مرکز انجمنهای تخصصی

 طولانی ترین بمباران جنگ تحمیلی  





طولانی ترین بمباران تاریخ ایران در شهر اندیمشک ودر زمان زمان جنگ تحمیلی در تاریخ 4 اذر 65صورت گرفت در این روز ساعت 11:45 تا 13:25 شهرستان انديمشك به مدت يك ساعت و 45 دقيقه توسط 54 (57 فرورند هم ذکرشده ) هواپيماي رزيم بعث مورد حمله قرار گرفت در این حمله وحشیانه نقاط مهمي همانند ايستگاه راه آهن مورد اصابت قرار گرفت و بيش از 300 نفر از شهروندان و مسافران شهيد و 700 نفر مجروح شدند اين بمباران را طولاني‌ترين بمباران شهرها پس ار جنگ جهاني دوم به شمار مي‌آورند.


 عکسهای بعد از بمباران اندیمشک  

 راه اهن اندیمشک  

  دیدن عکسها بر روی عکس کلیک کنید  



 [External Link Removed for Guests] [External Link Removed for Guests] 






 [External Link Removed for Guests] [External Link Removed for Guests] 






 [External Link Removed for Guests] [External Link Removed for Guests] 





  [External Link Removed for Guests] [External Link Removed for Guests] 





خاطره به نقل از یکی از شاهدان بمباران

این خاطره از سایت ([External Link Removed for Guests] ) به امانت گرفته شده

انديمشك شهري جنگي بود. اصلا به خاطر گذر خط آهن از انديمشك و نزديكي شهر به مناطق جنگي، ايستگاه نيروهايي بود كه به جبهه اعزام مي‌شدند. يك روز كه با دو خواهر بزرگترم به مدرسه مي‌رفتيم، با ديدن جمعيت انبوه سربازهايي كه براي انتقال به جبهه در ايستگاه انديمشك پياده شده بودند و در ميدان اصلي شهر منتظر بودند، خواهرم گفت: امروز با اين همه نيرو كه در انديمشك پياده شده‌اند، خدا رحم كند، حتما به شهر حمله مي‌شود.
ما به مدرسه رفتيم. من دبستاني بودم و آن‌ها در دبيرستان كنار مدرسه ما درس مي‌خواندند. چيزي نگذشت كه حمله هوايي آغاز شد. همه با وحشت از مدرسه بيرون دويديم. آن روز، همان روزي بود كه هيچ انديمشكي آن را فراموش نمي‌كند، روزي كه 57 هواپيماي جنگي عراقي يك ساعت و نيم بر سر شهر كوچك و بي‌دفاع انديمشك پرواز كردند و جولان دادند و بي‌وقفه بمب ريختند.

من و دو خواهرم و دوست آن‌ها در خيابان مي‌دويديم. دوست خواهرهايم از ما جدا شد و توي بازار دويد، او چند دقيقه بعد كشته شد. در هر قدم صداي انفجار را نزديكمان مي‌شنيديم. به ميدان اصلي كه رسيديم ناگهان يكي از سربازهاي اعزامي بر سر خواهرهايم فرياد كشيد: بمانيد، جلوتر نرويد، همين جا روي زمين بخوابيد. و مرا گرفت و زير دستهايش پنهان كرد.

  فقط مي‌دانستم كه ما زنده نمي‌مانيم. صداي خواهرهايم كه آن‌طرفتر روي زمين دراز كشيده بودند را مي‌شنيدم كه فرياد مي‌زدند: "لا اله الا الله"... بعد ناگهان خواهرم گفت: آخ... نمي‌دانستم چه شده است، دست سرباز جلوي چشمهايم را گرفته بود كه چيزي نبينم. ما همان جور مانديم تا هواپيماها رفتند. نمي‌دانم چه طور زنده مانديم، فقط من و دو خواهرم و آن سرباز.

  را كه از روي زمين بلند كرديم، آن چه ديديم وحشتناك بود. ما بوديم و انبوه جنازه‌هاي سربازهاي اعزامي كه دور تا دور ما تكه تكه شده بودند و هر تكه روي زمين افتاده بود. وحشتناك بود، وحشتناك. تن سربازي از كمر نصف شده بود و جلوي روي ما افتاده بود. وقت اصابت تركش او داشت مي‌دويد و دستش كه از تن جدا شد افتاده بود روي كمر خواهرم، شهلا. آخ او براي آن بود.

  خانه وقتي از پچ‌پچ مادر و زن‌عمويم فهميدم كه خون آن شهيد روي مانتوي سرمه‌اي مدرسه‌ام پاشيده و خشك شده و من متوجه نشده‌ام، با وحشت جيغ مي‌كشيدم و مي‌دويدم و دكمه‌هاي مانتو را باز مي‌كردم تا از خودم دورش كنم. ديگر هيچ وقت آن مانتو را نپوشيدم.

  روز سرباز من و خواهرانم را به خانه‌مان رساند و رفت. موج انفجار او را گرفته بود و حال خوشي نداشت. خيلي دلم مي‌خواهد بدانم آن سرباز كه بود؟، حالا كجاست؟. اگر او نبود ما هم كشته مي‌شديم، حتما كشته مي‌شديم.

  به شهدای 4 اذر 65 اندیمشک
روحشان شاد و یادشان گرامی باد     

با سپاس فراوان از دوست عزیزم mahdimk

بنده هم چون اقوام در اندیمشک هستند خاطرات تلخی را در زمان بمباران و موشک باران دزفول و اندیمشک تعریف میکنند. علت حمله به این دو شهر قهرمان ایران وجود پایگاه چهارم شکاری به عنوان نزدیک ترین پایگاه هوایی به عراق و وجود پادگان دوکوهه در ورودی اندیمشک, و خط آهن سراسری کشور بود.

در خاطرات شهید اردستانی که به عنوان نیروی کمکی و تقویت روحیه به پایگاه دزفول اعزام شده بودند از بمباران شدید دزفول صحبت شده است.

قابل توجه دوستان که حد فاصل بین اندیمشک و دزفول فقط 5 کیلومتر است و پایگاه چهارم شکاری و یک تیپ از لشگر 92 زرهی خوزستان در این مسیر هستند.

عکس ها: SAMAN 1386 noroz


 تصویری از ورودی پایگاه قهرمان

[External Link Removed for Guests]


[External Link Removed for Guests]



تصاویر دیوار های زخمی خرمشهر که هنوز هم چون اسناد قدیمی مانده اند

[External Link Removed for Guests]


[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests] 

متاسفانه اين دوشهر يعني دزفول و انديمشك بسيار آسيب ديدن و به ويژه دزفول كه صدام يك كينه ي خاصي از اين شهر داشت....

برنامه ي بمبارانها كه در راديو بي بي سي آن زمان توسط صدام اعلام ميشد هميشه گزينه ي الف دزفول بود و واقعا در اين شهر خانواده

اي پيدا نميشه كه آسيب جدي از جنگ نديده باشه ....حداقلش از بين رفتن خانه هاي مردم و در حالتهايي از دست رفتن تمام خانواده...

توي اين يك ساعت و 45 دقيقه بمب باران نيروي هوايي چكار ميكرد ؟

iran_f14 نوشته شده:توي اين يك ساعت و 45 دقيقه بمب باران نيروي هوايي چكار ميكرد ؟

هيچي عزيز فشنگهاي ضدا هوايي ها تموم شده بود اينو من خودم پرسيدم...هواپيماهه هم چون تحريم بوديم...زياد پرواز نمي كردن...عراق حرومزاده هم پر از ميراژ و ميگ ...حالا هي دستمال بدستي فرانسه و آمريكا رو بعضي ها مي كنن...

موضوع درد آور این است که از هشت سال جنگ تنها 3 سال اول آن را برای پرسنل پایگاه چهارم به عنوان سابقه جنگی به حساب آوردند و 5 سال بعدی را به عنوان منطقه جنگی در نظر نگرفتند در سال های اخیر اقداماتی جهت استفاده فرزندان این عزیزان از این 3 سال جهت معافیت های سربازی صورت گرفت که متاسفانه بسیار دیر بود چون بسیاری از آنها خدمت خود را به پایان رسانده بودند

چه بسیار مردان گمنامی که بی ادعا هشت سال در این پایگاه کلیدی ایستادگی کردند و در حال حاضر به آسمان ها پر کشیده اند

جای خوشحالی است اگر چه بی توجهی به این دلیر مردان نسبت به سایر رزمندگان جنگ هشت ساله صورت گرفت اما جوانان این سرزمین به خوبی به رشادت های آنها واقفند.

درباره حمله هوایی تاریخ 4 اذر 65 به پایگاه چهارم خاطرات تکان دهنده بسیاری از زبان حاضرین شنیده ام که اشک را بی اختیار جاری می کند. لازم به ذکر است در این روز با توجه به گستردگی حمله تعداد زیادی از خانواده های پرسنل که در خانه های سازمانی این پایگاه بودند مظلومانه به شهادت رسیدند. روحشان شاد

خوشبختانه فرصتی پیش آمد تا با یکی از همافران که در آن سال ها در پایگاه چهارم خدمت می کرده درباره آن روز صحبت کنم. احتمال کم و زیاد شدن موارد در این صحبت ها با توجه به مدت طولانی بازنشستگی ایشان وجود دارد. ولی خب برای یک زمینه سازی از آن ایام می تواند مفید باشد. کاش می شد با تک تک این عزیزان که گنجینه خاطرات هستند صحبت کرد. در یک مورد با یکی از همافران خلاق که در تولید برخی قطعات الکترونیک F-14 شرکت داشتند صحبت کردم. واقعا شنیدنی بود. ایشان همچنین کارهای جالب و بی نظیری در زمینه نگهداری هواپیماهای جنگی روسی نیروهوایی انجام داده بودند.

(((( توي اين يك ساعت و 45 دقيقه بمب باران نيروي هوايي چكار ميكرد ؟ ))))

واقعا سوال مهمی است و صحبت هایمان با این پرسش شروع شد.

در مجموع دو نفر از فرماندهان پایگاه چهارم مرتکب خیانت می شوند. اولی که پناهنده می شود در خارج از کشور به مجازات عملش می رسد. دومین فرمانده همان فرماندهی بوده که در سال 65 سکان هدایت پایگاه را در دست داشته. اطلاعات لازم جهت انهدام کامل پایگاه از سوی او به دشمن داده می شود ( نحوه انتقال این اطلاعات را هم برایم شرح دادند که برای جلوگیری زیر سوال بردن سایر قسمت ها مطرح نمی کنم) یک سال بعد خیانت سیاه او مشخص می شود و به مجازات عمل ننگینش می رسد.

به گفته ایشان دو فروند از هواپیماهای عراقی در این عملیات منهدم می شوند و یکی هم صحیح و سالم در پایگاه فرود می آید( احتمالا سوخو) نقض فنی. اصابت. پناهنده شدن علت را درست نمی دانم. ایشان علت گفتند ولی برای جلوگیری از بحث های جانبی مرسوم در سنترال مطرح نمی کنم. راستش ایشان به سختی اطالاعات نظامی را منتقل می کردند و برای اینکه همین چهار کلمه حرف را از زبانشان بیرون بکشم کلی تلاش کردم و باید مدارا می کردم.


بیشترین قسمتی که در این عملیات آسیب می بیند شعبه جنگ افزار بوده که حدود 90 درصد آن تخریب می شود ولی به علت عدم تمرکز امکانات موسوم به طرح گسترش آسیب بیشتر ساختمانی بوده. آن ساختمان هم از نوع سقف کاذب بوده که آسیب می بیند و شیلتر های مستحکم این پایگاه به خوبی از عهده مسئولین خود بر می آیند. در آن ساختمان یکی از پرسنل شهید می شود. روحش شاد.


ولی آنچه مسلم است شاهکاری است که خلبانان عراقی از خود در تاریخ جنگ های هوایی به جا گذاشتند. حدود 2 ساعت آزادنه بر فراز هدف پرواز کردند و نتوانستند آسیب قابل ذکر را بر آن وارد کنند.

این روز یکی از روزهای مهم در تاریخ جنگ هشت ساله است که امیدوارم آقای محمد moh-597 درباره آن تحقیق کرده و برایمان صحبت کنند.

SILENT WAVE نوشته شده:

ولی آنچه مسلم است شاهکاری است که خلبانان عراقی از خود در تاریخ جنگ های هوایی به جا گذاشتند. حدود 2 ساعت آزادنه بر فراز هدف پرواز کردند و نتوانستند آسیب قابل ذکر را بر آن وارد کنند.

اگه عراقیها با شمشیر به این پایگاه حمله کرده بودن بیشتر خسارت وارد میکردن !!!
کلا سلاحهای خطرناک در دست عربها زیاد خطرناک نیست ! نمونش هم همین موردی که شما گفتی ! اگه مثل 1300 پیش با شمشیر به ایران حمله میکردن به احتمال زیاد ایران رو شکست میدادن !

ولی آنچه مسلم است شاهکاری است که خلبانان عراقی از خود در تاریخ جنگ های هوایی به جا گذاشتند. حدود 2 ساعت آزادنه بر فراز هدف پرواز کردند و نتوانستند آسیب قابل ذکر را بر آن وارد کنند.

بعید میدونم حمله به شهری که فقط با سه چهار توپ ضدهوایی از اون محافظت میشد رو یه شاهکار به حساب بیاریم اگه این حمله یه شاهکاره پس حمله شهید دوران به بغداد یا حمله به اچ 3 ....... رو چی به حساب بیاریم؟؟

توي اين يك ساعت و 45 دقيقه بمب باران نيروي هوايي چكار ميكرد ؟

یکی از ضد هوایی های مستقر در اندیمشک به علت خرابی مولد به برق شهر وصل شده بود که با شروع بمباران برق شهر قطع میشه ضد هوایی دوم رو هم بمباران میکنند ضد هوای شرکت نفت میمونه با پنجاه هواپیما ؟

در مورد پایگاه تا اونجای که من اطلاع دارم پایگاه و سایت رادار رو اول حمله زده بودند بالای شهر میراژهای عراقی (فرانسوی)پوشش میدادند پایین هم بقیه با خیال راحت بمبارون میکردند. وضعیت به شکلی بود که با توپ هواپیما مردم رو روی زمین میزدند

به گفته ایشان دو فروند از هواپیماهای عراقی در این عملیات منهدم می شوند و یکی هم صحیح و سالم در پایگاه فرود می آید

هیچ هواپیمایی پناهنده یا فرود اضطراری نداشت فقط یک هواپیما ساقط شد که علت سقوط هواپیما نقص فنی بود. (لحظه سقوط رو به یاد دارم) خلبان بخت برگشته ایجکت کرد که مسقیم با چتر نجات وسط مردم خشمگین اندیمشک فرود اومد .

  ,
این فاجعه است که در شهری همچون اندیمشک با دارا بودن پایگاه هوایی چهارم نیروی هوایی، تنها دو یا سه توپ (مسلسل!) ضدهوایی 23 م م وجود داشته باشد. مثل معروفی است که می گوید: یا مکن با فیلبان دوستی یا بنا کن خانه ای در خور فیل. اگر بناست جنگ را برای تنبیه متجاوز و دریافت خسارات و یا آنچه که در پس فردای آزادسازی خرمشهر گفته می شد: نابودی رژیم بعث و صدام ادامه داد، باید در اندیشه خرید تجهیزات مناسب جنگی نیز بود. جوانهای بسیاری فدای این جاه طلبی شدند و ما تا آخرین روزهای جنگ در سال 67 نیز شهدای فراوانی دادیم.

این یک افتضاح است که در یک شهری با چنین موقعیتی که قرار است هزاران سرباز را به جبهه های جنگ منتقل کند، دست کم ده نفر با موشکهایی شانه پرتاب مثل استینگر که در همان سال 65 و در همان ماههای آذر و دی در شلمچه به وفور استفاده شدند، وجود نداشته باشد. مولد برق تنها مسلسل ضدهوایی موجود خراب باشد! و از همه بدتر اینکه در طی این زمان طولانی، هیچ هواپیمای شکاری از پایگاههای نزدیک به منطقه همچون اصفهان، بوشهر یا همدان به حوالی آسمان منطقه مورد نظر ارسال نشود. این امر یا نشان دهنده ضعف شدید امکانات نظامی در سالهای پایانی جنگ است و یا سوء مدیریت و یا هردو.

یادم هست دوستی تعریف می کرد در سالهای 65 تا 67 لامپ رادار سایت های موشکی HAWK نایاب بود. بدین جهت گاهی برای حفظ فعالیت تنها سیستم HAWK تهران، لامپ سایت خارک باز شده و با هواپیما برای سایت تهران ارسال می شد و پس از چند ساعت استفاده، دوباره به همان خارک بازگردانده می شد!