مرکز انجمنهای تخصصی

با من صنما دل يک دله کن
گر سر ننهم آنگه گله کن

اسي جان فکر کنم بايد با ن شروع ميکردي.

غم اگربه کوه گويم , بگريزد و بريزد
که دگر بدين گراني , نتوان کشيد باري

ياد باد آنکه رخت شمع طرب مي افروخت
وين دل سوخته پروانه ناپروا بود

دستم نداد قوت رفتن به پيش يار
چندي بپاي رفتم و چندي به سر شدم

سلام دوستان

قوانين در پست اول ويرايش شده است لطفا دوستان آن را مطالعه كنند.

renger عزيز, همانطور كه در قوانين مي خوانيد اگر كاربري پست اشتباه ارسال كرد شما با آخرين پست درست شعر خود را ارسال كنيد پست اشتباه در اولين فرصت پاك خواهد شد. دوست خوبمان اسي اشتباه نكرده اند ايشان با mohayer, در يك زمان پست ارسال كرده بودند. كه شما بايستي با انتهاي اولين شعر، شعر خود را مطرح مي كرديد.

با تشكر

من بي مي ناب زيستن نتوانم
بي باده كشيد بار تن نتوانم

خيام

ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش*******بيرون كشيد بايد از اين ورطه رخت خويش(حافظ)

شبانگاهان چو مخمورشبانه*****گرفتم باده با چنگ و چغانه
نگار مي فروشم عشوه اي داد***که ايمن گشتم از مکر زمانه

هر دم از اين باغ بري ميرسد
تازه تر از تازه تري ميرسد

در همه دير مغان نيست چو من شيدايي
خرقه جايي گرو باده و دفتر جايي

حافظ

يارم چو الست بدست گيرد****بازار بتان شکست گيرد

دردم از يار است و درمان نيز هم
دل فداي او شد و جان نيز هم

من عشق حماسه آفرين مي خواهم
منصورم و شور آتشين مي خواهم .