مرکز انجمنهای تخصصی

نه تب ديرم نه جايم ميکند درد هميدونم که نالونم شو و روز
به اين بي آشنايي برکياشم به اين بي خانماني برکياشم
باباطاهر

مجلس بساز اي بهار پدرام و اندر فکن مي به يکمني جام
همرنگ رخسار خويش گردان جام بلورينه از مي خام
زان مي که ياقوت سرخ گردد در خانه، از عکس او در و بام
زان مي که در شب ز عکس خامش هر دم برآيد ستاره‌ي بام

فرخی سیستانی

مو که يارم سر ياري نديره مو که دردم سبکباري نديره
همه واجن که يارت خواب نازه چه خوابست اينکه بيداري نديره

بابا طاهر

هر چند بی​گه آیی بی​گاه خیز مایی ای خواجه خانه بازآ بی​گاه شد کجایی
برگ قفص نداری جز ما هوس نداری یکتا چو کس نداری برخیز از دوتایی
مولوی

يک شمه ز مفلسي خود برگويم چندانکه خدا غنيست من محتاجم
هر چند به صورت از تو دور افتادم زنهار مبر ظن که شدي از يادم

ابوسعيد ابوالخير

من آن مرغم که افکندم به دام سد بلا خود را به يک پرواز بي هنگام کردم مبتلا خود را
نه دستي داشتم بر سر، نه پايي داشتم در گل به دست خويش کردم اينچنين بي دست و پا خود را
چنان از طرح وضع ناپسند خود گريزانم که گر دستم دهد از خويش هم سازم جدا خود را
گر اين وضع است مي‌ترسم که با چندين وفاداري شود لازم که پيشت وانمايم بيوفا خود را
چو از اظهار عشقم خويش را بيگانه مي‌داري نمي‌بايست کرد اول به اين حرف آشنا خود را
ببين وحشي که در خوناب حسرت ماند پا در گل کسي کو بگذراندي تشنه از آب بقا خود را

وحشی بافقی

ای تمنا ! نوحه کن بر کوشش بی حاصلم جست و جو ها دارم اما يافتن گم کرده ام
روز و شب خون می خورم در پرده بی طاقتی گفت و گوی لالم و راه دهن گم کرده ام

بیدل دهلوی

مرا در دیست اندر دل اگر گویم زبان سوزد وگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد

دل مي‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا
حافظ

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت
خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت
حافظ

تشنگان گر آب جویند از جهان آب جوید هم به عالم تشنگان

چون که عاشق اوست تو خاموش باش او چو گوشت میکشد/ تو گوش باش
(ملای رومی)

[COLOR=#4f6128]شيراز پر غوغا شده است از فتنۀ چشم خوشت 

ترسم كه آشوب خوشت بر هم زند [COLOR=#4f6128]شيراز را 

سعدی