مرکز انجمنهای تخصصی

متأسفانه من سواد موسیقی ندارم و تنها یک شنوندۀ عادی موسیقی هستم، با انتخابهایی که طبیعتا شخصی هستند. اگر از من بپرسند چرا می خواهی مایک اولدفیلد را بما معرفی کنی؟ حرف خاصی برای گفتن نخواهم نداشت و پرسش را با پرسش دیگری پاسخ می گویم : آیا به آهنگهای او گوش کرده اید؟ OMMADAWN را شنیده اید؟

من برای چنین انتخابی دلایل دیگری نیز دارم. یکی از موضوعات مرکزی من در مطالعات و پرسشهایم در عرصۀ خلاقیت هنری همیشه در پیوند با مباحث روانشناختی و ناهنجاریها و جراحات باطنی بوده است. فکر می کنم که مایک اولدفیلد یکی از این نمونه های حائز اهمیت باشد، چرا که از جمله نوروتیکهایی ست که در کار هنری موفق بوده و به عبارت دیگر به ساحت والاگرایی دست یافته است.

با یادآوری این موضوع مرکزی که چنین رابطه ای بین خلاقیت و جراحات روانی و باطنی از نقطه نظر من در پیوند با مباحث و مسائل و مشکلات دموکراتیزاسیون فرهنگ و هنر مطرح می باشد.
و بازهم باید یادآوری کنم که متأسفانه موسیقی نیز بعد از سینما و تآتر سومین هنری ست که سرمایه داران آنرا به گروگان گرفته اند و محصولات خلاقیتها را در هر کجا که امکانپذیر بوده و تحقق یافته است، به محصولی تجارتی تبدیل کرده اند.


Mike Oldfield
مایک اولدفیلد



مایک اولفیلد در 15 ماه می 1953 در ریدینگ بدنیا آمد. او موسیقی دان بریتانیایی و ایرلندی تبار ست که با ابزارهای متعدد کار می کند.

زندگینامه
Michael Gordon Oldfield

میکائیل گوردن اولدفیلد در ریدینگ در بریتانیا بتاریخ 15 می 1953 بدنیا آمد. پسر دکتر هانری اولدفیلد Dr Raymond Henry Oldfield و مورین برنادین لیستون Maureen Bernadine Liston (ایرلندی تبار) او آخرین فرزند از سه فرزند خانواده می باشد که هر سه در کار موسیقی فعال بوده اند : سالی اولدفیلد Sally Natasha Oldfield (تولد بسال 1947) آواز خوان است و تیری اولدفیلد Terry Oldfield (تولد بسال 1949) کومپوزیتور فیلمهای مستند است. مایکل اولدفید پدر شش فرزند از پیوندهای متعددش می باشد : Molly مولی (1979)، Douglas داگلاس (1981)، Luke لوک (1986)، Greta گرتا (1988)
Noah نوآ (1990)، Jake ژاک (2004).

کودکی و نخستین گامهای مایک اولدفیلد در موسیقی
کودکی مایک اولدفیلد قویا متأثر از بیماری مادرش است که بارها در بیمارستان روانپزشکی بستری می شود و سرانجام در اوایل 1975 فوت می کند. در رابطه با بحرانهای روانی مادرش، مایک اولدفیلد از نظر شخصیتی به درونگرایی بیمارناکی مبتلا می شود و از سن هفت سالگی به گیتار رو می آورد. خیلی زود او با تقلید از گیتاریستهای موسیقی فولکلور بریتانیایی که از سالهای 60 رایج شده بود، روش شخصی خود را ابداع می کند. از گیتاریستهای شاخص این دوره می توانیم به بطور مشخص از John Renbourn و Bert Jansh نام ببریم.
در دوران نوجوانی مایک اولدفیلد گیتاریست تمام عیاری ست که در چند انجمن فولکلور عضویت دارد. ولی فعالیتهای خلاق او در واقع از سن پانزده سالگی با همکاری خواهرش «سالی» آغاز می شود. محصول این همکاری به روش« سالا نژی» Sallyangie موسیقی با دو ابزار موسیقی رایج درفولکلور بریتانیا، آلبومی ست بنام «کودکان خورشید»
Children of the sun در نوامبر 1968 در کمپانی ترانس آتلانتیک Transatlantic.




سپس مایک با برادرش تیری اولد فیلد گروه تازه ای تشکیل می دهد که چندان دوام نمی آورد. در این دوران گیتار الکترونیکی را در اختیار می گیرد که در اصل به مارک بولان Marc Bolan کمپوزیتور بریتانیایی تعلق داشت.
در فوریه سال 1971 بعنوان باسیست و سپس گیتاریست به کوین آیرس Kevin Ayres و گروه او می پیوندد :
The Whole World
در این گروه با کوپوزیتور آوان گاردیست داوید بدفورد David Bedford آشنا می شود که او را به ادامه و گسترش کمپوزیسیونهای اولیه اش تشویق می کند.

مایک و خواهرش سالی

آغاز Tubular Bells

در 17 سالگی قطعاتی می سازد که بعدها به آغاز سیر تکوینی قطعاتی ست که مایک اولد فیلد در سن 17 سالگی ساخته بود و ماکت آنرا نیز Tubular belles بوسیلۀ ضبط صوت Bang and Olufsen ضبط می کند که کوین آیرس به او قرض داده بود. این ضبط صوت محصول یک شرکت دانمارکی ست که ابزارآلات سمعی و بصری می سازد.
او دستگاه ضبط را بنحوی دستکاری می کند که ضبط اصوات روی ضبطهای پیشین را امکانپذیر می سازد یعنی کاری که در استودیوهای موسیقی می گویند. این تکنیک جدید ضبط به او اجازه می کند که صدای «باس فاندر»(Overdubs)
Basse Fender (گیتار الکترونیک) و ارگ فارفیسا (نوعی ابزار موسیقی الکترو آکوستیک) و یک زیلوفون که احتمالا یک اسباب بازی ست (یادگار از دوران کودکی).
در تابستان 1971با ماکتی که تهیه کرده بود به تمام خانه های دیسک مراجعه می کند ولی هیچکس کار او را قبول نمی کند. ولی ناشناخته مورد توجه تام نیومن Tom Newman قرار می گیرد که خودش نیز موسیقیدان و در عین حال شرکت تولیدی داشت که در استودیوی The manor کار می کرد که به ریچارد برانسون تعلق داشت که یکی از تجار جوان بزرگ بریتانیایی ست و مارک ویرجین او شهرت بسیار زیادی پیدا کرد.
در سال 1971 ریچارد برانسون هنوز در حال طرح ریزی شبکۀ گسترده ای از فروشگاههای دیسک است و تلاش می کند تا برای منتشر کردن گیتاریست جوان جایی پیدا کند، ولی موفقیتی بدست نمی آورد. با اینحال ریچارد برانسون در سال 1972 تصمیم می گیرد مارک خودش را ایجاد کند و به مایک اولدفیلد پیشنهاد می کند که در لیست نخستین هنرمندان برای مارک ویرجین Virgin ثبت نام کند و با او برای شش آلبوم قرارداد می بندد که بعدها به منشأ اختلاف نظر و دعوای حقوقی بین مایک اولد فیلد و ویرجین تبدیل می شود. توبولار بلز Tubular Bells بتاریخ 25 می 1973 با شمارۀ کاتالوگ
V2001 چند روز پس از 20 سالگرد تولد مایک اولدفیلد منتشر می شود. «توبولار بلز» موسیقی برای ابزار ساخته شده است(1). این آهنگ شامل قطعۀ بلند موسیقی راک سمفونیک می باشد که روی هر دو طرف دیسک 33 دور ضبط شده است. تمام یا تقریبا تمام ابزارهای موسیقی حاضر در این قطعه توسط خود مایک اولد فیلد بکار برده شده است و یکی از نکات قابل توجه از نظر تکنیکی برای ضبط موسیقی در آن دوران است. ریچارد برانسون این آلبوم را به رسانه های انگلیسی معرفی می کند و جان پیل John Peel «دیسک جوکی» معروف نیز هر دو طرف آلبوم را در برنامۀ بخش راک رادیو بی بی سی پخش می کند.
آلبوم مایک اولدفیلد بشکل بی سابقه ای در تاریخ موسیقی بفروش می رسد، حادثه ای که برای قطعۀ موسیقی برای ابزار شگفت آور بود.
چند ماه بعد بازپرداخت تم این آهنگ برای تم اصلی فیلم « جن گیر» L’Exorciste این موفقیت را بیش از پیش در ابعاد گسترده تری بخصوص در ایالات متحدۀ آمریکا افزایش داد .


این آهنگ یک تأویل ارکسترال نیز دارد که بسال 1975 منتشر شد. رهبری ارکسترال بعهدۀ داوید بلفورد بود


در اینجا باید حتما یادآوری کنیم که بازار جهانی خصوصا شرکت ویرجین از اغتشاشی که در معرفی آثار وجود دارد سوء استفاده های کلان می کند. آنارشی در زمینۀ قیمت CD ها نیز موضوع دیگری ست. چنین مسائلی شاید برای علاقمندان به موسیقی حائز اهمیت نباشد ولی من به آنها هشدار می دهم موسیقی نیز به فروپاشی نظام سرمایه داری نیازمند است.
تصویر ریچارد برانسون مقاطعه کار (مخترع فروشگاههای زنجیره ای ویرجین مگاستور...) و یکی از کلاهبردارهای انگلیسی را در لباس تمدن مشاهده کنید او می تواند حتی برای مسافرت به فضا در کلاس درجه یک برای شما جا رزرو کند. متأسفانه هنوز هم اگر بخواهیم به مایک اولد فیلد گوش کنیم باید به او مراجعه کنیم. حداقل می توانیم بگوییم که گران فروش است، کمتر کسی اینرا می داند که فروشگاههای ویرجین ارکسترال «توبولار بلز» را یک برابرونیم گرانتر از فروشگاههای دیگر بفروش می رساند. از کلک و حقه بازیهای دیگر او در مخلوط فروشی دیگر چیزی نمی گویم.

سالهای «ویرجین»
[align=justify]
مایک اولدفیلد علی رغم اینکه ناگهان به شهرت رسیده و درآمد هنگفتی بدست آورده بود، ولی خجلت بیمارناک خود را حفظ کرده بود و همواره دچار بحرانهای روانی می شد. دیری نپایید که مایک اولد فیلد لندن را ترک کرد و به خانه ای منزوی پناه برد که در منطقه ای روستایی در جنوب غربی بریتانیا واقع شده بود. او بازهم چندین بار درسالهای هفتاد و هشتاد نقل مکان می کند.
آلبومهای بعدی مایک اولدفیلد به موفقیتهای چشمگیری دست یافت ولی از کار اوّل او یعنی «توبولار بلز» عبور نکرد که فروش آن تا سالها بعد ادامه پیدا کرد و هنوز هم بفروش می رسد. فروش کار اوّل او رسید به ده و بعد شانزده میلیون.
بعد از «توبولار بلز» Tubular Bells 1973، Hergest Ridge 1974 و Ommadawn 1975 دو آلبوم دیگر تحت عنوان راک سمفونیک Rock symphonique در سال 1978 دوبل آلبوم «انکانتسیون» Incantations اگر با الهام از کارهای گذشته پیش می رود، تمهای تکراری مایک اولدفیلد بشکل طولانی تری تداوم می بخشد به همین دلیل قابلیت دریافت کمتری دارد. بازگشت مایک اولدفیلد به صحنه برای ارائۀ Incantation همراه با تغییراتی در ظاهر و رفتار او بود، با موهای کوتاه و با ریش تراشیده در رسانه ها شرکت می کرد که احتمالا حاکی از نتایج روان درمانی مشکل برانگیز او بود. سفر به دور اروپا برای او آغاز می شود.
چنین انقلابی برای مایک اولد فیلد خجالتی در عین حال کار موسیقی او را نیز تحت تأثیر قرار داده بود : آلبوهای بعدی بیشتر «راک» Rock هستند و غالبا کوتاه و بعضی اوقات نیز برای آوازهای پاپ ساخته شده اند. در اینجا می توانیم حدس بزنیم که مایک اولد فیلد از مسیر اولیۀ خود خارج می شود و به تابعی از ملاحظات حرفه ای و طرحهای تجارتی کمپانی ویرجین تبدیل می شود که برای معرفی خوانندگانی گمنام از شهرت قدیمیتر ها و آنهایی که در بازار کسب اعتبار کرده اند استفاده می کند.
در بررسی سیر تحولی هنرمندان در بازار جهانی ست که به چگونگی و مکانیسم نظام سرمایه داری پی می بریم و مشاهده می کنیم که چگونه این نظام خلاقیتهای هنری را خریداری کرده و منحرف می سازد. و چگونه ابزارهای تکنولوژیک و خلاقیتهای فنی را در مسیر انحرافی و تنها به هدف انباشت سرمایه بکار می گیرد. در حالی که پیشرفتهای تکنولوژیک با اهداف دیگری به صحنۀ زندگی اجتماعی راه پیدا کردند.
در این دوره Platinum بسال 1979 که بخشی از آن در نیویورک تهیه شد. QE2 بسال 1980 که در آن از دستگاه سنتتیک صد ا استفاده شده و ریتم آفریقایی و مراجعات متعدد به موزیک سلتیک Celtique و موزیک فیل کولن Phil Collins از عناصر کمپوزیسیون آن می باشد. Five Miles Out 1982 از QE2 الهام می گیرد و بطور مشخص در قطعۀ بلندTaurus 2
که در واقع از نخستین ترانه های حقیقتا پاپ نزد مایک اولد فیلد بحساب می آید.
Crises 1983 و Discovery 1984 از مراجع فولکلوریک فاصله می گیرند و جای خود را به تمایلات پاپ راک با استفادۀ گسترده از سنتتیزور می دهند، این چرخش در کار او را بطور مشخص در Fairlight CMI بعنوان اولین طلایۀ شاخص می توانیم مشاهده کنیم.
Crises شاخص بارز بازگشت مایک اولد فیلد به خط مقدم موزیک پاپ راک است : Moonlight Shadow به ترانه ای ست که در سطح بین المللی منتشر می شود.
دراین دوران مایک اولد فیلد آهنگسازان دیگری را چه در صحنه و چه در استودیو در اطراف خود جمع می کند، برخی از این روابط ناپایدار و برخی دیگر با او روابط پایدارتری برقرار می سازند.
در سال 1981 مایک اولد فیلد اعلام می کند که می خواهد از ویدئو استفاده کند و تلاش خواهد کرد که امکانات مادّی آنرا نیز فراهم کند. تمایل او به ویدئو از همان مسافرتهای اولیه اش در سال 1979 آشکار می شود، در تمام کنسرتهایش در پشت صحنه تصویرافکنی ها تقریبا دائمی هستند. از سال 1985 مایک اولفید دیگر صحنه را ترک می کند و از این پس در پی ساختن آلبوم با طرح گرافیک و ویده ئو، ابزارهای قیمتی تهیه می کند بعد از
Pictures in the Dark, Shine به ساختن ویده ئو های دیگر می پردازد ولی نمی تواند به طرحهای خود سر وقت تحقق ببخشد The Wind Chimes و Island 1987 جزء محصولات این دوره هستند. مایک اولد فیلد قراردادش را با سه آلبوم خاتمه می دهد.
Earth Moving 1989 که شامل کلکسیونی ست از ترانه هایی که دوستداران و علاقمندان او را نا امید می کند.
Amarok 1990 و Heaven’s Open 1991 که خیلی سریع ساخته شده و تنها خصوصیت آن این است که مایک اولد فیلد آنرا امضا کرده است و آوازها توسط خود او خوانده شده است. 

از توضیحاتتون ممنونم.اتفاقا من هم امروز به یادش افتاده بودم(مایک الدفیلد)
شما میتونین لینکی واسه دانلود کارهاش بذارین؟

Mr.MehDi نوشته شده:از توضیحاتتون ممنونم.اتفاقا من هم امروز به یادش افتاده بودم(مایک الدفیلد)
شما میتونین لینکی واسه دانلود کارهاش بذارین؟

از خوانش شما سپاسگذار هستم. در مورد شنیدن کارهای او متأسفانه من هنوز راه حل اساسی و یا حتی قطعه ای که کمابیش شنیدنی باشد پیدا نکرده ام. با این وجود قطعاتی را پیدا کردم که می شود آنها را دانلود کرد ولی ترجیح می دهم اینکار را نکنم چونکه قانع کننده نیست و جای تأسف خواهد داشت. با این وجود بازهم می گردم اگر قطعۀ مناسبی پیدا کردم حتما دانلود می کنم. این نوشته البته هنوز تمام نشده و طرح من این است که از مایک اولد فیلد به معرفی نیوایج New age بپردازم. که در عین حال یک دوران نیز مشخص شده باشد. و البته با طرح مسائل و مشکلاتی که می تواند از نقطه نظر زیبایی شناسی احتمالا حائز اهمیت باشد. با تشکر از توجه شما.

سالهای وارنر Warner

[align=justify]در سال 1992 با کمپانی وارنر قرارداد نازه ای می بندد و Tubular Bells II را منتشر می کند که به او اجازه می دهد تا در انگلستان دوباره بجلوی صحنه بیاید (بسیاری این کار او را در پیوند با آلبوم اوّل او می دانند). این آلبوم با مشارکت تریور هورن Trevor Horn تهیه شده و اینطور که بنظر می رسد افکارش مایک اولدفیلد قویا تحت تأثیر قرارداده است. در آلبومهای بعدی او تنظیم آهنگ و پالایش صدا را که در تعلق استیل موسیقی بود کمتر مشاهده می کنیم.
The Songe og Distant Earth 1994 از این نمونه هاست که در آغاز با اعتراض طرفدارانش مواجه شد ولی با گذشت زمان اندک اندک پذیرفته شد.
Voyager در سال 1996 کلکسیونی که به موسیقی سنتی سلتیک مراجعات متعددی دارد. Tubular bells III بسال 1998، Guitars در ماه می 1999 ، The Millennium bell در نوامبر 1999
به مناسبت سال 2000 در برلن کنسرت برگزار می کند. در سال 2002 مایک اولد فیلد نخستین کار ویده ئو ی خود را تحت عنوان Tres Lunas عرضه می کند که یک CD-Rom به آن ضمیمه شده که حاوی یک بازی است 3D است که در آن آهنگ بی سابقه ای را از مایک اولد فیلد می یابیم.
در سال 2004 مایک اولد فیلد بازی دیگری را (Maestro) در سایت شخصی اش ایجاد می کند که کابران می توانند آنرا دانلود کنند. ولی این دو محصول تجارتی موفقیتی کسب نمی کند (چند هزار بفروش می رسد). بزودی مایک اولد فیلد تولیداتش را در این زمینه متوقف می کند.
سال 2003 سی امین سالگرد Tubular Bells مایک اولد فیلد تأویل تازه ای از نخستین شاهکار خود با ضبط تازه ای تحت عنوان Tubular Bells 2003 عرضه می کند. 

گوش کنید !
Tubular Bells 2003
دوستان، من سرانجام موفق شدم قطعات جالبی را برایتان پیدا کنم. به سکوی نخستین پرواز خوش آمدید با صدای بلند تا دلتان می خواهد منفجرش کنید. به سرزمین افراطیهای موزیک خوش آمدید . سفر بخیر...منتظر چی هستید؟ چیز دیگری برا ی گفتن ندارم . کلیک کنید!
[External Link Removed for Guests]

نوع موسيقي مايک اولد فيلد




مشخص کردن نوع موسیقی مایک اولد فیلد کار مشکلی ست. نخستین آلبومهای مایک اولد فیلد به دلیل قطعات بلند و پیچیده به «راک پروگرسیف» Rock progressif تعلق دارد ولی با احتساب مراجعات متعدد و پر اهمیت فولکلوریک. علاوه براین فقدان یا نادر بودن باطری و خصوصیت هیپنوتیک و عناصر تکراری برخی مضامین، عده ای کار او را از نوع نیوایج New age می دانند مضافا براینکه از سال 2000 به اینسو استفاده از سنته تیزور بشکل گسترده در کار او مشاهده می شود. مایک اولد فیلد در عین حال از سال 1990 در نوع پاپ موزیک و دانس موزیک نیز کارهایی عرضه کرده است. مایک اولد فیلد بیش از همه گیتاریست است و کمپوزیسیونهای او غالبا با گیتار انجام می گیرد.

گوش کنید !

پیش از این یک قطعه برای این تاپیک پست کردم و در اینجا نیز فایلهای دیگری پست می کنم. امیدوارم بتوانید این فایلها را باز کنید و بشنوید. در پستهای بعدی دربارۀ برخی از مسائل عمومی هنر در محدودۀ مطالب گفته شده در بالا به بحث و گفتگو می پردازیم و یا اینکه در هر صورت من به تک گوییهای خودم ادامه می دهم.

Tres Lunas
[External Link Removed for Guests]


Hibernaculum
[External Link Removed for Guests]



Dulci Jubilo
[External Link Removed for Guests]


Crises
[External Link Removed for Guests]

Discographie ديسکوگرافي

Albums studios آلبوم استوديو

• 1973 Tubular Bells
• 1974 Hergest Ridge
• 1975 Ommadawn
• 1975 The Orchestral Tubular Bells
• 1978 Incantations
• 1979 Platinum
• 1980 QE2
• 1982 Five Miles Out
• 1983 Crises
• 1984 Discovery
• 1984 The Killing Fields (BO du film La Déchirure)
• 1987 Islands
• 1989 Earth Moving
• 1990 Amarok
• 1991 Heaven's Open
• 1992 Tubular Bells II
• 1994 The Songs of Distant Earth
• 1996 Voyager
• 1998 Tubular Bells III
• 1999 Guitars
• 1999 The Millennium Bell
• 2002 Tres Lunas
• 2003 Tubular Bells 2003
• 2005 Light + Shade
• 2008 Music Of The Spheres

گوش کنيد !

Sentinel

[External Link Removed for Guests]

The Chamber
[External Link Removed for Guests]

Sentinel
[External Link Removed for Guests]

Tubular Bells
[External Link Removed for Guests]

گوش کنيد!

Tubilar Bells
و غیرو...
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]

یاد داشت
اين فايل (دوّمي از پائين) در پست بالا را دوباره در اينجا تکرار کردم چونکه مي خواستم چند کلمه اي دربارۀ خواننده آن بنويسم. جان آندرسون Jon Anderson يکي از خوانندگان بریتانیایی ست که فکر مي کنم بتوانيم او را يکي از خوانندگان شاخص جنبش نيو ايج بدانيم. صداي شفاف و فوق العادۀ او کاملا قابل تشخيص است و با بارزترين آهنگسازان نيوايج همکاري داشته است . از اين آهنگسازان علاوه بر مایک اولد فیلد که در فایل زیر می بینیم و می شنویم، مي توانيم از آهنگساز ژاپنی کيتار Kitaro و آهنگساز یونانی (Evangelos Odysséas Papathanassi )که بنام Vangelis معروف می باشد همکاری داشته است. بعدا در تاپیک نیو ایج فایلهای او را پست خواهم کرد که بتوانید با صدای او بیشتر آشنا شوید. با اینحال یکی دو تا از فایلهای را هر چند که خارج از موضوع این تاپیک است، پست می کنم.

[External Link Removed for Guests]
Jon And Vangelis
I'll Find My way Home
[External Link Removed for Guests]

Jon and Vangelis
I hear you now
[External Link Removed for Guests]

کانتيک براي نوئل
In Dulci Jubilo (شادی لطیف)

بخش کوچکي از ساخته هاي مايک اولد فيلد از سنّت نوئل الهام مي گيرد. معروفترين اين قطعات In Dulci Jubilo

(در شادي آرامشبخش) مي باشد. اين کانتيک نوئل (آواز و آهنگ به افتخار خدا) که مورد استفادۀ مايک اولد فيلد قرار گرفته به R.L Pearsall يا Bach نسبت داده شده است.
In Dulci Jubilo (در شادی لطیف) کانتیکی ست که به قرن چهاردهم تعلق دارد. این کانتیک توسط کشیش آلمانی
Herrich Suso
بسال 1328 نوشته شده که گویا او این آهنگ را از فرشتگانی شنیده بوده است که این آهنگ را زمزمه می کرده اند. نخستین آثار آن به 1400 در آلمان و 1450 در انگلستان باز می گردد. آهنگسازان متعددی از آن تأویلهای مختلفی ارائه داده اندريال مثل Praetorius , Buxtehude , Jean-Sébastien Bach rélude pour orgue BWV 729
کمپوزیتور بریتانیایی Robert Lucas de Pearsall بسال 1795-1856 از آن آداپتاسیون و ترجمۀ تازه ای ارائه می دهد که همین برداشت هست که مایک اولد فیلد از آن استفاده کرده است.

[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]