مرکز انجمنهای تخصصی

مرا هم جان تويي هم زندگاني
گر آخر کس نمي داند تو داني

یک دم به سر آسای ای آشفته دل
که فردا آتشین دی داری ز پیش


دی( مقصود زمستان است)

شکفتي همچو گل در بازوانم
درخشيدي چو مي در جام جانم
به بال نغمه آن چشم وحشي
کشاندي تا بهشت جاودانم

ما آزمــوده ايم دريـــن شهر بخت خويش
بيرون کشيد بايد ازين ورطه رخت خويش

شکرانه کز عشق مستم ، ميخانه را مي پرستم
آموخت درس الستم ، استاد دانشور من

نتوان دل شاد را بغم فرسودن ... وقت خوش خود بسنگ محنت سودن
کس غيب چه داند که چه خواهد بودن ... مي بايد و معشوق و به کام آسودن

ای که رفتنت نه امروز بود

کاش نمی آمد صبح و امروزت بود!



در غم از دست دادن فرزند دلبند دایی ام , در شب نحس یلدا در اثر سانحه رانندگی

دلم تنگ است
دلم مي سوزد از باغي که مي سوزد
نه ديداري
نه بيداري
نه دستي از سر ياري
مرا آشفته مي دارد چنين آشفته بازاري .

يا علي گفتيم و عشق آغاز شد .

دوران جهان بي مي و ساقي هيچ است
بي زمزمه ي ساز عراقي هيچ است.

ترکيب طبايع چو به کام تو دمي است رو شاد بزي اگر چه بر تو ستمي است
با اهل خرد باش که اصل تن تو گردي و نسيمي و غباري و دمي است.