ايجاد ارتباط عاطفي بين کامپيوتر و انسان
ارسال شده: دوشنبه ۱۹ تیر ۱۳۸۵, ۲:۲۶ ق.ظ
ارتباط عاطفي بين کامپيوتر و
به گزارش سايت انجمن درمانگران ايران (iranhealers.com) از BBC -متخصصان دريافتهاند که کامپيوترها با وجود کاربردهاي متعدد به دليل ناتواني در برقراري ارتباط صميمانه با انسان، گاهي اوقات به ابزاري آزاردهنده تبديل ميشوند. در اين راستا مدتي است که توليدکنندگان بزرگ دنيا سخت به تکاپو افتادهاند تا ارتباط بين اين ماشينهاي بيجان را با کاربران، دوستانه و نزديک کنند.
در تلاش براي تحقق اين مهم، مهندسان سختافزار اقدام به طراحي هارد درايو جانبي با ظاهري مشابه «لگو»کردهاند و سعي آنان بهرهگيري از دنياي رنگها و نوآوريها به منظور هرچه بيشتر جذاب کردن کامپيوترهاست. اما به رغم اين تلاش، همچنان اين مشکل به قوت خود باقي است، چرا که تحريک عواطف و احساسات يک مقوله است و حس و ادراک آنها مقولهاي ديگر.
محققان پس از مطالعه بسيار، در قالب نوعي پروژه پژوهشي تحت عنوان، کامپيوتر حساس در راستاي رفع اين معضل و بهبود تعامل بين انسان و ماشين وارد عمل شدهاند. نتيجه کار آنان، ساخت کامپيوترهايي است که به احساسات کاربران خود پاسخ ميدهند. دکتر يورگ و وسکامپ» مسئول تحقيقات از انستيتو فرانهوفر آلمان، در توضيح اين طرح ميگويد: اطرافيان ما ميتوانند احساساتمان را ببينند و درک کنند اما کامپيوترها از عهده چنين کاري برنميآيند. در واقع مشکل اصلي در عرصه تعامل انسان با کامپيوتر، نبود امکان برقراري ارتباط صحيح است.
وي و همکارانش به منظور هوشمند کردن کامپيوترها براي تحقق اين مهم، اقدام به طراحي سيستمي متشکل از مجموعهاي «سنسور» درون يک دستکش کردهاند. سيستم مزبور درجه حرارت بدن و سطح رسانايي پوست را از نظر تعريق و ديگر فاکتورها مورد اندازهگيري قرار ميدهد. ضمن اينکه کمربندي دارد که پالسهاي قالب و نحوه تنفس را بررسي ميکند.
در قالب اين سيستم، کاربر در يک بازي کامپيوتري شرکت مي کند و نحوه و نوع واکنشهايش توسط کامپيوتر رديابي و تقسيم ميشود. در واقع بدين شکل کاربر به نوعي تحت شرايطي قرار ميگيرد که ابعاد مختلف احساساتش براي سيستم آشکار شود. در جريان اين تعامل سوالاتي اين چنيني از کاربر پرسيده مي شود: احساسات کنوني خود را تشريح کن، آيا دچار حيرت شدهاي، خوشحالي، عصباني هستي...
کاربردهاي اين امکان فوقالعاده در عرصه هاي مختلفي همچون آموزش الکترونيک، بازيهاي کامپيوتري و حتي نظارت بر عملکرد افرادي همچون ماموران کنترل پرواز خواهد بود. اين افراد تحت استرس مداوم کار ميکنند و بنابراين با توجه به حساسيت بالاي ناشي از نوع کارشان، کوچکترين اشتباهي در عملکرد ميتواند تبعات جبرانناپذيري به همراه داشته باشد.
در اين عرصه، کامپيوترهاي حساس ميتوانند کارمندان را آگاه سازند که يکي از همکارانشان تحت استرس شديد قرار دارد و بدين شکل عملا از بروز هرگونه خطاي مرگباري پيشگيري شود. هدف بعدي دانشمندان سازگارکردن ساختار کامپيوترها به منظور نفوذ به قلمروي ديداري و شنيداري انسانهاست.
به گزارش سايت انجمن درمانگران ايران (iranhealers.com) از BBC -متخصصان دريافتهاند که کامپيوترها با وجود کاربردهاي متعدد به دليل ناتواني در برقراري ارتباط صميمانه با انسان، گاهي اوقات به ابزاري آزاردهنده تبديل ميشوند. در اين راستا مدتي است که توليدکنندگان بزرگ دنيا سخت به تکاپو افتادهاند تا ارتباط بين اين ماشينهاي بيجان را با کاربران، دوستانه و نزديک کنند.
در تلاش براي تحقق اين مهم، مهندسان سختافزار اقدام به طراحي هارد درايو جانبي با ظاهري مشابه «لگو»کردهاند و سعي آنان بهرهگيري از دنياي رنگها و نوآوريها به منظور هرچه بيشتر جذاب کردن کامپيوترهاست. اما به رغم اين تلاش، همچنان اين مشکل به قوت خود باقي است، چرا که تحريک عواطف و احساسات يک مقوله است و حس و ادراک آنها مقولهاي ديگر.
محققان پس از مطالعه بسيار، در قالب نوعي پروژه پژوهشي تحت عنوان، کامپيوتر حساس در راستاي رفع اين معضل و بهبود تعامل بين انسان و ماشين وارد عمل شدهاند. نتيجه کار آنان، ساخت کامپيوترهايي است که به احساسات کاربران خود پاسخ ميدهند. دکتر يورگ و وسکامپ» مسئول تحقيقات از انستيتو فرانهوفر آلمان، در توضيح اين طرح ميگويد: اطرافيان ما ميتوانند احساساتمان را ببينند و درک کنند اما کامپيوترها از عهده چنين کاري برنميآيند. در واقع مشکل اصلي در عرصه تعامل انسان با کامپيوتر، نبود امکان برقراري ارتباط صحيح است.
وي و همکارانش به منظور هوشمند کردن کامپيوترها براي تحقق اين مهم، اقدام به طراحي سيستمي متشکل از مجموعهاي «سنسور» درون يک دستکش کردهاند. سيستم مزبور درجه حرارت بدن و سطح رسانايي پوست را از نظر تعريق و ديگر فاکتورها مورد اندازهگيري قرار ميدهد. ضمن اينکه کمربندي دارد که پالسهاي قالب و نحوه تنفس را بررسي ميکند.
در قالب اين سيستم، کاربر در يک بازي کامپيوتري شرکت مي کند و نحوه و نوع واکنشهايش توسط کامپيوتر رديابي و تقسيم ميشود. در واقع بدين شکل کاربر به نوعي تحت شرايطي قرار ميگيرد که ابعاد مختلف احساساتش براي سيستم آشکار شود. در جريان اين تعامل سوالاتي اين چنيني از کاربر پرسيده مي شود: احساسات کنوني خود را تشريح کن، آيا دچار حيرت شدهاي، خوشحالي، عصباني هستي...
کاربردهاي اين امکان فوقالعاده در عرصه هاي مختلفي همچون آموزش الکترونيک، بازيهاي کامپيوتري و حتي نظارت بر عملکرد افرادي همچون ماموران کنترل پرواز خواهد بود. اين افراد تحت استرس مداوم کار ميکنند و بنابراين با توجه به حساسيت بالاي ناشي از نوع کارشان، کوچکترين اشتباهي در عملکرد ميتواند تبعات جبرانناپذيري به همراه داشته باشد.
در اين عرصه، کامپيوترهاي حساس ميتوانند کارمندان را آگاه سازند که يکي از همکارانشان تحت استرس شديد قرار دارد و بدين شکل عملا از بروز هرگونه خطاي مرگباري پيشگيري شود. هدف بعدي دانشمندان سازگارکردن ساختار کامپيوترها به منظور نفوذ به قلمروي ديداري و شنيداري انسانهاست.