر کرده اند:
Ali$amir

Major I

Major I



نماد کاربر
پست ها

169

تشکر کرده: 814 مرتبه
تشکر شده: 139 مرتبه
تاريخ عضويت

شنبه 23 خرداد 1388 18:11

محل سکونت

داهات

آرشيو سپاس: 565 مرتبه در 104 پست

Re: احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین(مجاهدین خلق)

توسط Ali$amir » يکشنبه 6 فروردین 1391 23:01

kobra1996 نوشته است:بر سر ارتش منافقین چه امد؟


چند شب قبل از شبکه خبر شنیدم لب مرز اردن چادر زدن البته همین هم مثل اینکه موقته
إن شاء الله خوارتر از اینها ببینیمشون
خرم آن روز کزین منزل ویران بروم
       
راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب Ali$amir تشکر کرده اند:
mojtabba, KH.I.A.2500, CentralWeb

Mega Poster

Mega Poster



نماد کاربر
پست ها

828

تشکر کرده: 0 مرتبه
تشکر شده: 18 مرتبه
تاريخ عضويت

چهارشنبه 28 اردیبهشت 1390 23:54

محل سکونت

جبهه ی جنگ

آرشيو سپاس: 2640 مرتبه در 654 پست

Re: احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین(مجاهدین خلق)

توسط mojtabba » دوشنبه 7 فروردین 1391 00:09

Ali$amir نوشته است:
kobra1996 نوشته است:بر سر ارتش منافقین چه امد؟


چند شب قبل از شبکه خبر شنیدم لب مرز اردن چادر زدن البته همین هم مثل اینکه موقته
إن شاء الله خوارتر از اینها ببینیمشون


پس یعنی دارن وارد ارد میشن
اما دوستان نمی خوام نگرانتون کنم ها اما این منافق ها به اردن برسن و اونجا مستقر بشن خیلی خطر ناک تر از زمان دوران صدام میشن ها
در اخر الزمان که مجال نظاره نیست - جز راه پاک علی راه و چاره نیست
باید سر عدویه سید علی را برید و گفت - در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

ما همان نسل جوانیم که ثابت کردیم - در ره عشق جگر دار تر از 100 مردی
هر زمان شور خمینی به سر افتد مارا - دور سید علی خامنه ای می گردیم

امیرا تو میری و فر مان دهی - سر بی سران را تو سامان دههی
عصای تو ام اژدها کن مرا - به اذن ولایت رها کن مرا
رها کن مرا تا خروشان شوم - بلا بر سر دین فروشان شوم
و پ س

Captain I

Captain I



نماد کاربر
پست ها

1600

تشکر کرده: 1998 مرتبه
تشکر شده: 880 مرتبه
تاريخ عضويت

پنج شنبه 4 مرداد 1386 23:53

آرشيو سپاس: 3096 مرتبه در 667 پست

Re: احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین(مجاهدین خلق)

توسط KH.I.A.2500 » دوشنبه 7 فروردین 1391 01:59

سلام بر همگی ؛

اگر یادتون باشه زمانیکه زمزمه های اخراج منافقین از عراق شنیده میشد، بلافاصله کشورهای اروپایی(به سرکردگی انگلیس) نام این گروهک را از لیست گروه های تروریستی درآوردن تا بتونن خیلی دموکراتیک و قانونی در آینده از اونها استفاده کنن !! مدت ها بعد هم که نیروهای عراقی برای بیرون کردن منافقین به اشرف حمله کردن، دیدید با کمک همین اروپایی ها چه نمایش مسخره ای راه انداختن و خود همین مریم رجوی را که تا دیروز یعنی تروریست شناخته میشد، بردن در دل اروپا و برای دفاع از منافقین سنگ تمام گذاشتن .

با اوضاع امروز منطقه حتی احتمالش زیاده آن ها را به سوریه بفرستن و در آنجا مستقر کنن . حالا که دیگه جا و مکانی ندارن احتمالش زیاده که برای استقرار در سوریه وعده و وعیدهایی به آن ها داده شده باشه مشروط به اینکه ابتدا حکومت سوریه را به زیر بکشن . از این طریق به ایران هم میتونن ضربه بزنن و آرزوی دیرینشون را برآورده کنن .

*      *     *    
جز ايران نباشد مرا نام ياد    *   *   *  * * *  *   *    *    که يزدان مرا زين سبب کام داد    *     *      *

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب KH.I.A.2500 تشکر کرده اند:
mojtabba, Ali$amir

Mega Poster

Mega Poster



نماد کاربر
پست ها

828

تشکر کرده: 0 مرتبه
تشکر شده: 18 مرتبه
تاريخ عضويت

چهارشنبه 28 اردیبهشت 1390 23:54

محل سکونت

جبهه ی جنگ

آرشيو سپاس: 2640 مرتبه در 654 پست

Re: احتمال فروش سازمان تروریستی منافقین(مجاهدین خلق)

توسط mojtabba » دوشنبه 7 فروردین 1391 06:06

KH.I.A.2500 نوشته است:سلام بر همگی ؛

اگر یادتون باشه زمانیکه زمزمه های اخراج منافقین از عراق شنیده میشد، بلافاصله کشورهای اروپایی(به سرکردگی انگلیس) نام این گروهک را از لیست گروه های تروریستی درآوردن تا بتونن خیلی دموکراتیک و قانونی در آینده از اونها استفاده کنن !! مدت ها بعد هم که نیروهای عراقی برای بیرون کردن منافقین به اشرف حمله کردن، دیدید با کمک همین اروپایی ها چه نمایش مسخره ای راه انداختن و خود همین مریم رجوی را که تا دیروز یعنی تروریست شناخته میشد، بردن در دل اروپا و برای دفاع از منافقین سنگ تمام گذاشتن .

با اوضاع امروز منطقه حتی احتمالش زیاده آن ها را به سوریه بفرستن و در آنجا مستقر کنن . حالا که دیگه جا و مکانی ندارن احتمالش زیاده که برای استقرار در سوریه وعده و وعیدهایی به آن ها داده شده باشه مشروط به اینکه ابتدا حکومت سوریه را به زیر بکشن . از این طریق به ایران هم میتونن ضربه بزنن و آرزوی دیرینشون را برآورده کنن .

گفته ی شما کاملا صحیحه
پس باید منتظر باشیم ببینیم کجارو به اونها میدن تا مستقر بشن بهد نتیجه بگیریم
اما احتمالش زیاده تو اردن مستقر بشن و از اونجا وارد سوریه بشن  . پادشاه اردن از گروه های مخالف دولت ایران بد جوری حمایت میکنه و این گروه هم جز اونهاست
در اخر الزمان که مجال نظاره نیست - جز راه پاک علی راه و چاره نیست
باید سر عدویه سید علی را برید و گفت - در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

ما همان نسل جوانیم که ثابت کردیم - در ره عشق جگر دار تر از 100 مردی
هر زمان شور خمینی به سر افتد مارا - دور سید علی خامنه ای می گردیم

امیرا تو میری و فر مان دهی - سر بی سران را تو سامان دههی
عصای تو ام اژدها کن مرا - به اذن ولایت رها کن مرا
رها کن مرا تا خروشان شوم - بلا بر سر دین فروشان شوم
و پ س

کاربران زیر از شما کاربر محترم جناب mojtabba تشکر کرده اند:
Ali$amir, KH.I.A.2500


 


  • موضوعات مشابه
    پاسخ ها
    بازديدها
    آخرين پست

چه کسي حاضر است ؟

کاربران حاضر در اين انجمن: بدون كاربران آنلاين و 1 مهمان