من اين جام ، نترس !!
ارسال شده: یکشنبه ۱ بهمن ۱۳۸۵, ۱۱:۵۰ ب.ظ
من اين جام ، نترس !!
هوشيارى به كودكان مى گويد كه چه كار بكنند و چه كارى درست است، حتى وقتى كسى مواظبشان نباشد. كودكان بدون آموزش نمى توانند اين علائم مغزى را در خود بدون مداخله و ايجاد حد و مرز از طرف والدين و ديگر بزرگسالان كنترل كنند.
والدين اولين هوشياري ها را در سن 18 ماهگى در كودك به وجود مى آورند، اما براى چند سال هيچ كنترلى روى كودك ندارند.
در حقيقت، همه سال هايى را كه كودك در كنار شما زندگى مى كند، شما روى ساختار هوشيارى او كار مى كنيد. او به چيزى بيشتر از يك هوشيارى نياز دارد تا يك كودك كه بداند چه كارى انجامش درست است.
هوشيارى كودك زمانى كامل است كه با كنترل از جانب والدين همراه باشد. بنابراين شما چطور در مورد موضوع پيچيده اى مانند هوشيارى و توسعه كنترل فردى بر روى كودكتان عمل خواهيد كرد؟
زمانى كه كودك نوپا، طورى رفتار مى كند كه از نظر شما غيرقابل قبول، نامناسب و يا اشتباه است، بگوييد من به شما اجازه نمى دهم كه شيرينى ديگرى بخوريد؟ من به شما اجازه نمى دهم از صندلى ميز ناهارخورى بالا بروى و من مواظب خواهم بود تا شما برادر كوچكتر خود را دوباره نزنى.
جايى در بين سال هاى 3 الى 5 سالگى، كودك شما كنترل شخصى را آغاز مى كند. با مربيگرى مداوم شما و دادن تذكرات، او آموخته است كه در محوطه پاركينگ دويدن كارى خطرناك است. او آموخته است دوستش را نزند حتى زمانى كه عصبانى است. شما مرتباً او را از زدن با گفتن اين كه زدن دردناك است، متوقف كرده ايد. اين روشى نيست كه ما با يك دوست داشته باشيم. او مى داند كه نبايد تكه اى از كيك تولد مادربزرگ را كش برود. او به نداى درونى گوش مى دهد و متوقف مى شود: «كيك مال شما نيست براى بعد از شام است.»
روش آموزش به كودك كه چه چيزى درست و چه چيزى نادرست است، باعث آموزش هوشيارى او مى شود و پيچيده هم نيست. اغلب والدين اين كار را هر روز ادامه مى دهند. اين جزيى از روش پرورشى آنها مى شود. اما اگر نمى خواهيد اين روش را به دست اتفاق بسپاريد، اگر مى خواهيد بيشتر برخوردى ارادى و با برنامه داشته باشيد، دانستن و دنباله روى از اين چهار حس مى تواند در اين كار به شما كمك كند:
1 - غرور و مباهات
گذاريد كودك بداند كه چه چيزى باعث مباهات شما مى شود. وقتى كودك شما كارى را كه درست است انجام مى دهد، به خصوص زمانى كه براى اولين مرتبه آن را ظاهر مى كند، بگذاريد غرور را در صورت شما ببيند، سپس غرور خود را با كلمات براى او بيان كنيد.
بعد از صرف شام وقتى كودك نوپاى شما بشقاب خود را از سر ميز شام برمى دارد و به آشپزخانه مى آورد، غرور خود را نشان دهيد و بگوييد: «مى بينم كه ظرف غذاى خودت را به آشپزخانه آوردى. متشكرم.» پس او مى آموزد درست است كه كمك كند و براى نظافت، قبول مسئوليت داشته باشد، يعنى هر دو كار خوبى كه والدين درصدد آموزش آن هستند.
2 - تلقين
كودكان بايد بياموزند رفتارشان ديگران را تحت تأثير قرار مى دهد. راه هايى براى كاستن اين ويژگى در آنها وجود دارد: به خواهرت نگاه كن، او دارد گريه مى كند. زدن دردناك است، من شنيدم كه به دوستت مى گفتى كه او زشت است. اين چشم تنگى است. حالا او ناراحت است. مى بينم كه چسب زخم روى زانوى خواهرت گذاشته اى. اين از مهربانى توست؛ اين غمخوارى را نشان مى دهد و...
تا حدود 8 سالگى يك كودك مى تواند در فرمى ديگر تلقين پذير باشد. تا آن زمان بچه ها بيشتر خودپسند هستند، اما والدين مى توانند به كودكان تلقين را آموزش دهند.
3 - خجالت زدگى
خجالت زدگى باعث اصلاح رفتار آنها مى شود. اگر فرزند 8 ساله شما در رستوران رفتارى ناشايست دارد، درست است كه بگوييد: «من خجالت زده شدم. بچه 8 ساله كه روى صندلى نمى ايستد. بيا پايين.» شما مى توانيد اين احساس را با دانستن اين كه اين كار باعث رفتار بهتر او شده و هوشيارى او را افزايش مى دهد در او تقويت كنيد.
4 - احساس گناه
وقتى فرزند شما از محوطه منزل همسايه مقدارى گل مى چيند بگوييد: «نه ما از باغچه منزل ديگران گل برنمى داريم. صاحب منزل آنها را كاشته است. او بايد آنها را بچيند، نه شما.» به اين ترتيب شما مقدارى احساس گناه در او به وجود مى آوريد، طورى كه او نسبت به كارى كه انجام داده احساس بدى مى كند، بعد شما اضافه مى كنيد كه: «ما پيش همسايه مى رويم تا از او عذرخواهى كنيم. در فصل پاييز ما مقدارى از پول جيبى شما را برداشته و مقدارى پياز گل مى خريم و جايگزين آنهايى كه شما كنده اى مى كنيم.»
با مجبور كردن او براى عذرخواهى و جايگزين كردن پياز لاله ها، شما به او مى آموزيد كه چگونه از احساس گناه خود رهايى پيدا كند. اين تجربه و امثال آن به او ياد مى دهد درست نيست چيزى را كه مال او نيست، بردارد.
هشدار:مواظب باشيد احساس گناه شديد مى تواند باعث آموزش دادن خجالت شود.
اگر شما در مورد گل لاله همچنان ادامه دهيد، طورى كه كودك شما تصور كند كارى فاجعه بار و غيرقابل بخشش انجام داده، شما در او احساس خجالت به وجود آورده ايد. از به وجود آوردن احساس خجالت در كودكان پرهيز كنيد. اين كار هيچ اثر مثبتى ندارد.
منبع : همشهري
هوشيارى به كودكان مى گويد كه چه كار بكنند و چه كارى درست است، حتى وقتى كسى مواظبشان نباشد. كودكان بدون آموزش نمى توانند اين علائم مغزى را در خود بدون مداخله و ايجاد حد و مرز از طرف والدين و ديگر بزرگسالان كنترل كنند.
والدين اولين هوشياري ها را در سن 18 ماهگى در كودك به وجود مى آورند، اما براى چند سال هيچ كنترلى روى كودك ندارند.
در حقيقت، همه سال هايى را كه كودك در كنار شما زندگى مى كند، شما روى ساختار هوشيارى او كار مى كنيد. او به چيزى بيشتر از يك هوشيارى نياز دارد تا يك كودك كه بداند چه كارى انجامش درست است.
هوشيارى كودك زمانى كامل است كه با كنترل از جانب والدين همراه باشد. بنابراين شما چطور در مورد موضوع پيچيده اى مانند هوشيارى و توسعه كنترل فردى بر روى كودكتان عمل خواهيد كرد؟
زمانى كه كودك نوپا، طورى رفتار مى كند كه از نظر شما غيرقابل قبول، نامناسب و يا اشتباه است، بگوييد من به شما اجازه نمى دهم كه شيرينى ديگرى بخوريد؟ من به شما اجازه نمى دهم از صندلى ميز ناهارخورى بالا بروى و من مواظب خواهم بود تا شما برادر كوچكتر خود را دوباره نزنى.
جايى در بين سال هاى 3 الى 5 سالگى، كودك شما كنترل شخصى را آغاز مى كند. با مربيگرى مداوم شما و دادن تذكرات، او آموخته است كه در محوطه پاركينگ دويدن كارى خطرناك است. او آموخته است دوستش را نزند حتى زمانى كه عصبانى است. شما مرتباً او را از زدن با گفتن اين كه زدن دردناك است، متوقف كرده ايد. اين روشى نيست كه ما با يك دوست داشته باشيم. او مى داند كه نبايد تكه اى از كيك تولد مادربزرگ را كش برود. او به نداى درونى گوش مى دهد و متوقف مى شود: «كيك مال شما نيست براى بعد از شام است.»
روش آموزش به كودك كه چه چيزى درست و چه چيزى نادرست است، باعث آموزش هوشيارى او مى شود و پيچيده هم نيست. اغلب والدين اين كار را هر روز ادامه مى دهند. اين جزيى از روش پرورشى آنها مى شود. اما اگر نمى خواهيد اين روش را به دست اتفاق بسپاريد، اگر مى خواهيد بيشتر برخوردى ارادى و با برنامه داشته باشيد، دانستن و دنباله روى از اين چهار حس مى تواند در اين كار به شما كمك كند:
1 - غرور و مباهات
گذاريد كودك بداند كه چه چيزى باعث مباهات شما مى شود. وقتى كودك شما كارى را كه درست است انجام مى دهد، به خصوص زمانى كه براى اولين مرتبه آن را ظاهر مى كند، بگذاريد غرور را در صورت شما ببيند، سپس غرور خود را با كلمات براى او بيان كنيد.
بعد از صرف شام وقتى كودك نوپاى شما بشقاب خود را از سر ميز شام برمى دارد و به آشپزخانه مى آورد، غرور خود را نشان دهيد و بگوييد: «مى بينم كه ظرف غذاى خودت را به آشپزخانه آوردى. متشكرم.» پس او مى آموزد درست است كه كمك كند و براى نظافت، قبول مسئوليت داشته باشد، يعنى هر دو كار خوبى كه والدين درصدد آموزش آن هستند.
2 - تلقين
كودكان بايد بياموزند رفتارشان ديگران را تحت تأثير قرار مى دهد. راه هايى براى كاستن اين ويژگى در آنها وجود دارد: به خواهرت نگاه كن، او دارد گريه مى كند. زدن دردناك است، من شنيدم كه به دوستت مى گفتى كه او زشت است. اين چشم تنگى است. حالا او ناراحت است. مى بينم كه چسب زخم روى زانوى خواهرت گذاشته اى. اين از مهربانى توست؛ اين غمخوارى را نشان مى دهد و...
تا حدود 8 سالگى يك كودك مى تواند در فرمى ديگر تلقين پذير باشد. تا آن زمان بچه ها بيشتر خودپسند هستند، اما والدين مى توانند به كودكان تلقين را آموزش دهند.
3 - خجالت زدگى
خجالت زدگى باعث اصلاح رفتار آنها مى شود. اگر فرزند 8 ساله شما در رستوران رفتارى ناشايست دارد، درست است كه بگوييد: «من خجالت زده شدم. بچه 8 ساله كه روى صندلى نمى ايستد. بيا پايين.» شما مى توانيد اين احساس را با دانستن اين كه اين كار باعث رفتار بهتر او شده و هوشيارى او را افزايش مى دهد در او تقويت كنيد.
4 - احساس گناه
وقتى فرزند شما از محوطه منزل همسايه مقدارى گل مى چيند بگوييد: «نه ما از باغچه منزل ديگران گل برنمى داريم. صاحب منزل آنها را كاشته است. او بايد آنها را بچيند، نه شما.» به اين ترتيب شما مقدارى احساس گناه در او به وجود مى آوريد، طورى كه او نسبت به كارى كه انجام داده احساس بدى مى كند، بعد شما اضافه مى كنيد كه: «ما پيش همسايه مى رويم تا از او عذرخواهى كنيم. در فصل پاييز ما مقدارى از پول جيبى شما را برداشته و مقدارى پياز گل مى خريم و جايگزين آنهايى كه شما كنده اى مى كنيم.»
با مجبور كردن او براى عذرخواهى و جايگزين كردن پياز لاله ها، شما به او مى آموزيد كه چگونه از احساس گناه خود رهايى پيدا كند. اين تجربه و امثال آن به او ياد مى دهد درست نيست چيزى را كه مال او نيست، بردارد.
هشدار:مواظب باشيد احساس گناه شديد مى تواند باعث آموزش دادن خجالت شود.
اگر شما در مورد گل لاله همچنان ادامه دهيد، طورى كه كودك شما تصور كند كارى فاجعه بار و غيرقابل بخشش انجام داده، شما در او احساس خجالت به وجود آورده ايد. از به وجود آوردن احساس خجالت در كودكان پرهيز كنيد. اين كار هيچ اثر مثبتى ندارد.
منبع : همشهري