دیوید کیمخی دلال پرونده ایران-کنترا درگذشت(هزار حرف ناگفته)

[حسن2568]

دیوید کیمخی دلال پرونده ایران-کنترا درگذشت(هزار حرف ناگفته) [HR]<!-- / icon and title --><!-- message -->
دیوید کیمخی (David Kimche) جاسوس اسراییلی که طراح آزادی گروگان های آمریکایی در لبنان در مقابل تحویل اسلحه به ایران که در سال های 1980 به پرونده و رسوایی ایران - کنترا معروف شد، روز هشتم مارس در پی عارضه سرطان مغز در سن 82 سالگی در خانه اش در اسراییل، درگذشت.آقای کیمخی که از مقامات عالیرتبه وزارت خارجه و زمانی هم معاون رییس موساد، سازمان اطلاعاتی اسراییل بود، زمانی که در سال 1985 با رابرت سی. مک فارلین، مشاور امنیت ملی کاخ سفید دیدار داشت، وی را با لقب«رفیق» خطاب کرده بود تا به او بگوید اگر آمریکا بخواهد، می تواند گروگان های آمریکایی که در دستان گروه تروریستی حزب الله بودند را تحویل بگیرد.در آن زمان، انگار هیچ درخواست و شرطی مطرح نشده بود ولی کمی بعد میانجیگیری ایران در این مسئله مطرح و خواسته ها اعلام شد، ایران یکصد موشک ضد تانک در برابر معامله با گروگان ها خواسته بود که به طور تک تک در سه سال گذشته به گروگان گرفته شده بودند.آقای کیمخی که می دانست آمریکا سلاح و مهمات را مستقیم به ایران نمی فرستد، پیشنهاد داد که به جای آمریکا اسراییل مهمات را به ایران بدهد به شرط این که آمریکا موافقت کند که سلاح های یاد شده را جایگزین کرده و به اسراییل بفروشد. رونالد ریگان رییس جمهوری وقت آمریکا موافقت کرد اما بخشی از این قرارداد در تناقض با ممنوعیت های بین المللی بود. بخشی از عواید مالی این کار صرف کمک به پروژه تقویت مبارزان ضد کمونیست در نیکاراگوا شد که به نام کنترا معروف بودند. طبق تصویب کنگره آمریکا، هرگونه کمک به مبارزان و شورشیان کنترا، ممنوع شده بود.نتیجه این توافق این شد که گروگان ها آزاد شدند. اما اسراییل چهار بار و فراتر از توافقی که شده بود، از طریق دلال خود، منوچهر قربانی فر، مهمات و سلاح به ایران فرستاد. این قضیه پنهان ماند تا در نوامبر سال 1986 که یک مجله لبنانی، طی این گزارشی این خبر را فاش کرد. آقای کیمخی که بیشتر او را با جاسوس داستان های ژان لا کار با عنوان جورج اسمایلی مقایسه می کنند، پیچیده ومودب بود و انگلیسی را با گویش بریتانیایی صحبت می کرد در گزارش های خبری به عنوان کسی مطرح شد که از قدرت اقتصادی و تاثیر اسراییل استفاده می کند تا در کشورهای جهان سوم نفوذ سیاسی پیدا کند.وی که در جریان جنگ استقلال اسراییل در سال 1948 به عنوان یک سرباز در جنگ حضور داشت، خود را وقف اسراییل کرده و در کمک به برنامه ترور رهبران فلسطینی در جریان کشتار 11 ورزشکار اسراییلی در المپیک مونیخ، نقش و کمک مستقیم داشت. وی به لاندن جوییش کرونیکل (London Jewish Chronicle) گفته بود:«هدف این نبود که ما انتقام بگیریم بلکه می خواستیم آنها را بترسانیم. خواستیم اگر برگردند تا پشت خود را نگاه کنند، بدانند که ما آنجا هستیم. در نتیجه خیلی راحت فقط سعی کردیم در خیابان و با شلیک گلوله آنها را نکشیم.»وی همچنین در سال های 1970 نقش موثری در برقراری رابطه میان مسیحیان لبنان با اسراییل داشت که زمینه ساز حمله سال 1982 اسراییل به لبنان شد. همان سال هم وی به عنوان رییس نمایندگی هیات اسراییل برای گفت وگوهای پایان دادن به جنگ، انتخاب شد. لئون تی. حذار (Leon T. Hadar) روزنامه نگار سابق اسراییلی که برای موسسه کیتو (Cato) کار تحقیقی انجام می دهد، در سال 1991 و در زندگینامه ای که برای آقای کیمخی نوشته، می گوید:«آقای کیمخی با طراحی اش برای حمله نظامی، اعتبار خود به عنوان یک مسوول اجرایی محتاط را از بین برد. اما این پرونده ایران گیت بود که به طور کامل سابقه یک جاسوس پیچیده و رده بالای اسراییلی را از بین برد.»مک فارلین هم در کتاب خاطراتش که در سال 1994 به چاپ رساند، می گوید کیمخی در سال 1995 پیشنهاد ترور رهبر جمهوری اسلامی آیت الله روح الله خمینی را مطرح کرد تا راه برای روی کارآمدن مهره های معتدل تر در جمهوری اسلامی باز شود. مک فارلین در گفت وگو با برنامه تلویزیونی «شصت دقیقه» گفت که کیمخی گفته بود راهی هست که می توان سمی را به تدریج به او خمینی وارد کرد که به تدریج او را از پا درآورد. البته آقای کیمخی آن را تکذیب کرد و گفت هیچ پیشنهادی در این زمینه نداده است اما مک فارلین در آن زمان گفت پیشنهاد کیمخی، «صریح و واضح» بوده است.آقای کیمخی به دلیل دخالتش در پرونده ایران – کنترا از سوی یک دادگاه آمریکایی دعوت شد تا شهادت دهد اما از هرگونه شهادت در محضر قاضی معاف شد که البته خشم رسانه های آمریکایی را به همراه داشت.وی که در لندن و از خانوده ای صهیونیست سوییسی به دنیا آمده بود و خانواده اش از عالمان دینی یهودی بودند، در سال 1946 و در حالی که 18 سال داشت، به فلسطین مهاجرت کرد. از دانشگاه عبری اورشلیم با درجه دکتری فارغ التحصیل شد. در انستیتو مطالعات آفریقا وآسیای دانشگاه سوربن در پاریس هم تحصیل کرد. وی به همراه برادرش جان، کتابی با عنوان «دو سوی تپه» (Both Sides of the Hill) منتشر کرده که به جزییات موفقیت های نظامی و دیپلماتیک در زمان جنگ اختصاص داشت. وی مدت کوتاهی هم به عنوان خبرنگار برای روزنامه جروزالم پست کار کرد.اویل سال های 1950 بود که به موساد پیوست و آنگونه که روزنامه هاآرتص می گوید، از کسانی بود که طرح و متدهای عملی و اجرایی خود را پرداخته و ارائه کردند. در سال های 1950، یک افسر اطلاعاتی اسراییل به نام آوری ایلاد را که به نیروهای نظامی مصری درباره همکاری یهودیان محلی با دستگاه اطلاعاتی اسراییل اطلاعات داده بود، افشا کرد. در سال های 1960 به عنوان مامور مخفی و در هیات روزنامه نگار در آفریقا بود که زمانی به عنوان کلید امنیت اسراییل از آن یاد می شد.وی در سال 1991 به عنوان «مردی با یک چمدان» معروف شد چرا که هر وقت سرو کله اش در آفریقا پیدا می شود، یک یا دو روز بیشتر نمی ماند و یک هفته پس از رفتنش، یک کودتا یا تغییر رژیم روی می دهد. روزمانه هاآرتص نوشت آقای کیمخی هدایت و برنامه ریزی جاسوسانی را بر عهده داشت که به کشورهای عربی نفوذ می کردند. به گفته این روزنامه آقای کیمخی مسوول امنیت و حافظت از یهودیان سراسر دنیا بود و همچنین بخش تحقیقات موساد را پایه گذاری و تاسیس کرد.آقای کیمخی به عنوان معاون رییس موساد هم رسید اما در سال 1979 بر سر اختلافی که با مافوق خود داشت، موساد را ترک کرد. سپس به مدیرکل وزارت خارجه اسراییل منصوب شد و ای پست را تا سال 1986 در اختیار داشت. سپس به بخش خصوصی رفت. کتابی دیگر هم به نام «آخرین امکان: پس از ناصر، عرفات و صدام حسین» در سال 1992 نوشت. وی این اواخر به عنوان رییس شورای روابط خارجی اسراییل رسید که مسوول بحث و بررسی گفت وگو و مذاکره با فلسطینی ها بود. دو سال پیش هم از امضا کنندگان نامه ای بود که از گفت وگوی اسراییل با حماس، حمایت کرده بود.از او یک همسر و چهار فرزند به جا مانده است.واشنگتن پُست


<!-- / message --><!-- sig -->

[oweiys]

با توجه به مطالعات بنده فکر میکنم که:

1- نقش اسرائیل به آن شکل که همه کاره باشد نبوده است / و در تحویل صلاح حتی یک بار که آرم صهیونیست بر روی صلاحها مشاهده شده صلاحها پس داده شده اند.

2- هشت سال دفاع مقدس را :

الف:نبوغ بچه های طراح و سرداران ب:روحیه شهادت طلبی


و جهاد و رهبری اتحاد بود که به پیروزی کشورمان و به خواری بیگانگان منجرشد.


البته منبع خبر گویا واشنگتن پست هست /این گونه حرکات شاید به طور غیر مستقیم برای کم رنگ دادن کار بچه های جنگ انجام میگیرد و اختلاف سیاسی را (مخصوصا متوجه اشخاصی خاص میکند) که شاید آنها هم تنها نیتشان پیروزی بر باطل بوده است.

(مسئله ساده است / کسی از سیاست مداری خوشش نمیاید - و دیگران از همین طریق به طور غیر مستقیم از همین شکاف استفاده میکنند )

کسانی که همه چیشون رو گذاشتند بچه های جنگ از ما انتظار بیشتری دارند - انتظار ندارند که دستاورد های اونهارو که با خون هزاران شهید و جانباز و مفقود الاثر به عمل آمده , حالا به اسم دیگری نوشته بشه.