مرکز انجمنهای تخصصی

ایمن نشد از دزد جز سبکبار بر دوش تو این بار بس گرانست
اسبی که تو را میبرد بیک عمر بنگر که بدست که‌اش عنانست
پروین اعتصامی

تو به هر حالی که باشی/می طلب آب می جو دایما/ ای خشک لب

کان لب خشکت گواهی میدهد کو به آخر بر سر منبع رسد

تا خيل غمت خيمه زد اندر دل تنگم از تنگ دلي با در و ديوار به جنگم
گر کشته ز عشق تو شوم صاحب نامم ور زنده کوي تو روم مايه‌ي ننگم
فروغی بسطامی

من آن مرغم که افکندم به دام سد بلا خود را به يک پرواز بي هنگام کردم مبتلا خود را

نه دستي داشتم بر سر، نه پايي داشتم در گل به دست خويش کردم اينچنين بي دست و پا خود را

وحشی بافقی

از پرده برون آمد ساقي، قدحي در دست هم پرده‌ي ما بدريد، هم توبه‌ي ما بشکست
بنمود رخ زيبا، گشتيم همه شيدا چون هيچ نماند از ما آمد بر ما بنشست
فخرالدین عراقی

تو گوئی فتنه‌ای بد روح فرسا تو گوئی تیشه‌ای بد بیخ بر کن

ز پای افکند بس سرو سهی را بیک نیرو چو دیو مردم افکن

پروین اعتصامی

نمیدانم دلم دیوانه‌ی کیست کجا آواره و در خانه‌ی کیست
نمیدونم دل سر گشته‌ی مو اسیر نرگس مستانه‌ی کیست

باباطاهر

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد وجود نازکت آزرده گزند مباد
سلامت همه آفاق در سلامت توست به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد

حافظ

دوش اندک شکوه‌ای از یار می‌بایست کرد و ز پی آن گریه‌ای بسیار می‌بایست کرد
حال خود گر عرض می‌کردم به این سوز و گداز چاره‌ی کار منش ناچار می‌بایست کرد


وحشی بافقی

گریک نفست ززندگانی گذرد------ مگذار كه جزبشادمانى گذرد
هشداركه سرمايه سوداى جهان---عمراست چنان کش گذراني گذرد
خيام

در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست مست از می و میخواران از نرگس مستش مست
در نعل سمند او شکل مه نو پیدا وز قد بلند او بالای صنوبر پست

حافظ