مرکز انجمنهای تخصصی

سلام عليكم

موشك Shchuka كد ناتو "Scrubber" SS-N-1 
موشك "Shchuka" ، يك موشك كروز ضد كشتي برد كوتاه بود كه از كشتي پرتاب مي شد و يك كلاهك هسته اي را نيز با خود حمل مي كرد. اين موشك توسط دفتر طراحي Chelomei طراحي و كد فني 4K32 به آن تخصيص يافت . گاهي اوقات اين موشك را به نام P-1 يا Strela ( پيكان) نيز مي خوانند. اين موشك در خلال دو دهه 50 و 60 ميلادي بكار گرفته شد. پيمان ناتو نام SS-N-1 يا Scrubber( صفت زشتي براي دختران جوان در انگلستان) را براي آن برگزيده است. اين موشك در سال 1957 و 1957 بر روي ناوشكن Bedovyy آزمايش و در سال 1958 وارد خدمت و بر روي 4 فروند ناوشكن كلاس Kildin كه 4 الي 5 موشك و يك پرتابگر را با خود حمل مي كرد نصب گردبد. ناوشكن هاي كلاس Krupny و Kanin نيز اين موشك را حمل مي كردند. بدنبال نوسازي ناوگان مذكور در سال هاي 1966 تا 1977 ، اين موشك ها نيز برچيده و با موشكهاي پيشرفته تر SS-N-2 جايگزين شدند.

كارشناسان ميگويند SS-N-1 موشكي بزرگ ، زمخت و كم دقت بود و ظاهري غيرعادي داشت . اين موشك استوانه اي شكل بود و دو بال تاشو دلتا گونه داشت و طول آن 7.6 متر و قطر آن نيز 900 ميليمتر بود و 3.100 كيلوگرم وزن داشت . موتور توربو جت نيمه سريع آنAM-5A نام داشت و موشك را تا مسافت 80 كيلومتري مي راند. اين موشك از يك پرتابگر ريلي بزرگ موسوم به SM-59 كه پوشش محافظتي داشت پرتاب مي شد. بارگذاري مجدد موشك بر روي پرتابگر بسيار دشوار و حتي ناممكن بود. اين موشك در ارتفاع 150 متري سطح دريا و با سرعت 0.6 ماخ پرواز مي كرد. برد اين موشك بستگي به رادار ردياب و مراقبت كشتي مادر داشت .

اين موشك برگرفته از بمب پرنده آلماني موسوم بهFi 103 بود . نمونه اوليه اين موشك كه به آن P-1A مي گفتند تا مرحله اصابت به هدف نياز به هدايت از مركز داشت در حاليكه نسل بعدي آن يعني P-1B از رادار آشيانه ياب فعال بهره مي برد. حتي در يك زمان قصد بر آن بود تا از يك بالگردKa-10M براي افزايش برد اين موشك استفاده شود. به اين معني كه بالگرد يك تصوير تلويزيوني از هدف را براي هدايتگر موشك مستقر روي كشتي مادر مي فرستاد اما اين سامانه عملياتي نشد.

هنگام نزديك شدن به هدف ، كلاهك از موشك جدا مي شد و تا چند متر به درون آب مي رفت. فرض بر اين بود كه كلاهك 730 كيلوگرمي SS-N-1 بخشي زيرآبي كشتي را هدف قرار مي دهد و باقيمانده موشك ، بخش بالائي و بيرون از آب كشتي را . گزارشات حاكي از آن است كه SS-N-1 به دليل كم اعتمادي و نيز بي دقتي به صورت گسترده اي در ناوگان شوروي سابق به كار گرفته نشد .  

مشخصات فني :
طول : 7.6 متر
قطر : 900 ميليمتر
طول بال ها : 4.6 متر
وزن : 3.100 كيلوگرم
كلاهك : هسته اي و معمولي با 730 كيلوگرم TNT
پيشرانه : موتور توربوجت سوخت مايع با يك راكت كمكي
سرعت : 0.6 ماخ ( 0.9 ماخ در برخي منابع)
برد : 40 الي 80 كيلومتر ( تا 185 كيلومتر در برخي منابع)
ورود به خدمت : سال 1958تا 1975
وضعيت عملياتي : از رده خارج
هدايت : اينرسيائي INS ( سامانه هدايت اينرسيائي نوعي وسيله ناوبري است كه از يك رايانه ، حسگرهاي جنبشي accelerometers و حسگرهاي چرخشي gyroscopes براي محاسبه مداوم يك موقعيت ، جهت يابي و كنترل سرعت و حركت يك شي بدون نياز به مراجع بيروني بكار مي رود ) .

از كليه دوستان سنترالي درخواست مي كنم در صورتي كه تصويري از اين موشك در اختيار دارند در اين تايپيك قرار دهند. متاسفانه من نتوانستم تصويري از اين موشك بيابم .

[COLOR=#92050b]در بررسي هائي كه انجام دادم ، يك تايپيك جامع كه تمام موشك هاي سطح به سطح ساخت روسيه شوروي را از ابتدا بررسي و معرفي نمايد مشاهده نكردم. البته به صورت پراكنده چند نمونه موشك جديد و امروزي ساخت روسيه توسط دوستان معرفي شده اما هيچ تايپيك يا پستي كه نمونه هاي قديمي تر يا اساسا تاريخچه ساخت اين موشك ها را از ابتدا بررسي كند وجود نداشت. بنا براين در اين تايپيك اقدام به معرفي انواع اين موشكها از اولين نمونه ها تا جديدترين آن مي شود. مديران سنترال حق دارند تا در صورت وجود پستهاي مشابه ، اين پست را حذف يا ادغام نمايند. با تشكر  

سلام...

با اجازه...


   
 
 
 
 
  



  

پس از جنگ جهانی دوم برای توازن قوا در اب ها شوروی سابق نیازمند سلاحی شد تا بتواند در مقابل ناوگان قدرتمند ایلات متحده توازن برقرار کند این قابلیت ها به کارگیری موشک و فناوری موشکی در مقابله با اهداف دریا پایه بود .برنامه ساخت موشک های ضد کشتی شوروی را باید از سال 1947 و با سه برنامه موشکی توام : Kometa (ناتو :AS-1 ) برای ساخت یک موشک ضد کشتی هواپایه , Shchuka نمونه دریاپایه و Shtorm نمونه دفاع ساحلی اغاز شده دانست . در فوریه 1953 تنها نمونه هوا پایه موشک های ضد کشتی وارد خدمت شد در حالی که استخدام سایر موشک ها به طی ازمایشات تکمیلی و بررسی نتایج انها منوط شد. در اوایل 1954 تمامی ضد کشتی شوروی با سامانه های هدایتی مورد توسعه قرار گرفتند.
در سال 1955 میلادی برنامه Shchura تحت نام KSShch با اضافه شدن سامانه های هدایتی دوباره احیا شد.هر چند موشک های ساخته شده برای یک موشکی ضربتی با برد بلند 180 کیلومتری مد نظر بودند ولی به سبب فقر هدایتی و دقت پایین, برد موثر موشک ها به 30-35 کیلومتر محدود شد.
موشک P-1 (ناتو : SS-N-1 Scrubber ) یک موشک هدایت رادیویی بود که می بایست تا لحظه برخورد با هدف از طریق امواج رادیویی هدایت شود.برای تجهیز بالگردهای Ka-15RC نیروی دریای شوروی نیز نمونه هدایت فعال راداری KSShch-B پیشنهاد شد که به سبب سنگینی و بزرگی سیستم راداری و تجهیزات هدایتی برای این بالگرد سبک این نمونه توفیق چندانی نیافت.

...

Defense Threat Information Group

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]
تصویری منتسب به شلیک این موشک.

سلام عليكم

با تشكر از دوستان عزيز جناب X-nima جناب Shola بابت تصاوير و اطلاعات تكميلي ارسالي
اكنون به معرفي موشك سطح به سطح ديگري مي پردازيم .

موشك P-15 با كد ناتو SS-N-2 يا Styx


 [External Link Removed for Guests] 

  P-15 Termit موشكي است ضد كشتي كه توسط دفتر طراحي رادوگا Raduga متعلق به شوروي سابق در دهه 1950 طراحي و ساخته شده است. كد فني طراحي اين موشك 4K40 و كد شناسائي ناتو SS-N-2 يا Styx است. در روسيه امروز به آن Rubezh هم مي گويند. كشور چين نقشه هاي اين موشك را در سال 1958 به دست آورد و توانست بر اين مبنا حداقل چهار نوع موشك را توليد كند : موشك CSS-N-1 Scrubbrush و موشك CSS-N-2 كه نمونه هاي مخصوص پرتاب از كشتي و موشك CSS-C-2 Silkworm كرم ابريشم و موشك C-3 Seersucker كه مختص دفاع ساحلي هستند. به رغم جثه بزرگ ، هزاران فروند از اين موشك در گونه هاي مختلف ساخته و بر روي انواع از قايق هاي موشك انداز ، توپدار ، ناوشكن ها ، گردان هاي دفاعي ساحل به دريا و حتي بمب افكن ها نيز نصب گرديده است. موشك P-15 در هر نبردي كه مورد استفاده واقع شد ، واقعا موفق عمل نمود.

SS-N-2 نخستين موشك ضد كشتي در خدمت ارتش شوروي نبود بلكه موشك ، SS-N-1 Scrubber دريائي (و موشك هواپرتاب AS-1 Kennel ) قبل از آن در خدمت بود كه سامانه اي پرقدرت ولي ناقص بود و عمرعملياتي كوتاهي هم داشت . موشك SS-N-1 توسط موشك SS-N-3 Shaddock جايگزين گرديد. اين موشك در ابتدا بر روي رزمناو 4 هزار تني كلاس Kynda و سپس بر روي ناوشكن هاي 30 هزار تني مجهز به توپ هاي 305 و 45 ميليمتري نصب گرديد. برتر از نياز به كشتي هاي بزرگ و پر هزينه ، يك سامانه موشكي جديد قابل نصب بر روي كشتي هاي كوچكتر و پرتعدادتر با هدف قدرت ضربه زدن موثرتر به دشمن طراحي گرديد. اين سامانه P-15 بود كه يك توسط طراح روس به نام برزينياك Beresyniak طراحي و ساخته شد.  
 [External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

يك فروند موشك SS-N-2 در حالت بارگذاري در لانچر خود مستقر بر روي ناو Hiddensee آلمان شرقي سابق  
طراحي   نمونه موشك P-15 بالهاي ثابت داشت . طرح اصلي موشك ، كه براي تمام نمونه هاي بعدي آن حفظ گرديد ، بدنه اي است استوانه اي با يك دماغ گرد ، دو بال دلتا شكل در وسط و سه بخش در انتها براي كنترل موشك . همچنين يك بوستر قدرتمند در زير شكم موشك نصب شده بود. اين طرح در اصل بر مبناي جنگنده تجربي Yak-1000 در دهه 1950 ساخته شده بود. اين موشك ارزان قيمت بود اما در عين حال به يك كشتي كوچك حامل آن اين اجازه را مي داد تا به اندازه يك ناوشكن از مشتي پرقدرت برخوردار باشد. تجهيزات الكترونيكي آن طرحي ساده داشت و به يك رادار جستجوگر مخروطي شكل مجهز شده بود. موتور راكتي آن در مقايسه با يك موتور توربوجت قابل اطمينان تر بود برخي كاستي هاي اين موشك هرگز برطرف نشدند : براي مثال سوخت مايع اسيدي موتور موشك ، به تدريج بدنه موشك را دچار پوسيدگي ميكرد. و يا پرتاب موشك در دماي -15 و +35 درجه سانتيگراد امكان پذير نبود.

وزن موشك 2.340 كيلوگرم ، حداكثر سرعت آن 0.9 ماخ و برد آن 40 كيلومتر بود. كلاهك جنگي موشك در پشت مخزن سوخت آن قرار داشت و در هنگام اصابت به هدف ( حتي در حداكثر برد ) ، موشك هنوز مقادير زيادي از سوخت مصرف نشده را به همراه داشت كه خود سبب ايجاد آتش سوزي پس از انفجار مي گرديد . كلاهك جنگي 500 كيلوگرم خرج گود را شامل مي شد كه بزرگتر از موشك هاي مشابه بود. پرتاب عمدتا با كمك رادارهاي كشتي مادر و يك رادار Garpun نصب در خود موشك به 5.5 الي 27 كيلومتر مي رسيد كه خود بيانگر محدوديت هاي سامانه هدف ياب آن است. جستجوگر موشك در فاصله 11 كيلومتري هدف فعال مي شد و به دليل پرواز موشك در ارتفاع 120 الي 150 متري سطح دريا ، موشك با زاويه 1 تا 2 درجه شروع به كاهش ارتفاع مي نمود. در حداقل برد درگيري احتمال استفاده از حسگرهاي فعال ويژه مسافت هاي كوتاه ( كمتر 2750 متري ) نيز وجود داشت.

 [External Link Removed for Guests] 
در سال 1965 ، نمونه موشك ارتقاء يافته P-15U معرفي گرديد. در اين موشك ، تجهيزات پروازي بهينه شده و بال هاي موشك نيز تاشو بودند كه امكان حمل موشك را در جعبه هاي كوچكتر فراهم مي آورد. اين نمونه نيز با سري P-15M در سال 1972 جايگزين گرديد كه به مراتب از P-15U پيشرفته تر و داراي قابليت هاي بيشتري بود . ( نمونه صادراتي اين موشكP-21 و P-22 نام دارند كه سامانه هاي ساده تري دارند ) .  

سوابق جنگي  
در جريان تنش هاي بعد از جنگ شش روزه اعراب و اسرائيل در سال 1967 ، ناوشكن اسرائيلي ايلات Eilat با سرعت كم در 21 اكتبر در بندرپورت سعيد در حال حركت بود كه از فاصله 31 كيلومتري هدف حمله دو كشتي مصري كلاس Komar قرار گرفت . دو كشتي مصري ( كه نقش دفاع ساحلي را برعهده داشتند ) هر كدام دو فروند موشك P-15 خود را از داخل بندر به سمت رزمناو اسرائيلي پرتاب نمودند. با وجود شليك ضدهوائي هاي مستقر در رزمناو اسرائيلي بر عليه "گلوله هاي آتشين" ، ايلات غرق شد. دو موشك اول ، كشتي اسرائيلي را به دو تكه تقسيم و اندكي بعد موشك سوم هم به آنها اضافه شد. آخرين موشك هم در نزديكي لاشه كشتي در آب منهدم شد. رزمناو ايلات Eilat دو ساعت بعد از اولين حمله غرق شد و 47 نفر از سرنشينانش نيز كشته شدند.

در جنگ هند و پاكستان در سال 1971 ، موشك هاي P-15 توسط ارتش هندوستان و در جريات عمليات ترايدنت Trident و توسط ناوچه هاي موشك انداز هندي كلاس Osa استفاده شدند. چهار فروند موشك Styx شليك كه دو فروند آنها به سمت كشتي مين روب محافظ Muhafiz و دو فروند ديگر به سمت ناوشكن Khyber خيبر پرتاب و سبب غرق هر دو كشتي پاكستاني گرديدند . گزارش شده كه ارتش هندوستان 13 موشك SS-N-2 را در جريان جنگ شليك كرد كه 12 فروند آن به هدف اصابت و كشتي هاي زيادي از پاكستان را منهدم و به تاسيسات ذخيره سوخت در بندر كراچي آسيب رساندند.  
 [External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

تصويري بسيار جالب از خروج موشك Styx از لانچر. به آتش خروجي از بوستر كمكي ( در زير موتور اصلي ) دقت كنيد.  

گونه هاي عملياتي :

 P-15 ، نمونه پايه يا همان SS-N-2A مجهز به رادار و حسگرهاي جستجو در باند I با برد 40 كيلومتر

P-15M ، يا همان SS-N-2C ، موشكي طولاني تر و سنگين تر از P-15 و با برد 80 كيلومتر و بهينه سازي هاي متعدد و ريز

P-15MC ، همان موشك P-15M است كه با سامانه هاي الكترونيكي ويژه نيروي درياي بلغارستان يكپارچه شده است.

P-20L ، به صورت موقت و تا زمان توليد موشك توربوجت P-50 با انجام برخي بهينه سازي هاي انجام شده روي موشك P-15M مورد استفاده واقع گرديد. اين موشك به حسگرهاي باند 'L' و رادار ارتفاع سنج جديدي مجهز شد كه هر دو سامانه بعدا در موشك P-50 بكار گرفته شدند. بال هاي تاشو نيز براي فضاي كمتر و استفاده در زيردريائي ها بكار گرفته شدند. اين نمونه موشك توسط ناتو SS-N-7 Starbright كد گرفت. اين موشك بعدها دچار اشكالاتي در موتور شد.

P-20 ، يك موشك ارتقاء يافته P-15 بود كه مجهز به سامانه جديد هدايت پروازي موشك P-20L اما با برد كمتر شده بود. اين موشك احتمالا SS-N2 B نام داشت و در ناوچه هاي كلاس Komar و Osa بكار گرفته شد.

P-20K ، همان موشك P-15M ولي مجهز به سامانه هدايت ارتقاء يافته .

P-20M ، نمونه اي از موشك P-20L با بالهاي جمع شونده . اين موشك نمونه نهائي P-15M بود با رادار هدايتگر.

P-21 ، موشك P-50 يك رادار مادون قرمز(IR) ثانويه يا كمكي داشت كه در موشك هاي كوچكتر به عنوان حسگر اصلي بكار مي رفت. موشك P-50 مجهز به اين سيستم را اصطلاحا P-21 نيز مي خوانند .

P-22 ، برگرفته از دو نوع موشك P-15M و P-20M اما با برد بيشتر . همچنين به بال هاي تاشو موشك P-20M و هدايتگر مادون قرمز IR مجهز بود.

كشور چين نمونه اي از اين موشك را با نام كرم ابريشم Silkworm توليد نمود كه به بحث آن وارد نمي شويم .

 [External Link Removed for Guests] 
  موشك Styx از يك ناوچه كلاس  
كشتي هاي حامل اين موشك :

اين موشك ، با وجود بزرگي جثه ، در ناوچه هاي كلاس كوچك و متوسط ( از 60 تا 4.000 تن به شرح ذيل ) ، يگانهاي موشكي ساحل به دريا ، هواپيما و زيردريائي ها مورد استفاده قرار گرفت. ناوچه هاي حامل اين موشك عبارتند از :
ناوچه موشك انداز كلاس Komar
ناوچه موشك انداز كلاس Osa
ناوهاي توپدار كلاس Tarantul
ناوهاي توپدار كلاس Nanuchka
كشتي فريگيت كلاس Koni
كشتي فريگيت كلاس Kotor
كشتي فريگيت كلاس Mărăşeşti
ناوشكن كلاس Kildin
ناوشكن كلاس Kashin

 [External Link Removed for Guests]
يك ناوچه موشك انداز كلاس Osa مجهز به لانچرهاي پرتاب موشك SS-N-2  
مشخصات فني :
طول : 5.8 متر
قطر : 0.76 متر
پهناي بال ها : 2.4 متر
وزن : 2.300 كيلوگرم
وزن كلاهك جنگي : 454 كيلوگرم
حداكثر برد : 80 كيلومتر
شيوه هدايت : خلبان خودكار ، رادار  


 [External Link Removed for Guests] 

سلام عليكم

موشك P-5 يا Pityorka با كد ناتو "SHADDOCK/SEPAL" SS-N-3  
[External Link Removed for Guests] 

موشك كروز ضد كشتي P-5 در آگوست سال 1956 ميلادي توسط دفتر طراحي چلومي Chelomey طراحي و در سال 1959 وارد خدمت ارتش شوروي گرديد. جريان كدگذاري و تشخيص گونه هاي توليد شده اين موشك ، نمونه جالبي از ضعف دستگاه هاي اطلاعاتي بلوك غرب در جريان نخستين سال هاي جنگ سرد مي باشد. احتمالا 4 گونه از اين موشك با مشخصه P-5 Pityorka ، P-6 ، P-7 ، P-10 Progress (4M48) و P-35 Reduit (4M44) طراحي و توليد شده است .  [External Link Removed for Guests]
زيردريائي كلاس Juliett در حال پرتاب موشك  

خانواده SS-N-3 ، موشك هائي هستند كروز دريائي ، تك كلاهك جنگي ، با موتور توربو جت و سه نوع مختلف قابل پرتاب از ساحل ، كشتي و زيردريائي . غربي ها با عجله به نمونه هاي اوليه P-5 ، اشتباها كد بزرگ SS-N-3c را تخصيص دادند. موشك P-5 ( يا به قول غربي ها SS-N-3c Shaddock ) ، موشكي با هدايت اينرسيائي بود كه از زيردريائي هاي كلاس Echo II و Juliett پرتاب ميگرديد و حداكثر بردي معادل 250 ناتيكال مايل نيز داشت. اين موشك قديمي ترين نمونه از سه نوع موشك SS-N-3 بود كه تقريبا توسط ارتش شوروي با كد SSC-1a شناخته مي شد. موشك كروز P-5 اين موشك سامانه اي ويژه مجهز به دو بال ثابت "ARK-5" داشت كه امكان پرتاب از درون لانچرهاي استوانه اي كم قطر نصب شده بر روي زيردريائي را فراهم مي ساخت. موشك P-5 بردي معادل 500 كيلومتر داشت و در ارتفاع 100 تا 400 متري سطح آب و با سرعت 345 متر بر ثانيه ( تقريبا 0.9 ماخ ) پرواز مي كرد. در اين حالت براي پرتاب موشك SS-N-3 ، زيردريائي Echo با هدايت رادار نصب شده بر روي يك هواپيما يا بالگرد گشت ساحلي و رادار جستجوگر خود موشك اقدام به پرتاب آن مي نمود. در اين روش لانچر به صورت يك استوانه كم قطر با دماغه اي قابل تنظيم و يك محفظه هواي بزرگ در زير بدنه آن قرار مي گرفت. خود موشك نيز بالهاي كوتاه مايل به عقب داشت كه تا شده و دو عدد دم مثلثي شكل در زير بخش انتهائي بدنه موشك تعبيه شده بود. همچنين در انتهاي موشك دو دم متحرك رو به پائين بدنه و دو ثبات ساز پروازي مستطيلي به حالت ‘V’ در بالاي بدنه قرار مي گرفتند. وزن دو موتور كمكي به حدود 800 كيلوگرم مي رسيد . گزارشات نشان مي دهد كه براي پرتاب از طريق زيردريائي ، پشتيباني هوائي بسيار ضروري بوده و زيردريائي مي بايست حدود 20 دقيقه پس از پرتاب بر روي آب باقي مي ماند تا موشك را هدايت و هدفگيري را تصحيح نمايد . در چنين حالتي سرعت زيردريائي به 8 گره دريائي كاهش مي يافت . براي جلوگيري از اقدام متقابل هوائي ، يك رادار مخفي باند I در بال هاي موشك قرار داده شده بود تا هواپيماي شناسائي توپولف Tu-16D يا Tu-95RT و يا بالگردهاي Ka-25T را يافته و اطلاعات مربوط به هدف را از طريق تصاوير ويديوئي دريافتي از آنها تكميل سازد. البته برخي از زيردريائي ها نيز به سامانه SATCOM مجهز شده بودند و اطلاعات مربوط به هدف را مستقيما از طريق ماهواره به دست مي آوردند.

موشك P-5 توسط ناوگان درياي شمال و اقيانوس آرام و تا حدود دهه 1960 بكار گرفته شد. تا اين مقطع ، ناوهاي جديد هواپيمابر آمريكائي به عنوان خطر اصلي تهديد كننده خاك شوروي سابق نگريسته مي شد و مقابله با آنها مخصوصا از طريق موشكهاي زمين پايه نيروهاي راهبردي موشكي شوروي صورت مي گرفت . اما بعدها تغييرات عمده اي در سياست هاي عملياتي ناوگان شوروي سابق به وقوع پيوست كه در سال 1963 و با توليد موشك دوربرد P-6 يا SS-N-3a ماموريت مقابله با ناوهاي هواپيمابر آمريكائي بر عهده ناوگان زيردريائي هاي شوروي سابق گذاشته شد كه به نوبه خود سبب تغيير نقش زيردريائي هاي كلاس Echo گرديد . تنها محدوديت اين استراتژي ، ناتواني زيردريائي ها در شليك موشك از زير آب بود.  [External Link Removed for Guests]
موشك P-6 نصب شده بر روي زيردريائي Echo  
نمونه بعدي ، موشك P-6 ( يا به قول غربي ها SS-N-3a Shaddock) بود كه به مراتب دقيق تر و صرفا براي انهدام ناوهاي هواپيمابر آمريكائي طراحي شده بود. اين موشك مجهز به رادار آشيانه ياب از زيردريائي هاي كلاس Echo II و Juliett پرتاب مي شد و حدود 220 ناتيكال مايل برد و 1.2 ماخ سرعت داشت و يك كلاهك 2200-lb معمولي يا هسته اي را با خود حمل مي كرد. همانطور كه قبلا گفته شد هر دو نوع موشك P-5 و P-6 از روي زيردريائي هاي كلاس Echo 2 و Juliett پرتاب مي شدند . زيردريائي هاي كلاس Juliett 4 فروند موشك SS-N-3A ، زيردريائي هاي كلاس Echo I شش فروند موشك P-5D و زيردريائي هاي كلاس Echo II نيز 8 فروند موشك SS-N-3A را با خود حمل ميكردند. ارتفاع پرواز بالا و سرعت كم SS-N-3 ، آن را در هنگام پرواز در مقابل سامانه هاي پدافند هوائي آسيب پذير ساخته بود. رادار جستجوگر آن هم در مقابل اخلالگرهاي راداري آسيب پذير بود . طبق برخي گزارشات ، توليد محدود موشك (SS-N-3a) تا اوسط دهه 1980 ميلادي ادامه يافت .  [External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests] 


نمونه هاي بعدي اين موشك با نام P-7 به برد 1.000 كيلومتر دست يافتند. موشك P-7 از روي دريا شليك مي شد اين ويژگي ها به موشك اجازه مي داد تا به درون سامانه دفاع ساحلي ايالات متحده در اوايل دهه 1960 ميلادي نفوذ كند. شعاع خطاي اصابت موشك در حداكثر برد احتمالا حدود 3.000 متر بوده است كه البته اين خطا با يك كلاهك هسته اي 930 كيلوگرمي "RDS-4" جبران مي گرديد . طبق اظهارات كارشناسان نيروي دريائي آمريكا ، براي پرتاب موشك SS-N-3c از زيردريائي ، مي بايست در زيردريائي فضائي براي بارگيري ، نصب و رادار پيگيري موشك در نظر گرفته مي شد تا پس از شليك ارتباط خود را با موشك در حال پرواز بر فراز دريا حفظ نموده و دستورات هدايت را از طريق ارتباط داده ها با آن حفظ مي نمودند. توليد نمونه P-7 (SS-N-3c) در آگوست سال 1965 كنسل شد.


موشك P-35 يا SS-N-3b (SEPAL) نيز موشكي مجهز به رادار آشيانه ياب بود و از رزمناو كلاس Kynda و Kresta I پرتاب و اغلب بردي معادل 150 ناتيكال مايل و سرعتي معادل 1.2 ماخ داشت و گمان برده مي شود كه كلاهك جنگي آن 2200-lb وزن داشت.  [External Link Removed for Guests] 

موشك نوع S-35 SSC-1a يا "SHADDOCK" موشكي قابل حمل بود و براي دفاع ساحلي بكار گرفته مي شد. اين موشك از يك لانچر استوانه اي بزرگ نصب شده بر روي يك خودروي 8 چرخ كاملا ويژه و متمايز پرتاب مي شد. براي پرتاب ، خدمه موشك چهار جك هيدروليك را براي تثبيت خودرو پائين آورده ، درپوش نيمكره اي شكل لانچر را برداشتة ، گيره ها را پائين آورده و محافظ شيشه هاي خودرو را نصب كرده و لانچر را تا زاويه مناسب بالا مي آوردند.  [External Link Removed for Guests] 
موشك نوع S-35 يا The SSC-lb موشكي بود ويژه دفاع ساحلي كه اطاق راننده خودروي حامل آن از خودروي نوع قبلي اندكي طولاني تر بود. تعداد محدودي از اين موشك تا سال 1986 توليد شد و به نظر مي رسد پس از آن براي استفاده به عنوان هواپيماي بدون سرنشين بكار گرفته شد. مشخص نيست كه اين موشك هنوز به عنوان سلاح ضد كشتي در خط توليد باشد . آخرين نمونه هاي ضد كشتي اين موشك در حدود سال 1990 ميلادي از خدمت خارج و توسط موشك هاي P-500 Bazalt و P-700 Granit جايگزين شدند.



مشخصات فني :
طراح : دفتر طراحي Chelomey
طول : 10.20 متر [SS-N-3a/b]
11.75 متر [SS-N-3c]

قطر : 0.98 متر
عرض دو سر بال : 5 متر
وزن : 5.000 الي 5.400 كيلوگرم
كلاهك جنگي : 1.000 كيلوگرم مواد منفجره معمولي و يا
كلاهك هسته اي 350 كيلوتني


پيشرانه : دو راكت كمكي سوخت مايع
يك موتور توربوجت

حداكثر سرعت : 0.9 الي 1.2 ماخ
حداكثر برد موثر : 450 كيلومتر [SS-N-3a/b]
750 كيلومتر [SS-N-3c]

سامانه هدايت موشك : اينرسيائي با قابليت اتصال و دريافت اطلاعات از پرتابگر در حين پرواز

 [External Link Removed for Guests] [External Link Removed for Guests] [External Link Removed for Guests] 

سلام عليكم

موشك R-13 با كد ناتو SS-N-4 Sark   
[External Link Removed for Guests]   R-13 موشكي بالستيك بود كه از زيردريائي پرتاب مي شد(SLBM) و توسط اتحاد جماهير شوروي سابق در حدود سال 1955 ميلادي طراحي و ساخته شد . كد فني طراحي 4K50 و كد تخصيص يافته ناتو به آن SS-N-4 Sark بود.

موشك R-13 يك مرحله اي بود و موتور آن از سوخت مايع قابل نگهداري تغذيه مي كرد و در سال 1961 وارد خدمت ارتش شوروي گرديد. اين موشك از برخي جهات شبيه به موشك R-11FM بود كه در جريان جنگ سرد سبب بروز تنش در سرويس هاي اطلاعاتي غربي گرديد . برغم تفاوت هاي آشكار ميان اين دو موشك ، منابع اطلاعاتي غربي در تفكيك R-11FM وR-13 دچار اشتباه شدند . در واقع R-11FM موشكي بود با بردي كمتر از موشكR-13 كه تا زمان توليد آن به عنوان يك راه حل موقت به كار گرفته شد. تحويل موشك R-11FM با آن برد كم به يگانهاي زيردريائي شوروي سبب شد تا آنها بشدت در مقابل سامانه هاي ضدزيردريائي آسيب پذير شوند. به همين دليل نياز به موشكي با برد به مراتب بيشتر احساس گرديد. در 25 آگوست سال 1955 دولت روسيه فرمان داد تا يك موشك بالستيك دريا پايه با قابليت حمل كلاهك هسته اي و با برد 400 الي 600 كيلومتر ساخته شود.    [External Link Removed for Guests]
زيردريائي كلاس    سامانه پرتاب D-2 با موشكهاي R-13 در 11 ژانويه سال 1956 معرفي گرديد. اين طرح در سال 1957 تكميل و و در دسامبر سال 1958 تست هاي موتور آن آغاز گرديد. بين سالهاي 1959 تا 1960 تست هاي ثابت و متحرك موشك در سايت موشكي كاپوستين يار انجام پذيرفت. آزمايشات پرتاب از زيردريائي نيز در نوامبر 1959 آغاز و در آگوست 1960 به پايان رسيد. در مجموع 15 مورد از 19 مورد پرتاب از خشكي در سايت كاپوستين يار با موفقيت و 11 مورد از 15 مورد پرتاب از زيردريائي نيز با موفقيت ( 82% ) همراه بود. در طول عمر عملياتي موشك از سال 1961 تا 1975 تعداد 225 مورد از 311 مورد پرتاب ( 71%) با موفقيت مواجه شد .   [External Link Removed for Guests]   13 اكتبر سال 1961 ، سامانه پرتاب D-2 به همراه موشك هاي R-13 بر روي زيردريائي هاي كلاس Golf و Hotel مستقر شدند. پس از آن بهينه سازي هائي بر روي موشك صورت گرفت كه بر اساس آن ، مدت آمادگي عملياتي موشك قبل از پرتاب از سه ماه به شش ماه و مدت نگهداري موشك در انبارها نيز به 7 سال افزايش يافت .
به نظر ميرسد كه موشك SS-N-4 در دو ماموريت كوتاهبرد و قاره پيما ايفاي نقش كرده باشد. دوران اوج استفاده عملياتي اين موشك در سال 1962 بود . زمان خروج اين موشك از خدمت به عنوان يك موشك قاره پيما از سال 1964 و نقش كوتاهبرد از سال 1967 آغاز گرديد. در سال 1973 اين موشك صرفا در نقش كوتاهبرد و فقط توسط زيردريائي ديزل الكتريكي كلاس Golf-I استفاده مي شد كه قبل از پرتاب نياز به آمدن روي سطح آب داشت. به طور معمول ، پرتاب موشك بين 20 الي 25 دقيقه زمان مي برد اما در شرايط آماده باش كامل اين زمان به 6 تا 8 دقيقه كاهش مي يافت. كل زمان مجاز براي پرتاب قبل از هرگونه آمادگي حدود يكساعت بود.   
[External Link Removed for Guests]   SS-N-4 نخستين موشك ساخت شوروي بود كه به جاي استفاده از سطوح آئروديناميكي كنترل پرواز و يا گازهاي خروجي ، از 4 موتور كوچك براي كنترل حركت و نيز تغيير مسير در طول پرواز استفاده مي كرد هر چند 4 سطح ثبات ساز براي حفظ مسير موشك در مراحل ابتدائي پرواز در آن تعبيه شده بود اما اين سطوح ثبات ساز به مراتب از بال هاي مورد استفاده در موشك R-11FM كوچكتر بودند .

موتور اين موشك تنها يك محفظه احتراق داشت اما مجهز به چهار توربوپمپ بود. كلاهك جنگي موشك نيز در مراحل پاياني از بدنه اصلي جدا مي شد . سامانه هدايت موشك از نوع اينرسيائي بود و شعاع خطاي آن طبق اظهارات منابع غربي حدود 2 الي 4 مايل بود. در جريان آزمايشات مقدماتي قبل از ورود موشك به خدمت ، 26 فروند از 32 فروند موشك مورد آزمايش ( 82% ) با موفقيت پرتاب شدند. اين موشك بين سال هاي 1965 تا 1975 از رده خارج شد.   
مشخصات فني :
نام موشك : R-13
كد ناتو و منابع غربي : Sark SS-N-4
كد طراحي فني : 4K50
دفتر طراحي : SKB-385
طول : 11.8 متر
قطر : 1.3 متر
قطر با محاسبه سطوح ثبات ساز پرواز : 1.9 متر
وزن عملياتي : 13.7 تن
كلاهك جنگي : يك عدد از نوع هسته اي با ظرفيت 1.2 الي 2 مگاتن ( احتمالا حتي كمتر از يك مگاتن)
پيشرانه : راكت سوخت مايع ، تك مرحله اي
سامانه پرتاب : D-2/D-3
زيردريائي هاي حامل : كلاس Golf & Hotel
شعاع خطا : 4 كيلومتر ( منابع روسي)
1.8 الي 4 كيلومتر ( منابع غربي )
مراحل موشك : يك مرحله
سوخت : AK-271
اكسيدايزر : TG-02
برد : حدود 600    [External Link Removed for Guests] 

 ]خبري در مورد آزمايش موفقيت آميز موشك ضد كشتي SSN-4 Sark توسط ايران

تهران : هشتم فوريه 2007( خبرگزاري ريانوستي)
تلويزيون ايران گزارش داد ، ايران با موفقيت موشك ضدكشتي SSN-4 Sark ساخت شوروي سابق را آزمايش نمود. سپاه پاسداران انقلاب اسلامي مسئوليت نيروهاي موشكي ايران را برعهده دارد. اين آزمايشات ، بخشي از رزمايشي است كه از روز چهارشنبه در جنوب تهران صورت گرفته و موشكهاي پرتاب شده با موفقيت به اهداف خود در دريا اصابت كردند . كارشناسان نظامي ايران ميگويند : موشك هاي SSN-4 Sark در دهه 1960 ميلادي توسط شوروي سابق طراحي و ساخته شده و با بردي معادل 300 كيلومتر ، توان اصابت به انواع كشتي ها در خليج فارس ، درياي عمان و شمال اقيانوس هند را دارند.
لينك خبر:
[External Link Removed for Guests]

اخطار يك سايت نظامي روسي به سازمان هاي خبري :
" اين موشك ( يعني R-13 ) هيچ شباهتي به موشكي كه ايراني ها در اوايل سال 2007 ميلادي از آن استفاده كردند ندارد. موشك R-13 يك موشك ضد كشتي نيست بلكه موشكي قابل پرتاب از زيردريائي و ساخت شوروي سابق است و برد آن تقريبا دوبرابرو توان حمل آن تقريبا سه برابر موشك مورد گزارش خبرگزاري هاي ايران است. اين موشك قديمي سوخت مايع را حتي زماني كه كاملا نو بوده باشد به سختي مي توان نگهداري نمود و با توجه به تكنولوژي پيشرفته اي كه ايراني ها در موتور موشك هائي همچون شهاب 3 بكار برده اند ، ساخت موشك R-13 با توجه به موتورهاي منسوخ آن انتخابي نادرست تلقي مي شود. به هر حال ، موشك هاي بالستيك را نمي توان به سادگي به ضد كشتي تبديل نمود چرا كه شرايط پرواز و ‌‌قدرت مانور آنها به كلي متفاوت است . متاسفانه اطلاعات نادرستي از برنامه مبهم موشكي ايران در اين مورد وجود دارد.  " 

سلام عليكم

موشك R-21 با كد ناتو SS-N-5 'Sark/Serb'  
[External Link Removed for Guests] 

موشك R-21 كه در روسيه با كد طراحي فني 4K55 خوانده مي شود ، موشكي بالستيك ، قابل پرتاب از زيردريائي و يك مرحله اي است كه توسط شوروي سابق بين سال هاي 1963 تا 1989 به خدمت گرفته شد و به دليل استفاده از سامانه پرتاب D-4 كه اصطلاحا به آن "پرتاب خيس " گفته مي شود ، به عنوان نخستين موشك هسته اي شوروي كه توسط زيردريائي از اعماق آبها شليك مي گرديد شناخته مي شود. موشك R-21 به عنوان جايگزين موشكهاي R-11FM ( يعني همان موشك SCUD) و R-13 (SS-N-4) معرفي و بر روي زيردريائي هاي ديزل الكتريك كلاس Golf كه داراي برد عملياتي محدود بودند و نيز زيردريائي كلاس Hotel كه ويژه ماموريت هاي راهبردي بود نصب گرديد .
هر دو گونه زيردريائي قادر به شليك اين موشك از اعماق 40 تا 60 متري زير دريا و با سرعت حدود 5 گره دريائي بودند . زمان عادي واكنش براي پرتاب حدود 15 تا 20 دقيقه و در شرايط آماده باش كامل بين يك الي 2 دقيقه بود. بعدها همين موشك توسط موشكهاي R-27 با كد ناتو SS-N-6 'Serb' جايگزين شد كه نمونه اخير توسط زيردريائي هاي كلاس Yankee حمل مي شد.
 [External Link Removed for Guests] 

  اين موشك و موشك ديگري به نام R-15 در ابتدا توسط دفتر طراحي ميخائيل يانگل موسوم به OKB-586 و در 20 مارس سال 1959 صورت گرفت. اما بعد اين پروژه به دفتر طراحي ويكتور ماكي يف موسوم به SKB-385 منتقل گرديد. در ابتدا قصد بر آن بود تا كل سامانه اين موشك با نام D-4 بر روي زيردريائي كلاس Golf مستقر شود . در سوم فوريه سال 1955 E.V. Charnko سرطراح دفتر طراحي OKB-10 مسئوليت طراحي و ساخت موشك و N.A. Ryemihatov طراح ارشد دفتر SKB-626 مسئوليت ايجاد سازه هاي مورد نياز در زيردريائي را بر عهده گرفتند. در مجموع 4 انستيتو تحقيقاتي از سال 1955 درگير انجام آزمايشات پرتاب موشك از زير آب بودند كه اقدامات آنها منجر به توليد موشك بهينه شده اسكاد Scud گرديد كه درسال 1960 نخستين پرتاب موفق خود را انجام داد. نخستين پرتاب استاندارد موشك R-21 نيز در سال 1962 صورت گرفت .    خلاف نمونه هاي غربي ، موشك R-21 براي خروج از لوله لانچر زيردريائي ، ازشيوه پرتاب سرد ، قبل از روشن شدن موتور اصلي استفاده مي نمود. اين روش به موشك اجازه مي داد تا از عمق 40 الي 60 متري آب شليك شود. پيشرانه موشك از سوخت آمينه IRFNA با كد روسي AK-27I/TG-02 استفاده مينمود. اين سوخت كه كد انگليسي آن AK-27I است ، مخلوطي از 73% اسيدنيتريك و 27% تتراكسيد نيتروژن و يد غيرفعال بود كه در اصل با نام TONKA-250 توسط آلمان نازي درموشك ضدهوائي موسوم به " آبشار" يا Wasserfall به عنوان سوخت بكار برده ميشد و مشتمل بر 50% تري اتيل آمين triethylamine و 50 % زايليدين xylidine بوده است.اين پيشرانه به موشك R-21 بردي معادل 1.400 كيلومتر ، يعني دوبرابر برد نسل اول موشكهاي قابل پرتاب از زيرآب را اعطاء مي كرد. انستيتوي نيروي دريائي برد ابتدائي اين موشك را 1.300 كيلومتر ذكر كرد كه بعدها در طول خدمت به 1.650 كيلومتر افزايش داده شد. موشك SS-N-5 توانائي حمل يك كلاهك هسته اي 800 كيلوتني را داشت. هر چند منابع غربي تخمين مي زنند كه اين موشك توان حمل يك كلاهك هسته اي 2 الي 3.5 مگاتني را تا مسافت تقريبي 1200 كيلومترداشته است. آنها همچنين شعاع خطاي موشك را بين 1.5 تا 3.5 كيلومتر مي دانستند.

اجراي برنامه ساخت موشك در سه فاز صورت گرفت اما قبل از انجام تست ها ، دو نمونه موشك مشقي R-11FM با نام هاي С4.1 و C4.5 طراحي گرديد. ابتدا ، موشك هاي مشقي R-11FM از لوله هاي پرتاب ثابت ( خارج از زيردريائي) در زير آب پرتاب شدند. سپس اين لوله ها به بيرون زيردريائي متصل شده و سرانجام در فاز سوم ، پرتاب از درون يك زيردريائي در زير آب صورت پذيرفت . نخستين پرتاب موشك از زيرآب در 23 دسامبر سال 1956 انجام شد. براي اين كار يك زيردريائي ويسكي با كد "S-229" دستخوش تغييراتي در طراحي گرديد كه B-613 نام گرفت و در عمق 15 الي 20 متري زير آب و با سرعت 3 تا 4 گره دريائي موشك هاي مشقي را پرتاب نمود. در مجموع سه فروند موشك مشقي С4.1 در درياي سياه و در ژوئن سال 1957 پرتاب شدند . ايجاد سامانه جديد پرتاب پيشرفته D-4 با موشك هاي R-21 در 20 مارس سال 1958 صورت گرفت .

پس از اجرائي شدن موشك R-21 در سال 1958 ، همچنان از موشكهاي R-11FM براي انجام آزمايشات بعدي استفاده مي گرديد. نمونه بهينه شده اين موشك C4.7 نام گرفت و در سومين سري آزمايشات پرتابي كه از زيردريائي هائي در اعماق آبها در جولاي 1959 آغاز گرديد مورد استفاده واقع شد. قبل از آنكه دومين سري آزمايشات پرتابي به نتيجه برسد ، به موجب يك فرمان دولتي ، انجام مرحله سوم آزمايشات پرتاب موشك بر عهده زيردريائي هاي سري "B-67" و " " V-611 گذاشته شد. بنابراين نخستين موشك بهينه سازي شده С4.7 در آگوست سال 1959 از يك زيردريائي "B-67" پرتاب گرديد كه البته اين آزمايش با شكست مواجه شد و ساير آزمايشات پرتابي را تا پايان سال به تاخير انداخت. دومين آزمايش پرتابي در 16 آگوست سال 1960 نيز پس از نفوذ آب به درون لوله پرتاب و آسيب ديدگي دماغه موشك با شكست مواجه شد . اما سومين پرتاب در دهم سپتامبر سال 1960 موفقيت آميز بود.   [External Link Removed for Guests]  
همزمان ، به موازات برنامه موشك C4.7 ، يك نمونه تجربي از موشك SS-N-5 SERB يا همان R-21 اما با قدرت كمتر نيز مورد آزمايش قرار مي گرفت. اين موشك K1.1 نام داشت و تست هاي پرتاب آن از اعماق 40 تا 50 متري درياي سياه و از روي لوله هاي پرتاب ثابت و زيردريائي "S-229" صورت مي گرفت. از ماه مه سال 1960 تا اكتبر 1961 ، در مجموع شش پرتاب ثابت و سه پرتاب از زيردريائي صورت پذيرفت . موشك K1.1 عموما در مراسم رژه در ميدان سرخ به نمايش درمي آمد و منابع غربي هم آن را به اشتباه SS-N-5 SERB مي ناميدند. اما در واقع اين يك نمونه از موشكي بود كه در جريان عملياتي شدن موشك SS-N-5 و به جاي آن به كار گرفته مي شد. در منابع اطلاعاتي خبري غرب ، نوعي آشفتگي در مورد (تشخيص) موشك هاي SS-N-4/5/6 وجود دارد. موشك SS-N-5 عموما توسط ناتو با كد 'Sark' كه همانند موشك SS-N-4 توسط زيردريائي هاي كلاس Golf حمل مي شد ، خوانده مي شود اما برخي نمونه هاي موشك با كد 'Serb' شناخته مي شوند كه اين كد نيز اغلب به موشك SS-N-6 اطلاق مي گردد. مجله دفاعي جينز معمولا از همان كد 'Sark' استفاد مي كند.
زيردريائي Golf II سري 629B براي انجام تست هاي سامانه پرتاب D-4 ساخته شد و نخستين تستهاي مربوط به آن در فوريه سال 1962 صورت گرفت و نخستين پرتاب زيرآبي آن هم در 24 فوريه همان سال انجام گرديد. در مجموع 27 فروند موشك R-21 از اين زيردريائي پرتاب شدند. در 15 ماه مه سال 1963 استقرار كامل سامانه پرتابي D-4 بر روي زيردريائي هاي كلاس Golf و Hotel آغاز گرديد. موشك R-21 از سال 1963 تا 1989 در خدمت باقي ماند و در طول عمر عملياتي خودش 228 مورد پرتاب داشت كه 193 مورد آن موفقيت آميز بود. در اواخر سالهاي خدمت ، مدت نگهداري موشك سوختگيري شده و آماده به پرتاب SS-N-5 از ششماه به دو سال افزايش يافته بود. همانطور كه قبلا هم گفته شد ، موشك R-21 جايگزين نسل نخست و قديمي موشك هاي R-11FM و R-13 نصب شده بر روي زيردريائي هاي كلاس Golf و Hotel گرديد كه هر زيردريائي در سال هاي 1963 تا 1967 قابليت حمل 3 فروند موشك را داشت . موشك هاي R-27 با برد 2400 كيلومتر از سال 1967 با موفقيت توسط زيردريائي هاي جديد كلاس Yankee حمل مي شدند. هفت فروند از 8 فروند زيردريائي كلاس Hotel I به استاندارد زيردريائي هاي كلاس Hotel II ارتقاء يافتند كه در سال 1991 نيز بازنشسته شدند.   
موشك R-21 احتمالا الگوئي براي ساخت موشك No Dong يا همان Rodong-1 توسط كره شمالي بوده است .  

انواع موشك SS-N-5
• موشك R-21 با كد فني 4K55 – طرح اصلي
• موشك R-21A با كد فني 4K55A – با بهينه سازي هاي بعدي


مشخصات فني :

كد روسي : R-21
كد ناتو : SS-N-5
كد طراحي فني : 4K55
كد دفتر طراحي : OKB-586 و SKB-385
سامانه پرتاب : D-4 با 3 موشك
روش پرتاب : از زيرآب
وضعيت پرتاب : عمق 40 تا 50 متري زيرآب و سرعت 4 گره براي زيردريائي
زيردريائي هاي حامل : كلاس Golf I ( پروژه 629A) ( سه تير موشك)
كلاس Hotel I ( پروژه 658 M ) ( سه تير موشك)
تعداد كلاهك : يك عدد
ظرفيت هر كلاهك : منابع روس 0.8 الي 1 مگاتن
منابع غربي 2 الي 3.5 مگاتن
توان حمل : 1200 كيلوگرم
طول : 12.9 الي 14.3 متر
قطر موشك : 1.3 الي 1.4متر
وزن پرتاب : 16.6 الي 19.7تن
برد : 1400 كيلومتر
شعاع خطا : منابع روس 2800 متر
منابع غربي 1800 الي 3900 متر
مراحل موشك : يك مرحله
سامانه هدفگيري : اينرسيائي
نوع سوخت : مايع

سلام عليكم

موشك R-27 با كد ناتو SS-N-6 SERB

 [External Link Removed for Guests]
سامانه پرتاب موشك R-27 موسوم به D-5 در حال بارگيري در زيردريائي  
  R-27 يا به قول پيمان ناتو SS-N-6 SERB موشكي است بالستيك ، يك مرحله اي و با سوخت مايع قابل نگهداري كه توسط زيردريائي پرتاب مي شد. سه نوع از اين موشك بكار گرفته مي شد كه از سامانه هدايت راديوئي بهره مي بردند و نوع چهارم آن ‌، SS-NX-13 ، از سامانه هدايت راديوئي استفاده مي نمود.

اين موشك براي نخستين بار در مراسم رژه مسكو در سال 1967 در معرض ديد عموم قرار گرفت . در اواسط دهه 1970 ، منابع اطلاعاتي غربي بر اين باور بودند كه سري اول موشك SS-N-6 يا همان Mod 1 توان حمل كلاهكي به وزن تقريبي 650 كيلوگرم را تا مسافت حداكثر 2100 كيلومتر و با شعاع خطاي تقريبا يك كيلومتر دارد.

سري دوم يا Mod 2 ، قادر به حمل همان كلاهك تا مسافت تقريبا 2400 كيلومتر و Mod 3 ، تقريبا تا 2600 را پوشش مي داد. موشك SS-N-6 سري سوم (Mod 3 ) براي حمل دو كلاهك 600-lb و يا سه كلاهك 400-lb طراحي شده بود. شعاع خطاي هر دو سري Mod 2 و Mod 3 حدودا بالغ بر 1130متر مي شد . ظرفيت كلاهك انفرادي Mod 1 و Mod 2 بين 0.6 تا 1.2 مگاتن برآورد شده است. ظرفيت هر كلاهك دو تائي در Mod 3 نيز بين 0.4 تا 0.8 مگاتن و هر كلاهك 3 تائي بين 0.1 تا 0.4 مگاتن تخمين زده شده است . وجود نمونه موشك Mod 3 با قابليت حمل دو كلاهك توسط منابع روسي گزارش نشده است.  
 [External Link Removed for Guests]
زيردريائي كلاس Yankee  
  فروند موشك SS-N-6 توسط زيردريائي هسته اي كلاس Yankee حمل مي شده است. اين موشك ها هنگامي كه زيردريائي درعمق آب غوص مي كرده قابل شليك بوده اند. منابع غربي پيش بيني كرده اند زمان واكنش براي پرتاب ، در شرايط عادي ، حدود 15 دقيقه و زمان واكنش در شرايط آماده باش كامل تنها يك دقيقه بوده است. حداكثر زمان تاخير در پرتاب در شرايط آماده باش كامل حداكثر يكساعت بوده است . موشك در مدت 8 ثانيه پس از پرتاب از عمق 40 الي 50 متري زيردريا از آب خارج مي گرديد.

زيردريائي هاي هسته اي كلاس Yankee توانائي انجام ماموريت هاي گشتزني و مراقبت تا 75 روز را داشته اند و به نظر مي رسد با احتساب تداركات و شرايط روحي خدمه ، اين مدت تا 90 روز هم قابل افزايش بوده است.

سامانه پرتاب موشك R-27 موسوم به D-5 ، در دفتر طراحي SKB-385 در اوايل دهه 1960 و با هدف ساخت موشكي بالستيك با توانائي حمله و انهدام اهدافي دريا پايه صورت گرفت. كار ساخت موشك از روي طرح پيشنهادي دفتر طراحي SKB-385 در اواخر سال 1961 مبني بر ساخت موشكي تك مرحله اي و سبك براي ضربه به اهداف راهبردي زميني صورت گرفت. زيردريائي Yankee I هم به عنوان حمل كننده اين موشك در نظر گرفته شد. در 24 آوريل سال 1962 پروژه رسما تصويب گرديد.

آنچه كه در اين موشك به عنوان يك نوآوري كاملا متمايز به شمار مي رفت ، قرار دادن موتورهاي راكتي موشك در مخزن سوخت به منظور كاهش ابعاد بيروني بدنه موشك بود. بدنه موشك از آلياژ آلومينيوم ساخته شده بود و مخازن سوخت و اكسيدايزر در قسمت پائين به يكديگر متصل مي شدند. سامانه هاي ناوبري هدايت و كنترل موشك به صورت هرم و درون مخزن اكسيدايزر جاسازي شده بودند تا از ايجاد فضاي اضافي جلوگيري شود. نوآوري جديد ديگر ، قرار دادن حسگرهاي سامانه فرماندهي موشك در طراحي جديد سامانه جهت يابي بود. اين ويژه گي ها ، تمام طرح هاي بعدي دفتر طراحي SKB-385 را تحت الشعاع قرار داد.  
  پيشرانه مجهز به يك موتور اصلي و دو موتور هدايتگر فرعي مجهز بود. نيروي فشار موتور به يك زاويه 45 درجه از محور تثبيت موشك هدايت مي شد ( به جاي 4 نازل كه عموما براي ثبات پرواز پس از پرتاب موشك بكار مي رفت ) . افزايش نسبت نيروي فشار موتور، موشك R-26 را قادر ساخته بود تا به رغم وزن مشابه ( 14.2 تن در مقابل 13.7 تن ) ، بردي 4 برابر بيشتر از موشك R-13 داشته باشد ( 2400 كيلومتر در مقابل 600 كيلومتر) .

موشك R-26 در يك تيوب پرتابگر كه از چندين لايه رزين جوشكاري شده جاذب كننده ضربه و تكان ساخته شده بود قرار مي گرفت. حذف ثباتگرهاي آئروديناميك از روي بدنه موشك ، سبب كاهش زيادي در ابعاد كلي تيوب پرتاب شده بود. موشك از درون تيوب پر از آب شليك مي شد . همزمان با ايجاد شوك هيدروليكي در تيوب براي روشن كردن موتور ، يك حباب گاز در انتهاي موشك تشكيل مي شد .  
 [External Link Removed for Guests]
سامانه (تيوب) پرتاب موشك R-27 موسوم به  
  پرتابگر D-5 در سه فاز صورت گرفت . در نخستين فاز 12 تست از يك نمونه تيوب پر از آب و يك زيردريائي اصلاح شده با كد 613 انجام گرفت. از اطلاعات بدست آمده براي بهينه سازي الگوهاي پرتاب از زير آب ، موتور راكتي و طراحي تيوب پرتابگر استفاده گرديد. فاز دوم از ژوئن سال 1966 تا آوريل 1967 به طول انجاميد و 12 پرتاب موفق ( از 17 پرتاب ) از روي زمين را دربر مي گرفت . فاز نهائي شامل 6 فقره پرتاب از زيردريائي هاي 667А ناوگان درياي شمال بود . سپس در 13 مارس سال 1968 استقرار موشك ها آغاز گرديد.

در دهم ژوئن سال 1971 تصميم به ارتقاء پرتابگرهاي D-5 و موشك R-27 گرفته شد. موشك بهينه شده مجهز به موتوري قدرتمندتر و سامانه هدايت بهبود يافته R-27U ناميده شد و پرتابگر آن نيز D-5U نام گرفت. موشكR-27U با هدف حمل كلاهك هاي تكي يا چند منظوره طراحي گرديد. فرض براين بود كه اين موشك ارتقاء يافته داراي همان برد بيشينه موشك R-27 اصلي باشد حتي اگر سه كلاهك جداشونده را با خود حمل نمايد. تصور مي شود برد و دقت نمونه تك كلاهك موشك R-27U به ترتيب 20 و 15 درصد افزايش يافته باشد.

حد فاصل سپتامبر 1972 تا آگوست 1973 جمعا 16 فروند موشك R-27U با موفقيت از زيردريائي پرتاب گرديد. در چهارم ژانويه سال 1971 استقرار سامانه پرتاب D-5U آغاز گرديد. زيردريائي هاي Yankee II و نمونه ارتقاء يافته Yankee I به اين سامانه و موشك هاي جديد تجهيز شدند.

موشك هاي جديد R-27U و پرتابگرهاي D-5U تا سال 1990 در خدمت باقي ماندند. در سال هاي پاياني ، عمر عملياتي اين موشك ها از 5 سال به 13 سال افزايش يافت.

موشك ديگري به نام R-27K با كد ناتو SS-NX-13 با بهينه سازي هاي انجام شده در دماغه موشك و نصب يك سامانه هدفيابي جديد نيز توليد گرديد. اين موشك كه كد فني 4K18 را دريافت نمود ، براي حمله به تاسيسات راديو كنترل ساحلي و اهداف متحرك دريائي طراحي شده بود. اين موشك در سال 1974 و بر روي نمونه اصلاح شده زيردريائي 629 Golf يا K-102 نصب گرديد.

بين سال 1968 تا 1988 تيوب D-5 تعداد 492 فقره پرتاب موشك را انجام داد كه 429 مورد آن موفقيت آميز بود. سامانه پرتاب D-5 از تمام سامانه هاي ديگر در شوروي سابق پرتاب هاي بيشتري را انجام داد. بيشترين تعداد پرتاب در سال 1971 و با 58 فقره و ميانگين كلي پرتابها 23.4 فقره در طول دوران عملياتي اين موشك بوده است.

سامانه پرتاب D-5U نيز در طول سال هاي خدمت از 1974 تا 1990جمعا 161مورد پرتاب داشت كه 150 مورد آن ( يعني 93% ) با موفقيت توام بود. در سال 1988 تمام پرتاب هاي نظامي اين موشك خاتمه يافت و متعاقبا آزمايشات پرتابي تجربي با اهداف تحقيقات ريزجاذبه اي ادامه يافت.  
مشخصات فني :

نام عملياتي روس : Mod1 R-27 - Mod2 R-27U - Mod3 R-27U
كد منابع غربي و ناتو : SS-N-6 Serb ( هرسه نوع موشك )
كد طراحي فني : 4K10 ( هرسه نوع موشك )
كد دفتر فني : SKB-385
ورود به خدمت : Mod1 R-27 سال 1969 ، Mod2 R-27U سال 1973، Mod3 R-27U سال 1975
سامانه پرتاب : D-5 Mod1 ، D-5U Mod2 ، D-5U Mod3
زيردريائي حامل : Yankee I Mod1 ، Yankee II Mod2 ، Yankee II Mod3
تعداد كلاهك : يكعدد Mod1 ، يكعدد Mod2 ، دو الي سه كلاهك Mod3
ظرفيت كلاهك ( منابع روس ) : يك مگاتن براي Mod1 و Mod2 ، 0.2 تن براي Mod3
( منابع غربي ) : 0.6 الي 1.2 مگاتن براي Mod1 و Mod2 ، 0.1 الي 0.8 مگاتن براي Mod3
توان حمل : 0.65 تن ( هرسه نوع موشك )
طول : 9.65 متر ( هرسه نوع موشك )
طول بدون كلاهك جنگي : 7.1 ( هرسه نوع موشك )
قطر : 1.5 متر ( هرسه نوع موشك )
وزن پرتاب : 14.2 تن ( هرسه نوع موشك )
برد كيلومتر : 2400 Mod1، 3200 Mod2 ، 3200 Mod3
شعاع خطا كيلومتر ( منابع روس ) : 1.9 Mod1 ، 1.3 الي 1.8 Mod2 ، 1.3 الي 1.8 Mod3
(منابع غربي ) : 1.1 Mod1 ، 1.3 Mod2 ، 1.3 Mod3
مراحل موشك : يك مرحله
شيوه پرتاب : از زير آب " پرتاب خيس "
شرايط پرتاب : سرعت زيردريائي 4 گره و از عمق 40 الي 50 متري


موشك Musudan ، نمونه كره اي موشك R-27

 [External Link Removed for Guests]
تصويري مقايسه اي از موشك R-27 و موشك كره اي  
  اين موشك براي نخستين بار توسط مجله Bild چاپ آلمان در تاريخ 15 دسامبر 2005 افشاء گرديد. اما بنا به اظهار برخي منابع ديگر اين موشك براي نخستين بار در مراسم رژه نظامي در آوريل سال 2007 در معرض ديد عموم گذاشته شد و قبل از آن هرگز به نمايش در نيامده بود. بنا به گزارش Chosun Ilbo (؟) اين موشك بردي بين 3000 الي 4000 كيلومتر دارد و هم اكنون يگان هاي عملياتي آن نيز مستقر شده اند.

ظاهرا حدود 12 فروند از اين موشك در پايگاه موشكي Yangdok واقع در استان Pyongan جنوبي و پايگاه هاي Sangnam-ni و Hochon در استان Hamgyong شمالي مستقر شده اند. اين موشك 12 متر طول و 1.5 متر قطر دارد و برد آن از موشك Rodong با برد 1300 كيلومتر بسيار بيشتر است.  
 [External Link Removed for Guests] 
  حامل موشك Musudan در مراسم رژه بزرگ نظامي به مناسبت شصت و پنجمين سالگرد حكمراني حزب كمونيست كارگري كره شمالي در ميدان كيم ايل سونگ در پيونگ يانگ در دهم اكتبر با حضور كيم يونگ ايل رهبر فعلي كره شمالي و پسرش كيم يونگ اون ( به عنوان جانشين احتمالي او ) شركت دارند. 

موشک R-27 یا BM-25 در ایران ؟ !
[External Link Removed for Guests] [External Link Removed for Guests]

shola نوشته شده:موشک R-27 یا BM-25 در ایران ؟ !
[External Link Removed for Guests] [External Link Removed for Guests]

با سلام

از جناب shola به خاطر توجه هميشگي به پستهايم بسيار متشكرم .
بسيار جالب و موثر خواهد بود اگر اين موشك در اختيار نيروهاي مسلح جمهوري اسلامي ايران قرار گرفته باشد . انشاء ا... كه اينگونه است . اما نكته جالبي كه در مورد اين موشك وجود دارد ، عدم وجود يك تصوير مستقل بدون قرار گرفتن موشك در تيوب پرتاب است. اگرتصاوير موجود را ملاحظه بفرمائيد متوجه خواهيد شد كه همه آنها فقط تيوب پرتاب را نشان مي دهند و شكل ظاهري موشك را ظاهرا تا به حال كسي نديده ! در تصوير ذيل كه بيشتر جنبه طراحي فني دارد ، از سمت چپ ، چهارمين موشك همان موشك R-27 مورد نظر ما است كه از همه هم كوتاه تر است.

 [External Link Removed for Guests] 

سلام عليكم

ايران ، كره شمالي و موشك R-27

  از گزارشات جديد به شكل كاملا قابل قبولي حاكي از آن است كره شمالي و ايران در برنامه موشكي خود برخي از نمونه هاي موشك R-27/SS-N-6 را مورد استفاده قرار داده اند. برخي منابع بسيار موثق ثابت كرده اند كه ايران از موتورهاي كمكي موشكR-27 در موشك ماهواره بر خود به نام " سفير " استفاده كرده است. كره شمالي هم به نظر مي رسد به تعدادي از موشك هاي R-27/SS-N-6 دست يافته و آنها را در يگان هاي موشكي خود مستقر نموده است.

 [External Link Removed for Guests]
موتور اصلي موشك R-27   
 
   از نگراني هاي موجود در باره تكثير موشك هاي بالستيك ، خبر خوش آنكه نه كره شمالي و نه ايران ، هيچكدام فن آوري توليد موتورهاي پرقدرت راكتي را ندارند به همين دليل آنها تلاش مي كنند تا به همان فن آوري قديمي موجود شوروي سابق كه اكنون در اختيار آنهاست اكتفاء كنند. اما خبر بد آنكه حجم زيادي از اين فن آوري هم اكنون به خارج از شوروي ( روسيه) درز كرده كه براي تشكيل توان موشكي نه چندان كوچك كفايت مي كند.
در زمان اوج كاربري موشك R-27 در اواسط دهه 1970 ، شوروي سابق 544 پرتابگر ويژه اين نوع موشك را در اختيار داشت و اين بدان معني است كه حدود 2000 فروند از اين موشك ساخته شده بود. از اين تعداد حداقل 653 فروند موشك ( شامل 492 فروند R-27 و 161 فروند R-27U ) در سالهاي 1968 تا 1988 در جريان آزمايشات پرتابي مورد استفاده قرار گرفته اند. از موشكهاي باقيمانده 544 فروند سوختگيري شده ( آماده به پرتاب ) بوده اند و بسيار محتمل است كه اين موشكها پس از پايان عمر عملياتي اسقاط شده باشند. از موشكهاي توليد شده حدود 800 فروند باقي مي ماند كه هرگز سوختگيري نشدند . متاسفانه به نظر مي رسد كه تعدادي از اين موشكها به خارج از روسيه راه يافته باشند. ما نمي دانيم چه تعداد ، اما شمارش موشك هاي باقيمانده ، به سادگي اين تعداد را نشان مي دهد. كمترين آنها چند دوجين و بيشترين آنها چند صد فروند را نشان مي دهد .
نويسنده بعدا با به هنگام در آوردن مقاله اضافه مي كند :
برخي از همكارانم خاطر نشان ساخته اند كه تعدادي از موشك هاي " خشك " يا سوختگيري نشده كه احتمالا شمار آنها بسيار كمتر از 800 فروند است و براي استفاده در زير دريائي ساخته شده بودند ، با نزديك شدن به پايان عمر نگهداري سوختگيري شدند و اين روند ديگر قابل بازگشت نبود. به دليل خاصيت خورندگي بسيار زياد سوخت موشك ، موتور اصلي كه در مخزن سوخت قرار داشت دچار فرسايش ناشي از تماس با سوخت مي شد وعمر آنها نيز به پايان مي رسيد وديگر قابل استفاده مجدد نبودند . اما موتور هاي كمكي 4D76 ، كه در خارج از مخزن سوخت قرار داشتند ، در صورت لزوم مجددا قابل استفاده بودند.



 [External Link Removed for Guests]  
 [External Link Removed for Guests] 
 
 [External Link Removed for Guests] 
تصاوير گرفته شده از لاشه موتور مرحله دوم موشك R-29 ، شباهت زياد آن را با موشك هاي كمكي 4D76 بهينه شده موشك R-27 نشان مي دهد و دقيقا ثابت مي كند كه موتورهاي كمكي 4D76 ( در ابعاد بزرگتر ) احتمالا در مرحله دوم موشك ماهواره بر سفيرساخت ايران به كار گرفته شده اند . ( در مورد ايران و دستيابي به فن آوري موتور موشك R-27 گزارش جداگانه تقديمتان خواهد شد ) .  
Musudan ، نمونه كره اي موشك R-27

 [External Link Removed for Guests] 
  سال 2003 گزارش شد كه كره شمالي در حال كار بر روي موشك جديدي است كه بر مبناي موشك روسي قابل پرتاب از زيردريائي R-27 ساخته شده است. به نظر مي رسد كره شمالي اين تكنولوژي در بين سال هاي 1992 تا 1998 به دست آورده باشد. در سال 2004 گزارش شد كه پيش از اجراي مراسم رژه سال 2003 ، حدود 10 فروند موشك R-27 به همراه 5 دستگاه پرتابگر مستقر در پايگاه هوائي Mirim براي شركت در مراسم رژه آماده شده بودند . هر چند اين موشك ها در مراسم رژه شركت نكردند اما توسط منابع اطلاعاتي غربي شناسائي شدند كه بي درنگ در عرض چند روز اخبار آن در رسانه ها منتشر گرديد .  
 [External Link Removed for Guests]
مقايسه اي ميان موشك روسي R-27 ( سمت چپ ) و موشك ساخت كره شمالي . جزئيات دروني موشك كره اي صرفا بر اساس حدسيات است.  
  سال 2007 اثبات شد كه كره شمالي اين موشك را به طور كامل بر روي كشنده هاي چرخ دار نصب كرده است . در مارس سال 2009 نيز معلوم شد كه اين موشك در نيروهاي موشكي كره شمالي به عنوان يگان هائي راهبردي توزيع و مستقر شده است . بر اساس گزارشات موجود ، موشك ساخت كره شمالي داراي 1.5 متر قطر مشابه موشك R-27 روسي دارد اما طول آن حدود 12 متر است كه ناشي از وجود قسمتي ناشناخته در نوك موشك است در حاليكه موشك روسي R-27 9.65 متر طول دارد و بدون كلاهك جنگي ، طول آن به 7.1 متر كاهش مي يابد . به نظر مي رسد افزايش 1.5 متري در طول موشك ساخت كره شمالي ناشي از بكارگيري مخزن سوخت بزرگتر براي حمل سوخت و اكسيدايزر بيشتر بوده باشد. احتمال ايجاد مرحله دوم در موشك كره شمالي ( شبيه نمونه روسي R-27K ) مطرح نيست.  
 [External Link Removed for Guests]
موشك دو مرحله اي R-27K ، كه تصور مي شد افزايش طول موشك كره اي Musudan به خاطر شباهت آن به نمونه روسي بوده است .  
  ساخت كره شمالي هيچ نام رسمي ندارد . هر دو عنوان "Musudan" و يا BM-25 ، هيچكدام مبنائي ندارند. تنها مورد شناخته شده موشك BM-25 در دهه 1950 و توسط ارتش شوروي وارد خدمت شد و موشكي بود با كاليبر بزرگ و پرتابگرهاي چند تائي ( كاتيوشا) كه پس از جنگ جهاني دوم تمامي اعضاي پيمان ورشو از آن استفاده مي كردند. 

با سلام خدمت دوستان خوبم رضا و عبدالمهدی عزیز


دوست خوبم عبدالمهدی عزیز،مطلب قبلی را از روی منبعی نوشته اید؟ امکان درج منبع وجود دارد؟

برای من تناقض گفتار در غرب هنوز یک سوال است،از طرفی سعی در ترساندن مردم و همپیمانان خودشان از برنامه های موشکی و فضایی ایران دارند و از طرف دیگری اصرار دارند که ما صرفا یک کپی کار صرف و در مورد اخر یک خریدار موشک های از کار افتاده هستم!

البته دلایل بسیار وجود دارد که حدودا 5 سالی است که برنامه موشکی ما بطور مستقل پیگیری می شود،برای مثال تولید موشک قیام-1 و یا پرتاب ماهواره به فضا در حالیکه طبق ادعای منابع غربی ما فناوری خودمان را از کره شمالی در اختیار میگیریم!! جالب تر می شود که ما دو پرتاب موفق داشته ایم اما کره شمالی یک پرتاب تا موفق و پاکستان اصلا برنامه ای برای پرتاب تا کنون نداشته است.
اکنون سال هاست که ما در ساخت موتور موشک خودکفا شده ایم به یاد دارم سال 77-78 بود که براحتی میشد موتورهای موشک های شهاب را در محوطه شرکت صها دید،البته به همراه متخصصان کره ای،اما چند سالی می شود که نه دیگر از موتورهای وارداتی خبر هست و نه از کارشناسان موشکی کره شمالی!
البته امیدوارم دوستان لطف داشته باشند و از درج مطلبی که از سوی غربی ها جهت دار بوده و با هدف تخریب نوشته می شوند خودداری کنند. در مورد موتور مرحله دوم سفیر که عکس ان را قرار داده اید همه می دانند تکنولوژی موشکی ما با ریشه ای روسی پدید امده و سر منشا ان هم موشک های اسکاد بود پس چیز عجیبی نیست. اما مقایسه دو تصویری که فقط شیاهت کوچک ظاهری با هم دارند و دلیل قرار دادم ام برای کپی کاری مثل این است بنده تصویری از پیستون یک پیکان را با 206 قرار دهم و بگویم که پژو از ایرانخودرو کپی کرده است(یا تالبوت) چون هر دو پیستون از شکل ظاهری یکسانی بهره می برند و در جزئیات متفاوت هستند.
در این تصویر هم دو قطعه از لحاظ ارتقا،عرض و حتی جنس مشخصا تفاوت دارند و...
در مورد صنایع موشکی مثال هر گردی گردو نیست بخوبی نشان دهنده نیات غربی ها می باشند،اینها هر گردی را گردو میدانند البته برای ما.
انشالله سر فرصت به بحث های فنی قوی تری میپردازیم.