مرکز انجمنهای تخصصی

سلام عليكم


موشك RPK-3 Metel / RPK-4 Musson/ RPK-5 Restrub با كد ناتو SS-N-14 Silex

  موشكي Metel با نام روسي Метель به معناي " كولاك برف " موشكي است چند منظوره ، برد كوتاه ، ساحل به دريا و كشتي به دريا ، ضد زيردريائي و ضد كشتي ، سوخت جامد ، تك كلاهك كه در اصل به خانواده موشكهاي ضدزيردريائي اطلاق مي گردد اما گونه هاي نهائي آن قابليت ضد كشتي هم داشتند. پيمان ناتو براي اين خانواده كد SS-N-14 Silex را برگزيد . اين موشك بر روي رزمناو ها و ساير كشتي هاي جنگي قابل نصب بود. هنگاميكه اين موشك در اواخر دهه 1960 ميلادي معرفي گرديد ، هدف از ساخت آن ، چندان مشخص نبود.  
 [External Link Removed for Guests] 
  موشك مجهز به يك اژدر ضد زيردريائي در قسمت پائيني بدنه خود است كه به سرعت از بالا بر روي محلي كه گمان مي رود زيردريائي دشمن در آنجا باشد رها مي گردد. سپس خود اژدر در زير آب اقدام به جستجو و انهدام زيردريائي مي كند. اين سامانه موشكي از سال 1968 در خدمت نيروهاي مسلح شوروي بوده است اما توليد آن چندان به طول نيانجاميد و توسط موشك SS-N-15 'Starfish جايگزين گرديد.

در اوايل دهه 1960 شوروي سابق راكت اندازهاي ضدزيردريائي RBU-6000 و RBU-1000 را معرفي نمود كه اصولا عملكردي مشابه با سامانه پرتاب بمب هاي ضد زيردريائي انگليسي Hedgehog ، كه در زمان جنگ جهاني دوم مورد استفاده قرار گرفت داشت و راكتهاي كوچك قابل انفجار در عمق آب را تا مسافت 5800 متري پرتاب مي نمود. اما در اين حال كشتي هنوز هم در برد اژدرهاي زيردريائي مهاجم قرار داشت و راكتهاي پرتاب شده از دقت كمتري به نسبت اژدرهاي آشيانه ياب برخوردار بودند. در سال 1963 نيروي دريائي ايالات متحده سامانه موشكي ASROC كه موشكي با قابليت تخمين موقعيت زيردريائي هدف بود و اژدري را براي انهدام آن به درون آب پرتاب مي نمود معرفي كرد. موشك روسي SS-N-14 در واقع پاسخي به اين سيستم بود.

كل سامانه شامل يك موشك ، يك لانچر پرتاب و سامانه هدايت موشك موسوم به Drakon ( يك سامانه كنترل آتش بهينه شده Musson كه توسط ناتو 'Eye Ball كد گرفت ) است كه اساسا همان رادار رهگيري و هدايت موشك SA-N-3 ميباشد.  
 [External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests] 
  موشك موسوم به 85RU داراي طراحي استوانه اي شكل و باريك است با دماغه اي نوك تيز ، بالهائي كوچك و دم دلتائي شكل . بال ها احتمالا درون لانچر جمع مي شوند. در زير بدنه موشك يك سيلندر باريك با سطوح آئروديناميك در انتهاي آن قرار دارد كه اين سيلندر كل محموله موشك را شامل مي شود. در قسمت بالائي بدنه ، بيشتر بخش جلوئي موشك تا بالها را موتور سوخت جامد و جستجوگر مادون قرمز تشكيل مي دهد. بخش انتهائي موشك را سامانه خلبان خودكار و ارتفاع سنج راديوئي تشكيل مي دهد. دو راكت پرتاب كمكي سوخت جامد در پائين و دو طرف بخش حمل شونده موشك قرار گرفته اند. در دماغه موشك 185 كيلوگرم مواد منفجره قرار گرفته در حاليكه يك اژدرسبك با 950 كيلوگرم وزن و 40 سانتيمتر قطر به همراه يك چتر ( ويژه پرتاب و سقوط در آب) و تجهيزات جدا شدن آن از موشك قرار دارند. اين اژدر UMGT-1 نام دارد ( كد ناتو E40-79 ) و محركه آن الكتريكي است.  
 [External Link Removed for Guests]
دو راكت پرتاب كمكي موشك در تصوير ديده مي شوند.  
  موشك بر اساس طرح موشك ضد كشتي P-120 Malakhit با كد ناتو SS-N-9 'Siren' ساخته شد و به همين دليل پيمان ناتو در ابتدا نام SS-N-10 را براي آن برگزيد و آن را موشكي ميانبرد فرض نمود. خود موشك بر اساس سامانه هدايت راديوئي كنترل مي شد و از يك موتور راكتي سوخت جامد نيرو مي گرفت. نمونه ابتدائي موشك در ارتفاع پائين و با سرعتي زيرصوت پرواز مي كرد و همانند موشك SS-N-2C Styx به نظر مي آمد كه به يك اژدر يا خرج انفجاري هسته اي در زير بدنه اصلي مجهز شده باشد. نمونه هاي بعدي آن اژدر كوچكتري را با خود حمل مي كردند اما با يك كلاهك 185 كيلوگرمي قادر به حمله به كشتي ها نيز بودند . اين نمونه در كنار نمونه هاي ضدزيردريائي بكار گرفته شدند. در نمونه موشك هاي ضدزيردريائي ، موشك تا حدود 400 متر ارتفاع مي گرفت و هنگاميكه بر روي نقطه تقريبي استقرار زيردريائي دشمن قرار مي گرفت ، موشك با يك فرمان اژدر يا خرج انفجاري عمقي را رها مي كرد . در نمونه موشكهاي ضد كشتي ، موشك در ارتفاع كمتري ، يعني حدود 15 متر پرواز مي نمود.

بعدها ، منابع اطلاعاتي غربي متوجه شدند كه اين موشك ، گونه ضد كشتي هم دارد. برداشت هاي متفاوتي هم از چگونگي عملكرد آن وجود داشت. رايج ترين ايده آن بود كه نمونه ضد كشتي اين موشك هنگامي قادر به شليك دقيق به يك كشتي ديگر است كه در آن محدوده يك زيردريائي هم وجود داشته باشد و اژدر براي آن پرتاب شود . سپس از طريق امواج سونار دريافتي از اژدر ، موشك قادر به پيداكردن كشتي و حمله به آن خواهد بود. اما اين فرضيه اشتباه از آب درآمد. نظريه ديگر آن بود كه يك رادار فعال جستجوگر به موشك اضافه شده است. بر اين اساس ، موشك با كمك اين رادار ، قادر به رديابي و حمله به كشتي است كه در اين حالت با انفجار اژدر و سوخت هيدروژن پراكسيد آن ، و سوخت الكلي موشك ، كشتي منهدم خواهد شد.  
  فرضيه هم نادرست بود ، اگر چه روسها ظاهرا سلاحي شبيه به اين را ساخته بودند. اين نمونه ، به جاي اژدر ، يك بمب را در زير بدنه خود حمل مي نمود و از جستجوگر مادون قرمز موشك SS-N-2C Styx بهره مي برد . اما اين شيوه چندان مورد استقبال واقع نشد. در آزمايشات پرتابي معلوم شد ، اين موشك به راحتي هدف توپهاي Mk. 45 127mm آمريكائي قرار مي گيرد . توپهائي كه به مراتب از موشكهاي ضدهوائي سام روسي ضعيفتر بودند .

اما SS-N-14 به عنوان يك موشك ضد زيردريائي ، به اندازه كافي نيرومند بود و نسبت به نمونه مشابه آمريكائي آن يعني ASROC و يا Malafon فرانسوي و نيز Ikara ساخت استراليا ، برد بيشتري داشت . در حاليكه اين موشك ، هرگز به صورت واقعي در جنگ بكار گرفته نشد ، اما در سناريو نبردهاي دريائي همواره به صورت يك سلاح عمده ضد زيردريائي مد نظر قرار داده مي شد تا اينكه سرانجام توسط موشك جديدترSS-N-15 Starfish تحت الشعاع قرار گرفت.  
 [External Link Removed for Guests]
يك ناوشكن كلاس Udaloy . لانچر 4 تائي پرتاب موشك در سمت راست آن ديده مي شود.  
  حال حاضر تمام كشتي هاي Kresta و Kara ( به جز دو فروند ) بازنشسته شده اند. همينطور بيشتر رزمناوهاي كلاس Burevestnik و نيمي از ناوگان Udaloy نيز از خدمت خارج شده اند اما رزمناو Admiral Ushakov ارتقاء يافته و موشكهاي SS-N-16 'Stallion' را در برخي نقاط آن نصب كرده اند.

توليد اين موشك در سال 1992 متوقف و تعداد آن در جريان آزمون هاي پرتابي ادواري رو به كاهش گذاشته است تا سال 2006 ( برخي منابع 2008 ) حدود 100 فروند موشك SS-N-14 هنوز در خدمت بوده اند .

گونه هاي موشك SS-N-14 :
موشك 60R – نمونه اصلي موشك و مجهز به يك خرج انفجاري عميق 5 كيلوتني هسته اي . سقف پرواز اين موشك حدود 400 متري سطح آب بود.
موشك 70R – نمونه اصلي موشك و مجهز به اژدر AT-2U ASW

موشك 83R/URPK-3 Metel – نمونه ويژه نصب بر روي رزمناو با استفاده از سامانه هدايت موشك SA-N-3 و لانچر KT-106 . اين نمونه از اژدر AT-1 استفاده مي نمود. سقف پرواز اين موشك حدود 400 متري سطح آب بود. اين موشك در سال 1969 وارد خدمت شد و بر روي رزمناوهاي كلاس Kresta II و Kara در دو لانچر چهارتائي نصب گرديد.

موشك 84R/URPK-4 Metel-U – با لانچر KT-106U كه بر روي رزمناو Udaloy استقرار يافت. اين نمونه در سال 1973 وارد خدمت گرديد و مجهز به اژدرT-2 (AT-2UM) با يك كلاهك جنگي داراي 100 كيلوگرم مواد منفجره معمولي يا يك كلاهك هسته اي 5 كيلوتني بود. اين موشك كه RPK-4 Musson هم ناميده شده در سال 1974 معرفي شد و بر روي كشتي هاي كلاس Burevestnik در يك لانچر چهار تائي و سري نخست رزمناو هاي كلاس Udaloy در دو لانچر چهارتائي استقرار يافت . سري هاي بعدي اين رزمناو موسوم به Udaloy II موشك ضد كشتي SS-N-15 'Starfish' را با خود حمل مي كردند . اين سامانه به صورت لانچرهاي زوجي بر روي رزمناو آدميرال يوشاكف Admiral Ushakov نيز نصب شد اما بر روي ساير كشتي ها از همان كلاس نصب نگرديد. اين موشك در حدود 400 متري سطح آب پرواز مي كرد.


موشك 85RU/URPK-5 Rastrub – با لانچر KT-100U و تجهيزات الكترونيك كه در سال 1975 وارد خدمت گرديد و به اژدرهاي AT-2 (APR-2E ?) ياUGMT-1 ضد كشتي را با خود حمل مي كرد . اين موشك اگرچه برد كمتري داشت ، اما اژدر بزرگ آن مجهز به سوخت peroxide و يك سر جنگي 185 كيلوگرمي بود و تصاوير اطلاعاتي بدست آمده دماغه موشك را در حاليكه سامانه مادون قرمز آن به وضوح نمايان بود نشان مي داد . هدف اصلي از ساخت اين موشك كاملا روشن نيست اما تحليلگران نسبت به كاربرد دوگانه ضدزيردريائي و ضدكشتي اين موشك بدبين هستند همانگونه كه نسبت به خود موشك SS-N-14 در ابتدا دچار ترديد بودند. با سقوط ديوار آهنين در اوايل دهه 1990 ، اطلاعات دريافتي از ملوانان دريائي روسي نشان داد كه اين شك كاملا درست بوده است. اين موشك جديد در عمل ، هرگز به طور كامل جانشين نمونه هاي قبلي خود نگرديد. اين موشك در ارتفاع 14 متري سطح آب پرواز مي كرد.

موشك YP-85 - برد بلند ( 250 كيلومتر ) كه در سال 2003 با هدف صادرات ساخته شد.  
 [External Link Removed for Guests] 
  SS-N-14 احتمالا در ميان سلاح هاي ضدزيردريائي روسي بجز اژدرهاي Type 53 ، طولاني ترين عمر عملياتي را داشته است . اين موشك هنوز در ناوهاي كلاس Kara, Krivak و Udaloy در خدمت است و به نظر ميرسد براي يك دهه يا فراتر كماكان در خدمت باقي بماند.  

مشخصات فني :
نام روسي موشك : RPK-3 Metel / RPK-4 Musson
كد منابع غربي و ناتو : SS-N-14 Silex
طراح : دفتر طراحي Novator
برد : 55 كيلومتر
پيشرانه : راكت با سوخت جامد
سرعت : زيرصوت
وضعيت عملياتي : در حال خدمت

 [External Link Removed for Guests]
تصويري از تجهيزات راداري ، لانچرهاي موشك SS-N 14 و توپهاي چند منظوره 100 ميليمتري ناوشكن روسي كلاس Udaloy . يكم ژوئن سال  
 [External Link Removed for Guests]
در اين فتوگراف نحوه قرارگيري اژدر و اتصال آن به موشك و نيز وضعيت آنها در لانچر به خوبي نشان داده شده است.  

سلام بر دوست و استاد گرامی جناب عبدالمهدی
من یک سوال داشتم:
به نظر شما تاکتیک روسها به شکل شلیک همزمان چندین موشک کروز به سمت گروه رزمی ناوهای هواپیمابر تاکتیکی موثر بود و در صورت بروز درگیری روسها موفق به غرق کردن شناورهای آمریکایی می شدند؟
با تشکر

typhoon نوشته شده:سلام بر دوست و استاد گرامی جناب عبدالمهدی
من یک سوال داشتم:
به نظر شما تاکتیک روسها به شکل شلیک همزمان چندین موشک کروز به سمت گروه رزمی ناوهای هواپیمابر تاکتیکی موثر بود و در صورت بروز درگیری روسها موفق به غرق کردن شناورهای آمریکایی می شدند؟
با تشکر

سلام عليكم و رحمه ا...
از لطف و حسن نظر جنابعالي بسيار ممنون و متشكرم.
عرض مي كنم ، به سختي ميتوان به سوال جنابعالي پاسخ داد چرا كه از تجهيزات و موشكهاي يك طرف نبرد اطلاع داريم و چنين چيزي مي بايست در عمل اتفاق مي افتاد تا مي توانستيم برداشت درستي از آن داشته باشيم. اما من معتقدم موشكهاي ضد كشتي طراز اول همواره يك گام از كشتي ها جلوتر بوده اند به همين دليل فكر مي كنم اين تاكتيك جدا مي توانست موفق بوده باشد. به طور كلي به نظر مي رسد پرتاب همزمان چندين موشك كروز ضدكشتي ( مثلا 8 فروند از يك زيردريائي ) آنهم با سرعتي نزديك به صوت و با توجه به اينكه اين موشك ها از طريق هواپيما ، بالگرد و يا رادار قابل هدايت و تصحيح هدفگيري بوده اند از يك سو و از سوي ديگر عدم وجود موشكها و ساير سلاح هاي ضد موشك به شكل موثر امروزي در آن دوره ، به اعتقاد من تا حد زيادي درصد موفقيت موشكها را در انهدام اهدافشان افزايش مي داد. البته سامانه هاي اخلالگر الكترونيكي هم وجود داشت اما بعيد بوده است كه بتوانند تمام طيف موشكها را پوشش دهند و متقابلا موشكها نيز به پادكارهاي آن مجهز بوده اند. اميدوارم توضيحاتم برايتان مفيد بوده باشد.

سلام عليكم

موشك RPK-2 Viyuga با كد ناتو SS-N-15 Starfish

  موشك سلاحي است برد كوتاه ، تك كلاهك جنگي ، ضد زيردريائي با يك موتور سوخت جامد و يك اژدر 533 ميليمتريType 40 كه با خود حمل مي كند و قابليت پرتاب از كشتي و زيردريائي را دارد. اين اژدر قابل جايگزيني با يك كلاهك هسته اي است.  
 [External Link Removed for Guests] 
  كمي از اين موشك در دست است جز آنكه روسها در ساخت آن از طرح موشك UUM-44 قابل پرتاب از زيردريائي ساخت ايالات متحده استفاده كرده اند. اين موشك غير راهبردي در سال 1969 ( برخي منابع 1973 ) وارد خدمت نيروي دريائي شوروي شده و كد فني طراحي آن 81R Vyuga مي باشد. نمونه بهينه سازي شده آن با نام 90-RU Tsakra در سال 1981 وارد خدمت شده است.

اين موشك همراه با موشك SS-N-16 “Stallion” بكار گرفته مي شد اما بر خلاف آن ، SS-N-15 قابليت پرتاب از لوله هاي پرتاب اژدر استاندارد size 21 يعني 533 ميليمتري را داشت . معمولا زيردريائي ها براي ماموريتهاي گشت زني تركيبي مساوي ( سه يا چهار فروند ) از هر دو موشك SS-N-15 و SS-N-16 و يا 4 فروند موشك مجهز به كلاهك هسته اي را با خود حمل مي كنند.  
 [External Link Removed for Guests] 
  533 ميليمتري اين موشك از اژدر 82R يا خرج انفجاري هسته اي عمق آب موسوم به 90R و نمونه 650 ميليمتري آن از اژدر 83R يا خرج انفجاري هسته اي عمق آب موسوم به 86R استفاده مي نمودند. هر دو گونه قابل پرتاب از كشتي و زيردريائي اين موشك وجود دارد. نمونه كشتي پرتاب بر روي رزمناوهاي كلاس Slava, Kirov, Neustrashimyy و Udaloy استقرار يافت . نمونه هاي قابل پرتاب از زير دريائي هم بر روي كلاس هاي Akula, Oscar, Typhoon, Delta, Kilo و Borei نصب شدند . در سال 1999 گزارش شد كه نمونه پيشرفته اين موشك ، احتمالا 90RU Tsakra ، بر روي زيردريائي هجومي كلاس Yasen نصب شده كه نخستين زيردريائي در سال 2010 عملياتي شده است. به نظر مي رسد كمتر از يكصد فروند از اين موشك توليد شده باشد .  
 [External Link Removed for Guests] 
مشخصات فني :
نام روسي موشك : RPK-2 Viyuga
كد فني : 81R Vyuga
دفتر فني طراحي : Novator
كد پيمان ناتو : SS-N-15 Starfish
برد : حدود 37 الي 45 كيلومتر
سرعت : 1.2 ماخ ( برخي منابع مادون صوت )
سرجنگي : معمولي يا هسته اي با ظرفيت 10 الي 20 كيلوتن ( برخي منابع 200 كيلوتن)
طول : 6.5 متر
قطر : 0.58 متر
پيشرانه : يك راكت سوخت جامد
وضعيت عملياتي : در حال خدمت ( برخي منابع مي گويند اين موشك در سال 1992 از رده خارج شده است ) .

 [External Link Removed for Guests] 

سلام عليكم

موشك RPK-7 Veter / RPK-6 Vodopad با كد ناتو SS-N-16 Stallion

 [External Link Removed for Guests] 
  SS-N-16 ، موشكي است برد كوتاه ، غير راهبردي ، ضد كشتي ، قابل پرتاب توسط كشتي يا زيردريائي ، سوخت جامد و تك كلاهك ، با كاليبر 650 ميليمتر ساخته شوروي سابق كه در سالهاي 1979 تا 1981 استقرار يافت و قادر بود تا به يك كلاهك هسته اي 10 الي 20 كيلوتني يا يك اژدر Type 40 مجهز شود. آمريكا كد SS-N-16 و پيمان ناتو Stallion را براي اين موشك برگزيدند.
اين موشك ، در دو گونه منحصربفرد موجود است :
1- RPK-6 Vodopad يا RU-100 Vodopad كه نمونه كشتي پرتاب موشك است و اژدر Type-40 با كد فني 83R و يا خرج عمقي هسته اي 86R را براي حمله به زيردريائي ها حمل مي كند.
2- RPK-7 Veter يا RU-100 Veter كه نمونه زيردريائي پرتاب آن است كه قابليت حمل كلاهك هسته اي براي حمله به كشتي ها را دارد.
همانند موشك AGM-84 هارپون ، اين موشك توسط كشتي يا زيردريائي قابل حمل است هرچند ميان اين دو نوع موشك تفاوت هاي بسياري وجود دارد.   [External Link Removed for Guests] 
  120 كيلومتري اين موشك سبب برتري چشمگير آن بر نمونه قبلي خود يعني SS-N-15 Starfish گرديده كه قادر بود فقط نيمي از اين مسافت را پوشش دهد . ( هر چند در مورد برد اين موشك پيش بيني هاي مختلفي از 50 كيلومتر تا 100 الي 120 كيلومتر وجود دارد ) . قطر اين موشك زياد و بالغ بر 650 ميليمتر است ، به همين دليل مي بايست اكثر لوله هاي پرتاب اژدر قديمي استاندارد 533 ميليمتري زيردريائي هاي شوروي براي پرتاب اين اژدر جديد 650 ميليمتري بازسازي شوند.

گونه 533 ميليمتري اين موشك ، يك اژدر 82R يا خرج انفجار عمقي هسته اي 90R و گونه 650 ميليمتري ، اژدر 83R يا خرج انفجار عمقي هسته اي 86R را با خود حمل مي كند. اين گمان وجود دارد كه هر زيردريائي به طور ميانگين 4 فروند موشك ضد زيردريائي را با خود حمل مي كند : موشك هاي (RPK-2 (SS-N-15 يا (RPK-6/-7 (SS-N-16 .  
 [External Link Removed for Guests] 
مشخصات فني :
نام روسي موشك : RU-100/RPK-7 VETER با قابليت حمل اژدر Type 40
RU-100/RPK-6 VODOPAD با قابليت حمل خرج انفجار عمقي 20 كيلوتني ( 200 كيلوتن برخي منابع )
كد آمريكائي اژدر : SS-N-16A براي RPK-7 با قابليت حمل اژدر
SS-N-16B براي RPK-6 با قابليت حمل خرج عمقي
كد پيمان ناتو : Stallion
دفتر طراحي : Novator
طول : 6.5 متر
قطر : 650 ميليمتر
وزن : 2150 كيلوگرم
برد : 100 كيلومتر ( برخي منابع 50 الي 120 كيلومتر)
پيشرانه : راكت سوخت جامد
سرعت :1.5 ماخ ( برخي منابع نامعلوم)
وضعيت عملياتي : در حال خدمت

 [External Link Removed for Guests] 

سلام عليكم

موشك R-31 / RSM-45 با كد ناتو SS-N-17 SNIPE

 [External Link Removed for Guests] 
  R-31 ، نخستين موشك ميانبرد ، پرتاب سرد و سوخت جامد دريا پايه ساخت شوروي است كه داراي دو مرحله بوده و مجهز به يك كلاهك هسته اي است . در مقايسه با موشك سوخت مايع R-29 ، حمل اين موشك ساده تر و برد آن بيشتر است. اما دقت كمتر و ظرفيت كلاهك آن پائين تراز نمونه هاي قبلي است. اين موشك يكي از دو موشك نسل جديد موشكهاي بالستيك دريا پايه شوروي سابق با موتور سوخت جامد در اواسط دهه 1970 محسوب مي گردد. در ساخت اين موشك از فن آوري پيشرفته حمل كلاهك مستقل قابل پرتاب با هدايت كامپيوتر استفاده شده بود . اما موشك SS-N-17 هرگز به توليد انبوه نرسيد. بدنه اصلي اين موشك ، بعدها براي حمل و آزمايش كلاهك هاي جدا شونده بعدي مورد استفاده قرار گرفت.

در اوايل سال 1970 ، نيروي دريائي شوروي فرمان ساخت موشك هاي جديد و يك سامانه پرتاب جديد بمنظور جايگزيني سامانه پرتاب D-5 مستقر بر روي زيردريائي هاي كلاس Yankee I كه در حال اورهال و بازسازي بودند را صادر كرد. دو پيشنهاد مختلف توسط دفتر طراحي NII Mashinostroyeniya با مديريت ماكي ييف Makyeyev و دفتر طراحي KB Arsenal با مديريت تيورين Tyurin ارائه شد كه در نهايت پروژه به دفتر طراحي KB Arsenal واگذار گرديد.  
 [External Link Removed for Guests] 
  خلاف موشك هاي سوخت مايع R-21, R-27 و R-29 ، پرتاب موشك R-31 از سامانه جديدي كه نيازي به تماس با آب نداشت استفاده مي نمود. موشك از يك لوله هرمي شكل مهر و موم شده و با نيروي گاز انباشته شده از يك ژنراتور گازي به بيرون پرتاب مي شد. موشك از درون يك حباب گازي بالا مي آمد كه اين حباب با كمك يك سامانه هيدروديناميك ويژه در دماغه موشك توليد مي شد. موتور مرحله اول موشك ، پس از خروج از آب روشن مي شد. در واقع ، "پرتاب خشك" اين امكان را فراهم مي آورد تا زمان آمادگي پيش از پرتاب و نيز سرو صداي در جريان پرتاب تا حد قابل توجهي كاهش يابد .
ساخت موشك در سال 1970 آغاز و نخستين تست هاي پرتابي موشك R-31 درابتدا از روي لانچرهاي مستقر بر روي زمين در سال 1973 صورت گرفت. نخستين تست پرتاب از زير آب در سال 1979 تكميل و در سال 1980 نخستين زيردريائي كلاس Yankee II با كد K-140 به اين موشك مجهز گرديد. استقرار اين موشك ها فقط بر روي همان يك فروند زيردريائي K-140 انجام شد و موشك R-31 در سال 1989 و در پي امضاي معاهده START از خدمت خارج گرديد.  
 [External Link Removed for Guests] 
  اين موشك با وجود برد زيادتر ، امكان حمله به اهداف بيشتري را داشت و نيز توانائي ايالات متحده را در رهگيري و انهدام آن كاهش مي داد ، اما به مراتب از تاثير كمتري نسبت به موشك SS-N-18 برخوردار بود. اين موشك قادر به حمل يك كلاهك جداشونده 450 كيلوگرمي قابل پرتاب تا مسافت حداكثر 3900 كيلومتر بود . تنها كلاهك اين موشك 500 كيلوتن ظرفيت داشت و از دقتي معادل 1400 متر برخوردار بود اما عدم قابليت حمل چندين كلاهك جداگانه هسته اي و نيز هزينه هاي گزاف ناشي از عدم استقرار گسترده آن بيانگر ناكامي آن در برآورده ساختن انتظارات از آن موشك بوده و با طراحي موشكهاي موفقتر سوخت مايع و جامد ، اين موشك از خدمت خارج گرديد.  
 [External Link Removed for Guests]  
مشخصات فني :
نام روسي موشك : R-31 / RSM-45
كد پيمان ناتو : SS-N-17 SNIPE
كد فني طراحي : 3M17
دفتر فني طراحي : KB Arsenal
سامانه پرتاب : D-11 با 12 فروند موشك
تعداد كلاهك : يك عدد
ظرفيت كلاهك : 0.5مگاتن
انواع كلاهك : معمولي ، شيميائي ، ميكروبي و هسته اي
توان حمل بار : 0.45 كيلوگرم
طول كلي : 11 متر نوع اول
طول بدون كلاهك جنگي : 10.6 متر
قطر موشك : 1.54 متر
برد : 3900 كيلومتر
وزن پرتاب : 26.9 تن
پيشرانه : موتور راكتي سه مرحله اي سوخت مايع + راكت كمكي جدا كننده و پرتاب كلاهك
هدايت موشك : اينرسيائي + كلاهك قابل جدا شدن و پرتاب با كمك كامپيوتر
شعاع خطاء : 1.400 متر
زيردريائي حامل : كلاس Yankee II( فقط يك فروند)


 [External Link Removed for Guests] 

باسلام

موشك Volna R-29R/R-2S با كد ناتو SS-N-18 STINGRAY


  R-29R موشكي است درياپايه ، قاره پيما ، سوخت مايع و نخستين موشك بالستيك درياپايه در دنيا است كه با خود 3 تا 7 كلاهك هسته اي جداگانه حمل ميكند كه هر كدام از اين كلاهك ها به صورت جداگانه به سمت اهداف خاصي قابل هدفگيري است. اين موشك از نسل سوم موشك هاي قاره پيماي ساخت شوروي محسوب شده و بردي آن بين 6500 تا 8000 كيلومتر مي باشد كه البته اين برد بسته به تعداد كلاهك هائي است كه با خود حمل مي كند. كد فني طراحي اين موشك RSM-50 و 3M40 است كه از سوي پيمان ناتو SS-N-18 Stingray كد گرفت. اين موشك در سال 1977 براي خدمت در نيروي دريائي شوروي پذيرفته شد و بر روي زيردريائي هسته اي كلاس Delta III (با نام روسي Kalmar ) با توان حمل سامانه پرتاب D-9R و 16 فروند موشكR-29R مستقر گرديد. زيردريائي Delta III نخستين زيردريائي است كه قادر است تمام موجودي موشكهاي SS-N-18 خود را در يك زمان پرتاب كند.

فن آوري هاي جديد به كار رفته در ساخت اين موشك سبب شد تا امكان ساخت يك موشك دريا پايه با كلاهك هاي متعدد و سامانه هاي هدفيابي و پرتاب دقيق ، سريع و مستقل هر يك از كلاهك ها به سوي اهداف متعدد و مختلف تحقق يابد . طراحي هندسي موشك R-29R به صورت دو مرحله اي و با قطر يكسان بوده و موتورهاي هر دو مرحله نيز از سوخت مايع استفاده مي كردند و اين موتورها درون مخازن سوخت هر دو مرحله جاي مي گرفتند .  
  موشك هاي دو مرحله اي ( وچند كلاهك ) مثل R-29R ،R-29RL وR-29RK كه از موشك R-29 ( با يك كلاهك ) مشتق شده اند ، در اصل تفاوت چنداني با آن نداشته اند مگر آنكه كلاهك تكي و برخي ابعاد فني موشك R-29 با حمل يك ، سه يا هفت كلاهك قابل پرتاب و مجهز به سامانه هدفگيري مستقل در موشك R29R جايگزين شده است. موشك R29R با يك كلاهك 8000 كيلومتر ، و با چند كلاهك 6500 كيلومتر برد داشت.

دماغه موشك كه كلاهك ها را در خود جاي مي داد شامل تجهيزات كامل اندازه گيري و سنجش ، يك سامانه هدايت و يك سامانه پرتاب جداگانه كلاهك هابود. سامانه پرتاب دماغه جداشونده موشك شامل چهار راكت سوخت مايع با چهار نازل بود كه امكان هدفگيري و پرتاب جداگانه هر كدام از كلاهك ها را فراهم مي آورد. محفظه گازهاي خروجي موتور در بخش بيروني مخروط دماغه موشك قرار مي گرفت. كلاهك ها داراي مخروطي گرد (غير نوك تيز) بودند و با زاويه معيني به نسبت مركز بدنه موشك و در جهت خلاف مسير حركتي موشك نصب مي شدند. اين كلاهك ها درون يك حفره ايجاد شده در قسمت تحتاني مخزن جلوئي سوخت مرحله دوم موشك جاي داشتند. همچنين تجهيزات ويژه اقدامات متقابل ضد اختلال نيز در موشك وجود داشت.  

  اواسط سال 1970 و براساس سامانه پرتاب D-9 ، سامانه جديدي موسوم به D-9R و با قابليت پرتاب موشك هاي مجهز به چند كلاهك طراحي گرديد . تست هاي پرتابي موشك R-29R از نوامبر سال 1976 تا اكتبر سال 1978 و در درياي بارنتز و درياي سفيد و بر روي يك فروند زيردريائي Delta III با كد K-441 صورت گرفت. از 22 فروند موشك پرتاب شده ، 4 فروند به يك كلاهك ، 8 فروند به سه كلاهك و 12 فروند به هفت كلاهك مجهز شده بودند. در مجموع 14 فروند زيردريائي كلاس 667 BDR Delta III با كد روسي Kalmar به سامانه پرتاب D-9R و موشك هاي R-29R مجهز شدند. در سال 1991 حدود 60 فروند از اين موشك توسط 5 فروند زيردريائي Kalmar ) Delta III) در درياي شمال و 144 فروند موشك ديگر توسط 9 زيردريائي ديگر از همان كلاس در ناوگان اقيانوس آرام حمل مي شدند. هنوز 5 فروند از زيردريائي هاي Kalmar) Delta III) باقيمانده كه دو فروند از آنها هنوز عملياتي هستند كه البته اين امر با شك و ترديد فراوان همراه است ولي به طور قاطع تمام زيردريائي هاي موجود تا سال 2013 از رده خارج و اسقاط خواهند شد. در چارچوب معاهده START-1 ، موشك هاي SS-N-18 كه 7 كلاهك را با خود حمل مي كردند استقرار نيافتند. و توان اين موشك ها به حمل 4 كلاهك تقليل يافت .  
 
يك فروند زيردريائي Kalmar) Delta III ) 
مشخصات فني :
نام روسي موشك : R-29R براي هر سه گونه
نام پيمان ناتو : Stingray SS-N-18 براي هر سه گونه
كد فني طراحي : RSM-50 براي هر سه گونه
دفتر فني طراحي : NII Mashinostroyeniya
كد دفتر فني طراحي : 3M40
لانچر پرتاب : D-9R براي هر سه گونه
زيردريائي حامل : كلاس Delta III) Kalmar ) براي هر سه گونه
تعداد كلاهك : يك كلاهك براي گونه اول ، سه كلاهك براي گونه دوم و هفت كلاهك براي گونه سوم
طرفيت كلاهك : 0.450 مگاتن براي گونه اول ، 0.2 مگاتن براي گونه دوم و 0.1 مگاتن براي گونه سوم
توان حمل : 1.6 تن براي هر سه گونه
طول كلي :14.1 متر براي هر سه گونه
قطر : 1.8 متر براي هر سه گونه
وزن پرتاب : 35.3 تن براي هر سه گونه
برد : 8000 كيلومتر براي گونه اول ، 6500 كيلومتر براي گونه دوم و سوم
شعاع خطاء ( طبق اظهار منابع روس ) : 900 متر براي هر سه گونه
شعاع خطاء ( طبق اظهار منابع غربي ) : نامشخص
تعداد مراحل موشك : دو مرحله + بخش جدا شونده حامل كلاهك ها
هدايت موشك : خلبان خودكار ، سامانه هدايت فلكي

سلام عليكم

موشك P-700 3M-45 Granat با كد ناتو SS-N-19 Shipwreck


  SS-N-19 موشكي است سطح به سطح ، ميانبرد ( برخي منابع برد بلند) ، قابل پرتاب از كشتي و زيردريائي ، داراي پيشرانه توربوفن ، مافوق صوت ، سوخت جامد و تك كلاهك كه با هدف حمله به كاروان ناوهاي هواپيمابر توسط دفتر فني طراحي چلومي Chelomei در سال 1969 طراحي و ساخته شد. اين موشك ابتدا توسط روسها P-500 خوانده مي شد اما نام هاي ديگري مثل Granite يا Granat هم داشت و كد فني طراحي آن نيز3M45 بود. بعدها نمونه پيشرفته تر اين موشك P-700 نام گرفت. اين موشك در بدنه خود داراي دو بال مايل به عقب و يك دم مي باشد . مشخصه بارز اين موشك ، ورودي هواي دايره شكلي است كه در نوك دماغه آن قرار گرفته است.

اين موشك در اصل مشتق شده موشك SS-N-3 “Shaddock/Sepal” و نيز موشك SS-N-12 “Sandbox” محسوب مي شود و از لحاظ ظاهري شباهت بسياري به آن دو دارد . P-700 نخستين موشكي است كه به صورت عمودي از كشتي و زيردريائي پرتاب مي گرديد. تست هاي پروازي موشك SS-N-19 در سال 1975 آغاز شد اما ارزيابي نتايج اين آزمايشات بين سال هاي 1979 تا 1983 به طول انجاميد.    نادر از يك موشك SS-N-19 قبل از قرار گرفتن در  
  SS-N-12 هنگام پرتاب 6980 كيلوگرم وزن دارد و از يك سامانه ناوبري اينرسيائي (INS) و بهينه سازي اطلاعات هنگام پرواز به همراه يك رادار فعال / مادون قرمز بهره مي برد . اين موشك به گونه اي طراحي شده كه بتواند اطلاعات مربوط به هدف را با ساير موشك هاي SS-N-12 از طريق يك لينك ارتباطي تبادل نمايد. امكان پرتاب چندين موشك به سمت يك هدف وجود داشت در اين حالت يكي از آنها براي تعيين محل دقيق هدف بوسيله رادار در ارتفاع بالا پرواز مينمود در حاليكه ساير موشكها براي جلوگيري از رديابي توسط دشمن در ارتفاع پائين به پرواز ادامه مي دادند. موشكي كه در ارتفاع بالا رهبري گروه موشكها را بر عهده دارد 2.5 ماخ و ساير موشكها در ارتفاع پائين 1.5 ماخ سرعت دارند. موشك رهبر ، از يك سامانه فريب و اختلال بهره مي برد كه توانائي انجام سلسله مانورهائي براي كاهش احتمال تشخيص مسير پروازي و نيز دريافت اطلاعات بهينه شده در طول پرواز به سمت هدف را دارد. اطراف نقاط بسيار حساس موشك نيز تقويت ( زرهپوش) شده تا سامانه هاي دفاع نزديك كشتي هاي هدف ( مثل تيربارها و مسلسل ها ) به آن آسيبي نرسانند.

پس از پرتاب ، سامانه هدايت (ماهواره اي) نصب شده بر روي كشتي يا زيردريائي موشك ها را بر روي هدف مشخصي قرار مي دهد. رادار فعال جستجوگر موشكها با سرعت " نگاهي دزدانه" و كوتاه را به هدف مي اندازد تا توسط سامانه هاي رديابي كشتي هاي هدف ، شناخته نشوند . در صورت لزوم يك دسته از زيردريائي هاي Oscar 1/2 قادرند تا با پرتاب 24 فروند موشك از عمق آب و با كمك بمب افكن هاي ضدكشتي Tu-22M به سمت گروه كشتي هاي دشمن حمله كنند. زيردريائي ها مي توانند اطلاعات اصلي مربوط به اهداف خود را از طريق طول موج هاي بلند راديوئي از يك پايگاه زميني دريافت كنند. سپس از فاصله 500 كيلومتري و از عمق 30 متري آب تمام موشكهاي خود را به سمت هدف پرتاب كرده و سپس با سرعت از محل دور شوند. تعداد 5 فروند زيردريائي قادرند تا با پرتاب همزمان 120 فروند موشك SS-N-12 ، از تمام سامانه هاي دفاعي كشتي هاي هدف عبور كرده و حتي با استفاده از كلاهك هاي معمولي تلفات بالائي را به ناوگان دشمن وارد سازند.  
  فروند زير دريائي OSCAR I

يك فروند از زيردريائي هاي OSCAR II موسوم به  

  SS-N-19 از يك موتور سوخت جامد توربوجت نيرو مي گيرد كه اين موتور موشك را در ارتفاع بالا و با سرعت 1.6 الي 2.5 ماخ به پيش مي راند. حداكثر يرد اين موشك 550 كيلومتر است كه در صورت استفاده از يك كلاهك جنگي كوچكتر ، برد آن به 625 كيلومتر نيز بالغ خواهد شد. كلاهك جنگي موشك از نوع هسته اي با ظرفيت 500 كيلوتن و يا معمولي با وزن 750 كيلوگرم مواد منفجره سوختار شديد مي باشد هرچند برخي منابع عنوان كرده اند كه روسها نوعي كلاهك ويژه ترموباريك ( هوا ، خلاء) را براي اين موشك و با هدف افزايش توان تخريب آن بر عليه كشتي هاي دشمن طراحي و ساخته اند. اين كلاهك از طريق يك خرج اوليه قادر به ايجاد ابري از غبار مواد منفجره قوي و سپس انفجار آن توسط خرج ثانويه است كه با اين روش توان تخريبي بيشتري براي انهدام اهداف مورد نظر ايجاد خواهد شد.  

 
لانچرهاي پرتاب موشك SS-N-19 بر روي زيردريائي كلاس OSCAR  

  موشك در سال 1983 وارد خدمت شد و بر روي رزمناو كلاس “Kirov” و رزمناو پطر كبير Peter the Great و زيردريائي كلاس “Oscar 1/2” ( با قابليت پرتاب از زير آب ) و يك فروند ناوهواپيمابر كلاس “Kuznetsov” مستقر گرديد. هر رزمناو كلاس Kirov قادر به حمل 20 لانچر پرتاب موشك P-700 به صورت عمودي و نزديك به هم مي باشد. اين لانچرها بدون تغيير چنداني بر روي زيردريائي هاي Oscar نصب مي شوند . دو زيردريائي OSCAR I و يازده زيردريائي OCSAR II توليد شدند. يك فروند از زيردريائي هاي OSCAR II ، موسوم به KURSK ، در 13 آگوست سال 2000 منهدم و تمامي سرنشينانش كشته شدند.  


  موشك از زيردريائي  
  پرتاب موشك P-700 قبل از پرتاب پر از آب مي شوند. ناو هواپيما بر كلاس “Kuznetsov” نيز 12 لانچر پرتاب موشك را با خود حمل مي كند. اين باور وجود دارد كه تا سال 1991 حدود 265 الي 325 فروند از اين موشك در خدمت بوده اند. در سال 2007 اين تعداد به حدود 250 فروند كاهش يافته بود . به نظر مي رسد موشكهاي باقيمانده تا سال 2010 در خدمت باقي خواهند ماند و هرگونه برنامه اي براي افزايش عمر عملياتي ، سبب باقيماندن اين موشكها تا سال 2020 در خدمت خواهد شد.

تا قبل از فروپاشي شوروي سابق ، هيچ تصويري از موشك P-700 در دست نبود و منابع غربي آن را نمونه تكامل يافته نسل موشك هاي P-5 / P-35 / P-6 مي دانستند . هنگاميكه تصاويري از اين موشك انتشار يافت ، پيكره موشك به طور كلي با آنچه كه غربي ها تصور مي كردند متفاوت بود. بدنه اي همچون يك سيگار ضخيم ، ورودي هواي موتور جت در دماغه ، دو بال مثلثي و دمي به شكل صليب . پيچيدگي اين موشك هنگامي افزون شد كه مشخص گرديد كه موشك از يك پردازنده ديجيتال و سه CPU جداگانه بهره مي برد.  
  موشك P-700 از رزمناو  

  اي از پرتاب موشك P-700 از زيرآب توسط زيردريائي كلاس  
مشخصات فني :
نام دفتر طراحي : چلومي Chelomey
طول كلي : 10 متر
قطر : 0.85 متر
طول دو سر بال : 2.60 متر
وزن : حدود 7000 كيلوگرم
سر جنگي : كلاهكي به 750 كيلوگرم مواد منفجره
كلاهكي هسته اي با ظرفيت 500 كيلوتن
كلاهكي ترموباريك ( برخي منابع)
پيشرانه : دو موتور كمكي پرتاب سوخت جامد + يك موتور پرواز توربوجت
حداكثر سرعت : مافوق صوت ، 2.5 ماخ
حداكثر برد : 625 كيلومتر
سامانه هدايت : هدايت اينرسيائي + يك رادار فعال مادون قرمز و يك آشيانه ضد رادار + ( شايعاتي در مورد هدايت ماهواره اي)
سال ورود به خدمت : 1983
وضعيت عملياتي : در حال خدمت

typhoon نوشته شده:سلام بر دوست و استاد گرامی جناب عبدالمهدی
من یک سوال داشتم:
به نظر شما تاکتیک روسها به شکل شلیک همزمان چندین موشک کروز به سمت گروه رزمی ناوهای هواپیمابر تاکتیکی موثر بود و در صورت بروز درگیری روسها موفق به غرق کردن شناورهای آمریکایی می شدند؟
با تشکر

با سلام و تشکر فـــــــــــراوان از جناب عبدالمهدی عزیز به جهت مطالب پربار و زیبا

اما در مورد سوال جناب تایفون

من معتقدم که مقابله با ناو های هواپیمابر امریکایی به این سادگی نیست آنها با داشتن سیستم ضد موشکی AIM-7M در مقابل تهدیدات موشکی ایمن هستند.

بنده با شبیه ساز Lock on بار ها به ناو های هواپیما بر حمله کردم که با پرتاب 50 یا 60 موشک در نهیات ناو غرق شد اما در عمل چنین چیزی امکان ندارد.

سلام عليكم


موشك R-39 Rif يا R-39 Rif-Ma با كد ناتو SS-N-20 Sturgeon


  موشك كه با كد RSM-52 نيز شناخته مي شود ، موشكي بالستيك درياپايه ، قاره پيما ، سه مرحله اي ، سوخت جامد و مجهز به چند كلاهك هسته اي ( بلوك هاي جنگي ) كه از سال 1983 تا 2004 توسط زيردريائي هاي كلاس تايفون Typhoon حمل مي شده است. اين زيردريائي با 170 متر طول و 23 متر قطر ، بزرگترين زيردريائي در دنيا (؟) شناخته مي شده است . پس از سال 2004 ، اين موشك از خدمت برچيده شد . كد فني طراحي اين موشك 3M65, 3M20 و 3R65 بوده است .

بخش مستقل حامل كلاهك هاي موشك داراي سامانه هدايت و هدفگيري ، پيشرانه سوخت مايع و 10 كلاهك جداگانه با دماغه اي به شكل گرد (نيمدايره) بوده است . اين كلاهك ها به نسبت نمونه هائي كه توسط موشكهاي قبلي حمل مي شده اند كوچكتر بودند . اين 10 كلاهك در انتهاي بخش حامل و دورتادور نازل موتور مرحله سوم قرار مي گرفته اند. موشك R-39 براي انهدام اهداف استراتژيك در مقياس بين قاره اي در نظر گرفته شده بود. اين موشك در سال 1983 به خدمت پذيرفته و به موجودي زرادخانه نيروي دريائي روسيه افزوده شد.  
 


بارگيري موشك R-39 در لانچرهاي زيردريائي تايفون  
  ساير موشك هاي قابل پرتاب از زيردريائي ، موشك R-39 از طريق نيروي فشار ايجاد شده توسط يك ژنراتور در انتهاي لوله لانچر به بيرون پرتاب مي شد. در طول مسيري كه موشك از زيردريائي خارج و وارد آب مي شد ، موتورهاي كمكي ، ديواره اي از گاز را در اطراف آن ايجاد مي كردند تا مقاومت هايدروديناميك موشك را كاهش دهند. فرمان استارت موتور مرحله اول موشك دقيقا پس از خروج موشك از لوله لانچر صادر مي شد. كنترل پرواز از طريق بخش پائيني مرحله اول موشك و بوسيله تزريق گازهاي خروجي محفظه احتراق به 8 نازل متقارن صورت مي گرفت . موتورهاي مرحله دوم و سوم موشك نيز از نازل هائي قابل تراز و تنظيم براي هدايت موشك استفاده مي كردند. سامانه پرتاب اين موشك ، D-19 نام داشت.
برخي اصلاحات فني در ساختار موشك به شرح ذيل صورت گرفت :
• در ساخت موتورهاي پرقدرت سوخت جامد موشك از موادي با ساختار جديد استفاده گرديد.
• كلاهك هاي كوچك پر سرعت به منظور افزايش ويژه در توان موشك بكار گرفته شد .
• سامانه هدايت موشك از مشخصه ويژه اصلاح مسير از طريق صور فلكي بهره مي برد.
• اصلاح سامانه پرتاب اوليه موشك ، كه نگهداري ، حمل و نقل و پرتاب موشك را بهبود بخشيد.
• يكپارچه سازي تجهيزات فني و سامانه پرتاب و بارگيري موشك بر روي لانچرهاي ريلي كه ايمني و سلامت موشك را براي پرتاب تضمين مي كرد.  

  طراحي موشك R-39 و لانچرD-19 توسط دفتر طراحي NII Mashinostroyeniya به سرپرستي طراح ارشد ماكي ييف Makyeyev در سال 1971 آغاز و طرح اصلي آن در سال 1973 مورد تائيد قرار گرفت. نخستين تست هاي پروازي در سال 1979شروع شد و فازهاي مختلفي را در برمي گرفت . در ابتدا دو سري پرتاب خشك انجام شد كه 9 پرتاب از يك الگوي شناور و 7 پرتاب از زيردريائي صورت گرفت . بدليل بروز مشكلات در موتورهاي سوخت جامد مرحله اول و دوم موشك ، حدود نيمي از 16 پرتاب انجام شده در سايت پرتاب نيروي دريائي در ننوسكا Nenoksa با شكست مواجه شد. اما پس از تجزيه و تحليل اشكالات و رفع آنها ، 11 مورد از مجموع 13 پرتاب انجام شده از روي زيردريائي تايفون با كد TK-208 با موفقيت صورت گرفت . متعاقبا استقرار موشكها بر روي زيردريائي ها در 20 ماه مه سال 1983( برخي منابع 1984) آغاز گرديد . هر فروند زيردريائي بزرگ كلاس تايفون 20 فروند موشك SS-N-20 را با خود حمل مي كرد. در يك استقرار كامل ، 120 فروند موشك مجهز به 1200 كلاهك آماده عمليات بودند . اندكي پس از عملياتي شدن موشك ها ، كار بر روي نمونه بهينه سازي موشك R-39 با دقتي به مراتب بيشتر و كلاهك هائي بزرگتر آغاز شد كه استقرار اين نمونه موشك ها هم در سال 1989 صورت گرفت.  

  سال 1996 و در اجراي معاهده Start I و Start II ، تعدادي از موشكهاي R-39 نابود شدند. در طول دهه 1990 ، زيردريائي هاي كلاس تايفون و موشكهاي مستقر بر روي آنها به تدريج از خدمت خارج شدند اما تا سال 2004 هنوز سه فروند زيردريائي تايفون متعلق به لشگر 19 جمعي ناوگان درياي شمال كماكان به موشكهاي R-39 و لانچرهاي D-19 مجهز بودند . در همان سال تقريبا تمام موشك ها در پرتاب ها به مصرف رسيدند و تمام زيردريائي ها بجز يك فروند با نام Severstal هنوز 10 فروند موشك ( يني نيمي از طرفيت كامل ) را در اختيار داشت كه تمام آنها را نيز خيلي زود به مصرف رساند. در 29 آوريل سال 2004 رئيس ستاد نيروي دريائي روسيه ، آدميرال ولاديمير كورودف Vladimir Kuroedov همايشي را براي تعيين آينده زيردريائي هاي تايفون برگزار نمود كه در نتيجه آن تصميم به اسقاط كليه زيردريائي هاي كلاس تايفون گرفته شد و تمام زيردريائي ها بجز يك فروند كه به عنوان سكوي پرتاب و آزمايش موشك بولاوا Bulava مورد استفاده قرار مي گيرد نيز اسقاط شدند. موشك R-39M با كد ناتو SS-N-28 با لانچر D-19UTTKh به عنوان جايگزين اين موشك در نظر گرفته شد كه پروژه آنهم به دليل تاخير در برنامه ساخت و چندين فقره شكست در پرتاب ، كنسل گرديد.  


مشخصات فني :

نام موشك : R-39
نام پيمان ناتو : Sturgeon SS-N-20
كد فني طراحي : 3M65, 3M20 و 3R65
دفتر طراحي : NII Mashinostroyeniya
سامانه پرتاب : D-19
زيردريائي حامل : كلاس تايفون با 20 فروند موشك
برد: حدود 8300 كيلومتر
تعداد كلاهك : 10 كلاهك براي هر موشك
ظرفيت هر كلاهك : 10 كلاهك به ظرفيت 100 كيلوتن
توان حمل بار : 2550 كيلوگرم
طول كلي : 16 متر
طول كلي بدون كلاهك : 8.4 متر
قطر موشك : 2.4 متر
وزن پرتاب : 90 تن
دقت ( طبق اظهار منابع روس) : 500 متر
تعداد مراحل موشك : 3 مرحله




 
تصويري از عرشه زيردريائي تايفون  

  زيردريائي تايفون در حال پرتاب يكي از 20 فروند موشك R-39 (؟) 

سلام عليكم

موشك Kh-55 Granat با كد ناتو SS-N-21 Sampson
Kh-55 Granat
AS-15 Kent
SS-N-21 Sampson
SSC-4 Slingshot


 [External Link Removed for Guests] 
    
موشك راهبردي كروز Kh-55 موشكي است كروز، ميانبرد ، سوخت جامد با موتور توربوفن و تك كلاهك كه اساسا براي پرتاب از زيردريائي و انهدام اهدافي كه مختصات آنها دقيقا شناخته شده توسط شوروي سابق طراحي و بكار برده مي شود. سامانه هدايت اين موشك از طريق ناوبري اينرسيائي و اصلاح مختصات هدف برمبناي تطبيق عوارض زمين در مناطق مشخص با تصاوير از پيش داده شده به حافظه رايانه موشك عمل مي كند. پيشرانه موشك از يك موتور توربوفن نصب شده در زير دم آن بهره مي برد. موشك Kh-55 مجهز به يك كلاهك 200 كيلوتني هسته اي است. 
  در اواسط دهه 1970 دفتر سياسي حزب كمونيست ، پوليت بورو، با آگاهي از ساخت موشك بردبلند و زمين پايه توماهاوك Tomahawk ويژه حمله به اهداف دريائي و در تلاش براي يافتن جانشيني سامانه قديمي ضد كشتي P-70 Ametistt با كد ناتو SS-N-7 Starbrightو سامانه P-120 Malakhit با كد ناتو SS-N-9 Siren ، فرمان ساخت سامانه موشكي جديد قابل پرتاب از زيردريائي موسوم به RK-55 را صادر كرد. انجام اين ماموريت نيز بر عهده دفتر طراحي چلومي Chelomey با كد OKB-52 كه در آنموقع سرگرم طراحي سامانه P-1000 Vulkan بود گذاشته شد. آزمايشات پرتاب زميني اين موشك در سال 1982 و نخستين پرتاب از زيردريائي نيز در 22 دسامبر سال 1983 و از روي زيردريائي كلاس Echo II صورت پذيرفت.  
  سامانه موشكي در سال 1984 عملياتي اما در 18 دسامبر سال 1987 به صورت رسمي توسط پوليت بورو براي خدمت پذيرفته شد. تاپايان سال 1988 حدود يكصد فروند موشك SS-N-21وارد خدمت شده بود . اين موشك صرفا براي زيردريائي هاي هجومي جديد هسته اي طراحي شده و از درون لوله هاي پرتاب اژدر شليك مي شد. اين سامانه از سوي پيمان ناتو SS-N-21 Sampson كد گرفت. در سپتامبر سال 1986 مقرر شد تا نمونه هاي ابتدائي موشك Sampson بر روي زيردريائي هاي كلاس Akula نصب گردد ، هر چند قرار بود كه به سامانه موشكي Vulkan مجهز شوند.

بعدها موشك Kh-55 بر روي زيردريائي هاي كلاس Barracuda/Kondor ( با نام مستعار Sierra I/II ) و 8 فروند زيردريائي كلاس Victor III استقرار يافتند. البته 7 فروند زيردريائي كلاس Yankee ويژه حمل موشك هاي بالستيك نيز براي حمل اين موشك بازسازي شدند كه اين زيردريائي ها پس از بازسازي Yankee Notch نام گرفتند و در سال 1988 وارد عمليات شدند . تمام انواع زيردريائي هاي مذكور قادر به حمل 20 تا 35 فروند موشك SS-N-21 بودند .در اين زيردريائي ها ، به جاي حمل لانچرهاي پرتاب موشك هاي بالستيك ، لوله هاي پرتاب اژدر موشك هاي كروز نصب گرديد. در حال حاضر تمامي زيردريائي هاي Yankee Notch اسقاط گرديده اند. تا سال 1991 ، حدود 240 فروند موشك SS-N-21 بر روي 37 فروند زيردريائي هسته اي روسيه مستقر بودند. در جولاي سال 2008 اعلام شد كه روسيه 18 فروند زيردريائي از كلاس هاي مختلف را در اختيار دارد كه قادر به حمل موشك SS-N-21 هستند. به نظر مي رسد هم اكنون حدود 200 فروند از اين موشك ها هنوز در دسترس وجود دارند.  
 
يك فروند زيردريائي Yankee Notch  
  هاي هسته اي طبق توافقنامه خلع سلاح هسته اي آمريكا و روسيه برچيده شدند اما موشك Kh-55 براي پرتاب از زمين با يك كلاهك معمولي به سادگي تغيير كاربري داد. اين موشك جديد از سوي پيمان ناتو SSC-X-4 Slingshot كد گرفت و كد فني طراحي 3M14 به آن تخصيص داده شد . اين موشك جديد سامانه اي است كروز و برد بلند كه قادر به حمل يك كلاهك هسته اي بوده و از درون لوله پرتاب اژدر زيردريائي ( نصب شده بر روي كاميون) شليك مي شود. اين موشك قرينه موشك كروز آمريكائي BGM-109 Tomahawak شناخته مي شود و تا به امروز در حال خدمت است .
نخستين تست هاي اين موشك در سال 1978 انجام شد و تعداد محدودي از آن نيز در سال 1984 بر روي بمب افكن هاي Tu-95MS مستقر گرديد. سه گونه هواپرتاب اين موشك شناخته شده اند :

موشك Kh-55 يا Article 120 با نام مستعار RKV-500 و كد ناتو AS-15a .
موشك Kh-55-OK يا article 124
موشك Kh-55SM يا Article 125 با نام مستعار RKV-500B و كد ناتو AS-15b . 

   
  هاي RKV-500 و يا Kh-55 كه توسط پيمان ناتو AS-15 “Kent” نيز خوانده مي شوند ، توسط اسكادران هائي از بمب افكن هاي استراتژيك حمل مي شوند . گونه ارتقاء يافتهRKV-500B كه توسط روسها Kh-55MS خوانده مي شود نيز در دهه 1990 توسط روسها در ناوگان نيروي دريائي بكار گرفته شد.


نمونه زمين پايه موشك RK-55 موسوم به SSC-X-4 در راستاي اجراي معاهده خلع سلاح به طور كلي نابود گرديد در سال 1992 بوريس يلتسين رئيس جمهوروقت روسيه اعلام كرد كه به توليد نمونه هاي درياپايه و هواپايه موشك هايكروز نيز خاتمه خواهد داد. در سال 2000 گزارش شد كه نيروي هوائي روسيه يكموشك كروز جديد با كلاهك جنگي معمولي را مورد آزمايش قرار داده است. گفتهشد كه اين موشك از نوع Kh-555 يعني گونه اي بهينه سازي شده از موشك Kh-55با برد 2000 الي 3000 كيلومتر بوده است .

موشك RK-55 براي ايفاي نقش مكمل موشك ميانبرد SS-20 Saber در نظر گرفته شده بود كه قادر بود تا اهداف استراتژيك را در خاك سراسر خاك اروپا هدف قرار دهد.

در سال 1993 دفتر طراحي Novator موشكهاي 3M14/3M54 Klub موسوم به SS-N-27 Sizzler را معرفي نمود كه در اصل بر مبناي موشك RK-55 طراحي و ساخته شده بودند. اين موشك ها دو مرحله اي هستند كه در مرحله نهائي تقرب به هدف با سرعت مافوق صوت به آن حمله ور مي شوند.  
موشك رادوگا Raduga Kh-65

  Kh-65 گونه اي بهينه سازي شده از موشك راهبردي Kh-55 است. بنا بر نخستين گزارشات موجود در دست ( تهيه شده از گزارشات منتشره از نمايشگاه هوائي مسكو در سال 1992 ) ، برد اين موشك بين 500 تا 600 كيلومتر بوده است. دليل اصلي كاهش برد اين موشك ، انطباق با مندرجات پيمان SALT-2 بوده است كه به موجب آن ، هر هواپيمائي كه موشك هاي با برد بيش از 600 كيلومتر را با خود حمل نمايد يك بمب افكن استراتژيك محسوب شده و تعداد آن هواپيما بايد محدود شود. يك نسخه با اندازه واقعي از موشك Kh-65SE براي نخستين بار در سال 1993و در نمايشگاه هوائي ابوظبي ( و سپس سپتامبر همان سال در نمايشگاه ژوكوفسكي و ني يژني ) به نمايش درآمد. موشكهاي به نمايش درآمده در اين نمايشگاهها تفاوت ديگري با نمونه هاي قبلي خود نداشتند ، به جز بردشان كه 250 كيلومتر هنگام پرتاب از ارتفاع كم و 280 كيلومتر هنگام پرتاب از ارتفاع بالا عنوان شده بود.

موشك Kh-65 براي حمله و انهدام اهدافي بزرگتر از 300 متر مربع و سطوح داراي بازتاب راداري مناسب مخصوصا كشتي ها جنگي و در شرايط اختلالات سنگين الكترونيكي بكار برده مي شود. اين موشك از طريق يك سامانه هدايت اينرسيائي و با پرواز در ارتفاع كم به محدوده هدف خود نزديك شده ، آن را شناسائي كرده و با اوجگيري به ارتفاعي بالاتر و روشن كردن رادار جستجوگر فعال خود به آن حمله مي نمايد.  
مشخصات فني :
نام موشك : Kh-55 Granat
كد پيمان ناتو : SS-N-21 Sampson
طول كلي : 8.09 متر
قطر : 0.77 متر
طول دو سر بال : 3.10 متر
وزن : 1700 كيلوگرم
كلاهك : هسته اي با ظرفيت 200 كيلوتن ، معمولي به وزن 410 كيلوگرم
سرعت : 0.48 الي 0.77 ماخ
پيشرانه : توربوفن ، سوخت جامد
حداكثر برد : 300 كيلومتر ( و براي Kh-55 ، 2500 كيلومتر)
ارتفاع پرواز : 40 الي 110 متر
سامانه هدايت : INS, TERCOM
وضعيت خدمت : عملياتي ( از سال 1984 تاكنون)


 
تصويري از خودروي لانچر 8 چرخMAZ 543 موشك كروز زمين پايه SSC-X-4 و شش موشك بارگيري شده در لوله هاي اژدر افكن 533 ميليمتري . خودروي MAZ 543 قبلا براي حمل و پرتاب موشك R-17 يا همان Scud –B مورد استفاده قرار مي گرفت. 

تعدادي از موشكهاي Kh-55 يا AS-15a در اختيار ايران و چين قرار گرفته كه انشاا... سر فرصت به صورت مفصل به آن خواهيم پرداخت.

سلام عليكم

موشك P-270 Moskit با كد ناتو SS-N-22 Sunburn

 [External Link Removed for Guests] 
  اويل دهه 1970 ، سامانه P-15 Termit ( با كد ناتو SS-N-9 Siren ) با آن برد كم و ناتواني در نفوذ به سامانه هاي دفاعي پيشرفته كشتي هاي دشمن ، ديگر به وضوح سامانه اي منسوخ شده بود . به همين دليل مجتمع صنعتي Raduga يك موشك مافوق صوت قابل پرتاب از كشتي و با قابليت پرواز در نزديكي سطح دريا را طراحي نمود و آن را P-270 (3M80) Moskit ناميد كه از سوي پيمان ناتو SS-N-22 Sunburn كد گرفت .

موشك P-270 Moskit ، سامانه اي است بردكوتاه ، سطح به سطح ، قابل پرتاب از كشتي ، پيشرانه رم جت ، تك كلاهك و ضد كشتي كه توسط روسيه وبا هدف حمله با سرعت مافوق صوت به ناوگان آمريكائي مجهز به رادار پيشرفته Aegis طراحي گرديد. اين موشك در ميان تمام موشك هاي ضد كشتي تولد شده در جهان ، سريعترين سرعت را دارد.  
 [External Link Removed for Guests]
موشك Moskit 3M80 در حال انتقال به درون لانچر مستقر در كشتي  
  موشك Moskit 3M80 در قسمت جلوئي باريك و داراي دماغه اي تخم مرغي شكل است كه قسمت عقبي بدنه آن چاقتر است و چهار ورودي هواي جداگانه روي آن نصب شده است. همچنين چهار بال كوتاه دلتا شكل و نيز چهار دم با اندازه كوچكتر ولي به همان شكل در اطراف بدنه نصب شده است. هنگاميكه موشك درون لانچر قرار دارد ، تمام بالها و دم هاي آن در اطراف بدنه جمع مي شوند. رادار جستجوگر و سامانه هدايت موشك در دماغه ، و باطري ها و راديوي ارتفاع سنج در باقيمانده فضاي قسمت جلوئي موشك قرار دارند. بلافاصله پس از اين بخش ، كلاهك جنگي 300 كيلوگرمي نفوذگر و نيمه زرهپوش شده موشك قرار دارد . يك مخزن سوخت ، احتمالا با سوختي از نوع كروزين ، فضاي ميان لبه جلوئي بالها تا محله قرار گيري موتور رم جت را به خود اختصاص داده است. بخش عمده اي از قسمت انتهائي موشك توسط راكت هاي سوخت جامد كه تا خروجي موتور رم جت ادامه دارند اشغال شده است. بخش هاي حركت دهنده موشك در زير دم موشك قرار دارند .

سه گونه از اين موشك در حال حاضر موجود است :
• موشك 3M80 موسوم به P-80 Zubr
• موشك 3M82 داراي برد بيشتر نسبت به گونه قبلي و موسوم به P-270 Moskit
• و گونه جديد و ارتقاء يافته P-270 كه با همكاري مشترك چين و روسيه ساخته شده و در روسيه با نام 3M82MBE و در چين Fu-Feng-1 خوانده مي شود.  
 [External Link Removed for Guests] 

 [External Link Removed for Guests]
موشك 3M80 با بالهاي جمع شده در اين حالت در لانچر يا در زير هواپيما نصب مي شود.  
  3M80 توسط سامانه هدايت اينرسيائي (INS) و بهينه سازي اطلاعات مربوط به هدف در طول پرواز و يك رادار نيمه فعال در مراحل پاياني حركت هدايت مي شود . كارشناسان مي گويند موشك P-80 Zubr در آخرين مراحل تقرب به هدف قادر به انجام مانورهائي براي گريز از سامانه هاي موشكي و توپ هاي ضد موشك دشمن است. پيشرانه موشك 3M80 از يك راكت كمكي سوخت جامد و يك موتور رم جت بهره مي برد. حداكثرسرعت موشك در ارتفاع بالا 3 ماخ و سرعت آن در ارتفاع كم 2.1 ماخ ( يعني سه برابر موشك آمريكائي هارپون ) و حداكثر برد آن نيز 90 كيلومتر مي باشد. كلاهك جنگي موشك P-80 يا از نوع معمولي به وزن 300 كيلوگرم و يا از نوع هسته اي با ظرفيت 200 كيلوتن مي باشد. سرعت بسيار بالاي موشك سبب كاهش زمان مورد نياز كشتي هدف براي انجام هرگونه واكنش دفاعي مي گردد.  
 [External Link Removed for Guests]
پرتاب موشك SS-N-22 از يك ناوشكن كلاس  
  موجود نشان مي دهد كه موشك P-80 در سال 1980 وارد خدمت ناوگان دريائي شوروي شد و در ابتدا بر روي ناوشكن هاي كلاسSovremenny و Udaloy 2 ( هر كدام 8 فروند ) و ناوچه گشتزني و موشك انداز كلاس Tarantul 3 و ناوچه هاي هجومي سريع السير كلاس Dergach ( هر كدام چهار فروند ) استقرار يافت. برد گونه استاندارد موشك 3M80 در حالت پرواز در ارتفاع بالا و پائين ( تركيبي ) معادل 120 كيلومتر و در ارتفاع پائين 80 كيلومتر است.

در سال 1992 روسيه اقدام به توليد نمونه ارتقاء يافته موشك P-80 نمود . اين نمونه كه P-270 Moskit نام داشت داراي كد فني طراحي 3M82 بود و بردي معادل 160 كيلومتر داشت و وزن كلاهك آن 320 كيلوگرم بود. اين موشك در سال 1993 وارد خدمت شد اما زياد در خط توليد باقي نماند. نمونه اي از اين موشك كه ويژه صادرات است و از هواپيما پرتاب مي شود Kh-41 نام دارد.

در سال 1995 ، گونه ساحل به درياي موشك SS-N-22 با كد فني 3M80E معرفي گرديد ، كه در اين سامانه جديد ، دو يا سه موشك بر روي هر خودروي لانچر نصب مي گردند. در سال 1998بهينه سازي هاي كم هزينه اي بر روي گونه 3M80 صورت گرفت كه برد آن را تا 150 كيلومتر افزايش داد. افزايش برد اين موشك تا برد 200 كيلومتر و با نصب مخازن سوخت خارجي نيز پيشنهاد گرديده است.  
 [External Link Removed for Guests]
لانچرهاي 4 فروندي پرتاب موشك SS-N-22 بر روي ناوهاي كلاس Sovremenny و Udaloy 2 ( جمعا 8 فروند روي هر ناو )  
  هاي منحصر به فرد اين موشك همچون ، سرعت مافوق صوت ، ارتفاع پرواز بسيار پائين در طول مسير پرواز و مراحل پاياني آن ، قابليت هاي بالاي موشك در عبور از اقدامات اخلاگرانه و دفاع هوائي دشمن و كلاهك پرقدرت و پيشرفته آن ، از موشك SS-N-22 سامانه اي بسيار پرقدرت و سهمگين ساخته است. اين موشك بوسيله موتورهاي راكتي كه در خروجي موتور رم جت آن نصب شده در عرض چهار ثانيه به حداكثر سرعت خود مي رسد. مشابه چنين ويژگي هائي در سامانه موشكي ضد رادار (Kh-31 (AS-17 Krypton نيز به كار گرفته شده است و به همين دليل آن را Mini-Moskit نيز مي خوانند.

موشك SS-N-22 با آن شكل نيزه مانند و بالهاي ذوزنقه اي در ميانه بدنه اش ، خطر منحصر به فردي براي ناوگان آمريكا محسوب مي شود. اين موشك در اصل براي درهم كوبيدن سامانه هاي ضد موشكي تيپ Aegis طراحي گرديده و قابليت انجام تغييرات و بهينه سازي هاي مداوم را دارد. يك كشتي پس از آنكه هدف حمله موشك SS-N-22 قرار گرفت كمتر از دو دقيقه زمان براي واكنش در اختيار دارد. حتي با فرض اينكه كشتي هدف قرار گرفته دشمن قادر به انجام ضد حمله بوسيله موشك هاي ضد موشك Standard بوده باشد ، باز هم در مراحل پاياني نياز به انجام عمليات رهگيري موشك SS-N-22 با حجم انبوهي از آتش و گلوله هاي انفجاري دارد.

سامانه هدايت موشك با استفاده از مختصات هدف نقشه ماموريت پروازي را تعيين نموده و كنترل هاي قبل و هنگام پرتاب را اعمال مي كند. هنگاميكه موشك به محدوده هدف نزديك مي شود ، سامانه هدايت مستقل آن اقدام به جستجوي هدف نموده و پس از انتخاب ، بر روي آن قفل كرده و دستورات مناسب پيش از درگيري با كشتي را اتخاذ مي كند. به كار برده مي شود ، به صورت تئوري ، حداكثر زمان مورد نياز كشتي براي واكنش در مقابل موشك هائي با سرعت كمتر ، همچون اگزوست فرانسوي ، 120 الي 150 ثانيه مي باشد. اين زمان براي انجام اقدامات متقابل و ايجاد اختلال (الكترونيكي) قبل از بكار بردن سخت افزار دفاعي همچون شليك موشك يا بكارگيري آتش سنگين گلوله هاي انفجاري در نظر گرفته شده است . اما موشك SS-N-22 بسيار سريع است و به صورت تئوري ، حداكثر مدت زمان در اختيار كشتي براي دفاع بين 25 الي 30 ثانيه است كه اين مدت بسيار كوتاه براي انجام واكنش هاي دفاعي را بسيار دشوار و فقط محدود به پرتاب موشك يا ديوارآتش مي كند .  
 [External Link Removed for Guests]
مقايسه اندازه موشك SS-N-22 با دو موشك HF-2 و HF-3 ( هسيونگ فنگ) ساخت تايوان . به اندازه ملوان هم دقت  
  SS-N-22 با در نظر گرفتن معيارهاي امروزي ، موشك نسبتا بزرگي محسوب مي شود و وزن آن تقريبا 3 برابر نمونه مشابه آمريكائي خود يعني Tomahawk مي باشد. سرعت آن نيز تقريبا دو برابر موشك Tomahawk است. تركيب وزن و سرعت بالا در مراحل پاياني پرواز، به موشك SS-N-22 نيروي حركتي همطراز با يك كاميون مملو از بار با سرعت حدود 320 كيلومتر در ساعت را مي دهد. حركت با چنين نيروئي موشك را قادر به نابودي كشتي هدف مي كند ، حتي اگر كلاهك جنگي آن منفجر نشود. ايالات متحده وجود گونه 3M82 موشك SS-N-22 ويژه انهدام كشتي هاي با رادار ضد موشك Aegis را در سال 1999 تائيد مي كند اما تا كنون از خريداري آن توسط مشتريان خارجي گزارشي به دست نيامده است.  
 [External Link Removed for Guests]
در اين تصوير چگوني پرتاب و درگيري موشك هواپرتاب ASM-MMS با كشتي دشمن در زوايا و فواصل مختلف نشان داده شده است

[External Link Removed for Guests]
موشك هواپرتاب ASM-MMS يا Kh-41 در زير جنگنده بمب افكن سوخو نصب شده است  
  هواپرتاب اين موشك كه رسما ASM-MMS نام دارد اما آن را با نام Kh-41 نيز مي شناسند ، ويژه حمل با جنگنده ( Su-27K (Su-33 مستقر بر ناوهواپيمابر ساخته شده است كه براي نخستين بار در سال 1992 به نمايش عموم گذاشته شد. اين موشك احتمالا از دو نوع موتور ( راكت و رم جت) به صورت همزمان استفاده مي كند. اين موشك در زير هواپيما نصب شده و بال هاي جمع شونده دارد و در مراحل اوليه پرواز از خلبان خودكار استفاده مي كند و امكان اصلاح مختصات هدف توسط خلبان هواپيما و رادار جستجوگر آن در مراحل نهائي پرواز هم وجود دارد .

در سال 1993 روسيه تعدادي موشك SS-N-22 با كد فني 3M80 را به عنوان دفاع ساحلي ( ساحل به دريا) به ايران فروخت. اين فروش در چند نوبت ادامه يافت و بر طبق تصاوير موجود ، ايران در سال 2006 اين موشك را از يكي از ناوچه هاي موشك انداز خود پرتاب نموده است. چين در سال 1997 مذاكراتي را براي خريد 50 فروند موشك 3M82 به همراه ناوشكن هاي كلاس Sovremenny ( ويژه حمل اين موشك) انجام داده است. همچنين برنامه همكاري مشتركي ميان روسيه و چين براي ساخت گونه ارتقاء يافته اي از موشك 3M82 صورت گرفته و اين باور وجود دارد كه احتمالا چين در سال 2006 تعدادي از اين موشك هاي جديد را دريافت كرده است.
گزارشي در سال 2001 نشان مي دهد كه يك برنامه همكاري ميان روسيه و چين با هدف ارتقاء موشك P-270 Moskit وجود دارد. گزارشات بعدي ، نام روسي اين موشك ارتقاء يافته را3M82MBE و نام چيني آن راFu-Feng-1 يا Ju Lang-9 عنوان و برد اين موشك را نيز 240 كيلومتر ذكر مي كند. سازندگان چيني اكنون يك يا چند نمونه مختلف از موشك SS-N-22 را تحت امتياز (روسيه) توليد مي كنند اما وضعيت بهينه سازي انجام شده بر روي آنها نامعلوم است.

كارشناسان معتقدند كه در سال 1996 روسيه حدود 450 فروند موشك SS-N-22 ( از تمام گونه ها) در خدمت داشته و به نظر مي رسد در سال 2007 اين تعداد به حدود 220 فروند كاهش يافته است.  
 [External Link Removed for Guests]
در اين تصوير اجزاي داخلي موشك P-270 Moskit نمايش داده شده است.  
مشخصات فني :
نام كشور سازنده : روسيه ( چين)
نام روسي : 3M80/270 Zubr, 3M82/P-270 Moskit
كد پيمان ناتو : SS-N-22 Sunburn
طول : 9.7 متر
قطر : 0.76 متر
طول دوسر بال : 2.10 متر
وزن پرتاب : 3950 كيلوگرم ( برخي منابع 4500 كيلوگرم)
سقف پرواز : 20 متري سطح دريا
كلاهك : يك 200 كيلوتني هسته اي يك كلاهك متعارف 300 الي 320 كيلوگرمي
پيشرانه : راكت كمكس سوخت جامد / موتور رم جت
برد : 90 الي 160 كيلومتر( برخي منابع 250 كيلومتر)
سامانه هدايت : INS ، دريافت اطلاعات در طول پرواز ، رادار نيمه فعال
وضعيت خدمت : عملياتي از سال 1980 تا كنون
استفاده كنندگان : روسيه ، ايران و چين

 [External Link Removed for Guests]