مرکز انجمنهای تخصصی

در اين دنياي بي حاصل چرا مغرور مي گردي
سليمان گر شوي آخر خوراک مور مي گردي

يار بيگانـه مـشو تا نبري از خويشـم *** غـم اغيار مـخور تا نـکـني ناشادم
رخ برافروز که فارغ کني از برگ گـلـم *** قد برافراز کـه از سرو کـني آزادم

می دوم درکوچه های بی کسی
پشت سر انبوهی از دلواپسی

ميان دو کس جنگ چون آتش است
سخن چين بد بخت هيزم کش است

تا که بوديم نبوديم کسي **** گشت ما را غم بي همنفسي
تا که رفتيم همه يار شدند **** خفته ايم و همه بيدار شدند

barfi, جان عزيزم
روال اين تاپيك اين جوريه كه روزي يه بيت شعر بگذارين

در كمينگاه نظر با دل خويشم جنگست
ز ابرو و غمزه ي او تير و كماني به من ار

روزی تو خواهی آمد از كوچه های باران
تا از دلـــــــم بشویی غمهای روزگـــــاران

نازنين چشم به شط دوخته بود
فارغ از عاشق دل سوخته بود

در روز حَشر سايه ي کوه گناه من
گرديد از آفتاب قيامت پناه من

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب *** مستـحـق بودم و اين‌ها به زکاتم دادند
هاتـف آن روز به من مژده اين دولت داد *** کـه بدان جور و جفا صبر و ثباتـم دادند

دلم دریا شد و دادم به دستت
مکش دریا به خون ÷روا کن ای دوست

تن قفس شکست و تن شد خارجان ****در فريب داخلان و خارجان