مرکز انجمنهای تخصصی

ديگر شراب هم
جز تا كنار بستر خوابم نمي برد

دل بيمار شد از دست رفيقان ممددي
تا طبيش به سر آريم و دوائي بکنيم

من از لطافت صبح
من از طراوت نور
من از نوازش آن مهربان ، چنان سرمست
كه گاه در همه آفاق مي گشودم بال
كه مست ، بر همه افلاك مي فشاندم دست

تا چند زنم به روي درياها خشت***********بيزار شدم زبت پرستان كنشت(خيام)

تنم به سان غريقي ست در كشاكش موج
نه هيچ راه گريزي به بي كران فضا
نه هيچ ساحل امني در اين افق پيدا
نه هيچ نقطه پاياب و آب مي گذرد.

دارم از لطف ازل جنت فردوس طمع
گرچه درباني ميخانه فراوان کردم

من بسته‌ام لب طمع، اما نگار من

دارد دهان بوسه فريبي که آه ازو!

صائب تبريزي

و گر کمين بگشايد غمي ز گوشه ي دل
حريم درگه پير مغان پناهت بس

سايه‌اش گرچه پناه خلق بود

در نورديد آفتابش زود زود

مولوي

دست از طلب ندارم تا کام من برآيد
يا تن رسد بجانان يا جان ز تن برآيد

دوش مي آمد و رخساره برافروخته بود ... تا كجا باز دل غمزده اي سوخته بود
رسم عاشق كشي و شيوه شهرآشوبي ... جامه اي بود كه بر قامت او دوخته بود.

ديگه نمي خوام تاوان عشقو پس بدم
ديگه نمي خوام به مثل تو نفس بدم

تا بوده صبر و تحمل مال من
تا بوده هي هي و دعوا مال تو

هرچي بود دلواپسي هاش مال من
هرچي موند شرمندگي هاش مال تو
(خودم)