تزریق هوای گرم به ریه های درگیر همراه با اکسیژن دهی
ارسال شده: دوشنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۰, ۵:۱۴ ق.ظ
کرونا این ویروس منحوس قربانی می گیرد. مشکل این است که جدید و ناشناخته است و فرصت تحقیق جامع برای واکسن صد درصد موثر یا داروهای درمانی کامل از جامعه پزشکی را گرفته است. از ان رو که این ویروس سابقه قبلی نداشته و مجموعه مکانیزم اختلال گر ان در بدن و عکس العمل لازم سیستم دفاعی بدن در مقابل ان چندان معلوم نیست کار مبارزه با ان مشکل شده است و امروز جز واکسن های تعجیلی تهیه شده و تعدادی داروهای خاص شیمیایی و یا گیاهی که بنا بر تجربه عملی مقداری اثرات بیماری را در بعض افراد کاهش می دهند راه متقن و کاملا موثر دیگری تا این زمان در طب برای ان یافت نشده است.
مخرب ترین اثر این ویروس که عامل کشندگی ان نیز هست الوده شدن ریه بیمار به این ویروس است. این ویروس در درصدی از بیماران بر ریه انها غالب می شود و درصد بالاتری از بیماران از پیشرفت الودگی ویروس در ریه اشان مصون می مانند و بالاخره بعد از مدتی تحمل بیماری بهبود می یابند. تا انجا که من اخبار های پزشکی را مطالعه کرده ام هنوز علت تفاوت اثرات شدید یا ضعیف ویروس در افراد مختلف معلوم نیست اگرچه به موضوع کلی قوی یا ضعیف بودن سیستم دفاعی بدن افراد مختلف اشاره شده است اما مسلما وجود یا عدم وجود موادی معدنی یا بیولوژیکی با پیچیدگی های خاص در ارتباط با سیستم دفاعی بدن می تواند ریشه این موضوع باشد که بر طبق تجربه، ابتلای کمتر کودکان، در بدن این قشریا بعض افراد بزرگسال وجود داردکه مانع پیشرفت بیماری می شود. این قضیه ممکن است ریشه ژنیتیکی هم داشته باشد.
بهر حال متاسفانه مرگ و میر ناشی از ویروس کرونا عمداتا بر اثر پیشرفت بیماری در ریه افراد مبتلاست که جمع شدن خارج از کنترل اخلاط غلیظ در ریه سیستم تنفسی را مختل کرده و مانع رسیدن اکسیژن کافی به خون و نهایتا سلول های بدن مخصوصا مغز می شود. نرسیدن اکسیژن مورد نیاز و حیاتی به مغز همان عامل اصلی کشندگی بیماری کرونا است زیرا در این حالت مغز از فعالیت معمول باز مانده و بیمار به حالت اغماء یا کما فرو می رود که نهایتا سلول های مغز از جمله سلول های کنترل کننده ضربان قلب بر اثر کمبود اکسیژن صدمه دیده و متاسفانه بیمار فوت می کند.
لذا عامل اصلی تلفات ناشی از ویروس کرونا تب و سایر اثرات مشابه سرما خوردگی ویروس نیست بلکه مسدود شدن ریه ها و اختلال تنفس و کمبود شدید اکسیژن در بدن است.
اینجانب بر اثر تجربه شخصی دریافته ام که ویروس ها و باکتری ها به حرارت های بالای 50 درجه شدیدا حساس هستند و چنین وضعیتی برای انها عاملی کشنده است. این موجودات خود را با شرائط معمول کره زمین از جمله گرمترین و سردترین درجه حرارت این محیط وفق داده اند. البته من بعید می دانم سرما حتی سرماهای زیر صفر غالب میکروب و یا ویروس ها را از بین ببرد. احتمالا انها خصوصیت هایی دارند که برای ادامه حیات ممکن است بتوانند برای مدت های طولانی در درجه حرارت های خیلی کم زمین زنده بمانند اگرچه غیر فعال می شوند و با تغییر شرائط و گرم شدن ان منطقه سدسیر دوباره فعال می شوند. این بدان معناست که باکتری ها و ویروس ها در سرما نمی میرند بلکه فقط فریز می شوند و دوباره می توانند به حیات برگردند که حتی نمونه هایی از این مورد در بعض جانوران هم دیده می شود.
اما درجه حرارت بالا که خارج از رنج حرارت معمول موجود در زمین است برای این عوامل ایجاد بیماری کشنده است. گمان نمی کنم در هیچ کجای از زمین چه بیابان و چه کوهستان ی گرم، حرارت از 55 درجه بیشتر شود و این نکته امری حتمی است. باکتری ها و ویروس ها بطور طبیعی و طبیعتی فقط تا این حد از گرما که نهایت گرمای طبیعی زمین است را می توانند تحمل کنند و این مرز بین حیات و نابودی انهاست. حتی اگر بعض انها کاملا هم از بین نروند مکانیزم اختلال گر انها کاملا ضعیف می شود. تب که یکی از مکانیزم های طبیعی دفاعی بدن است بهمین نحو عمل می کند و با بالا بردن درجه حرارت بدن حتی المقدور سعی در تضعیف میکروب یا ویروس را دارد. در حالت تب گلبول های سفید مقاومت بیشتری نسبت به ویروس ها در مقابل حرارت دارند و کار دفاعی اشان چندان مختل نمی شود. کار طبیعت بسیار دقیق و بر مبنای اصولی کاملا ظریف است تا انجا که من معتقدم در بعض مواقع بعض ویروس ها حتی تا 5/ درجه ازدیاد حرارت تضعیف می شوند.
تاسف از جان باختن بعض هموطنان مرا بر ان داشت تا این روش را برای نجات بیماران کرونایی با درجات پیشرفته و درگیری ریه پیشنهاد دهم و ان تزریق هوای گرم 60 درجه حرارت بصورت تناوب به ریه بیماران در حال اکسیژن دهی است. متاسفانه در هیچکدام از سایت های علوم پزشکی جایی ندیدم که بشود این روش را بعنوان ایده یا پیشنهاد عنوان کرد و لذا گفتم در در انجمن های علمی مطرح کنم که هم از از نظر دوستان و اساتید بهره مند شوم و هم اینکه شاید بالاخره به طریقی و از جانب افرادی که در علوم طب هستند این روش به جامعه پزشکی منعکس شود که البته امید است مرجع پیشنهاد این روش یعنی اینجانب را متذکر شوند.
در این روش حرارتی بین 60 تا 70 درجه در زمان تناوبی 1 تا دو دقیقه ای (زمان گرما دهی بایست توسط پزشکان متخصص مربوطه و با توجه به قدرت تحمل ریه ها تعیین شود اما تخمین بنده ان است که ریه و مخصوصا ریه های خلطی بیماران کرونایی بدلیل وفور رطوبت قادر به تحمل این حرارت در زمانی محدود می باشد) توسط لوله هایی انشعابی به ریه بیماران تزریق می شود. این هوای کاملا گرم تناوبی ویروس ها ساکن در ریه را می کشد اما از انجا که گلبول های سفید بعنوان عامل اصلی سیستم دفاعی بدن در خون در گردش و حرکت هستند و لحظات کوتاهی در ریه در معرض هوای گرم قرار می گیرند هیچ تاثیری نمی پذیرند اما از انجا که ویروس ها در ریه تجمع یافته اند مستقیم و طی دقایقی در معرض حرارت مذکور قرار گرفته و در هر تناوب گروه گروه نابود یا منفعل می شوند. بدین ترتیب با ضعیف شدن ویروس های کرونا در ریه، سیستم دفاع بدن در از بین بردن انها کاملا غالب می شود.
شاید دوستان ارجمند سوال کنند که این ایده غیر معمولی چطور به ذهن بنده امده است و ایا برای ان مثال یا مستنداتی هم دارم؟ بله من مستندات و تجربیات شخصی دارم.
زمانی که دندان من ابسه می کرد و درد داشت من روشی را برای درمان چند ماهه ان ابداع کردم که مرا از مصرف انتی بیوتیک معاف میکرد و درد را هم تسکین می داد و بعد از یک یا دو روز ابسه پای دندان بکلی محو می شد.
در این روش من از ره ناچاری از بخاری یا سشوار استفاده می کردم. اگر سشوار در اختیار بود که ان را روی حرارت تنظیم می کردم و به همان قسمت لثه که ورم داشت میوزاندم. درد متوقف می شد اما ورم یا ابسه با همان پنج دقیه از بین نمی رفت و مجبور بودم در طی روز چندبار کار را تکرار کنم تا ابسه بمرور از بین برود. هوای سرد و اینکه دندان تازه سوراخ شده بود می توانست ابسه را بر گرداند اما با چند بار تکرار مدتها راحت می شدم. البته نمی توان بگویم کار راحتی بود ولی بهرحال روشی بود که برای خلاصی از ابسه دندان عمل میکرد. این کار صبر و حوصله می خواست و زمانبر بود و بایست مدتی سشوار را مقابل دهان می گرفتم ولی در عوض راحت می شدم.
اگر سشوار در دسترس نبود از حرارت بالای بخاری استفاده می کردم که زحمت بیشتری داشت و مجبور بودم در جای بلندی بنشینم و دهانم را به تناوب مدتی روی بخاری بگیرم تا حرارت به پایه دندان برسد اما همان اثر سشوار را داشت و ابسه بعد از مدتی با از بین رفتن باکتری ها فرو می نشست. البته طی چند روز گاه بگاه مجبور بودم این کار را تکرار کنم تا به عبارتی پایه دندان کاملا خشک شود.
از انجا فهمیدم که باکتری ها به حرارت های بالاتر از معمول حساس هستند و اگر از بین هم نروند ضعیف شده و سیستم دفاعی بدن کار را تمام می کنند. در اصل کار من هم کمک به مکانیزم دفاعی بدن در تضعیف کردن باکتری ها بود.
من مطمئن هستم این روش در ریه بیماران کرونایی با درگیری ریه هم که در خطر مرگ هستند کاملا موثر است اما مشکل ان است که این روش یک روش معمولی یا دارویی نیست که بشود به اسانی جامعه ی پزشکی را متقاعد به توجه به ان نمود انهم درحالیکه اهم توجه انها به درمان کرونا توسط بیوشیمی دارویی بر اساس علوم متداول پزشکی است.
البته بکار بردن این روش جهت ریه نیاز به یک سری تحقیقات و محاسبات پزشکی دارد که چگونه و طی چه مراحلی و شرائطی ان را بکار بگیرند انهم در حالی که بیماران کرونایی با درگیری حاد ریه در حال اکسیژن گیری هستند و نمی شود اکسیژن را قطع کرد و تزریق هوای گرم در حدودی که گفته شد با یست توام با اکسیژن دهی انجام شود بهمین دلیل گفتم باید از لوله های انشعابی استفاده شود که اکسیژن و هوای گرم تواما به ریه بیمار تزریق شود که این ها امکاناتی است که واحدهای پزشکی باید تهیه و فراهم کنند. اکسیژن رسانی که بلا انقطاع است اما هوای گرم با نظارت پزشکی به تناوب انجام می شود و این عمل باید با علم ، دقت و ظرافتی انجام شود که صدمه ای به مجراهای تنفسی بیمار وارد نشود اما از طرفی راه نجاتی برای بیماری است که در چند قدمی مرگی حتمی قرار دارد.
مخرب ترین اثر این ویروس که عامل کشندگی ان نیز هست الوده شدن ریه بیمار به این ویروس است. این ویروس در درصدی از بیماران بر ریه انها غالب می شود و درصد بالاتری از بیماران از پیشرفت الودگی ویروس در ریه اشان مصون می مانند و بالاخره بعد از مدتی تحمل بیماری بهبود می یابند. تا انجا که من اخبار های پزشکی را مطالعه کرده ام هنوز علت تفاوت اثرات شدید یا ضعیف ویروس در افراد مختلف معلوم نیست اگرچه به موضوع کلی قوی یا ضعیف بودن سیستم دفاعی بدن افراد مختلف اشاره شده است اما مسلما وجود یا عدم وجود موادی معدنی یا بیولوژیکی با پیچیدگی های خاص در ارتباط با سیستم دفاعی بدن می تواند ریشه این موضوع باشد که بر طبق تجربه، ابتلای کمتر کودکان، در بدن این قشریا بعض افراد بزرگسال وجود داردکه مانع پیشرفت بیماری می شود. این قضیه ممکن است ریشه ژنیتیکی هم داشته باشد.
بهر حال متاسفانه مرگ و میر ناشی از ویروس کرونا عمداتا بر اثر پیشرفت بیماری در ریه افراد مبتلاست که جمع شدن خارج از کنترل اخلاط غلیظ در ریه سیستم تنفسی را مختل کرده و مانع رسیدن اکسیژن کافی به خون و نهایتا سلول های بدن مخصوصا مغز می شود. نرسیدن اکسیژن مورد نیاز و حیاتی به مغز همان عامل اصلی کشندگی بیماری کرونا است زیرا در این حالت مغز از فعالیت معمول باز مانده و بیمار به حالت اغماء یا کما فرو می رود که نهایتا سلول های مغز از جمله سلول های کنترل کننده ضربان قلب بر اثر کمبود اکسیژن صدمه دیده و متاسفانه بیمار فوت می کند.
لذا عامل اصلی تلفات ناشی از ویروس کرونا تب و سایر اثرات مشابه سرما خوردگی ویروس نیست بلکه مسدود شدن ریه ها و اختلال تنفس و کمبود شدید اکسیژن در بدن است.
اینجانب بر اثر تجربه شخصی دریافته ام که ویروس ها و باکتری ها به حرارت های بالای 50 درجه شدیدا حساس هستند و چنین وضعیتی برای انها عاملی کشنده است. این موجودات خود را با شرائط معمول کره زمین از جمله گرمترین و سردترین درجه حرارت این محیط وفق داده اند. البته من بعید می دانم سرما حتی سرماهای زیر صفر غالب میکروب و یا ویروس ها را از بین ببرد. احتمالا انها خصوصیت هایی دارند که برای ادامه حیات ممکن است بتوانند برای مدت های طولانی در درجه حرارت های خیلی کم زمین زنده بمانند اگرچه غیر فعال می شوند و با تغییر شرائط و گرم شدن ان منطقه سدسیر دوباره فعال می شوند. این بدان معناست که باکتری ها و ویروس ها در سرما نمی میرند بلکه فقط فریز می شوند و دوباره می توانند به حیات برگردند که حتی نمونه هایی از این مورد در بعض جانوران هم دیده می شود.
اما درجه حرارت بالا که خارج از رنج حرارت معمول موجود در زمین است برای این عوامل ایجاد بیماری کشنده است. گمان نمی کنم در هیچ کجای از زمین چه بیابان و چه کوهستان ی گرم، حرارت از 55 درجه بیشتر شود و این نکته امری حتمی است. باکتری ها و ویروس ها بطور طبیعی و طبیعتی فقط تا این حد از گرما که نهایت گرمای طبیعی زمین است را می توانند تحمل کنند و این مرز بین حیات و نابودی انهاست. حتی اگر بعض انها کاملا هم از بین نروند مکانیزم اختلال گر انها کاملا ضعیف می شود. تب که یکی از مکانیزم های طبیعی دفاعی بدن است بهمین نحو عمل می کند و با بالا بردن درجه حرارت بدن حتی المقدور سعی در تضعیف میکروب یا ویروس را دارد. در حالت تب گلبول های سفید مقاومت بیشتری نسبت به ویروس ها در مقابل حرارت دارند و کار دفاعی اشان چندان مختل نمی شود. کار طبیعت بسیار دقیق و بر مبنای اصولی کاملا ظریف است تا انجا که من معتقدم در بعض مواقع بعض ویروس ها حتی تا 5/ درجه ازدیاد حرارت تضعیف می شوند.
تاسف از جان باختن بعض هموطنان مرا بر ان داشت تا این روش را برای نجات بیماران کرونایی با درجات پیشرفته و درگیری ریه پیشنهاد دهم و ان تزریق هوای گرم 60 درجه حرارت بصورت تناوب به ریه بیماران در حال اکسیژن دهی است. متاسفانه در هیچکدام از سایت های علوم پزشکی جایی ندیدم که بشود این روش را بعنوان ایده یا پیشنهاد عنوان کرد و لذا گفتم در در انجمن های علمی مطرح کنم که هم از از نظر دوستان و اساتید بهره مند شوم و هم اینکه شاید بالاخره به طریقی و از جانب افرادی که در علوم طب هستند این روش به جامعه پزشکی منعکس شود که البته امید است مرجع پیشنهاد این روش یعنی اینجانب را متذکر شوند.
در این روش حرارتی بین 60 تا 70 درجه در زمان تناوبی 1 تا دو دقیقه ای (زمان گرما دهی بایست توسط پزشکان متخصص مربوطه و با توجه به قدرت تحمل ریه ها تعیین شود اما تخمین بنده ان است که ریه و مخصوصا ریه های خلطی بیماران کرونایی بدلیل وفور رطوبت قادر به تحمل این حرارت در زمانی محدود می باشد) توسط لوله هایی انشعابی به ریه بیماران تزریق می شود. این هوای کاملا گرم تناوبی ویروس ها ساکن در ریه را می کشد اما از انجا که گلبول های سفید بعنوان عامل اصلی سیستم دفاعی بدن در خون در گردش و حرکت هستند و لحظات کوتاهی در ریه در معرض هوای گرم قرار می گیرند هیچ تاثیری نمی پذیرند اما از انجا که ویروس ها در ریه تجمع یافته اند مستقیم و طی دقایقی در معرض حرارت مذکور قرار گرفته و در هر تناوب گروه گروه نابود یا منفعل می شوند. بدین ترتیب با ضعیف شدن ویروس های کرونا در ریه، سیستم دفاع بدن در از بین بردن انها کاملا غالب می شود.
شاید دوستان ارجمند سوال کنند که این ایده غیر معمولی چطور به ذهن بنده امده است و ایا برای ان مثال یا مستنداتی هم دارم؟ بله من مستندات و تجربیات شخصی دارم.
زمانی که دندان من ابسه می کرد و درد داشت من روشی را برای درمان چند ماهه ان ابداع کردم که مرا از مصرف انتی بیوتیک معاف میکرد و درد را هم تسکین می داد و بعد از یک یا دو روز ابسه پای دندان بکلی محو می شد.
در این روش من از ره ناچاری از بخاری یا سشوار استفاده می کردم. اگر سشوار در اختیار بود که ان را روی حرارت تنظیم می کردم و به همان قسمت لثه که ورم داشت میوزاندم. درد متوقف می شد اما ورم یا ابسه با همان پنج دقیه از بین نمی رفت و مجبور بودم در طی روز چندبار کار را تکرار کنم تا ابسه بمرور از بین برود. هوای سرد و اینکه دندان تازه سوراخ شده بود می توانست ابسه را بر گرداند اما با چند بار تکرار مدتها راحت می شدم. البته نمی توان بگویم کار راحتی بود ولی بهرحال روشی بود که برای خلاصی از ابسه دندان عمل میکرد. این کار صبر و حوصله می خواست و زمانبر بود و بایست مدتی سشوار را مقابل دهان می گرفتم ولی در عوض راحت می شدم.
اگر سشوار در دسترس نبود از حرارت بالای بخاری استفاده می کردم که زحمت بیشتری داشت و مجبور بودم در جای بلندی بنشینم و دهانم را به تناوب مدتی روی بخاری بگیرم تا حرارت به پایه دندان برسد اما همان اثر سشوار را داشت و ابسه بعد از مدتی با از بین رفتن باکتری ها فرو می نشست. البته طی چند روز گاه بگاه مجبور بودم این کار را تکرار کنم تا به عبارتی پایه دندان کاملا خشک شود.
از انجا فهمیدم که باکتری ها به حرارت های بالاتر از معمول حساس هستند و اگر از بین هم نروند ضعیف شده و سیستم دفاعی بدن کار را تمام می کنند. در اصل کار من هم کمک به مکانیزم دفاعی بدن در تضعیف کردن باکتری ها بود.
من مطمئن هستم این روش در ریه بیماران کرونایی با درگیری ریه هم که در خطر مرگ هستند کاملا موثر است اما مشکل ان است که این روش یک روش معمولی یا دارویی نیست که بشود به اسانی جامعه ی پزشکی را متقاعد به توجه به ان نمود انهم درحالیکه اهم توجه انها به درمان کرونا توسط بیوشیمی دارویی بر اساس علوم متداول پزشکی است.
البته بکار بردن این روش جهت ریه نیاز به یک سری تحقیقات و محاسبات پزشکی دارد که چگونه و طی چه مراحلی و شرائطی ان را بکار بگیرند انهم در حالی که بیماران کرونایی با درگیری حاد ریه در حال اکسیژن گیری هستند و نمی شود اکسیژن را قطع کرد و تزریق هوای گرم در حدودی که گفته شد با یست توام با اکسیژن دهی انجام شود بهمین دلیل گفتم باید از لوله های انشعابی استفاده شود که اکسیژن و هوای گرم تواما به ریه بیمار تزریق شود که این ها امکاناتی است که واحدهای پزشکی باید تهیه و فراهم کنند. اکسیژن رسانی که بلا انقطاع است اما هوای گرم با نظارت پزشکی به تناوب انجام می شود و این عمل باید با علم ، دقت و ظرافتی انجام شود که صدمه ای به مجراهای تنفسی بیمار وارد نشود اما از طرفی راه نجاتی برای بیماری است که در چند قدمی مرگی حتمی قرار دارد.
از کارایی این روش اطلاعی ندارم اما :