ارسال شده: شنبه ۳ تیر ۱۳۸۵, ۳:۱۷ ب.ظ
HO-229 نخستين هواپيماي stealth جهان بود نه نخستين هواپيماي تجسسي جهان
Reza6662 جان در این دوره که تمامی کشورها غربی در فکر پیشرفت بودند در ایران در سال 1318 که آنرا خونبارترین سال پیش از رخنه جنگ دوم جهانی در ایران میدانند رویدادهای ناگواریی افتاد ،که به نقل از[External Link Removed for Guests] در اینجا می آورم تا مقایسه ای بین رفتار خودمان و کشورهای پیشرفته داشته باشیم.
حسن مرسل وند: اين سال را مى توان خونبارترين سال حكومت ديكتاتورى رضا شاهى شناخت.
در اين سال فرخى يزدى مدير روزنامه توفان و نماينده پيشين مجلس كه شاعرى ميهن دوست و آزاديخواه بود، با تزريق آمپول هوا به وسيله پزشك احمدى در زندان قصر كشته شد.
او رفت و اين سرود را از خود برجاى گذاشت: «آن زمان كه بنهادم، سر به راه آزادى / دست خود زجان شستم، از براى آزادى.»
در فاجعه اى ديگر، گروهى از افسران و دانشجويان دانشكده افسرى نيز به رهبرى محسن جهانسوز كه افسرى تحصيلكرده و ميهن دوست بود در خزان اين سال دستگير و به اتهام قيام عليه امنيت كشور راهى زندان شدند. آنان گروهى از فرزندان دلير اين آب و خاك بودند كه هرچند در ارتش نوين رضاشاهى تربيت شده بودند، اما روح آزاديخواهى و ميهن دوستى آنان، اين همه ديكتاتورى و زورگويى را تاب نياورد و جان بر كف نهادند تا به تاريخ ايران نشان دهند كه حتى در آن نظام دست پرورده خودكامگى نيز هستند كسانى كه بى هيچ ترسى در برابر ديكتاتورى نظامى تا دندان مسلح بايستند. محسن جهانسوز در ماه پايانى اين سال دهشتناك به حكم دادگاه نظامى صحرايى به جوخه آتش سپرده شد.
زمستان اين سال نيز غم انگيز بود. در ماه ميانى زمستان، دكتر تقى ارانى ليدر جريان سوسياليستى ايران كه دو سال پيش دستگير و به ۱۰ سال زندان محكوم شده بود، در زندان به بيمارى تيفوس درگذشت. بعدها آشكار شد كه شرايط زيستى وى در زندان قصر به گونه اى طراحى شده بود كه هيچ راهى جز مرگ را پيش پاى او نمى نهاد. سلول تنگ و تاريك و سرد و گرسنگى پياپى، نيروى جسمانى آن جوان پرشور ۳۶ ساله را تحليل برده بود. وى كه تحصيلات خود را در آلمان و در رشته فيزيك و شيمى تا درجه دكترا گذرانده بود،در همانجا با انديشه هاى گوناگون سياسى آشنا شد و پس از بازگشت به ميهن به همراه تنى چند از هم فكرانش، گروه ۵۳ نفر را بنياد نهاد. اين گروه، نشريه اى علمى، سياسى، اقتصادى و اجتماعى به نام «دنيا» را راه اندازى كرد كه در ميان جوانان آن روزگار، هواداران زيادى داشت. دكتر ارانى پس از بازداشت، در زندان نيز به كار سامان دهى و تقويت روحيه مبارزان تازه كار و كم تجربه مشغول بود.
وى بارها و بارها به سلول مجرد رفت و تازيانه خورد، اما همچنان استوار و پابرجا، رودرروى دستگاه سياسى خودكامگى ايستاد. اگر خاطرات تلخ رفتار برخى احزاب كمونيستى در ايران _ به ويژه حزب توده _ را در داورى تاريخى خود، به حساب كاركرد كل جنبش سوسياليستى در ايران ننويسيم، آن گاه براى سوسياليست با فرهنگ و ميهن دوستى همانند دكتر تقى ارانى، ارج بيشترى قائل خواهيم شد و چنانچه از مشروطه به اين سو، جنبش روشنفكرى و آزاديخواهى در ايران را به سه شاخه مذهبى، ملى و سوسياليستى تقسيم كنيم، مدرس را شهيد شاخه مذهبى، مصدق را قربانى جنبش ملى و دكتر ارانى را قهرمان جنبش سوسياليستى خواهيم شناخت و دريغا كه اين خط كشى ها و مرزبندى ها، تنها در جبهه «مردم» و «ملت»، معنا و مفهوم دارد و گرنه براى خودكامگان و دستگاه ديكتاتورى، مدرس و مصدق و ارانى، همه يك پديده هستند: دشمن!
اين سال، نه تنها براى ايرانيان، بلكه براى بسيارى از مردمان جهان نيز سالى شوم و نكبت بار بود. جنگ جهانى دوم، چنگ و دندان نشان مى داد و انسان متمدن قرن بيستم را به آستانه مرگ و نابودى كشانده بود. آدولف هيتلر رهبر حزب نازى آلمان، طى نطقى در پارلمان اين كشور، به بهانه اينكه لهستان به مرزهاى آلمان تجاوز كرده است، دستور حمله برق آسا به لهستان را صادر كرد. لهستان در چشم به هم زدنى، از گلوى ارتش آهنين رايش سوم، پايين رفت. دولت هاى فرانسه و انگليس طى يادداشت شديد اللحنى از آلمان خواستند كه فورى خاك لهستان را ترك كند. هيتلر كه از سال ها پيش در تهيه و تدارك چنين جنگى _ به تلافى شكست آلمان و امپراتورى عثمانى در جنگ جهانى اول _ بود، اعتنايى به اعتراض فرانسه و انگلستان نكرد. در نتيجه انگلستان نيز عليه آلمان وارد جنگ شد و ارتش فرانسه نيز به آلمان يورش برد. از اين سو نيروهاى شوروى نيز وارد خاك لهستان شدند و آن كشور را به تصرف خود درآوردند.
اين البته در آغاز جنگ بود كه آلمان مى كوشيد تا اتحاد جماهير شوروى را به جبهه خود بكشاند، قراردادى هم در اين هنگام ميان آلمان و شوروى به امضا رسيد كه در آن دولت شوروى اجازه ترانزيت كالاهاى آلمانى را از خاك شوروى به آنها مى داد. اما پس از چندى اتحاد جماهير شوروى نيز به جبهه متفقين پيوست. سوسياليسم انقلابى دست در دست كاپيتاليسم گذاشت تا جلو پيشروى روزافزون فاشيسم را بگيرد. چنانچه پيش از اين ديديم، ايرانيان در جنگ جهانى اول، بنابر دلايلى كه پيش از اين برشمرديم، به رغم اعلام بى طرفى، هوادار جبهه آلمانى و امپراتورى عثمانى بودند. به همين دليل نيز پس از پايان جنگ و شكست آلمان و عثمانى، تنها چيزى كه از آن جنگ براى ايرانيان باقى ماند، آسيب ها، زيان ها، كشته ها و بيمارى هاى ناشى از جنگ بود و بس! اكنون در جنگ دوم جهانى نيز دولت ايران، هر چند كه در آغاز جنگ، اعلام بى طرفى نمود، اما آشكارا خواهان پيروزى آلمان ها بود! از ساليانى پيش، رضاشاه كه با دخالت دولت انگلستان بر سر كار آمده و از اين موضوع احساس حقارت مى كرد، بر آن شد كه با نزديك شدن به آلمان _ قدرت بزرگ صنعتى و نظامى در اروپا _ خود را از زير بار منت و امر و نهى گاه و بى گاه انگليسى ها برهاند. تشكيلات پليس ايران را همانند پليس آلمان سازمان دهى كرد. در صنعت و ساخت وسازهاى ناشى از مدرنيسم نوپا، آلمان را شريك اقتصادى خود قرار داد و در بسيارى از امور كشورى و لشكرى، آلمانى ها را دخالت داد. از آن سو، چون هيتلر خود و آلمانى ها را از نژاد آريايى مى دانست، برخى از ايرانيان ساده دل نيز خود را با وى و حزب متبوعش هم نژاد يافتند و به فكر آقايى و سرورى نژاد آريايى بر جهان افتادند!
از شگفتى هاى روزگار بود يا از نادانى و يا از بخت بد ايرانيان كه در تاريخ معاصر و در دو جنگ بزرگ جهانگير، ما طرف بازنده جنگ ها بوديم و اين خود ضربه جبران ناپذيرى براى ما در پايان اين جنگ ها به دنبال داشت!
رضاشاه، شادمان از يورش آلمان به لهستان كه چشم به راه پيشروى و پيروزى فاشيسم در جهان بود، محمود جم _ پدر دامادش _ را از نخست وزيرى برداشت و دكتر احمد متين دفترى تحصيلكرده آلمان و ژرمانوفيل _ هوادار آلمان _ معروف را به جاى او گماشت.
كليه دانشجويان ايرانى مقيم اروپا را به ايران فراخواند و دستور داد تا سنگرها و استحكامات نظامى در مرزهاى شمالى ايران، تقويت شود. بدين ترتيب آتش اين جنگ خانمان سوز گريبانگير ايرانيان نيز شده بود.
در اين سال، به تصويب مجلس، از ايرانيان سرشمارى رسمى به عمل آمد. در اين سرشمارى، جمعيت ايران ۸۶۷/۳۳۸/۱۸ نفر بود كه ۰۸۷/۵۴۰ نفر آن پايتخت نشين بودند.
همچنين سازمان هواپيمايى كل كشور، در اين سال به رياست ابراهيم قوام شيرازى آغاز به كار كرد. باشگاه هواپيمايى كشور نيز كه مديرعامل آن عبدالله ياسايى بود، راه اندازى شد. نخستين گروه خلبانان هواپيمايى كشور نيز در اين سال گواهينامه گرفتند.
از اين گروه ۱۰نفرى، سه نفر زن و هفت نفر ديگر مرد بودند. سيلوى بزرگ تهران با گنجايش ۶۴ هزار تن و كارخانه بلور سازى تهران نيز از اين سال مورد بهره بردارى قرار گرفتند.
عمر مجلس يازدهم شوراى ملى نيز در اين سال به پايان رسيد و در ماه هاى ميانى اين سال، مجلس دوازدهم _ كه ديگر همه نمايندگان آن به طور مستقيم زير نظر شاه انتخاب مى شدند- گشايش يافت.
