مرکز انجمنهای تخصصی

مران ز خود مرا که بیمار گشته ام

به لحظه ی بیکسی بیا و دوایم باش

شد کوچه به کوچه جستجو عاشق او
شد با شب و گريه روبرو عاشق او
پايان حکايتم شنيدن دارد
من عاشق او بودم و او عاشق او ...

وعده قتلم به فردا آن پری پیکر دهد

باز می ترسم که فردا وعده ی دیگر دهد

دوست دارم که کست دوست ندارد جز من
حیف باشد که تو در خاطر اغیار آیی

يكچند به كودكي به استاد شديم
يكچند ز استادي خود شاد شديم

من مست و تو ديوانه مارا که برد خانه****صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پيمانه

همچو صبحم يکنفس با قيست بي ديدار تو
چهره بنما دلبرا تا جان بر افشانم چو شمع

عنان ربود ز من توسن طرب، ساقي
مگر زبون شود اين بدلگام، باده بيار

فخر الدين عراقي

روان گوشه گيران را جبينش طرفه گلزاريست
که بر طرف سمن زارش همي گردد چمان ابرو

واستان اين جان عاريت زمن **** تا كه برگيرم از اين عالم دمن "خودم"

نخست از فكر خويشم در تـحـيـر
چه چيز است آنكه گويندش تفكر

(شيخ محمود شبستري)

رنج محرومی ما از دل آسوده ماست

گمرهی زاده ی اندیشه ی فرسوده ی ماست