مرکز انجمنهای تخصصی

ماموریت نیرو دریایی امریکا تامین بازدارندگی استراتژیکی – کنترل دریاها و ابراهها – حضور دریایی و قدرتنمایی است و بهترین راه پشتیبانی از این ماموریتها به کارگیری ناوهای هواپیمابر می باشد . امریکا هر قدر هم که پایگاههای هوایی در کشورهای دوست خود در اختیار داشته باشد این امکان وجود دارد که اشوبها و انقلابهای پیش بینی نشده امکان بهره گیری از انها را به دست ندهد .

کاهش بودجه های دفاعی در سالهای اخیر نیز بسیاری از پایگاه های خارجی امریکا را به تعطیلی کشانده است . جالب است بدانیم که در جریان جنگ یوم کیپورمیان اعراب واسراییل در اکتبر سال 1972 متحدان اروپایی امریکا به هواپیماهای ترابری این کشور اجازه نمی دادند تا از پایگاه های هوایی مستقر در خاک انها استفاده کنند زیرا از این احتمال بیم داشتند که اعراب تحویل نفت به انها را متوقف سازند . نیاز به ناوهای هواپیمابر و در نتیجه لزوم حمایت از انها در چنین شرایطی روشن است . در مورد توانایی های f-14 در نقش دفاع هوایی از ناوگان پیشتر به اندازه کافی گفته ایم ودر اینجا تاکتیکهای حفاظت پیرامونی نیرو دریایی امریکا را به طور گذرا مرور خواهیم کرد .

هواپیماهای رهگیر f-14 ماموریت دفاع هوایی از ناوگان را همچون f-4 در جریان جنگ ویتنام به 2 روش انجام می دهد : بارکپ و فورس کپ ( فورکپ ) .

بارکپ مخفف معادل انگلیسی عبارت گشت هوایی رزمی پیرامونی می باشد و شامل گشت زنی یک زوج تامکت در مسافت زیاد ( به طور معمول 280 کیلومتر ) از ناو هواپیمابر مادر با پشتیبانی هواپیمای هشدار دهنده زود هنگام e-2c هاوک آی در فاصله 88 کیلومتری ناو هواپیمابر می باشد .

این گونه ماموریتها به طور معمول قرار گرفتن جنگنده ها را به عنوان حائل بین تهدید و نیروی ضربتی ناو هواپیمابر دربر میگیرد . تامکت با محموله 4 موشک فینیکس – دو اسپارو – دو سایدوایندور و 675 گلوله 20 میلی متری و دو مخزن خارجی سوخت می تواند برای حدود 2 ساعت در شعاع پیش گفته و ارتفاع حدود 25000 پا ( 7620 متر ) به گشت زنی بپردازد فورس کپ نیز شبیه بارکپ است ولی به طور معمول نزدیکتر به ناو هواپیمابر و تحت نظارت مستقیم آن اجرا می گردد .

در نقش برتری هوایی f-14 ماموریتهای میگ کپ و تارکپ را بر عهده دارد . تارکپ عبارت است از همراهی و حفاظت از گروه هواپیماهای ضربتی در حال ورود به منطقه هدف حین بمباران و خروج از منطقه هدف .

این نقش گاهی " اسکورت جنگنده " نیز نامیده می شود . میگ کپ نیز همان گونه که از نامش پیداست یعنی به دنبال میگ گشتن . تنها وظیفه ای که f-14 در این نقش دارد جستجو برای هرگونه هواپیمای دشمن ( یا میگ به عنوان شاخص جنگنده های متخاصم ! ) در حال پرواز و سرنگون کردن ان است . " در حال پرواز " به این دلیل که مقررات درگیری در بیشتر مدت جنگ ویتنام حمله هواپیماهای امریکایی را به پایگاههای هوایی و میگهای روی زمین ویتنام شمالی ممنوع کرده بود .

یکی دیگر از ماموریتهای هوا به هوای تامکت رهگیری مستقیم از عرشه ناو ( dli ) می باشد که عبارتست از دو فروند f-14 کاملا مسلح با خدمه اماده در کابین و مخازن انباشته از سوخت روی کاتاپولت عرشه ناو که برای پرواز فوری اماده می باشد .

برد و حجم زیاد پوشش رادار f-14 در مقایسه با f-4 به تامکت امکان می دهد تا در نقشهای گوناگون پیش گفته اطلاعات بیشتری را برای ناوگان فراهم نموده و بر اگاهی انها از موقعیت بیفزاید. تاریخ نشان داده که جنگهای هوایی نزدیک که در ارتفاع بالا و سرعتهای فراصوت زیاد شروع می شوند سرانجام به ارتفاع های پایین و سرعتهای بین 0.7 تا 1.2 ماخ و حتی کمتر کشانده می شوند و این بالهای متحرک f-14 است که در این شرایط امتیاز بزرگی برای ان محسوب می گردد . البته تعداد کم تامکتها فشار کاری زیادی ر ابر انها وارد می اورد . در مناطق بالقوه خطرناک هر ناو هواپیمابر چند گشت هوایی رزمی هر یک شامل دو جنگنده در یک مسیر 0 یا 8 شکل را به نواحی ( یا به اصطلاح ایستگاههای ) معینی اعزام می دارد که پس از پایان مدت گشت زنی دو به دو جای خود را به گروه بعدی داده و به ناو مادر باز می گردند تا سپس مدتی را نیز روی عرشه به حالت اماده بگذارنند .

هر ناو هواپیمابر به یک اسکادران 12 فروندی تامکت مجهز می باشد و در هر لحظه 4 فروند در حال گشت زنی 4 فروند به عنوان خلاص کننده اماده روی عرشه و 4 فروند نی ز در حال تعمیر و نگهداری می باشند . به تدریج جنگنده های f/a-18 هورنت در نقش هوا به هوا جای f-14 را در ماموریتهای اسکورت گروههای ضربتی و بارکپ گرفتند و تامکتها بیشتر گشتهای رزمی دفاعی را انجام می دهد .

ماموریت یک دسته پروازی f-14 تامکت با مرحله مهم توجیه پیش از پرواز شروع می شود که حدود یک ساعت ادامه می یابد و عواملی همچون شرایط جوی – روشهای کارهای اضطراری – مشخصات ایستگاه گشت زنی – رمز خطاب رادیویی و بسامدهای مخبراتی – توضیحات عملیاتی ماموریت و مقررات در گیری را در بر می گیرد . پس از پایان جلسه توجیه خدمه به سمت هواپیماهای خود به راه می افتند و بازرسیهای پیش از پرواز اناه را با دقت هر چه تمام تر انجام می دهند تا اطمینان یابند که هیچ گونه نقضی بدیهی ( همچون نشتی ) وجود ندارد و تمام سطوح هدایت به درستی و ازاد حرکت می کنند و سرانجام اینکه تمام فشارها و دماها درون محدوده های مجاز و عادی قرار دارند . تجهیزات خودازمای ( bite ) تامکت در این مرحله کمک بزرگی برای کشف و رفع نقضهای الکترونیکی به شمار می روند .

وظایف هر یک از دو خدمه f-14 به دقت مشخص شده است . خلبان فرمانده است و مخابرات هوا به هوب به عهده اوست یگانه مسوول جنگ افزارهای کوتاه برد ( توپ والکن و سایدو ایندور ) می باشد و در گزینش و مدیریت جنگ افزارهای دور بردتر ( اسپارو و فینینکس ) حق اعمال نظر دارد . ریو یا افسر رهگیری راداری یگانه مسوول رادار – خط انتقال داده و سیستم کنترل جنگ افزار می باشد و بنابراین در برابر خود به نمایشگرهای وضعیت تاکتیکی مجهز است . این وظیفه باعث می شود تا ریو بهتر از خلبان بتواند در مورد تاکتیکهای اولیه رهگیری و درگیری تصمیم گیری نماید هر چند که نظر خلبان به عنوان فرمانده همواره بر توصیه های ریو ارجهیت دارد . کامپیوتر سیستم جنگ افزار وظیفه اولویت بندی هدفها و توصیه شلیک موشک را بر عهده دارد ولی ریو می تواند بر پایه برداشت خود از وضعیت تاکتیکی در حال تکوین به نفع نظر خود توصیه کامپیوتر را نادیده بگیرد . ریو همچنین مسوول ناوبری و مدیریت سیستم اقدامات متقابل الکترونیکی می باشد .
خلبان و ریو تا جای ممکن با یکدیگر می مانند و این رابطه کاری نزدیک برای ایجاد روحیه همکاری – کار گروهی و اگاهی از توانایی های دیگری در شرایط مختلف تاکتیکی – به ویژه نبردهای نزدیک هوایی – اهمیت زیادی دارد . به گونه ای که ریو در چنین وضعیتی به عنوا نجفت چشمان دوم خلبان عمل می کند . وی با بهره گیری از مهارتها و میدان دید عالی به سمت عقب – خلبان را – که حواس خود را روی وضعیت رو به روی هواپیما معطوف کرده از وضعیت پهلوها و عقب هواپیما به طور کامل اگاه نگاه می دارد . البته گفتنی است که خلبان از 3 اینه عقب نیز بهره مند می باشد .
پس از تکمیل بازرسی خارجی خدمه بوسیله نردبان جمع شونده ویژه ای در سمت چپ وارد کابین می شوند و پس از جای گرفتن روی صندلی های پرتاب شونده تسمه های انها را می بندند . خلبان و ریو سپس تمامی اتصالات الکتریکی و نیو ماتیکی خود را به سیستمهای هواپیما انجام داده و پینهای ایمنی ای را که برداشتن انها منجر به مسلح شدن صندلی های پرتاب شونده می گردد می بندند . موتورها روشن می شوند نردبان جمع می گردد و کاناپی کشیده کابین امده در وضعیت بسته قفل می شود .

خلبان اکنون هواپیما را به سوی کاتاپولت واگذار شده روی عرشه ناوهواپیمابر تاکسی می کند و پس از رسیدن به موقعیت تعیین شده یک دیوار تیغه ای هیدرولیکی در پشت ان بالا می اید تا گازهای داغ خروجی موتورها را به سمت بالا منحرف سازد . بدون این دیوار محدوده خطر پشت خروجی های موتور تا حدود 150 متر تقریبا تا انتهای عرشه پروازی امتداد می یابد .
پس از قرار گرفتن در موقعیت خلبان بازوی چرخ دماغه را به میزان 36 سانتی متر جمع می کند و به اصطلاح تامکت را به تعظیم وا می دارد سپس میله پرتاب ( launch bar ) متصل به ارابه فرود دماغه را پایین می دهد . این میله به ماسوره کاتاپولت چفت می شود . در اخر پس از تکمیل تمامی بازرسیهای داخلی و خارجی خلبان دور موتورهای هواپیما را اول در وضعیت نظامی کامل full militar power ) ) قرار می دهد و سپس مرحله به مرحله تا مرحله پنجم پس سوز بالا می برد . پس از اینکه خلبان و افسر مسوول کاتاپولت علایم امادگی را با یکدیگر رد و بدل نمودند کاتاپولت شلیک می شود و هواپیمای سنگین را ظرف فقط 2.5 ثانیه تا سرعت 278 کیلومتر در ساعت شتاب می دهد . همچنان که تامکت کاتاپولت را ترک می کند بازوی تلسکوپی چرخ دماغه به طور خودکار باز می شود و بر زاویه حمله بال می افزاید و هواپیما تقریبا بدون دخالت خلبان به پرواز در می اید . به مجرد انکه هواپیما از لبه عرشه پروازی عبور می کند خلبان یک گردش سعودی تند به سمت چپ انجام داده و ارابه های فرود را می بندد . فقط چند لحظه بعد توان به میزان عادی پرواز افقی برگردانده می شود و اوج گیری به ارتفاع انتقالی با سرعت حدود 547 کیلومتر در ساعت ادامه می دهد . پس از رسیدن به ارتفاع انتقالی تامکت با سرعت حدود 0.7 ماخ به سوی منطقه تعیین گشت زنی خود به پرواز در می اید . این سرعت به منظور صرفه جویی در زمان و سوخت تعیین شده است .

بد نیست بدانیم که در جریان یک dli برای اوج گیری تا ارتفاع عملیاتی حالت پس سوز کامل حفظ می گردد و طی همین مرحله سمت درست رهگیری در پیش گرفته می شود . مرحله انتقالی نیز با سرعت 1.5 ماخ پیموده می شود تا رهگیری مهاجمان هر چه دورتر از ناو هواپیمابر انجام بگیرد . این شرایط به میزان زیادی از شعاع عمل f-14 می کاهد زیرا مصرف سوخت در حالت پس سوز بسیار زیاد است . بنابراین در جریان یک رهگیری مستقیم معمول بوده که یک هواپیمای سوخت رسان ka-6d اینترودر ( در پی بازنشسته شدن اینترودر از خدمت نیرو دریایی این وظیفه اکنون به هواپیمای ks-3 وایکینگ واگذار شده است ) .{{ این مقاله مربط به دهه 90 است . }} درست پس از دو تامکت به پرواز دراید تا سوخت لازم برای بازگشت تامکتها را به ناو فراهم نماید .

در جریان یک گشت هوایی رزمی 2 تامکت ( شماره 1 و 2 یا لیدر و وینگ من ) تا جای ممکن در مصرف سوخت صرفه جویی می کنند . اگر هشدار حضور حضور رخنه کنندگان یا مهاجمان احتمالی از یک پست هوابرد e-2c بوسیله خط انتقال داده به کابین تامکت ارسال شده باشد جنگنده ها بی درنگ پس سوزهای خود را تا حالت کامل روشن کرده و تا بیشترین سرعت شتاب می گیرند . انها در این حین بالها را نیز تا 68 درجه می بندند و شروع به کاوش منطقه با رادارهای خود می نمایند . بیشترین شتابگیری و سرعت در چنین شرایطی با وجود به مصرف رساندن نامطلوب میزان زیادی از ذخیره سوخت به دو دلیل اجباری مطلوب می باشد : منطقه رهگیری را تا جای ممکن از ناو هواپیمابر دور می سازد و همچنین بیشترین انرژی جنبشی را هنگام شلیک موشک به ان می بخشد . این امتیاز سرعت و برد بیشتری را به موشک بخشیده و توانایی های مانوردهی بیشتری را نیز در پایان پرواز ان فراهم می اورد . در نتیجه زمان پرواز موشک کاهش یافته و همچنین احتمال انهدام هدف تا حد زیادی افزایش می یابد .

ارتباط داده ای با هاوک آی :

در حالی که سنجشگرها ، تجهیزات محاسبه گر و تجهیزات پیشرفته F-14 امکان اجرای کاملا مستقل عملیات را فراهم می اورند ، تامکت همچنین به گونه ای طراحی شده تا بتواند بیشترین بهره را نیز از امتیازهای عملیاتی چند جانبه ببرد . در نتیجه تامکتهای نیروی دریایی امریکا به سیستم انتقال داده مجهز می باشند که امکان دریافت مستقیم و همزمان اطلاعات را از رادارهای تجسسی دوربرد کشتیها یا سنجشگرهای هوابردی چون هوایمای هشداردهنده زود هنگام گرومن E-2C هاوک آی و هواپیمای جنگ الکترونیکی EA-6B پراولر فراهم می اورد . روش ارتباط داده ای با این سنجشگرهای دوربرد به گونه ای طراحی شده تا خدمه تامکت از هشدار زود هنگام کافی و مناسب برای رهگیری هدفها در خارج از برد شلیک موشکهای کروز ضد کشتی انها برخوردار گردند . چنین حالتی ایده آل است ، زیرا تعداد هدفها را به همان هواپیمای دشمن – که بزرگ بوده و کشف و انهدام انها نسبت به موشکهای کروز اسانتر است – محدود می سازد . اگر نیروی دشمن موفق به شلیک موشکهای ضد کشتی خود بشود ، انها ( موشکها ) بی درنگ به هدفهای اصلی مبدل شده و با وجود اینکه نمی توانند مانورهای احترازی اجرا کنند ، دشواری های رهگیری انها به دلیل تعداد زیاد و ابعاد کوچک انان بیشتر است .

افسر رهگیری راداری همچنین می تواند به طور دستی کنترل واحد را در حالت شناسایی هدف در اختیار بگیرد ، و سمت توجه عدسیها را با یک دسته هدایت تغییر دهد . تصویر TCS را می توان در صفحه رادار مشاهده کرد .


شرکت نورث روپ تحویل 36 سیستم TCS را در چارچوب یک قرارداد 12.5 میلیون دلاری در اواخر سال 1983 اغاز کرد . این تعداد به 133 سیستم افزایش یافت .


برخی تا انجا به TCS اعتبار می بخشند و توان وضوح انرا در چنان حدی می دانند که به خدمه F-14 امکان می دهد تا حتی جنگ افزارهای در حال حمل بوسیله یک هواپیمای دشمن را نیز شناسایی کند ( ماجرای رهگیری میگ های لیبیایی بر فراز خلیج سیدرا را در سال 1989 به خاطر می اورید ؟) ، که در این صورت ارزش تاکتیکی بسیاری وجود دارد . با وجود این در یک روز مه الود ، شرایط طبیعی اعمال می شود . از سری 65 تولیدی F-14A به بعد ، نصب موتورهای TF-30-PW-412A روی این هواپیما اغاز گردید . اصلاحات شامل بخش ثابت استاندارد بال ( wing glove ) با لبه خارجی کوتاه شده نیز از هواپیمای شماره 158978( اولین هواپیمای سری 70 ) روی طرح اعمال گردیدند . در هواپیماهای اولیه نیز دمهای سگ ابی مانند ، با برداشتن صفحه های برقگیر ، کوتاه شدند و شکل ساده تر و مشابهی یافتند . از اخرین هواپیمای سری 85 ، رادیوی UHF جدید AN/ARC-159 جای AN/ARC-51A را گرفت ، در حالی که از سنجش هواپیمای سری 90 ، یک لوله کوچک سنجش زاویه حمله به نوک مخروط دماغه افزوده شد .


کارایی کلی هواپیما در زاویه های حمله زیاد همچنین از طریق تعبیه فلپهای خودکار مانور بهبود بخشیده شد . این هواپیماها ، پیشگام تغییراتی در گروه نشان دهنده نمایشگر عمودی و تعبیه اتش خاموش کنها و اتش خفه کنهای بهبود یافته بودند . در جریان ساخت سری 95 ( هواپیمای شماره 160396 ) نیز موتور بهبود یافته TF90-PW-414 بر طبق برنامه طرح ریزی شده اولیه ، روی تامکت نصب گردید . این موتور روی هواپیماهای پیشتر تولید شده نیز نصب گردید و شرایط تعمیر و نگهداری و اطمینان پذیری را افزایش داد . این موتورها به تیغه های فن از نو طراحی شده و یک " پوسته در خود نگه دارنده " به دور کل بخش توربین ( به منظور جلوگیری از بیرون زدن تیغه جدا شده توربین در صورت بروز حادثه ) مجهز می باشند . از سری 100 ، یک مجموعه کلاچ لغزشی و رابط اتصال دهنده به سیستم فلپ /اسلپ افزوده شد ، در سیستم سوخت رسانی هواپیما تغییراتی داده شد ، تغییراتی برای بهبود اطمینان پذیری AWG-9 اعمال گردید و برای پیش گیری از خوردگی سازه ای اصلاحاتی صورت گرفت . همچنین از اخرین هواپیمای سری 110، انتنهای سیستم AN/ALQ-126 ، به دم سگ ابی مانند هواپیما و زیر بخشهای ثابت بال افزوده شد . اولین نصب تولیدی سیستم TCS نیز روی شماره 161597 ( اولین هواپیمای سری 125 ) انجام گرفت .


در سال 1988 نیروی دریایی امریکا یک برنامه بلند پروازانه را برای تجهیز تمامی هواپیماهای F-14 ، F/A-18C/D ، T-45 خود به صندلی پرتاب شونده مشترک برای خدمه هوایی نیروی دریایی SJU-17A/V ساخت مارتین بیکر به اجرا در اورد . هدف از اجرای چنین برنامه ای ، اول افزودن هرچه بیشتر بر نقاط اشتراک هواپیماهای موجود نیرو دریایی و از سوی دیگر کارایی بیشتر صندلی صفر – صفر جدید ، از جمله سرعت نجات افزونتر ، در سرعتهای 700 نات ( 500 کیلومتر در ساعت ) در پرواز مستقیم و 600 نات در هر وضعیتی می باشد . در صندلی جدید ، دستگیره پوشاننده اختیاری صورت خدمه بیرون پریدن ( به صورت حلقه های راه راه زرد – سیاه تکیه گاه سر ) موجود در نوع پیشین ، حذف شده است . به هر حال به دلیل توقف ناگهانی تولید تامکت در فوریه سال 1991 ، نیروی دریایی نصب صندلی پرتاب شونده جدید را روی F-14 ، بجز انواع تازه – ساز و تغییر یافته F-14D متوقف کرد .



یک فروند F-14A برای منظورهای ازمایشی به JF-14A تغییر یافت . 4 فروند F-14A نیز به عنوان نمونه های اولیه F-14D تبدیل شدند و 18 فروند F-14A بوسیله گرومن و ندپ نورفولک به استاندارد F-14D و 32 فروند دیگر به استاندارد F-14A+/F-14B تبدیل شدند ، ولی برنامه تغییر 400 فروند F-14A به استاندارد D پس از بحثهای فراوان در کنگره لغو گردید . از سوی دیگر ، نصب نرم افزارنوار 115 بی یا 116 روی تمامی هواپیماهای F-14A مشغول به خدمت از مه 1991 ، توانایی تهاجمی زمینی کاملی را به این هواپیما بخشیده و انتصاب لقب بامکت را به ان در پی داشته است .


یک پیشنهاد دیگر نیز برای بهینه سازی تامکت ارائه شده که F-14MMCAP ( پیشتر F-14++ ) برای برنامه سیستمهای الکترونیک پروازی چند ماموریتی نام گرفته و قرار است تا روی تمامی جنگنده های F-14A موجود اجرا گردد . این برنامه عبارت است از افزودن یک سیستم گیرنده هشدار راداری AN/ALR-67 ، امکان نصب یک پخش کننده چف بال ( Bol ) ، نصب یک نمایشگر اطلاعات تاکتیکی قابل برنامه ریزی در کابین عقب ، بهسازی کامپیوتر ماموریت 5400 انالوگ با توانایی های دیجیتال برگرفته شده از سیستم AN/AYK-14 متعلق به F-14D و افزودن دو جا به جا کننده داده ( databus ) استاندارد نظامی 1553B . در ژانویه سال 1995 از اولین نمونه تولیدی دربرگیرنده این اصلاحات پرده برداری گردید . نیروی دریایی همچنین در نظر دارد تا در صورت ادامه خدمت جنگنده های F-14A – احتمالی ضعیف – انها را از سال 200 به هاد متعلق به F-14D ، کابین سازگار با عینکهای دید در شب ، فریب دهنده کششی AN/ALE-50 و یک GPS یکپارچه شده با دیگر سیستم ها مجهز سازد .

رادار جدید :
به منظور کاستن از اسیب پذیری های روز افزون f-14a نسبت به اخلال های الکترونیکی جنگنده f-14d به رادار ترکیبی جدید و چند حالته an/apg-71 ساخت هیوز مجهز شده است که در واقع نوع بسیار بهبود یافته awg-9 می باشد و در ابتدا an/awg-9 block 5 نامیده می شد. بخش فرستنده و گیرنده رادار apg-71 در واقع یک نوع دیجیتال awg-9 می باشد . ولی تقریبا روی هر بخش از سیستم قدیمی دوباره کار شده است . رادار apg-71 امتیازهای برد زیاد و ردگیری همزمان با چند هدف متعلق به سیستم کنترل جنگ افزار f-14a را با ویژگی هایی چون حالت های کشف و ردگیری بهبود یافته هدف تدابیر ضد متقابل الکترونیکی بهتر از جمله هاله های جانبی کوچکتر و شناسایی هدف در فامد و تفکیک حمله درهم امیخته است .

به منظور کنترل هزینه های رادار جدید ضمن حفظ اجزای منتخبی از سیستم پیشین متعلق به دهه 1960 اجزای دیجیتال پیشرفته تنها به بخشهایی افزوده شده اند که برای براوردن مشخصات کارایی و اطمینان پذیری مورد نظر ضروری داده شده است .

بجز برخی بهسازی های مقطعی انجام گرفته ( در خدمت نیرو دریایی امریکا ) روی نرم افزار کامپیوتری awg-9 که چند حالت کارکرد جدید نمایشگرهای اطلاعات و توانایی های eccm بهبود یافته ای را به رادار افزوده اند سیستم کنترل جنگ افزار f-14a در اصل نسبت به نوع به خدمت گرفته شده در اواسط دهه 1970 تغییری نکرده است .

با وجود این مقامات شرکت هیوز ادعا می کنند که awg-9 همچنان نیرومندترین فرستنده راداری ( با توان خروجی 10.2 کیلووات ) را در میان جنگنده های غربی ( و حتی به عقیده برخی در سرتاسر جهان ) دارد که می تواند طعمه های خود را از مسافت فراتر از 213 کیلومتری کشف کند و در حالی که همچنان حجم بزرگی از اسمان را در راستای یک پیش – کرانه ( front ) 213 کیلومتری می کاود همزمان 24 هدف جداگانه را ردگیری نماید . بنابراین فرستنده رادار – منبع توان الکتریکی – و نمایشگر اطلاعات تاکتیکی awg-9 کابین عقب در سیستم جدید apg-71 حفظ گردید . توان خروجی رادار بسیار دوربرد apg-71 بر 5 کیلووات بالغ می گردد . برای مقایسه توان خروجی رادار apg-65 جنگنده f/a-18 حدود 2.8 کیلووات است .

رادار جدید شامل یک انتن با هاله جانبی پایین و توانایی هایی چون کنترل دیجیتال کاوش – ردگیری تک پالسی – چابکی بسامد و پردازش بهبود یافته سیگنال می باشد . اطمینان پذیری این رادار نسبت به awg-9 دو برابر شده و بردهای کشف و ردگیری تا 40% افزایش یافته است . در یک وضعیت ایده آل رادار apg-71 می تواند هدفها را از مسافت 740 کیلومتری ردگیری نماید . ولی طراحی انتن f-14 این برد را به 370 کیلومتر محدود کرده است . البته بهره گیری از خط انتقال دهنده داده بین دو یا تعداد بیشتری f-14d به انها امکان می دهد تا سیستم را در بیشترین برد خود به کار گیرند. جنگنده f-14d می تواند به خاطر برد بیشتر رادار و توان تمیز دادن بهتر هدفهای راداری خود موشک فینیکس را از مسافت بیش از 161 کیلومتری ( تا حدود 201 کیلومتری ) هدف شلیک نماید .

ریز پردازنده دیجیتال سیستم apg-71 به ان امکان می دهد که 6 برابر سرعتر از awg-9 داده ها را پردازش کرده و با بهره گیری از اطلاعات حاصل از رادارها هدفها را به نسبت تهدیدی که بوجود می اورند اولویت بندی نمایند . این اولویت بندی با مقایسه مقادیری چون نزدیکی به f-14 سرعت نزدیک شدن و تحلیل تهدید انجام می گیرد . گفته می شود که f-14d می تواند نسبت به f-14a در محیط بسیار الوده تر به ecm فعالیت کند .

دیگر امتیازهای apg-71 نسبت به سلف خود عبارتند از :
• 1- کارایی بهتر بر فراز زمین . یکی از موارد پیش بینی شده در بهسازی اخیر f-14d اضافه کردن بسامد تکرار پالس متوسط به دیگر حالتهای کارکرد رادار است که باز هم بر کارایی " نگاه به پایین " ان می افزاید ( ردگیری بهتر هدفهای پایین پرواز به ویژه در مناطق کوهستانی ) . رادار همچنین می تواند از مناطق زمینی و دریایی به دقت نقشه برداری سطحی نماید .
• 2- پوشش گسترش یافته جستجوی سرعت که به رادار امکان می دهد تا هدفها را در محدوده سرعتی بسیار گسترده تری – از بسیار اهسته تا بسیار سریع چه در حال نزدیک شدن یا دور شدن – به گونه ای مطلوب تر کشف نماید . این جنبه به میزان زیادی از بار کاری خدمه می کاهد .
• 3- محدوده بزرگتر درگیر شدن با هدف که به رادار امکان می دهد تا هدفها را در خارج از ظرفیت حجمی ( volume ) کاوش انتن رهگیری کرده و سپس در حالی که همچنان به کاویدن محدوده تجسس ادامه می دهد با هدف درگیر شود و روی ان قفل نماید .
• 4- یک حالت جدید بازشناسی یا شناسایی غیر فعال هدف در برد فامد که به خدمه امکان می دهد تا هدفها را پیش از اینکه با چشم دیده شوند شناسایی نماید .
• 5- یک حالت تفکیک حمله با استفاده از روشهای داپلر با وضوح زیاد و به منظور شناسایی هدفها در بردهای بیشتر و تعیین تعداد هواپیماهایی که در یک گروه نزدیک به یکدیگر پرواز می کنند . این اولین بار است که یک جنگنده نیرو دریایی امریکا از چنین توانایی برخوردار می گردد .
• 6- تدابیر متقابل الکترونیکی و جنبه های کنترل پس – زمینه قابل برنامه ریزی که می توان انها را نسبت به تهدیدها و محیط های گوناگون منطبق نمود .
• 7- ردگیری زاویه ای تک پالسی برای پیش بینی موقعیت اینده یک هدف تکی در حین مانورهای بسیار سریع و مکانیابی دقیق هدف در داخل پرتو رادار .

چنین جنبه های پیشرفته ای با استفاده از اجزای جدیدی در سیستم انتن – پردازشگرهای پیشرفته سیگنال وداده – یک اماده کننده سیگنال انالوگ – یک ادغام کننده بسامد دیجیتال و یک گیرنده بهبود یافته رادار به دست امده اند .

انتن apg-71 ترکیبی از سیستم قدیمی محوری awg-9 و یک انتن جدید مرکب است که در عین تولید هاله های جنبی بسیار کوچک توانایی کار کردن تک پالسی را نیز بر امکانات رادار می افزاید . همچنین یک مجموعه الکترونیکی دیجیتال بر انعطاف پذیری کاوش انتن افزوده و برخی محدودیتهای هندسی الگوهای مجزای کاوش کاوش awg-9 را از میان می برد . سیستم قدیمی تر نمی تواند همیشه دو هدفی را که از نظر عمودی فاصله زیادی از یکدیگر دارند کشف نماید زیرا الگوهای کاوش دو و چهار خطی ان ثابت می باشند .

پرتو انتن مرکب برای هر خط یک منطقه را با زاویه بلندای مشخصی می کاود انگاه یک زاویه از پیش تعیین شده را به پایین کاویده و پیش از تکرار سمت دیگری را می کاود . کنترل کاوش دیجیتالی جدید الگوی ثابت کاوش دیجیتالی جدید الگوی ثابت کاوش را متوقف ساخته و به ردگیری یک هدف ادامه می دهد – حتی اگر هدف خارج از الگوی عادی باشد – وسپس به طور خودکار به حالت کاوش باز می گردد .

این بهبود کارایی به طور موثری بر محدوده کاوش و ردگیری رادار می افزاید و توانایی خدمه را در اداره همزمان درگیری با هدفهای واقع در ارتفاع های بالا و پایین بهبود می بخشد .

رادار apg-71 به یک پردازشگر سیگنال قابل برنامه ریزی ( psp ) دیجیتال مشترک با رادار apg-70 جنگنده f-15e مجهز است که می تواند 3.2 میلیون عملیات کامپیوتری را در هر ثانیه اجرا نماید یعنی 6 برابر awg-9 . این سیستم همچون apg-70 از انتنهایی با پنجره زمانی سود می برد که امکان تحلیل سیگنالهای رسیده را در زمانی بسیار کوتاه فراهم می کند تا جایی که می توان امواج ضربه ای خاص جلوی کمپرسور موتور هدف را تشخیص داد . این یکی از چندین نشانه مورد استفاده apg-71 در شناسایی یک هدف می باشد . تحلیل مفصلتر امواج بازگشتی همچنین به تفکیک تک تک هدفها از میان مجموعه ای از علایم کمک می کند .

تمامی حالتها و توانایی های اصلی رادار awg-9 در apg-71 نیز حفظ شده است و سیستم جدید شلیک و هدایت 6 موشک aim-54c فینیکس یا 6 موشک aim-120a امرام را در حالت ردگیری حین کاوش پشتیبانی می کند . بر این تواناییها حالتهای جدیدی نیز افزوده شده است همچون روشهای پیشرفته پردازش سیگنال برای اموری چون در حاشیه قرار دادن پس – زمینه با استفاده از صافی برد و صافی سرعت تصفیه دیجیتال داپلر و پردازش eccm بهبود یافته . علاوه بر حالتهای موجود در awg-9 رادار apg-71 امکانات زیر را نیز فراهم می کند :
• 1- قفل کردن سریع دستی ( mrl ) .
• 2- قفل کردن خودکار برای خلبان ( pal ).
• 3- مسافت یابی از نزدیک در حین جستجو ( hrws ) .
• 4- تفکیک حمله ( ra ) .
• 5- نقشه برداری سطحی ( gm ) .
• 6- مسافت یابی هوا به سطح ( agr ) .

همان گونه که پیشتر اشاره شد توان پردازش در دسترس بیشتر امکان پوشش دهی همزمان بیشتر هدفهایی را که به سوی تامکت پرواز می کنند ( closing ) و هدفهایی که از ان دور می شوند ( opening ) را فراهم می کنند . حالتهای اضافه اجازه می دهند تا هدف از مسافت فامد شناسایی شود مرحله تفکیکی حمله با استفاده از روشهای داپلر با وضوح زیاد پیش بینی موقعیت اینده یک هدف تکی در حین مانورهای سریع با استفاده از ردگیری زاویه ای تک پالسی – نقشه برداری سطحی – نظارت بهتر روی یک منطقه خاص – حتی در حالی که رادار در حالت ردگیری حین کاوش کارکرده و فضای متفاوتی را پوشش می دهد و افزایش گوناگونی الگوهای کاوش با استفاده از کنترل دیجیتال کاوش انجام می گیرد .

جدیدترین عنصر رادار f-14d ادغام کننده دیجیتالی بسامد که اوسیلاتور ( نواسانگر ) اصلی رادار ( rmo ) نیز نامیده می شود است که از طیف بسیار گسترده بسامد توانایی پرش سریع بسامد و امکانات عالی مقابله با ecm برخوردار می باشد .

L O C K H E E D نوشته شده:سلام

دوستان به نظرتون بالهای متغییر تامکت واقعا به درد بخور بودن

تا اونجا که می تونم اگه تامکت از بال ثابت استفاده می کرد هم وزنش پایین تر می اومد هم هزینه نگهداری

در واقع می خوام بدونم این بال های متغییر آیا واقعا به درد می خوردن؟ یا اینکه با وجو تکنولوژی بالا بیشتر دست و پا گیر و درده سر ساز بودن

مثلا در سوپر هورنت یا بقیه جنگنده های اصلی امریکا دیگه خبری از بال متغیر نشد

سلام دوست گرامی
بله بالهای متغیر تامکت واقعا به درد می خورند ،

1- زیرا این گونه بالها به هواپیما اجازه می دهند تا هر چه سریعتر از باند فرودگاه بلند شوند .

2- در حمله به اهداف زمینی اگر سرعتشان را کم کنند ، در واقع بالها باز شده و خلبان بهتر می تواند هدف را بزند . اگرچه در سایر جنگنده ها هم همین طور هست .

3- در موقع فرار با استفاده از بالهای بسته با سرعت بیشتری می تونه فرار کنه ، چون پسای کمتری داره ، سرعتش زیاد هست .

4- شدت گردش F-14 هنوزه که هنوزه از شدت گردش F-22 و F18 بیشتر هست .

5- مناسب برای فرود و برخاست در ناوهای هواپیمابر .

با تشکر

در تکمیل فرمایش Thundertomcat باید بگم که با بالهای باز مدت زمان گشت زنی اضافه میگردد

سلام و درود بر همگی دوستان
با تشکر از دوستانی که اطلاعات جامع و خوبی در این مورد به همگی دادند.
چند وقت پیش که اتفاقی مطلبی رو نگاه میکردم پروژه ای دیدم که در اون از اف14 به عنوان بمب افکن استفاده کردند.در واقع tomcat رو تبدیل به bobmcat کردند.یاد f-14 BOMBCATافتادم.که البته قبل تر از اون اطلاعاتی کمی هم در این زمینه داشتم.مثلا این که شروع این پروژه در زمان جنگ با رژیم بعث بود که البته ادامه نداشت و یک یا دو بار استفاده شد.و اینکه f-14با 4 تا بمب سریMKلود میشد که در زیر شکمش قرار میگرفت.که البته از تعداد8 بمب هم یاد میشد ولی من ندیدم و فک نمیکنم درست باشه چون معمولا بمب های سری ام کا بیش از 4 تا بار گذاری نمیکنند..و کلا برای پشتیبانی نزدیک به کار گرفته میشد.100 البته اف14 ویژگی رهگیر بودنش خیلی بیشتره اما فک میکنم استفاده از f-14به عنوان جنگنده چند منظوره ایده بدی نباشه.

samen70 نوشته شده:سلام و درود بر همگی دوستان
با تشکر از دوستانی که اطلاعات جامع و خوبی در این مورد به همگی دادند.
چند وقت پیش که اتفاقی مطلبی رو نگاه میکردم پروژه ای دیدم که در اون از اف14 به عنوان بمب افکن استفاده کردند.در واقع tomcat رو تبدیل به bobmcat کردند.یاد f-14 BOMBCATافتادم.که البته قبل تر از اون اطلاعاتی کمی هم در این زمینه داشتم.مثلا این که شروع این پروژه در زمان جنگ با رژیم بعث بود که البته ادامه نداشت و یک یا دو بار استفاده شد.و اینکه f-14با 4 تا بمب سریMKلود میشد که در زیر شکمش قرار میگرفت.که البته از تعداد8 بمب هم یاد میشد ولی من ندیدم و فک نمیکنم درست باشه چون معمولا بمب های سری ام کا بیش از 4 تا بار گذاری نمیکنند..و کلا برای پشتیبانی نزدیک به کار گرفته میشد.100 البته اف14 ویژگی رهگیر بودنش خیلی بیشتره اما فک میکنم استفاده از f-14به عنوان جنگنده چند منظوره ایده بدی نباشه.

سری MK داریم تا سری MK
MK-82 که 500 پاوند است و
MK-84 که 2000 پاوند است
اف-14 ها می توانند 4 تا MK-84 ببرند و از این نظر درست فرمودید ولی اف-14 فکر کنم اقلا 14 تا MK-82 می تواند ببرد:
[External Link Removed for Guests]

هر چیزی را بهر کاری ساختند اف 14 جنگنده برتری هوایی است تبدبل آن به بمب افکن هیچ سودی ندارد

 با سلام

azarakhsh45 نوشته شده:هر چیزی را بهر کاری ساختند اف 14 جنگنده برتری هوایی است تبدبل آن به بمب افکن هیچ سودی ندارد

هدف از طراحی و تولید F-14 تامکت، دست یافتن به یک جنگنده-رهگیر دوربرد دریاپایه برای دفاع از ناوگروه های هواپیمابر در برابر حملات بمب افکن های دوربرد شوروی (سابق) و موشک های محمول آنها توسط سیستم جنگ افزاری AWG-9/AIM-54 بود!

کسب و حفظ برتری هوایی (Air superiority) هرگز در حیطه وظایف تعریف شده برای تیم طراحی/تولید تامکت نبوده است!

موفق باشید
 

درستهMK-84 بوده.
 (بمب MK-82 یک بمب 500 پوندی تغییر یافته است با BSU-49/B مونتاژ شده است که میتواند از ارتفاع بالا رها شود.Ballute نوعی آیربگ است که در عقب بمب نصب میشود تا در یک سرعت بالا رد ارتفاع پایین قابلیت تحویل بمب را به ارامی بر روی هدف مهیا کند تا اجازه دهد هواپیمای جنگنده پرتاب کننده ان از معرکه دور شود. Ballute از یک پارچه نایلونی متخلخل با مقاومت بالا ساخته میشود .و وزن این بمب هم 225 کیلو گرمه.  در این بمب ها تقریبا 45% وزنشان قابل انفجار است.)واما MK-84که 2000پاوندی میباشد وزن 900 کیلوگرم داره و قدرت تخریب اون به مراتب بیشتر از نمونه قبلی خود میباشد.
و قدرت تخریب هولناک آن:
 
 

و اما عکس های مستندی که از آن پروژه میباشد. 


عملکرد بمب

 با سلام

samen70 نوشته شده:...
پروژه ای دیدم که در اون از اف14 به عنوان بمب افکن استفاده کردند.در واقع tomcat رو تبدیل به bobmcat کردند.
...

azarakhsh45 نوشته شده:هر چیزی را بهر کاری ساختند اف 14 جنگنده برتری هوایی است تبدبل آن به بمب افکن هیچ سودی ندارد

جنگنده تامکت از همان ابتدا دارای امکان حمل و پرتاب مهمات غیر هدایت شونده هوا به سطح استاندارد نیروی دریایی ایالات متحده بود و به همین منظور سیم کشی های لازم روی تمام انواع تولیدی (از جمله انواع تحویلی به ایران) انجام گردیده بود.

تعریف پروژه "بامکت" در واقع امکان تسلیح تامکت با "مهمات هدایت شونده هوا به زمین" و ایجاد توانایی انجام عملیات هوا به سطح "مستقل 24 ساعته (شب و روز)" در تامکت بود.
توانایی مستقل در یافتن هدف و انهدام آن توسط تسلیحات هدایت دقیق (بمب های هدایت لیزری) با انطباق غلاف نشانه-گذار لیزری "LANTIRN" حاصل شد.
برنامه "بامکت" با توجه به شروع روند بازنشستگی جنگنده های تهاجم زمینی دوربرد A-6E محمول ناوگروه ها و برد کم جنگنده های F/A-18C و همچنین طولانی شدن روند ورود به خدمت جنگنده دوربردتر F/A-18E به سرعت اجرایی شد.


برگی از کتابچه سرویس-نگهداری تامکت، چاپ سال 1974، نوع و تعداد مهمات محمول قابل بارگذاری


[External Link Removed for Guests]


نکته جالب تر حضور گونه F موشک اسپارو در بین تسلیحات تامکت هست در سال 1974، موشکی که به دلایلی نا مشخص از بسته سفارشی تامکت های ما جا افتاد (؟!!!)

kayvan6079 نوشته شده:...
موشک اسپارو-اف از ژانویه 1976 (دی ماه 1354) - تقریبا همزمان با فینیکس - آماده تحویل به مشتریان ایگل بود، به لحاظ زمانی تامکت و ایگل هیچ تفاوتی برای سفارش توسط ایران [یا اسراییل] نداشتند.


...

گربه های ايرانی


موفق باشید 

نمایشگر اطلاعات تاکتیکی (TID) کابین افسر رهگیری راداری (RIO) جنگنده-رهگیر F-14A


[External Link Removed for Guests]