داشتنت را میخواهم …

[ganjineh]

مـيـزان ارزش هـر شـنـاخـتـى ، بـه قدر ارزش موضوع آن است . اهميت تفصيلى شناخت خدا براى انسان ها هنگامى روشن تر مى شود كه به ميزان ربط وجودى خود با خداوند توجه كنيم ؛ يعنى توجه كنيم كه با اراده و خلقت او پا به عرصه وجود گذاشته ايم و اكنون نيز قوام وجودى ما به اوست.

نکته ظریف دیگری نیز وجود دارد . این شناخت و تفکر تا چه حد در زندگی و رفتار ما تاثیر گذارده است . بار ها به ان موضوع فکر کرده ام که اگر خدای خودم را میشناختم چرا احساس ضعف میکنم ؟ چرا غنی و کامل نمیشوم . چرا در مشکلات و سختی ها ی فکری , تکیه گاهم را استوار حس نمیکنم . ریشه همه اینها در عدم داشتن خدا ست . من میدانم اما ندارم . تعلق ندارم . میشناسم اما درک نکرده ام . عاشق نیستم .

آدمها همگی تو رو می دانند ولی کمترین آنها تو را دارند ..آدمها همگی به صفات تو دانا اند ولی کم پیش می اید تو را در صفاتت بیابند..

و من هم تو را برای مدتهاست که میدانم.. ولی نمیشناسم….نمیدانم…

و شاید تمام عمرم تو را فقط دانستم و عبادت کردم و هرگز تو را نیافتم که اگر یافته بودم کی نومیدی در من رخنه میکرد و من از عبادت کردن تو رنجور میشدم..

تازه بیشتر آدمها هنوز نمیدانند که تو را فقط می دانند و ندارند..

ومن هم تازه همین چند روز پیش فهمیدم که تو را این همه مدت فقط می دانستم . . .

چه عمری می بازد این انسان خاکی به خیال آنکه تو را میپرستد حال آنکه فقط دانستن تو از آن اوست.. و تو این همه خواندی در گوش این خاک که مرا بیاب و او هنوز هم نمیداند که تو کجایی ..

استاد میگفت مثال دانستن خدا با داشتن او مانند سطل ابی است با قطره ..

چه بسا به انسانی بگویی چند سطل آب , تری و بگوید بسیار .. نه این طور نیست .. تو هزار سطل آب هم که بدانی هرگز تر نخواهی بود.. تو میدانی آ ب ویژگی اش تر بودن است اما آیا با دانستن اینکه آب تر است تو تر میشوی؟؟ نه هرگز … تو زمانی تر خواهی شد که قطره ای به دست تو برخورد کند و تو آب را لمس کنی

و بیشتر انسانها هنوز فکر میکنند که دانستن تو حتی اگر به اندازه عمری باشد مساوی است با داشتن تو…

شاید تازه زندگی از آنجا شروع شود که بفهمیم تو را دانستن تو را داشتن نیست…