مرکز انجمنهای تخصصی

سلام بر تمامی دوستان بسیار عزیزم
یک سوال:
چند روز پیش با یکی از بهترین دوستانم بودیم که اون یکباره شروع به تعریف از اخلاق و روحیاتش کرد گفت که مدام فکر می کنه که کارهاش اشتباه ،با وجود اینکه تلاش در کمک به دیگران داره همه از اون بد آمدن که نه ولی خوششون هم نمی آد .می گفت که یکباره از خیلی چیز های که دوست داشت دیگه خوشش نیومد. یادمه می گفت در بین دوستاش احساس تنهایی می کنه اما از نظر من بدترین بخشش اونجا بود که گفت از خودش بیشتر از همه چیز بدش میاد.
به نظر شما مشکل این دوست من چیه؟من چطوری می تونم کمکش کنم ؟خوش باید چکار بکنه؟

درود

البته صحبت های شما خیلی مختصره اما اینطور که پیداست به نظر میرسه که دوستتون هوش هیجانی بالایی برای درست تعامل کردن با دیگران رو نداشته باشه.
یا به عبارتی نیت خیر داره اما به طرز صحیح انجام نمیده و این باعث میشه دیگران تصور اشتباه بکنن و بازخورد نشون بدن. و از اونجایی که با این برخورد ها دچار درماندگی میشوند، تصویر غلطی از خودشون در ذهنشون ایجاد شده.

من فکر میکنم باید در طرز برخوردشون با دیگران یه اصلاحاتی داشته باشن.
البته اگه همچی به همین سادگی که شما فرمودید باشه

جسارت و دخالت در امور دوستان نشود،

اما فکر کنم این دوست شما نیازمند مشاوره اجتماعی باشد تا روانی ... متاسفانه علم روانشناسی مانند چتری هست که تمایل داره حتی گاهی فرهنگ هم زیر پوشش خودش در بیاره.

جسارت به روانشناسان سایت نشود، منظور ذات علم روانشناسی و توسعه دهندگان بنیادین اون هست.

من موارد مشابه را دیدم که حل شده. البته اگر این حالت دوست شما مقطعی و موقت نباشد و پایدار باشد میتونه برای بهبود وضعیتش در کارگاه های آموزشی مختلف در حوزه روابط اجتماعی (یک روزه) شرکت کنه مطمئناً بی تاثیر نیست. اگر خواستید بگید کدام شهر تا من در صورت داشتن اطلاعات بهتون معرفی کنم.

درود

جناب Negar.int,

حالا کی گفت مشاوره روانی؟
اصلا مگه مشاوره، روانی یا اجتماعی داره؟
اصولا مشاوره هم زیر مجموعه ای از علم روانشناسی است و از مبانی نظری این رشته برای مشاوره استفاده میشه.

این کارگاه هایی هم که اشاره فرمودید توصیه ی کاملا بجایی بود که اتفاقا کاملا مربوط میشه به رشته روانشناسی و مشاوره.
هوش هیجانی هم از مولفه های مهارتی مهمی است که با اموزش صحیح میشه اون رو کسب کرد (البته نه با کارگاه های یک روزه، چون نیازمند تمرین مداوم و پیوسته است).

در مورد فرهنگ فرمودید...
باید عرض کنم روانشناسی یعنی مطالعه رفتار و فرایند های روانی افراد.
چگونه میشود فردی را شناخت بدون اینکه فرهنگ اون فرد رو مطالعه نکرد؟
یکی از شاخه های مهم روانشناسی، روانشناسی اجتماعی است که به مطالعه ی فرد در محیط اجتماعی میپردازه.
و این بخش (یعنی مطالعه فرهنگ) برمیگرده به همون روانشناسی اجتماعی.
البته شاخه های دیگه روانشناسی به مطالعه همه افراد میپردازه (یعنی به فرایندهایی که فرهنگ رویش تاثیر نداره و در مورد همه افراد صدق میکنه) مثل مراحل رشد و یادگیری.

فرمودید متاسفانه علم روانشناسی مثل چتر میخواد همه چیز رو زیر پوشش خودش دراورد.
ولی من این جمله رو بصورت مثبت بکار میبرم و میگم خوشبختانه همینطور است. ولی متاسفانه برداشت ها و تعابیر اشتباهی ازش صورت میگیره در حالی که میتونه خیلی مفید و موثر باشه.

خلاصه...
اگه ریاضی پدر همه علوم هست، روانشناسی هم مادر همه علوم محسوب میشه

البته مثبت یا منفی به کار بستن این جمله بسته به نظر افراد دارد، خوشبختانه شما هم موافق هستید. اینکه چرا بنده این موضوع را به قول شما بدبینانه میبینم، برمیگردد به تعاریفی که از این علم تولید و به بیرون عرضه شده است.

البته بحث در این باره از حوزه این مبحث خارج هست، فعلاً این تائید شما و اختلاف نظر سر خوب یا بد بودنش باشد تا فرصت مناسب در جای مناسب تر.

چون حالا که بحث مادر و پدر علوم شد، باید از فارابی و ارسطو هم گفت و به شکل ریشه ای تر به تقسیم بندی علوم در فلسفه ایشان نگریست و آن را با سهروردی و امثال آن مقایسه کرد ... خلاصه بحث بیشتر فلسفی میشه

Negar.int,

بیکاری؟
شر درست میکنی برای خودت! جناح مقابل !تسلیحاتش(مطالعاتش) بیشتره آخرش کم میاری مومن!
----------
در رابطه با مشکلات دوست ...دختر خسته!

این بنده خدا نه روانیه! و نه غیر اجتماعی! براش 40 کیلو قرص اعصاب ویزیت نکنید!

اینجور آدما غیر از خودشون کسی نمیتونه کمکشون کنه! البته به نظر میاد این بابا داره یه سری مسائل غیر واقعی و تخیلی را به خودش تلقین روانی می کنه!

کارگاه چیه عامو!
مگه کلاس اول دبستانه بیایم بهش یاد بدیم چطور راه بره!چطور حرف بزنه!چطور بخوره! چطور بشینه! چطور نشینه! چطور X ! چطور Y!چطور Z!

یک راه میگم به نظر خودم علمیه! و به نظر کل اهالی سنترال دری وری و غیر علمی
مهم نیست! مهم اینه که جواب داده!

یک سفر بره شمال تو یه خونه تنها! خودش و خودش! اگر هم از تنهایی می ترسه یکی رو با خودش ببره! کلیه کارهای بدی که آزارش میداده رو قبلا تو یک کاغذ یادداشت کنه و در این خونه تنها بشینه با خودش و خدای خودش!
یک به یک بررسی کنه! اگه لازم بود یک گوش مفت (همراه بیکار) با خودش ببره! تمامی این مشکلات را در رفتارش پیاده سازی کنه و بازخوردها را شفاف و رو در رو و در جایی که کسی غیر از همراه ضایعش نمی کنه ببینه!
1 هفته این دوره آموزشی را سپری کنه قطعا این روحیه معیوبش تعمیر خواهد شد!

مسخره نکنید! این روش را قبلا با یک نفر تست کردم!البته شمال نبود! یک عید بود و من چند روز بیکار بودم! یهویی به مغزم رسید یک نفر رو از نظر رفتاری اصلاح کنم! و اصلاح شد!

البته این دوستتون اگر همراهش در این سفر از نظر اخلاقی و رفتاری شبیه من باشه 1 هفته که سهله 48 ساعته درست میشه!

پست عاری از هرگونه لاف!

[email=Mil@d]Mil@d[/email] نوشته است:

یک راه میگم به نظر خودم علمیه!
کلیه کارهای بدی که آزارش میداده رو قبلا تو یک کاغذ یادداشت کنه و یک به یک بررسی کنه!
1 هفته این دوره آموزشی را سپری کنه قطعا این روحیه معیوبش تعمیر خواهد شد!

[/quote]


زدی به هدف برادر!
همینایی که دارید میگید یه سری از مهارتهایی است که در این کلاس ها آموزش داده میشه و بسیار مفیده.
درک و شناخت هیجانها!

پس نتیجه میگیریم وقتی نمیدونیم تو یه کلاس چی میگذره اونو بیخودی نفی نکنیم و با کلماتی مثل روانی و قرص اعصاب، جو رو مخدوش نکنیم

با کلماتی مثل روانی و قرص اعصاب، جو رو مخدوش نکنیم

وقتی که روانشناسان سنترال روی رشته شان غیرتی می شوند

mahshid-banoo,

باور کنید اینارو سر شب حوصلم سر رفته بود از خودم در اوردم!

الکی الکی تو هوا گرفت روانشناس شدیم رفت! :