دليل خنده
ارسال شده: شنبه ۲۵ آذر ۱۳۸۵, ۷:۲۰ ب.ظ
محققان علت اين امر را كه انسان گاه با مشاهده خنده سايرين خود بيدليل به خنده ميافتد، دريافتهاند.
به گزارش سايت اينترنتي "لايوساينس"، نتايج يك مطالعه جديد نشان ميدهد خنده در ميان انسانها پديدهاي مسري است و مغز انسان در پي دريافت صداي خنديدن ديگران، عضلات صورت را براي خنديدن آماده كرده و شرايط را براي خنديدن انسان فراهم ميكند.
به گفته "سوفي اسكات" عصبشناس كالج لندن و سرپرست اين مطالعه، پيش از اين مشخص شده بود كه انسان هنگام صحبت با فردي ديگر معمولا ناخوداگاه رفتار طرف مقابل را تقليد كرده و از لغات مورد استفاده و اشارات طرف مقابل در رفتار خويش استفاده ميكند اما هماكنون مشخص شده است خنديدن افراد مقابل نيز ميتواند روي واكنش فرد تاثير زيادي داشته باشد.
"اسكات" و همكارانش در اين مطالعه براي تعدادي داوطلب صداهاي مختلف از قبيل صداي خنده، فرياد ناشي از موفقيت، جيغ و گريه پخش كرده و واكنش مغز آنها را توسط اسكن "افامآرآي"( (fMRIبررسي كردند.
نتايج اين مطالعه نشان داد شنيدن تمامي اين صداها سبب بروز واكنش در بخش غشايي "پريموتور"( (Premotorاز مغز انسان شده كه اين واكنشها نيز موجب حركت عضلات صورت به نحوي مرتبط با صداي شنيده شده، ميشوند.
از ميان انواع صداهاي مورد آزمايش، صداهاي مثبت از قبيل صداي خنده و فرياد شادي ديگران واكنش شديدتري را در مغز ايجاد ميكند كه اين امر ميتواند لبخند زدن ناخوداگاه و بيدليل انسان در هنگام مشاهده خنده ديگران را توجيه كند.
به گفته "اسكات"، مسري بودن احساسات مثبت احتمالا يك عامل اجتماعي مهم براي انسانهاست. برخي محققان عقيده دارند اجداد انسان حتي پيش از رواج زبان براي تكلم، قادر به خنديدن بودهاند.
"اسكات" عقيده دارد تقليد از خنده ديگران روشي براي ارتباط اجتماعي متقابل در ميان انسانهاست و سبب مستحكم شدن ارتباط انسانها در ميان گروههاي اجتماعي ميشود.
اين محقق و همكارانش قصد دارند در ادامه مطالعه خود واكنش مغز افراد مبتلا به اوتيسم را در برابر همين محركهاي احساسي صوتي بسنجند. افراد مبتلا به اين بيماري قادر به نشان دادن واكنش صحيح در برابر احساسات مختلف افراد مخاطب خود نيستند.
به گزارش سايت اينترنتي "لايوساينس"، نتايج يك مطالعه جديد نشان ميدهد خنده در ميان انسانها پديدهاي مسري است و مغز انسان در پي دريافت صداي خنديدن ديگران، عضلات صورت را براي خنديدن آماده كرده و شرايط را براي خنديدن انسان فراهم ميكند.
به گفته "سوفي اسكات" عصبشناس كالج لندن و سرپرست اين مطالعه، پيش از اين مشخص شده بود كه انسان هنگام صحبت با فردي ديگر معمولا ناخوداگاه رفتار طرف مقابل را تقليد كرده و از لغات مورد استفاده و اشارات طرف مقابل در رفتار خويش استفاده ميكند اما هماكنون مشخص شده است خنديدن افراد مقابل نيز ميتواند روي واكنش فرد تاثير زيادي داشته باشد.
"اسكات" و همكارانش در اين مطالعه براي تعدادي داوطلب صداهاي مختلف از قبيل صداي خنده، فرياد ناشي از موفقيت، جيغ و گريه پخش كرده و واكنش مغز آنها را توسط اسكن "افامآرآي"( (fMRIبررسي كردند.
نتايج اين مطالعه نشان داد شنيدن تمامي اين صداها سبب بروز واكنش در بخش غشايي "پريموتور"( (Premotorاز مغز انسان شده كه اين واكنشها نيز موجب حركت عضلات صورت به نحوي مرتبط با صداي شنيده شده، ميشوند.
از ميان انواع صداهاي مورد آزمايش، صداهاي مثبت از قبيل صداي خنده و فرياد شادي ديگران واكنش شديدتري را در مغز ايجاد ميكند كه اين امر ميتواند لبخند زدن ناخوداگاه و بيدليل انسان در هنگام مشاهده خنده ديگران را توجيه كند.
به گفته "اسكات"، مسري بودن احساسات مثبت احتمالا يك عامل اجتماعي مهم براي انسانهاست. برخي محققان عقيده دارند اجداد انسان حتي پيش از رواج زبان براي تكلم، قادر به خنديدن بودهاند.
"اسكات" عقيده دارد تقليد از خنده ديگران روشي براي ارتباط اجتماعي متقابل در ميان انسانهاست و سبب مستحكم شدن ارتباط انسانها در ميان گروههاي اجتماعي ميشود.
اين محقق و همكارانش قصد دارند در ادامه مطالعه خود واكنش مغز افراد مبتلا به اوتيسم را در برابر همين محركهاي احساسي صوتي بسنجند. افراد مبتلا به اين بيماري قادر به نشان دادن واكنش صحيح در برابر احساسات مختلف افراد مخاطب خود نيستند.