مرکز انجمنهای تخصصی

داني که چيست دولت،ديدار يار ديدن *** در کوي او گدايي بر خسروي گزيدن
از جان طمع بريدن آسان بود وليکن *** از دوستان جاني مشکل توان بريدن

نيست سر منزل ما منزل هر نا اهلي . . . . . . . . . هر که اهل است به سر منزل ما مي آيد

دامن دوست بدست آر و ز دشمن بگسل *** مرد يزدان شود ايمن، گذر از اهرمنان
پير پيمانه کش ما که روانش خوشباد *** گفت پرهيز کن از صحبت پيمان شکنان

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت . . . . . . . . . به غمزه مساله آموز صد مدرس شد

در محفل دوستان بجز ياد تو نيست *** آزاده نباشد آنکه آزاد تو نيست
شيرين لب و شيرين خط و شيرين گفتار *** آنکيست که با اين همه فرهاد تو نيست

تاب بنفشه مي دهد طره مکشکساي تو
پرده غـنـچه مي درد خــنده دلــگـشـاي تو
(حافظ)

با سلام
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
و گرنه هر که تو بینی ستمگری داند

حضرت حافظ

ديد مجنون را يکي صحرا نورد . . . . . . . . . در ميان باديه بنشسته فرد

درين خيال به سر شد زمان عمر و هنوز*********بلاي زلف سياه است بسر نمي آيد

دلم رمـيـده شـد و غـافـلـم من درويـش
که آن شکاري سرگشته را چه آمد پيش
(حافظ)

شايد دگرش بخواب بينم*آن عمرگذشته نهان را*نقشي که بروي آب بينم *آن خاطره کهن زمان را
در پرتوي از ماه تابان*با چشمک ستاره ها شب* بر بامي که فرش آن زکاهگل*خفته و نمايي از افق را
شايد دگرش سراب بينم*** شايد دگرش به خواب بينم

من اگر کام روا گشتم و خوشدل چه عجب . . . . . . . . . . مستحق بودم و اينها به زکاتم دادند