مرکز انجمنهای تخصصی

بمب افکن چهار موتوره B-17 به عنوان هواپیمایی با برد زیاد و کاملا مسلح طراحی شد. B-17 بمب افکن اصلی آمریمایی ها در حمله به اروپا بود. این بمب افکن برد بسیار زیادی داشت و پرواز کردن با آن غیر از زمانی که بار اضافه داشت بسیار آسان بود. ولی توانایی حمل ظرفیت بالای بمب در فواصل دور را نداشت. حتی 13 مسلسل B-17G هم از پس جنگنده های دشمن بر نمی آمد اما از طرفی این بمب افکن می توانست خسارات زیادی ببیند ولی خدمه خود را سالم به خانه باز گرداند. بعضی از این بمب افکن ها به عنوان هواپیمای ترابری CB-17 استفاده شدند. 12731 فروند ساخته از این بمب افکن ساخته شد.

مدل: B-17G کشور سازنده: آمريکا سال ساخت: ۱۹۴۳
عملکرد: بمب افکن خدمه: ۱۰ طول بال:۳۱.۶۲ متر
پهنای بال: ۱۳۱.۹۲ مترمربع موتور: Engine 4*880KW Wright R-1820-97
طول: ۲۲.۶۶ متر ارتفاع: ۵.۸۲ متر برد:۵۰۸۰ کيلومتر
مينيمم وزن: ۱۶۳۹۱کيلوگرم ماکزيمم وزن: ۲۹۷۱۰کيلوگرم حداکثر سرعت: ۴۶۲کیلومتر/ساعت
حدپرواز: ۱۰۸۵۰ متر اسلحه: ۱۳ مسلسل ۱۲.۷ ميليمتری و ۹۴۵۳ کيلوگرم ظرفيت

در جواب تقاضای ارتش برای یک بمب افکن بزرگ و چند موتوره، مدل آزمایشی 229 ،B-17 که کاملا از طرف شرکت بوینگ بودجه دریافت کرده بود، در کمتر از 12 ماه ساخته شد و پرواز آزمایشی خود را انجام داد. B-17 دارای بالهایی با ارتفاع کم بود که خصوصیات آیرودینامیکی بمب افکن غولپیکر XB-15 که هنوز در مرحله طراحی بود و مدل ترابری 247 را در خود داشت. B-17 اولین تولید نظامی بوینگ بود. این بمب افکن بجای کابین خلبان دارای ارشه پرواز بود و با بمب و 5 مسلسل کالیبر 30 مسلح شده بود.

اولین B-17 در سال 1941 وارد جنگ شد، زمانی که نیروی هوایی سلطنتی انگلستان از چند فروند آن برای انجام ماموریت در ارتفاع بالا استفاده کرد. هرچه جنگ جهانی دوم بیشتر شدت می گرفت این بمب افکن به اسلحه و زره بیشتری نیازمند می شد.

B-17E که اولین مدل تولید شده دژ پرنده در مقیاس انبوه بود، 9 مسلسل و ظرفیت 4000 پوند بمب را داشت. این مدل از مدل های آزمایشی خیلی سنگین تر بود. این مدل اولین هواپیمای ساخت بوینگ با دم بزرگ و کارامد برای کنترل بهتر و پایداری بیشتر در ارتفاعات بالا بود. مدل های بعدی مسلح تر بودند.

در اقیانوس آرام این هواپیما لقب مرگبار را در مقابل ژاپنی ها که آن را جنگنده چهار موتوره صدا می زدند گرفت. دژهای پرنده همچنین به خاطر پایداری و سقوط نکردنشان پس از دریافت آتش فراوان و خسارات بسیار زیاد افسانه ای شده بودند. آنها گاهی در حالی به پایگاه خود باز می گشتند که سوراخ های بزرگی در بدنه خود داشتند.

کارخانه های بوینگ در کل 6981 B-17 در مدل های مختلف و 5745 دیگر با همکاری لاکهید(وگا) و دوگلاس تولید کرد. امروزه تعداد کمی از آنها وجود دارند. بیشترشان بعد از جنگ قطعه قطعه شدند تا در هواپیماهای دیگر مورد استفاده قرار گیرند. بعضی هم در دهه 60 به عنوان اهداف آزمایشی نابود شدند. ( توسط موشک های بومارک ساخت بوینگ ).
.

sAsAnK, از شما متشکرم به خاطر مقاله زیبایتان در مورد این بمب افکن کلاسیک
راستی از امضاتون معلومه که شما قبلاً هم با آیدی دیگری اینجا بودید

به هر حال B-17 از بمب افکن هایی بود که مقاومت اون در مقابل جنگنده ها
و آتشبار های زمینی بسیار زیاد بود و بقاپذیری اون مثال زدنی بود. در ضمن
این بمب افکن شباهت های زیادی هم به لانکاستر انگلیسی داشت.
راستی این مقاله نوشته خودتون بود؟

اینم چندتا عکس از این بمب افکن محبوب آمریکایی:

بمب افکن B-17 نیروی هوایی آمریکا در سال 1944


تصویری جالب از مقایسه ابعاد B-52 و B-17

آرمان جون من اولین باره عضو میشم عزیز شاید سوء تفاهم شده .
من همیشه طرفدار یووه بودم و هستم .
ضمنا آرمان جون من همون E3 c r 4c k Team هستم که به مهدی جون گفتم نام کاربریمو تغییر بده

sAsAnK, ساسان عزیز پس شما همون E3 c r 4c k Team هستید.
خیلی ببخشید من هم شباهت امضا رو به اون نام کاربر دیده بودم. شرمنده
که متوجه نشدم. ببخشید.

sAsAnK,
ممنون
من از طرفداران جنگنده هاي خوب و قديمي WWII هستم.

Reza6662, من در میان جنگنده های WWII علاقه خاصی به مسراشمیت Bf-109
و IL-2 دارم. برعکس شاید خیلی از دوستان، اصلاً از P-51 Mustang خوشم نمیاد. در ضمن
Me-262 هم که آخرای جنگ تولید شد که جای خود دارد. چه اشتباهی کرد هیتلر که نذاشت
این جنگنده تا تبدیل به بمب افکن وارد خدمت بشه...

آرمان,
اين Me-262 همون بمب افکن Sonic ساخت آلمان نازي هست که با موتورهاي توربوجت مجهز شده بود؟

آرمان جون خواهش می کنم دوست عزیز این حرفا چیه شما ما رو ببخش .
ضمنا آرمان جون من توی Fighter های WWII با Spitfire خیلی حال می کنم .

Reza6662, نذاشتن که بمب افکنش هم بکنند. موتورهای توربوجت Jumo 004
روی اون نصبه و به کمپرسور محوری با هشت طبقه تیغه هم مجهزه. البته لقبش فکر
کنم Nowotny هست ولی سونیک رو تا به حال نشنیدم.

آرمان,
چند سال پيش (حدود سال 60 - 61) دو جلد کتاب خيلي جامع چاپ شد که از طريق
همين مجله ي ماشين به صورت پستي به فروش مي رسيد. من اون موقع خريدم.
ولي سالهاست گمشون کردم.
تون جلد 1 اون کتابها که در مورد هواپيماهاي قديمي بود در مورد Me-262 نوشته بود
که مي تونست با سرعتي حدود 900 تا 1000 کيلومتر بر ساعت پرواز کنه که ميشه
همان پرواز Sonic.

Reza6662, Sonic به هواپیمایی می گن که بتونه با سرعتی دقیقاً
برابر با سرعت صوت محیط پرواز کنه. Me-262 هواپیمایی مافوق صوت نبود
و حتی بعضی از خلبان ها اظهار کردند که در هنگام رسیدن به سرعت های
بالا تکان های آن چنان شدیدی به بدنه هواپیما وارد می شد که قابل کنترل
نبود و هواپیما هم گاه استال می شد.

آرمان,
راستي حالا که بحث به اينجا رسيد، به نظر شما
B-17 برتره يا B-29 ؟