مرکز انجمنهای تخصصی

تو بدنامی عاشق را منه با خواری دونان که هست اندر قفای او ز شاه عشق رایت​ها


مولوی

هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان​ها کاخر چو دردی بر زمین تا چند می​باشی برآ
هر کز گران جانان بود چون درد در پایان بود آنگه رود بالای خم کان درد او یابد صفا

این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده​ام این بار من یک بارگی از عافیت ببریده​ام

دل را ز خود برکنده​ام با چیز دیگر زنده​ام عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیده​ام

مولوی

میازار موری که دانه کش است که جان دارد و جان شیرین خوش است!

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را

نفسی یار شرابم نفسی یار کبابم چو در این دور خرابم چه کنم دور زمان را

مولوی

آن تلخ وش که صوفی ام الخبائثش خواند اشهی لنا و احلی من قبله العذارا
هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را
حافظ

آخر اى باد صبا بويى اگر مي‌آرى

سوى [COLOR=#4f81bd][SIZE=150]شيراز گذر كن كه مرا يار آن‏جاست  

سعدی

تا بود بار غمت بر دل بی​هوش مرا سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا
نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا

سعدی

آمده​ام که سر نهم عشق تو را به سر برم ور تو بگوییم که نی نی شکنم شکر برم

آمده​ام چو عقل و جان از همه دیده​ها نهان تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

مولوی

مرا در منزل جانا چه امن عشق چون هر دم جرس فریاد می دارد که بر بندید محمل ها

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت
خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت
حافظ

تا جهان بود از سر مردم فراز کس نبود از راز دانش بی‌نیاز
مردمان بخرد اندر هر زمان راز دانش را به هر گونه زبان

رودکی