مرکز انجمنهای تخصصی

Mr.Amirhessam نوشته شده:با سلام خدمت دوستان خوبم رضا و عبدالمهدی عزیز


دوست خوبم عبدالمهدی عزیز،مطلب قبلی را از روی منبعی نوشته اید؟ امکان درج منبع وجود دارد؟

برای من تناقض گفتار در غرب هنوز یک سوال است،از طرفی سعی در ترساندن مردم و همپیمانان خودشان از برنامه های موشکی و فضایی ایران دارند و از طرف دیگری اصرار دارند که ما صرفا یک کپی کار صرف و در مورد اخر یک خریدار موشک های از کار افتاده هستم!

البته دلایل بسیار وجود دارد که حدودا 5 سالی است که برنامه موشکی ما بطور مستقل پیگیری می شود،برای مثال تولید موشک قیام-1 و یا پرتاب ماهواره به فضا در حالیکه طبق ادعای منابع غربی ما فناوری خودمان را از کره شمالی در اختیار میگیریم!! جالب تر می شود که ما دو پرتاب موفق داشته ایم اما کره شمالی یک پرتاب تا موفق و پاکستان اصلا برنامه ای برای پرتاب تا کنون نداشته است.
اکنون سال هاست که ما در ساخت موتور موشک خودکفا شده ایم به یاد دارم سال 77-78 بود که براحتی میشد موتورهای موشک های شهاب را در محوطه شرکت صها دید،البته به همراه متخصصان کره ای،اما چند سالی می شود که نه دیگر از موتورهای وارداتی خبر هست و نه از کارشناسان موشکی کره شمالی!
البته امیدوارم دوستان لطف داشته باشند و از درج مطلبی که از سوی غربی ها جهت دار بوده و با هدف تخریب نوشته می شوند خودداری کنند. در مورد موتور مرحله دوم سفیر که عکس ان را قرار داده اید همه می دانند تکنولوژی موشکی ما با ریشه ای روسی پدید امده و سر منشا ان هم موشک های اسکاد بود پس چیز عجیبی نیست. اما مقایسه دو تصویری که فقط شیاهت کوچک ظاهری با هم دارند و دلیل قرار دادم ام برای کپی کاری مثل این است بنده تصویری از پیستون یک پیکان را با 206 قرار دهم و بگویم که پژو از ایرانخودرو کپی کرده است(یا تالبوت) چون هر دو پیستون از شکل ظاهری یکسانی بهره می برند و در جزئیات متفاوت هستند.
در این تصویر هم دو قطعه از لحاظ ارتقا،عرض و حتی جنس مشخصا تفاوت دارند و...
در مورد صنایع موشکی مثال هر گردی گردو نیست بخوبی نشان دهنده نیات غربی ها می باشند،اینها هر گردی را گردو میدانند البته برای ما.
انشالله سر فرصت به بحث های فنی قوی تری میپردازیم.

سلام عليكم

با تشكر از دقت و تحليل جنابعالي بايد عرض كنم ، همين امروز يا فردا در يك پست جداگانه البته در همين تايپيك به طور تقريبا كاملي موتورهاي موشك ماهواره بر سفير برايتان تشريح خواهد شد [COLOR=#000000]مطمئنم پاسخ بسياري از سئوالات خود را خواهيد يافت   متوجه خواهيد شد كه چرا به قول جنابعالي ( هر دو قطعه شباهت هاي ظاهري كوچكي با هم دارند ... هر دو قطعه از لحاظ عرض ، ارتفاع و حتي جنس با يكديگر متفاوت هستند )  . لطفا كمي صبر داشته باشيد.  

سلام عليكم

مرحله دوم موشك ماهواره بر سفير ساخت جمهوري اسلامي ايران

  داشتم تا اين بخش را كه به صورت مختصر در مورد موشك ماهواره بر سفير بحث مي كند در تايپيكي جداگانه قرار دهم كه با توجه به برخي مطالب عنوان شده از سوي كاربران عزيز در همين پست ادامه خواهم داد. اما به ياري خدا اگر فرصتي شد قصد دارم تا كل مجموعه سامانه هاي موشكي شهاب ساخت كشورمان را در يك تايپيك به طور مفصل برايتان شرح دهم. فعلا بگذاريد بحث موشكهاي روسي را به پايان برسانم تا بعد.

اعتقاد بر اين است كه ساخت مرحله دوم موشك ماهواره بر سفير جمهوري اسلامي ايران بر اساس فن آوري موشك R-27 روسي صورت گرفته كه ايران آن را از كشور كره شمالي به دست آورده است. در حقيقت ، هر دو موشك R-27 و سفيرشباهت هاي بسياري به يكديگر دارند. شكل ظاهري توربوپمپ و نحوه قرارگيري آن در مخزن سوخت و اتصال دو موتور كمكي كوچك در بيرون از بدنه موتور بسيار به نمونه روسي آن شباهت دارد.  
 [External Link Removed for Guests]

در سمت راست اين تصوير محفظه احتراق مرحله دوم موشك ماهواره بر سيمرغ ( و احتمالا Unha-2 ) كه نسبت به محفظه احتراق مرحله دوم موشك سفير ( سمت چپ ) ، براي توليد رانش بيشتر ، اندازه اي به مراتب بزرگتر دارد را ملاحظه مي كنيد . هر دو نمونه بهينه سازي شده اين محفظه هاي احتراق ، در اصل از موتورهاي كمكي موشك R-27 برگرفته شده اند.  
  شكل ظاهري موتورهاي كمكي موشك R-27 بسيار شبيه به موتور موشك ماهواره بر سفير ايراني است با اين تفاوت كه توان خروجي موتور روسي 30 كيلونيوتن است كه البته براي رانش موشك ماهواره بر سفير كافي نيست .( به همين دليل براي افزايش توان رانش ، ابعاد اين موتورها افزايش يافته است ، تصوير فوق ) . احتمالا كره شمالي موفق به دستيابي به تكنولوژي كامل موشك R-27 شده است. كارائي هر دو موتور روسي 4D10 به طرز قابل توجهي تقويت شده است. در اين راستا توربوپمپ موتورهاي كمكي موشك R-27 و ساير جزئيات نيز بكار گرفته شده اند. همچون موشك R-27 ، اين توربوپمپ در وسط و درون مخزن سوخت قرار گرفته است .
 
 [External Link Removed for Guests] 
 [External Link Removed for Guests]
در اين چند تصوير با اندكي دقت ، شباهت هاي موجود ميان توربوپمپهاي موتورهاي كمكي R-27 ( كه تصوير كامل آن در پائين ترين عكس – و بر روي زمين – ديده مي شود ) با توربو پمپهاي موتور مرحله دوم موشك ماهواره بر سفير ديده مي شود.  
  كره شمالي اين فن آوري را براي استفاده در مرحله دوم موشك جديد خود به نام Unha-1 تغيير داده است. موشك Unha-1 ( با موشك Paektusan / Taepodong-1 اشتباه نشود ) فقط يكبار آن هم با عدم موفقيت آزمايش گرديد اما هم اكنون توسط ايران با موفقيت با نام موشك ماهواره بر سفير مورد استفاده قرار مي گيرد. ( اين دقيقا اشاره به همان نكته جناب امير حسام دارد كه آزمايش موشك ماهواره بر كره شمالي را ناموفق خوانده بود ) . كره شمالي هم اكنون بر روي ساخت موشك Unha-2 تمركز كرده است. موشك Unha-2 به نسبت نمونه قبلي ، از مرحله دوم بزرگتري با حدود 400% ظرفيت سوخت بيشتر برخوردار است اما احتمالا از دو نوع موتور جديد نظير موشك ايراني سيمرغ بهره مي برد.
 
 [External Link Removed for Guests]   اين تصوير ابعاد سه موتور مربوط به موشك هاي Unha-2 (كره شمالي) و موتور موشك هاي ماهواره بر سيمرغ و سفير ساخت ايران با هم مقايسه شده است. همانطور كه ملاحظه مي فرمائيد ، همزمان با افزايش طول و ابعاد بدنه موشك ، به ناچار ابعاد و اندازه موتورها نيز براي ايجاد رانش بيشتر تغيير كرده است.  
 [External Link Removed for Guests]
در اين تصوير قسمت انتهائي مرحله دوم موشك ماهواره بر سفير با موتور 4D10 را مشاهده مي كنيد.  

 [External Link Removed for Guests]   اين تصوير موتور 4D10 مرحله دوم موشك سفير را ملاحظه ميكنيد در حاليكه نازل هاي آن نصب شده است. در گوشه سمت راست همين تصوير هر دو موتور كمكي را بدون نازل مشاهده مي فرمائيد. 

با سلام و تشکر از عبدالمهدی عزیز بابت توضیحاتشون

اما اگر در مورد موتور مرحله اول این موشک هم صحبت کنیم بهتره،تا تفاوت های میان موشک Unha-2 و سیمرغ بیشتر مشخص شود و در کل به صحبت قبلی بنده در مورد یکی بودن برنامه ها اما جدا بودن روش های پیگیری برسیم.

همانطور که گفتم دلیل اصلی شباهت موشک های کره شمالی،ایران و چین و پاکستان به علت استفاده مشترک از تکنولوژی روسی می باشد،البته تکنولوژی کره شمالی بیشتر از چین اقتباس شده است.

          تصویر فوق موتور YF-2 رو مشاهده می کنید.موتور فوق برای اولین بار در موشک بالستیک DF-3A مورد استفاده قرار گرفت و بعد از ان در برنامه فضایی چین و در پرتابگر CZ-1 مورد استفاده قرار گرفته است.بر اورد منابع غربی این است که پرتابگر UNHA-2 از موتور YF-2 استفاده می کند.البته همین منابع با اصرار زیاد بر این نکته که ماهواره بر سیمرغ از چهار موتور نودونگ استفاده می کند.   تصویر زیر را مشاهده کنید در میابید که موتورهای فوق مشخصا بهینه سازی شده اند و سیمرغ از موتور بهینه شده نسبت به ماهواره بر کره ای استفاده می کند:                   ها ماهواره بر UNHA-2 را برگرفته از موشک Taepodong-2 میدانند،پس با این وجود ارتباط ماهواره برهای سیمرغ و UNHA-2 چیست؟   سیمرغ از چهار موتور نودونگ به ضعم خود غربی ها بهره میجوید،چرا خود کره ای ها از چنین فناوری ای استفاده نکرده اند و بجای ان از موتور YF-2 استفاده می کنند.                    تصاویر بالا در سمت راست خودتان قسمت انتهایی موشک CZ-1 (UNHA-1) را مشاهده می کنید و در سمت چپ قست خروجی ماکت پرتابگر سیمرغ!   تصاویر قبلی هم مشاهده کردید که موتور سفیر نسبت به موتور YF-2 دچار تغییراتی شده و از نازل بزرگتری بهره می برد و بطور یقیین تراست بیشتری را ارایه می کند.  =========================================================   نقصی در نوشته ها می بینید به پای کمبود وقت بگذارید.   نتیجه ای که می توان گرفت این است که در حقیقت برنامه فضایی ایران اگر قرار به کپی کاری باشد که نیست از چین الهام گرفته شده است.در حقیقت چین فناوری ماهواره بر CZ-1 را در اختیار ایران و کره شمالی قرار داده و این دو کشور برنامه های ملی را برای ماهواره برهای خود انتخاب کرده اند.دلایل تفاوت موتوری بین ماهواره بر ایران با نمونه چینی و کره شمالی بهینه سازی های داخلی انجام شده روی ان است.   حقیقت می توان گفت کره شمالی برنامه پرتابی مثل ماهواره بر سفیر امید را نداشته و از اول بر روی ماهواره بری شبیه به سیمرغ کار کرده اند که منجر به شکست انها شد.میتوان گفت ایران با کار بر روی موشک مثل سجیل و تبدیل ان به ماهواره بر در حقیقت برنامه تبدیل موتور موشک های نظامی به موتور ماهواره بر را دوباره اموزی کرده است،از همین رو موتور سیمرغ با موتور YF-2 تفاوت زیادی دارد.درو واقع می توان گفت موتور اول سیمرغ باز طراحی شده موتور YF-2 است.   مورد موتور دوم سیمرغ نیز به احتمال بسیار زیادی همین ماجرا صدق می کند.   اخر تصاویر مربوط به سه ماهواره بر سیمرغ،UNHA-2 و CZ-1 :                تشکر و ارادت فراوان/دوست کوچک شما  

سلام عليكم

با تشكر و سپاس فراوان از جناب امير حسام عزيز كه با حضورشان در اين تايپيك به بحث هاي مطرح شده رونق بخشيده اند.
اگر دقت فرموده باشيد در ادامه موضوع بررسي موشكهاي دريائي ساخت روسيه ، با موشك دريائي R-27 روسي آشنا شديم كه در اين راستا، بحث به موتورهاي كمكي 4D10 اين موشك و كاربرد آن در مرحله دوم موشك هاي ايراني ماهواره بر سفير و سيمرغ و نمونه هاي مشابه كره اي آن كشيده شد كه به نظرم به موضوع اين تايپيك ارتباط داشت و اصلا وارد بحث موتورهاي مرحله اول اين موشك ها و مشخصات فني آنها نشدم چرا كه به طور كلي جهت و موضوع تايپيك را تغيير مي داد . به همين دليل فعلا وارد بحث موتورهاي اصلي اين موشكها نخواهم شد و قصد دارم تا به ياري خدا در يك تايپيك جداگانه و با همكاري جنابعالي و ساير دوستان به صورت مفصل به اين موضوع بپردازم . اما فكر مي كنم قبل از انجام اين كار لااقل بايد يكي از اين دو پست موشكهاي دريائي و زمين به زمين روسي را به پايان برسانم تا سرفرصت در اين زمينه هم مطالبي را در اختيار دوستان قرار دهم.

اما در مورد آنكه فرموده بوديد " در حقیقت برنامه فضایی ایران اگر قرار به کپی کاری باشد که نیست از چین الهام گرفته شده است " ، بايد عرض كنم ، من اصلا چنين اعتقادي ندارم و آنچه را كه جنابعالي كپي كاري ميدانيد من " مهندسي معكوس " مي خوانم و اگر هم چنين چيزي از چين الهام گرفته شده باشد در آنصورت نه نام آن كپي كاري است و نه مهندسي معكوس بلكه انتقال دانش فني بوده است. لطفا به همكاريتان با من ادامه دهيد ولي براي بحث در مورد موتورهاي مرحله اول موشك هاي مورد نظر ، فعلا قدري صبر كنيد. پيروز و سربلند باشيد. ارادتمند ، عبدالمهدي

با سلام خدمت دوستان گرامی

دوست خوبم عبدالمهدی عزیز،از اینکه ناخواسته باعث انحراف تاپیک شدم از شما عذر خواهی میکنم

اما در مورد نکته ای که فرمودید بنده نیر دقیقا با شما هم عقیده هستم :

"در حقیقت برنامه فضایی ایران اگر قرار به کپی کاری باشد که نیست از چین الهام گرفته شده است.در حقیقت چین فناوری ماهواره بر CZ-1 را در اختیار ایران و کره شمالی قرار داده است "

با تشکر از شما در ادامه مباحث در خدمت شما هستم

سلام عليكم
  امير حسام ، اين پست و ساير پستهاي من و همه دوستان و كاربران سنترالي جهت اطلاع رساني به همه ايرانيان يا فارسي زبانان در هر كجاي دنيا كه باشند ايجاد شده و بسيار خوشحالم از اينكه مي بينم دوست عزيز و محترمي مثل جنابعالي به اين پستها اهميت مي دهيد و با صرف وقت و قبول زحمت سعي در پربار نمودن مطالب آن داريد. ضمن آنكه پيشاپيش ولادت با سعادت حضرت سيدالشهداء ، حضرت ابوالفضل العباس و امام زين العابدين ( عليهم السلام) را به شماو تمام دوستان و اهالي سنترال كلابز تبريك ميگويم ، از جنابعالي درخواست مي كنم كه دانسته هاي خود را از من دريغ نفرمائيد و همچون گذشته در پستها حضور داشته باشيد تا بتوانيم با كمك هم و ساير دوستان ، قدم كوچكي در راه گسترش فرهنگ اطلاع رساني و ارائه مطالب غني و پربار به تمام علاقمندان برداريم. از خداوند صحت و سلامت براي جنابعالي و خانواده محترمتان آرزومندم. برادر كوچكتان ، عبدالمهدي  

سلام عليكم

موشك P-70 Ametist يا P-20L با كد ناتو SS-N-7 Starbright

 [External Link Removed for Guests] 
موشك P-70 ، با عناوين فوق ، موشكي ضد كشتي ، زير صوت ، برد كوتاه ، سوخت جامد و تك كلاهك جنگي بود كه توسط شوروي سابق طراحي و ساخته شد و بوسيله ناوگان زيردريائي هاي كلاس Charlie-I و Papa آن كشور حمل مي گرديد.

در اوايل دهه 1960 ، نيروي دريائي شوروي مسئوليت درگيري با ناوگان ايالات متحده را كه توان انجام حملاتي به سرزمين شوروي را داشتند بر عهده گرفت. نخستين سري زيردريائي هاي شوروي كه مسئوليت انجام عمليات برضد كشتي هاي آمريكائي را بر عهده دار شدند به تركيبي از اژدرها و موشك هاي كروز SS-N-3 مجهز گرديدند . اما موشك SS-N-3 فقط از روي سطح آب قابل پرتاب بود كه اين امر خود، مشكلاتي را براي زيردريائي ايجاد مي كرد چرا كه شليك موشك حدود 30 دقيقه طول مي كشيد و در اين مدت زيردريائي مي بايست حتما بر روي سطح آب بالا مي آمد و همين امر سبب مي شد تا زيردريائي ها در مقابل حملات دشمن بسيار آسيب پذير شوند. علاوه بر آن ، خود موشك SS-N-3 ناكارآمدي ها و مشكلات ذاتي خود مثل پرواز در ارتفاع بالا ، سرعت پائين و در نتيجه آسيب پذيري در مقابل سامانه هاي پدافند هوائي دشمن را داشت . ضمن آنكه رادار جستجوگر موشك SS-N-3 در مقابل اختلالات و اقدامات فريب دهنده راداري بسيار آسيب پذير بود. اما در مقابل ، موشك SS-N-7 با وجود برد كوتاه تر ، زمان پرواز كمتري به نسبت موشك SS-N-3 داشت و به همين دليل ديگر نيازي به رادار هدايتگر مستقر بر روي زيردريائي جهت دريافت آخرين اطلاعات هدف نداشت و براي زيردريائي امكان يك پرتاب " شليك كن و فراموش كن " را فراهم مي آورد.

موشك SS-N-7 نخستين موشك ضد كشتي روسي بود كه توسط زيردريائي از عمق آب پرتاب مي شد . اين موشك در دهه 1960 ساخته شد و نمونه بهينه سازي شده موشك SS-N-2 “Styx” محسوب مي گرديد مخصوصا آنكه نمونه ويژه اي از SS-N-2C (P-21) قادر به حمل كلاهك هسته اي هم بود. اين موشك در در زيردريائي در آشيانه اي به صورت مورب قرار مي گرفت و در بالاي آن نيز درپوشي خاص نصب شده بود اما با همين شرايط از اعماق آبها قابل پرتاب بود.

موشك SS-N-7 داراي 7 متر طول و 0.55 متر قطر و وزن عملياتي آن نيز 2950 كيلوگرم بود. هدايت موشك در طول مسير به صورت خلبان خودكار و با كمك يك رادار جستجوگر در دماغه موشك صورت مي گرفت . اين موشك 513 كيلوگرم مواد منفجره قوي يا يك كلاهك هسته اي را با خود حمل مي نمود و از يك موتور سوخت جامد نيرو ميگرفت و بردي معادل 60 كيلومتر و سرعتي برابر با 0.95 ماخ داشت. برد نمونه هاي بعدي اين موشك به 80 كيلومتر افزايش يافت. در واقع هدف از ساخت اين موشك ، جايگزيني آن به جاي موشك قديمي SS-N-3 بود كه همانطور كه قبلا گفته شد محدوديت هاي خودش را داشت.

 [External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests] 
موشك SS-N-7 در سال 1959 وارد خدمت نيروي دريائي شوروي گرديد. نمونه هاي بهينه شده آن از سال 1960 تا 1967 عملياتي شدند و به نظر مي رسد حدود 200 فروند از اين نوع موشك به توليد رسيده باشد. در سال 1991 هنوز 100 فروند از آن در خدمت باقي مانده و بر روي زيردريائي هاي هسته اي كلاس Charlie 1 حمل كننده اينگونه موشك هاي كروز مستقر شده بودند. ماموريت تمام اين زيردريائي ها در سال 1995 به پايان رسيد . در دهه 1960 ميلادي ، روسها كار بر روي موشك جديد قابل نصب بر روي زيردريائي را كه حتي امكان پرتاب از زير آب را داشت آغاز كردند . اين موشك همان P-120 Malakhit بود كه پيمان ناتو آن را SS-N-9 'Siren' ناميد و زيردريائي هاي كلاس Charlie نيز آن را حمل مي كردند. به نظر مي رسد موشك P-50 با كد ناتوSS-N-9 “Siren” جايگزين موشك SS-N-7 شده باشد.

اما وجود مشكلات در موتور مافوق صوت موشك P-120 روسها را مجبور به طراحي موشك ديگري به نام P-15M Termit نمود كه پيمان ناتو كد SS-N-2C 'Styx' را تخصيص داد و به عنوان يك وسيله و چاره اي موقت بر روي نخستين سري زيردريائي هاي كلاس Charlie مستقر گرديد و در نهايت اين موشك P-70 Ametist نام گرفت هرچند با نام P-20L هم مشهور است .

 [External Link Removed for Guests] 
موشك P-15M مجهز به حسگري بر روي باند L و يك رادار ارتفاع سنج جديد بود كه هر دو سامانه صرفا براي موشك SS-N-9 'Siren' طراحي شده بودند اما ديگر فضائي براي نصب سامانه انتقال داده ها بر روي اين موشك ( كه كوچك شده موشك 'Styx' بود ) وجود نداشت . به منظور كاهش ابعاد موشك ، بالهاي جمع شونده بكار گرفته شد و اين موشك قابليت پرتاب از ژرفاي حداكثر 30 متري زير آب را داشت. همچنين با توجه به برد كوتاه اين موشك ، ديگر نيازي به بهينه سازي اطلاعات مربوط به هدف در بين مسير پرتاب از طريق يك رادار در زيردريائي وجود نداشت . به همين دليل مي توان اين موشك را به دليل برد كوتاهش ، نمونه بزك شده همان موشك SS-N-3A 'Shaddock' ناميد.

موشك P-70 براي نخستين بار در سوم ژوئن سال 1968 بر روي اولين زيردريائي كلاس Charlie I مستقر گرديد و در مجموع حدود 200 فروند از آن نيز به توليد رسيد. هندوستان از ژانويه 1988 تا 1992 يك زيردريائي كلاس Charlie I را كه نام هندي Chakra را براي آن برگزيده بود از شوروي اجاره كرد تا بتواند در مورد كاربري زيردريائي هاي هسته اي تجربياتي را كسب نمايد. گزارش تائيد نشده اي در دست است كه نشان مي دهد روسيه موشك هاي SS-N-7 را در سالهاي 1988 تا 1991 به هندوستان فروخته كه احتمالا هنوز عملياتي هستند.


مشخصات فني :
كشور سازنده : روسيه ، شوروي
نام دفتر طراحي : ولاديمير چلومي
نام روسي موشك : Ametist P-70 / P-20L
نام پيمان ناتو : SS-N-7 Starbright
طول : 7 متر ( برخي منابع 6.7 متر)
قطر : 0.55 متر
وزن پرتابي : 2950 كيلوگرم (برخي منابع 3375 كيلوگرم )
سرجنگي : 500 الي 513 كيلو گرم مواد منفجره سوختار شديد
يا يك كلاهك هسته اي 200 كيلو تني
برد : 60 كيلومتر (برخي منابع 50 الي 65 كيلومتر)
سامانه هدايت موشك : خلبان خودكار ، رادار آشيانه ياب فعال
وضعيت عملياتي : از رده خارج ( كاركرد فعلي آن نامعلوم )
تاريخ خدمت : 1959 تا 1995

 [External Link Removed for Guests] 

سلام عليكم

موشك R-29 با كد ناتو SS-N-8 SAWFLY


 [External Link Removed for Guests] 
  R-29 يا به قول روسها Vysota ، نخستين موشك درياپايه قاره پيماي شوروي سابق بود. هنگاميكه اين موشك در اواخر دهه 1960 ميلادي به توليد رسيد ، خود را از تمام موشك هاي بالستيك پرتاب شونده از زيردريائي قبل از خود ، متمايز نشان داد. موشك SS-N-8 به عنوان يك سلاح راهبردي براي تامين امنيت شوروي در مقابل حمله احتمالي ايالات متحده طراحي شده بود. اين موشك از سال 1973 در زيردريائي هاي كلاس Delta بكار گرفته شد . برد بلند اين موشك به زيردريائي هاي گشتزني اين امكان را مي داد تا از درياهاي يخ بسته محدوده آبهاي شوروي سابق ، مثل آبهاي نروژ يا درياي بارنتز كه در مناطق نزديك به قطب شمال قرار داشتند آماده به عمليات شوند. برد موثر اين موشك اين مكان را به روسها مي داد تا از محدوده آبهاي خودشان بتوانند هر نقطه اي را در سراسر دنيا هدف قرار دهند و از حمايت ناوگان قدرتمند نيروي دريائي شوروي سابق برخوردار شوند. در نتيجه ديگر نيازي نبود تا زيردريائي هاي شوروي براي دسترسي به اهدافشان از سد سامانه هاي هشدار دهنده سونار بلوك غرب عبور كنند. 
  R-29 ، موشكي است دو مرحله اي اما بدون وجود سطح مقطع بين دو مرحله ، با سوخت مايع قابل نگهداري و با توان حمل يك كلاهك . اين موشك داراي بدنه اي از جنس آلياژ آلومينيوم / منيزيوم و مخازن سوخت يكپارچه شده است. ساختار اصلي مرحله اول موشك و سامانه پيشرانه مرحله دوم در داخل مخازن سوخت تعبيه شده بود كه به اين ترتيب ابعاد بيروني موشك را كاهش مي داد. دماغه موشك نيز درون مخزن سوخت مرحله دوم و در جهت مخالف مسير پرواز جاي گرفته بود. بخش هدايت موشك نيز درون دماغه يعني جائي كه عموما كلاهك جنگي در آن قرار مي گيرد نصب شده بود. سامانه پيشرانه هر دو مرحله موشك شامل يك موتور اصلي و يك محفظه احتراق و دو موتور هدايتگر با محفظه هاي احتراق متحرك بوده است. موشك R-29 نخستين موشك قابل پرتاب از زيردريائي ساخت شوروي بود كه از يك رايانه ديجيتال و يك سامانه جهت ياب خط افق براي افزايش دقت اصابت و نيز تصحيح حركت موشك در طول مسير پرواز استفاده مي نمود . دقت اصابت به هدف با استفاده از همين سامانه جهت ياب خط افق يكي از وجوه تمايز اين موشك با نسل هاي پيشين خود است. زيردريائي هاي حامل نيز اين موشك را از عمق 50 متري آب پرتاب مي كردند. به همين دليل رهگيري موشك قبل از پرتاب تقريبا غيرممكن بود. اين موشك در حال حاضر منسوخ شده و صرفا براي انجام حملات متقابل طراحي شده بود.  
 [External Link Removed for Guests]
از چپ به راست به ترتيب موشك  

  R-29 با 33.3 تن وزن پرتاب ، قادر به حمل 1100 كيلوگرم محموله تا مسافت 7800 كيلومتري ، يعني سه برابر بيش از موشك R-27 بود. به همين دليل شعاع عمل زيردريائي ها بسيار وسيع تر شده بود. به پيش بيني منابع غربي در دهه 1970 ، موشك SS-N-8 قادر به حمل يك كلاهك هسته اي به ظرفيت 0.6 الي 1.5 مگاتن تا مسافت تقريبي 6800 كيلومتر و با شعاع خطاي تقريبي 800 متر بود. به رغم حمل يك كلاهك هسته اي بزرگ ، بر عليه اهداف مستحكم چندان موثر نمي نمود اما براحتي قادر بود تا مراكز عمومي پر جمعيت را به سادگي نابود سازد. موشك R-29 به تجهيزات دفاعي اخلالگر بالستيك مجهز شده بود. اين تجهيزات اخلالگر ، در محفظه هاي استوانه اي جاسازي شده در مخزن سوخت مرحله دوم موشك قرار داشتند و در هنگام جدا شدن دماغه از بدنه اصلي ، رها سازي مي شدند.  
 [External Link Removed for Guests] 
  مقدماتي طراحي توسط دفتر طراحي SKB-385 در سال 1963 آغاز گرديد كه اين دفتر به طور همزمان درگير انجام پروژه هاي ديگر وزارت دفاع شوروي نيز بود. طراحي موشك R-29 و سامانه پرتاب D9 آن در 28 سپتامبر سال 1964 به تصويب رسيد. تست هاي اوليه موشك R-29 و سامانه پرتابگر D-9 توسط ناوگان درياي سياه صورت پذيرفت. اين تست ها ، پرتاب موشك هاي مشقي با اندازه واقعي اما با پيشرانه مرحله اول و سامانه هدايت ساده تر صورت مي گرفت. ساير تستها از مارس سال 1969 تا دسامبر 1971 در ميدان تير مركزي نيروي دريائي در Nenoksa صورت پذيرفت. در مجموع 20 پرتاب از نمونه زميني موشك انجام گرفت. آخرين سري آزمون هاي پرتابي از روي زيردريائي هاي كلاس Delta I صورت گرفت. نخستين پرتاب از زيردريائي در 15 دسامبر 1971 در درياي سفيد انجام گرديد. تست هاي بعدي از آگوست تا نوامبر 1972 انجام شد كه 18 مورد از 19 فقره پرتاب انجام شده با موفقيت همراه بود.

موشك R-29 و لانچر D-9 پرتاب آن ، در 12 مارس سال 1974 با استقرار بر روي 18 فروند زيردريائي كلاس Delta I رسما عملياتي شدند. اين كلاس زيردريائي هاي هسته اي ، قادر بودند تا موشك هاي R-29 را تقريبا در عرض 7 ثانيه و در حالت غوص كامل در اعماق آبها پرتاب نمايند. زمان عادي واكنش براي پرتاب حدود 15 دقيقه بود و اين واكنش در زمان آماده باش كامل به حدود يك دقيقه كاهش مي يافت. زمان مجاز براي نگهداري موشك در حالت آماده باش كامل يكساعت بود. اين موشك حتي قادر بود در زمان پهلو گرفتن زيردريائي در لنگرگاه و از عمق آبهاي همان لنگرگاه پرتاب شود. در بالاترين سطح استفاده ، حدود 220 موشك SS-N-8 بر روي 22 زيردريائي استقرار يافته بودند . امروزه تمام زيردريائي هاي كلاس Delta I به دليل طراحي قديمي از رده خارج شده اند. يكي از آخرين آنها ، زيردريائي K-447 بود كه به عنوان يك زيردريائي آموزشي در ناوگان زيردريائي هاي بالستيك شوروي سابق به كار گرفته مي شد. اين زيردريائي احتمالا 12 فروند موشك SS-N-8 را با خود حمل مي نمود.

 [External Link Removed for Guests]
زيردريائي Delta  
بهينه سازي هاي بعدي انجام شده ، برد موشك را تا 9100 كيلومتر افزايش داد. سامانه جديد پرتاب موشك ، D-9D نام گرفت و در سال 1978 نيز وارد خدمت شد. اين سامانه براي نخستين بار بر روي چهار فروند زيردريائي كلاس Delta II بكار گرفته شد كه قادر به حمل 16 فروند موشك بهينه سازي شده R-29D به جاي نمونه هاي قبلي بودند. اما در نهايت زيردريائي هاي كلاس Delta I نيز به موشك هاي بهينه سازي شده R-29D مجهز گرديدند.

در سال 1996 ، يكبار ديگر يك تست پرتاب ديگر از موشك R-29D صورت گرفت. در سال 2004 ديگر هيچ زيردريائي Delta 1 يا Delta 2 در خدمت باقي نمانده بود . در سال 1994 پيشنهاد شده بود كه زيردريائي هاي Delta 1 بعنوان سكوي پرتاب ماهواره مورد استفاده قرار گيرند اما ديگر چيزي از اين برنامه شنيده نشد. به احتمال قوي تمام موشك هاي باقيمانده نابود شده اند.  

مشخصات فني :
نام روسي موشك : Mod1 ، Mod2 = R-29
نام و كد پيمان ناتو : Mod1 ، Mod2 = Sawfly ، SS-N-8
كد فني طراحي : Mod1 ، Mod2 = RSM - 40 "Vysota"
نام دفتر طراحي : Mod1 ، Mod2 = SKB-385
تاريخ ورود به خدمت : Mod1 = 1974
Mod2 = 1978
سامانه پرتاب : Mod1 = D-9 با 12 موشك
Mod2 = D-9D با 16 موشك
زيردريائي حامل : Mod1 = Delta I
Mod2 = Delta I & Delta II
تعداد كلاهك جنگي : Mod1 = يك عدد
ظرفيت كلاهك ( منابع غربي ) : Mod1 ، Mod2 = 0.6-1.5 MT
توان حمل : Mod1 ، Mod2 = 1.1 تن
طول موشك : Mod1 = 13 متر
قطر موشك : Mod1 = 1.8 متر
وزن پرتاب : Mod1 = 33.3 تن
برد : Mod1 = 7.800 كيلومتر
Mod2 = 9.100 كيلومتر
شعاع خطاء ( منابع روس ) : Mod1 = 1500 متر
Mod2 = 900 متر

شعاع خطاء ( منابع غربي ) : Mod1 = 900 متر
Mod2 = 900 متر

تعداد مراحل موشك : Mod1 = 2 مرحله
سامانه هدايت موشك : Mod1 = رصد خط افق ؟
نوع سوخت : مايع ( براي هر دو مرحله )
روش پرتاب : پرتاب خيس / عمق 50 متري آب


 [External Link Removed for Guests]
زيردريائي Delta  

سلام عليكم

موشك Malakhit P-50/-120 با كد ناتو SS-N-9 Siren

  [External Link Removed for Guests] 
موشك P-50/-120 ، با كد فني 4K85 ، موشكي است سطح به سطح ، كوتاه برد ، قابل پرتاب از كشتي و زيردريائي ، سوخت جامد و تك كلاهك جنگي كه حاصل انجام بهينه سازي هائي ( منجمله طول بيشتر ) بر روي موشك قديمي ترP-20L با كد ناتو SS-N-7 'Starbright' در سال هاي 1963 تا 1974بوده است. نخستين وجه اختلاف ظاهري اين دو موشك ، حذف دو مجري پشتي موشك SS-N-7 و نصب يك ورودي جريان هوا در زير بدنه موشك جديد است . همچنين تجهيزاتي در نزديكي دماغه موشك و در سمت راست آن نصب شده است كه اين خود ناشي از نصب يك سامانه تكميلي جستجوگر مادون قرمز مي باشد . ظاهرا چون پيمان ناتو موشك P-50 را قبل از P-20L مشاهده كرده بود ، در تشخيص اين دو موشك دچار اشتباه شده بود. اما به نظر مي رسد روسها طرح موشك P-50 با كد فني 4K85 را پيشتر آماده كرده بودند .  
  P-50 Malakhit يا به قول پيمان ناتو SS-N-9 Siren ، به عنوان يك موشك ضدكشتي عالمگير براي زيردريائي ها و كشتي هاي جنگي ساخته شد و قصد بر آن بود كه جايگزين موشك بلند پرواز و به همان نسبت كم سرعت P-35 يا SS-N-3 Shaddock كه در مقابل سيستم هاي پدافند هوائي و و نيز اخلالگرهاي راداري بسيار آسيب پذير بود گردد. اما قبل از آنكه پروژه تكميل شود ، خود موشك P-50 ، توسط موشك به مراتب پيشرفته تر P-120 جايگزين شد.  
  P-50/-120 در سال 1972 وارد خدمت ارتش شوروي گرديد و ابتدا بر روي كشتي هاي جنگي نصب شد . اما تست هاي پرتاب آن از زيرآب تا مدتي طولاني ادامه داشت و سر انجام نيز در نوامبر سال 1977 بر روي زيردريائي ها مستقر گرديد. موشك P-50 براي استفاده برعليه كشتي هاي بزرگ طراحي شد و كارائي بهتري نسبت به موشك P-20L داشت و از امكان رديابي هدف در طول مسير پروازي از طريق هواپيما يا بالگرد بهره مي برد. موشك P-50/-120 بر روي ناوهاي سريع كلاس يك و سه نانوچكا Nanuchka نصب شد . در مجموع از سال 1969 تا 1976 تعداد 18 فروند Nanuchka I و سپس 21 فروند Nanuchka III ناو به توليد رسيد كه نمونه اخير هنوز در حال خدمت مي باشد . ناوهاي سبكتر كلاس دو و سه تارانتول Tarantul در پرتابگرهاي شش تائي و ناوچه هاي موشك انداز كلاس سارانچا Sarancha در پرتابگرهاي چهارتائي و نيز زيردريائي هاي كلاس Charlie 2 و Papa به ترتيب با توان حمل 8 و 10 پرتابگر نصب گرديد. بين سال هاي 1973 تا 1980 ، شش فروند زيردريائي كلاس Charlie II ساخته شد و همانطور كه گفته شد ، هر كدام از اين زير دريائي ها قادر به حمل 8 فروند موشك SS-N-9 بودند كه 6 فروند از اين موشك ها داراي كلاهك جنگي معمولي و دو فروند ديگر مجهز به كلاهك هسته اي بودند. تمام اين كلاس زيردريائي نيز مجهزبه سامانه سونار MGK-400 موسوم به Rubikon بودند. اين سامانه در اوايل دهه 1980 با سامانه سونار MGK-500موسوم به Skat كه ازرايانه ديجيتال به مراتب تواناتر و پردازشگر سيگنال پيشرفته تري استفاده مي كرد جايگزين شد.

 [External Link Removed for Guests]
زيردريائي كلاسCharlie 2   
  موشك هاي P-120 ( با قابليت شليك تمام 8 فروند موشك موجود در زيردريائي به صورت متوالي ) توسط يك سامانه كنترل آتش موسوم به Raduga صورت مي گرفت. زيردريائي ها به سامانه ديجيتال Molnia ، ويژه هدايت موشك در طول مسير پرواز ، و سامانه هاي هدفگيري Uspekh و Legenda مجهز شده بودند كه فركانس هاي بسيار كوتاه ارتباطي را فراهم مي ساخت. تمام زيردريائي هاي كلاس Charlie II ، به تازگي از خدمت خارج شده اند اما موشك هاي P-120 هنوز در كشتي هاي سريع السير Nanuchka III مشغول به خدمت هستند.  

  P-120 داراي برد بيشتري نسبت به موشك SS-N-7 Starbright است ( هنگام پرتاب از زيردريائي 70 كيلومتر و هنگام پرتاب از كشتي 110 كيلومتر برد دارد ) . موشك برد كوتاه ويژه زيردريائي علاوه بر زمان پرواز كمتر ، نيازي به دريافت اطلاعات در طول مسير پرواز هم ندارد و به همين دليل رادار هدايتگر بر روي زيردريائي هم حذف شده است كه به نوبه خود امكان " شليك كن و فراموش كن " از اعماق آب را براي زيردريائي فراهم ساخته است. رادار هدايت موشك ( در روي كشتي ) به طور معمول از طريق ارسال امواج در باندهاي مختلف يا رادار دريافت و پردازش اطلاعات مختلف عمل مي كند. بدين معني كه سامانه ارسال امواج ، بر روي موج باندهاي D تا F فعاليت كرده و براي يافتن هدف و رهگيري آن بكار مي رود. اما رادار دريافت و پردازشگر اطلاعات هنگامي به كار برده مي شود كه جزئيات بسيار اندكي از هدف در دسترس باشد. سامانه هدايت موشك P-120 ، يك امتياز مهم نسبت به موشك قبلي ( يعني SS-N-7 Starbright ) دارد و آن : دريافت آخرين اطلاعات از موقعيت هدف ، در مسير پرواز، از پرتابگر اصلي و يا مرجعي ثالث ( هواپيما ، بالگرد و ...) است.

 [External Link Removed for Guests]  
موشك P-120 از يك پيشرانه سوخت جامد نيرو مي گرفت كه سرعتي سريع ( اما مادون صوت) را براي آن فراهم و موشك را تا ارتفاع 40 متري پرواز مي داد. برد موشك بين 70 ( زيردريائي ) تا 110 ( كشتي) كيلومتر بود اما در برخي منابع سرعت آن تا 150 كيلومتر نيز قيد شده است. سامانه هدايت نصب شده بر روي موشك شامل دو حسگر در يك مجموعه بود : يك رادار جستجوگر قديمي اما بهينه سازي شده كه توسط يك جستجوگر مادون قرمز در زير آن حمايت مي شد. اين امر سبب افزايش مقاومت موشك در مقابل اقدامات اخلالگرانه متقابل كشتي هاي هدف مي گرديد. موشك قادر به حمل كلاهك جنگي معمولي با 500 كيلوگرم T.N.T يا كلاهك هسته اي 200 كيلوتني بود.

كارشناسان معتقدند كه 200 فروند موشك SS-N-7 'Starbright و 500 فروند موشك SS-N-9 Siren توليد شده است اما اين توليدات اكنون متوقف شده و همانطور كه قبلا ذكر شد ، نيروي دريائي شوروي سابق كاربر اين موشك بوده است . موشك SS-N-9 Siren اكنون توسط موشك SS-N-22 Sunburn با بردي به مراتب بيشتر جايگزين شده است. گزارشات منتشره در سال 1995 از توليد نمونه هاي بهينه سازي شده موشك P-50/-120 در روسيه با نام Yakhont و با كد ناتو SS-NX-26 حكايت داشت . اما اكنون روشن شده كه Yakhont موشك جديد و مستقلي است و طراحي آن از روي موشك P-500/-700 با كد ناتو SS-N-19 صورت گرفته است.  


مشخصات فني :
نام روسي : P-50, P-120 Malakhit
كد فني / صنعتي : 9K85
كد ناتو : SS-N-9 Siren
طراح و سازنده : دفتر طراحي Chelomey
سامانه هدايتگر : خلبان خودكار ، رادار فعال دماغه موشك و جستجوگر مادون قرمز
تعداد كلاهك جنگي : يك عدد
نوع كلاهك : 500 كيلوگرم مواد منفجره معمولي يا هسته اي 200 كيلوتني
پيشرانه : دو راكت پرتابگر كمكي سوخت جامد ، يك راكت پرواز سوخت جامد
برد : 110 كيلومتر (پرتاب از كشتي) ، 70 كيلومتر (پرتاب از زيردريائي)
سرعت : 0.9 ماخ ( برخي منابع 1.4 ماخ)
طول : 8.84 متر
قطر : 762 ميليمتر
عرض دو سر بال : 2.600 ميليمتر
وزن پرتاب : 3.000 كيلوگرم
آغاز طراحي و تحقيق : 1963
ورود به خدمت : 1972 ( برخي منابع 1969)

 [External Link Removed for Guests] 
 [External Link Removed for Guests]
شماره هشتم[COLOR=#000000] - اردیبهشت ماه 1391  

سلام عليكم

موشك P-500 Bazalt / P-350 با كد ناتو SS-N-12 Sandbox


 [External Link Removed for Guests] 
موشك كروز سطح به سطح P-500 Bazalt با كد فني طراحي 4K80 ، موشكي است ضد كشتي ، مافوق صوت ، ميانبرد (با برد 550 كيلومتر ) ، قابل پرتاب از كشتي و زيردريائي و توان حمل كلاهكي به وزن 1000 كيلوگرم كه توسط شوروي سابق طراحي و ساخته شد و از سوي پيمان ناتو و منابع غربي SS-N-12 Sandbox لقب گرفت .
 
اين موشك نسل دوم موشكهاي ضدكشتي پس از نسل اول يعني سامانه هاي SS-N-3 “Shaddock” و “Sepal” محسوب مي گردد.تا زمانيكه هيچ تصويري از اين موشك در دست نبود ، از طريق منابع اطلاعاتي و بر اساس گزارشات موجود ، تصاويري را طراحي و موشك را از طريق آن معرفي مي كردند. اين موشك بدنه اي استوانه اي شكل دارد كه قسمت جلوي آن با تشكيل يك دماغه نوك تيز باريك مي شود . دو سوم بدنه داراي برآمدگي زير شكمي است و پس از آن بدنه به سمت انتهاي موشك باريك مي شود. همچون SS-N-3 ، موشك SS-N-12 ، 11.7 متر طول و 0.88 متر قطر داشت كه طول دو سر بال آن به 2.6 متر مي رسيد و وزن پرتاب آن بالغ بر 4.800 الي 5.000 كيلوگرم مي گرديد.  
 [External Link Removed for Guests] 
  موشك از طريق يك موتور توربوجت تامين مي گردد كه تقريبا از وسط بدنه موشك ، يك ورودي هوا براي آن تعبيه شده است. پيشرانه موشك از سوخت جامد براي حركت خود استفاده مي كند كه براي موشك در ارتفاع بالا سرعت 2.5 ماخ و در ارتفاع پائين سرعت 0.8 ماخ را فراهم مي سازد. دو بال كوتاه متمايل به عقب نيز طراحي شده كه به نظر مي رسد براي قرار گرفتن موشك در لانچر پرتاب حالت جمع شونده داشته باشند. يك ثباتگر پرواز سه گوش عمودي در قسمت بالاي موشك و در پشت بالها قرار دارد و يك ثباتگر ديگر هم در پائين موشك و در زير دم آن قرار گرفته است. دو بالچه كوتاه مايل به عقب ديگر هم در انتهاي موشك و در جلوي ثباتگر انتهائي موشك قرار گرفته است.  
 [External Link Removed for Guests] 
  فرماندهي يا هدايت موشك در طول مسير از طريق هدايت اينرسيائي (INS) و دريافت اطلاعات بهينه شده از هدف در طول مسير و يك رادار فعال صورت مي گرفت . كلاهك قابل حمل موشك مي تواند شامل 1000 كيلوگرم مواد منفجره سوختار شديد يا كلاهكي هسته اي به ظرفيت 350 كيلوتن باشد اما اكنون گزينه كلاهك هسته اي آن حذف شده است. شعاع خطاي احتمالي موشك بين 300 تا 700 مي باشد . براي هدايت موشك از شيوه هدفيابي ماوراي خط افق (OTH) نيز مي توان استفاده نمود. در اين روش مي بايست از هواپيماهاي توپولف Tupolev Tu-95D ، بالگرد كاموف Kamov Ka-25B و بالگرد كاموف Kamov Ka-27B مجهز به رادارهاي با ديش بزرگ و باندهاي I و J استفاده نمود.

موشك P-350 با كد فني طراحي 4K-77 جانشين موشك P-35 Bazalt است كه كار بر روي پروژه آن در سال 1963 آغاز ولي سرانجام لغو گرديد. اما سرانجام اين موشك P-500 Bazalt با كد فني طراحي 4K-80 بود كه از درون پروژه P-350 Bazalt بيرون آمد و به توليد رسيد. كار ساخت موشك SS-N-12 Sandbox در اواسط دهه 1960 و احتمالا به عنوان بخشي از برنامه پنجساله هشتم (1966-1970) آغاز و ظاهرا در سال 1973 به پايان رسيد. اما توليد اين موشك احتمالا در برنامه پنجساله نهم(1971-1976) به انجام رسيد. حدود 500 فروند موشك توليد گرديد اما خط توليد آن اكنون متوقف شده است.  
 [External Link Removed for Guests] 
  موشك در اصل براي جانشيني موشك قديمي SS-N-3 Shaddock طراحي شده بود و براي نخستين بار در ماه مه سال 1975 بر روي ناوهواپيمابر بهينه سازي شده كلاس Kiev موسوم به آدميرال گورشكف Admiral Gorshkov استقرار يافت. اين موشك بعدها در دهه 1980 بر روي زيردريائي هاي كلاس 'Echo II' و 'Juliet' نصب شد تا جايگزين موشك SS-N-3 گردد. زيردريائي كلاس 'Juliet' ويژه حمل موشكهاي كروز روسي در نظر گرفته شده بود.

هر زيردريائي قادر بود تا 8 فروند موشك را به صورت پياپي شليك و هر كدام را به صورت جداگانه اي هدايت نمايد. در طول پرواز ، موشكها قادر بودند تا فعاليتهاي خود را با يكديگر هماهنگ سازند. بدين معني كه يك فروند از آنها تا ارتفاع 7000 متري اوج ميگرفت و با استفاده از رادار فعال خود به جستجوي اهداف مي پرداخت ، سپس اطلاعات بدست آمده را به ساير موشكها در ارتفاع پائين منتقل مي ساخت. تقريبا نيمي از موشكهاي SS-N-12 براي انهدام ناوهاي هواپيمابر كه در ميان ساير كشتيهاي جنگي قرار داشتند از پيش برنامه ريزي شده بودند. اگر موشك درحال پرواز در ارتفاع بالا سرنگون مي شد ، موشك ديگري به صورت خودكار ارتفاع خود را افزايش مي داد و جاي او را مي گرفت. تمام موشكها مي بايست براي مرحله نهائي حمله به اهدافشان ، به رادار فعال هدايتگر مرتبط بوده باشند.  
 [External Link Removed for Guests]
تصويري ناقص از از يك رزمناو كلاس Slava موسوم به مارشال يوستينف ، كه برجك توپهاي زوجي 130 mm و نيز شش لانچر از مجموع 8 لانچر موشكهاي سطح به سطح SS-N-12 نيز ديده مي شود. يكم ژانويه  

  سال 1983 ، رزمناوهاي كلاس اسلاوا Slava ، به نمونه اي پيشرفته و مجهز به سامانه هدايت بهينه شده ، خلبان خودكار قابل برنامه ريزي براي انجام مانورهائي در طول مسير و موتور تقويت شده موشك SS-N-12 مجهز شدند. متعاقبا موشك P-700 Granat با كد ناتو SSN-19 Shipwreck با موتوري توربوجت و به مراتب موفق تر از موشك SSN-12 Sandbox اما شرايط پرواز تقريبا مشابه طراحي و ساخته شد كه جايگزين تمام موشكهاي مزبور گرديد. تا سال 1991 ، حدود 400 فروند موشك SS-N-12 هنوز در خدمت بودند. در سال 1995 تعداد آنها به حدود 150 فروند كاهش يافت اما پيش بيني شده كه تا سال 2007 حدود 50 موشك هنوز در خدمت بوده باشند.  

 [External Link Removed for Guests] 
مشخصات فني :
كشور سازنده : روسيه ، شوروي
شركت سازنده : دفتر طراحي چلومي
نام روسي : P-500 Bazalt
كد فني طراحي : 4K80
كد كشورهاي غربي و ناتو : SS-N-12 Sandbox
اهداف : ناوهاي هواپيمابر و كشتي ها
طول : 11.70 متر
قطر : 0.88 متر
طول دو سر بال : 2.60 متر
وزن پرتاب : 4.800 الي 5.000 كيلوگرم
برد : 550 كيلومتر
حداكثر سرعت : 2.5 ماخ
شعاع خطاء : 300 الي 700 متر
سامانه هدايت موشك : اينرسيائي ، دريافت اطلاعات در طول پرواز و يك رادار آشيانه ياب فعال يا نيمه فعال
كلاهك جنگي :
كلاهك معمولي با 1.000 كيلوگرم مواد منفجره سوختار شديد
كلاهك هسته اي با ظرفيت 350 كيلوتن
پيشرانه :
دو راكت كمكي براي پرتاب
يك موتور توربوجت سوخت جامد براي پرواز ( سوخت مايع در برخي منابع)
سنوات خدمت : 1973 ( برخي منابع 1975 ) تا 1983




 [External Link Removed for Guests] 

با سلام به تمامی دوستان گرامی بخصوص جناب عبدالمهدی عزیز

وظیفه خود دانستم که از طرف خود و گروه هوافضای سنترال از زحمات و مطالب زیبا و پر ارزش شما تشکر و قدر دانی کنم

موفق و پیروز باشید


اگر سپاس بنده را در پست هایستان نمیبیند بدایند که علت آن پایین بودن شدید سرعت اینترنتم هست

SAMAN نوشته شده:با سلام به تمامی دوستان گرامی بخصوص جناب عبدالمهدی عزیز

وظیفه خود دانستم که از طرف خود و گروه هوافضای سنترال از زحمات و مطالب زیبا و پر ارزش شما تشکر و قدر دانی کنم

موفق و پیروز باشید


اگر سپاس بنده را در پست هایستان نمیبیند بدایند که علت آن پایین بودن شدید سرعت اینترنتم هست

سلام عليكم
جناب SAMAN عزيز و گرامي اجازه دهيد تا قبل از هر چيز و در همين پست حلول ماه مبارك رمضان را به جنابعالي و ساير دوستان و اهالي سنترال تبريك و تهنيت بگويم و از همگي التماس دعا داشته باشم. تمامي آنچه را هم كه ملاحظه مي فرمائيد صرفا هديه اي است تحفه درويش به تمامي دوستان سنترالي و بخشي است از وظيفه اطلاع رساني اينجانب . موفق و پيروز باشيد.