مرکز انجمنهای تخصصی

[External Link Removed for Guests][External Link Removed for Guests][External Link Removed for Guests][External Link Removed for Guests]





منبع


Combat aircraft Monthly-January 2012

یعنی این که میراژ ها تا سال 67 بر علیه ما میجنگیدن و هواپیمای دشمن بودن،از چند سال بعدش تا الان دارن به ما خدمت میکنن و به قولی دوست ما هستن.

دارم به اون لحظه ای که این هواپیما ها روی خاک ما نشستن فکر میکنم.چه کیفی داشت

پیشگویی سرهنگ معین پور

  همان آغاز فرماندهی سرهنگ معین پور به عنوان فرماندهی نهاجا یکی از یگانهایی که ایشان برای بازدید به آن آمدند پایگاه سوم شکاری شهید نوژه بود. ایشان بعد از اینکه قسمتهای مختلف پایگاه را مورد بازدید قرار دادند قرار شد که با خلبانان پایگاه هم نشستی داشته باشند و مشکلات و خواسته های تخصصی آنها را هم از زبان خودشان بشنوند. سرهنگ معین پور به همراه حاج آقا محمدی گلپایگانی که اکنون به عنوان رئیس دفتر مقام معظم رهبری هستند در آن زمان ایشان نماینده امام در نیروی هوایی بودند به پایگاه آمدند. همین طور که در گردان پروازی از پروازهای خلبانان و وضع پروازها صحبت به میان آمد یکی از خلبانان از ایشان پرسید چرا برای ما هواپیمای جدید تهیه نمی کنید که با عراق با قدرت بیشتری بجنگیم؟ آنها انواع میگ ها و سوخوها را در اختیار دارند , البته در آن زمان هنوز هواپیمای میراژ در اختیار عراق قرار نداده بودند , سرهنگ معین پپور بدون هیچ تأملی گفت : این هواپیماهایی که امروز در عراق پرواز می کنند مال شماست و شما از آنها استفاده خواهید کرد. من وقتی که در سال 69 اولین سری از هواپیماهای عراقی در پایگاه نوژه به زمین نشستند بی اختیار به یاد آن صحبت ایشان افتادم که گفته بود این هواپیماها مال شماست و شما از آنها استفاده خواهید کرد اگر چه ما در آن روز این امر را یک شوخی تلقی کردیم اما این اتفاق بعد از جنگ تحمیلی افتاد و ما آن چنان که باید از آنها استفاده نکردیم ولی صحت گفته های ایشان برایم تعجب آور بود. 
منبع : برگرفته از كتاب "در غربت جنگيديم" ، روايتي از زندگي و خاطرات سرتيپ خلبان دكتر سيد رضا پرديس فرمانده اسبق نهاجا

[External Link Removed for Guests]

دشمنان دیروز , یاران امروز


میراژ اف 1 ها همچنان در خدمت ایرانیان : گزارشی به قلم بابک تقوایی

مسلمن با ارزش ترین هواپیماهای وارده شده به ایران در سال 1369 خورشیدی از میان ثروت باد اورده از جنگنده های نیروی هوایی عراق در طول عملیات "طوفان صحرا"25 فروند جنگنده های میراژ اف-1 بودند جنگنده هایی که یکی از مباهات و افتخارات بازوی هوایی صدام حسین بودند.

در بعد از ظهر روز یازدهم دی ماه سال 1369 , 25 جنگنده میراژ اف-1 عراقی در شش نمونه مختلف از میهنشان فرار کردند و به جانب ایران پناه اوردند. یک هفته قبل ازاین ماجرا پرسنل و فرماندهان نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران از رسیدن هواپیماهای فراری ایولوشن 76 ام دی (13 فروند در مجموع) نیروی هوایی عراق به همراه یک فروند هواپمای اخطار زودهنگام هوابرد از نوع ایولوشن 76 به نام بغداد-1 (عدنان-1) و تنی چند از هواپماهای فالکون 20 و 50 ان به ایران شوکه شده بودند. ناوگان بزرگی که در غربی ترین پایگاه هوایی ایران ( TFB-3)شهید نوژه (شاهرخی) خاک ایران را لمس کردند.در حین عزیمت از عراق به ایران خلبانان عراقی میراژ دچار اشتباه شدند, تعدادی از انها که پایگاه همدان را یافتند موفق به فرود امن و سالم در ان شدند در حالیکه دیگرانی که راهشان را گم کردند به سبب کمبود سوخت مجبور به فرود بر روی باند اضطراری خاکی پایگاه نوژه و یا در فرودگاه های غیر نظامی شهرهمدان شدند. در روز بعد با کمک تکنسین های جنگنده های فانتوم II اسکادران شکاری تاکتیکی 31 ام , تعدادی از خلبان ها به فرودگاه های میزبان میراژ (بغیر از پایگاه نوژه) فرستاده شدند تا جنگنده های میراژشان را به TFB-3 بازگرداندند.زمانی که هر 25 فروند میراژ اف-1 در TFB-3 مستقر شدند 16 تای انها در بخش شمالی پایگاه در 8 شیلتر مقاوم شده نگه داری هواپیما پارک شدند و 9 تای دیگر انها بر روی خط تاکسی پایکاه در زیر توری های استتار پنهان گشتند.در ادامه همین روز (12 دیماه) همچنین 23 فروند جنگنده سوخو-24 ام کا , 25 فروند سوخو-22 از نمونه های مختلف و 7 فروند سوخو-25 K دیگر نیز در پایگاه سوم شکاری تاکیکی همدان بر زمین نشستند.
پس از ان ایرانیان تلاش زیادی برای حفظ 25 فروند میراژ انجام دادند و پس از گذشت بیش از شش ماه از ماجرای "رفتن به ایران" بیشتر هواپماهای پناهنده عراقی ارم و شماره سریال های IRIAF دریافت کردند.در برج دی سال 1371 با کسب اجازه ازمرکز فرماندهی نیروی هوایی ایران تمامی میراژها به صورت رسمی به خدمت ایرانیان در امدند.نخستین میراژ ایرانی که موتور خود را روشن کرد و خط تاکسی را طی کرد جنگنده F1EQ-6 به شماره بدنه سابق 4651 نیروی هوایی عراق و شماره جدید 3-6217 مورد استفاده IRIAF بود.نخستین تاکسی سریع این جنگنده در مرداد 1372 انجام شد و در همان زمان مرکز فرماندهی تصمیم گرفت پس از کسب موفقیت در ازمایشات زمینی اولیه جنگنده را بعنوان یک نمونه عملیاتی جنگی به نیروی هوایی ایران معرفی کند.بنابراین پایگاه TFB-3 موظف به اماده سازی 5 جنگنده میراژ F-1 برای خدمت در خط مقدم شد. در ان زمان IRIAF هیچ گونه دفترچه فنی و تعمیری شامل کتابچه های راهنمای پرواز , بازرسی عملکرد پروازی (FCF) و لیست بررسی خدمه برای جنگنده های میراژ در اختیار نداشت.با این وجود پرسنل واحد تعمیر و نگه داری اسکادران 31ام سه فروند از پنج میراژ درخواستی را برای پرواز اماده کردند.برای پرواز با میراژ نیز یکی از با تجربه ترین خلبانان اسکادران انتخاب شد.این خلبان کسی جز سرهنگ بهروز نقدی بیگ نبود خلبان اف-4 ایی که با جنگنده میراژ 250 تاکسی و تاکسی سرعتی را ما بین ماه های مرداد تا مهر 1372 انجام داد.هر چند وی چیزی از مشخصات جنگنده میراژ نمی دانست ولی موفق به ازمایش تمامی سیستم های ان شد.
واحد فنی به سبب اشنایی با سیستم های فنی جنگنده F-4E دچار یک مخمصه مشابه بود. در واقعه ایی فرمانده TFB-3 در حالیکه در کابین خلبان بود پس از فعال سازی فیوز کارتریج سلاح به طور تصادفی برای خروج کانوپی جنگنده میراژ را شکست.

نخستین پرواز جنگنده میراژ

پس از صدور فرمان بازگردادن 5 فروند میراژ اف-1 EQ و نمونه دو سرنشینه BQ به پرواز , تیمی از میان متخصصین کهنه کار و با تجربه پایگاه سوم همدان در زمینه تعمیر و نگهداری برای ان تشکیل شد.کار ترمیم بر روی میراژ با سریال بدنه 3-6217 انجام شد تا در 24 مهرماه این جنگنده مهیای انجام بازرسی FCF شود. خلبان این ازمایش سرهنگ نقدی بیگ بود و فرمانده نیروی هوایی ایران سرلشکر منصور ستاری نیز از نزدیک شاهد پرواز نخستین میراژ نیروی هوایی ایران بود.پروازی که بیش از 25 دقیقه به طول انجامید.

همچنین در همین زمان بود که واحد تعمیر و نگه داری پایگاه دستاوردهای قابل توجهی نظیر تدوین کتابچه های نگه داری و فهرست بازرسی خدمه و FCF را از خود به جای گذاشت.کار بر روی بسته بندی سیستم های چتری ترمز و خلبان این جنگنده به کمک تجهیزات متشابه از جنگنده های اف 5 ایی و اف انجام شد.
تا 26 ام تیر 1374 و قبل از انکه مشکلات فعالیت پروازی را به حالت تعلیق دراورد پروازهای ازمایشی با دو جنگنده قابل پرواز از نوع F1EQ-6 توسط تنها خلبان ازمایشی انجام گرفت.در فروردین 1375 سرتیپ شهبازی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران از پایگاه سوم شکاری همدان دیدن کرد و در همین دیدار بود که فرمان از سر گیری مجدد پروازهای جنگنده های میراژ صادر گردید.پس از ان دو خلبان دیگر به نام های سرهنگ الهی و کاپتان "آ" نیز به اسکادران میراژهای پایگاه شاهرخی ملحق شدند.
میراژ F1BQ به سریال بدنه 3-6403 توسط واحد تعمیر و نگه داری به جمع نمونه های پروازی بازگشت تا امکانی برای انجام پروازهای ازمایشی توسط سایر خلبانان باشد.در این راه اموزش پرواز با میراژ بر عهده سرهنگ نقدی بیگ قرار گرفت .
چهارشنبه 16 ابان سال 1375 سرهنگ الهی (در صندلی جلو) و نقدی بیگ در مقابل مقامات نیروی هوایی و فرماندهان پایگاه نظامی همدان نخستین پرواز میراژ دوسرنشینه اموزشی 6403-3 را انجام دادند .در پایان سال 75 سرهنگ الهی جمع خلبانان میراژ را ترک گفت و سرهنگ جهان بخش حسنی که معاونت عملیات پایگاه را بر عهده داشت به جای وی به واحد ملحق گردید و سرهنگ نقدی بیک نیز دوباره بعنوان معلم پروازی میراژ مشغول خدمت شد. پس از پشت سر گذاشتن تعدادی سورتی ازمایشی سرهنگ حسنی که خود یکی از خلبانان با تجربه F-4E بود تبدیل به دومین مربی پروازی جنگنده میراژ شد .از میان انها سرهنگ حسنی و نقدی بیک دست به کار تبدیل دو خلبان جوان از اسکادران 31 ام به خلبانی میراژ زدند.
در هفته های نخست سال 1376 نقدی بیک به خاطرعدم توافقی با سرهنک حسنی از موقعیت خود کناره گرفت .
در یک گردش شگفت اور از رویدادها در چهارم اردیبشهت ماه سال 1376 چهار میراژی که در عملیات طریق القدس در مقابل ایرانیان قرار گرفته بودند مانور هوایی انجام دادند که این در صحنه ظاهر شدن میراژها بعنوان یکی از نتایج فشارهایی دولت های غربی به تهران پس از ترور تعدادی از رهبران اپوزسیون ایرانی در کشورهای اروپایی رخ داد.در طول مانور دو فروند میراژ F1EQ-6 و دو میراژ F1BQ به پایگاه نهم شکاری تاکتیکی منتقل شدند و در انجا برای ماموریت گشت رزمی هوایی (CAP) به هوا برخواستند.
در سال 1375 رادارهای جنگنده های میراژ به همت متخصصین الکترونیک اسکادران 31 ام فعال گشتند و در طول پروژه ایی به نام "ابرار" پرتابگرهای LAU-7A جنگنده اف-14 در نوک بال های میراژهای با قابلیت پرواز نصب گردید تا پس از ان F1 ها قادر به حمل موشک های گرمایاب سایدواندر جی AIM-9J و یا فاطر باشند.فاطر به روز رسانی بومی بر روی موشک های AIM-9J از تعویض حسگرهای انان با جستجوگرهای تمام جنبه ایی (ALL-ASPECT) موشک AIM-9L است .
در روز دوم مانور تمامی میراژها به موشک AIM-9J مسلح بودند زمانیکه برنامه ایی برای فراهم کردن یک پوشش هوایی فوقانی (TOP COVER) برای فانتوم II های اسکادران 91 ام بهمراه تامکت های اسکادران 63 ام داشتند.در صبح همان روز میراژها برخوردی با اف-18 دی یگان تفنگداران دریایی ایالات متحده که در حال انجام پرواز اموزشی بر فراز تنگه هرمز بودند داشتند.یک آرایش دو فروندی از میراژها به هدایت سرهنگ حسنی و الهی بر روی دو فروند هورنت قفل راداری کردند ولی در این میان هیچ موشکی شلیک نشد.
جنگنده های میراژ اف-1 پروازهای خود را تنها با خلبانی سرهنگ حسنی و کاپتان "آ" ادامه دادند تا اینکه در اواخر سال 1376 اسکادران میراژها برای 8 جت(شامل دو فروند نمونه اموزشی BQ) با قابلیت پروازی خود در نظر گرفتن خلبانهای بیشتر را اغاز کرد.

با نهایت سپاس از سروران Fariborz و kayvan6079 عزیز

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]


با وجود کیفیت پایین, این تصویر )به بیرون درز کرده( یکی از دو میراژ انتخاب شده برای اورهال در مرکز IACI را در بهمن 83 نشان می دهد.تنها سه ماه بعد این جنگنده به مراکز تعمیر و نگه پایگاه TFB-1 مهرآباد منتقل شد.
3-6403 که در این تصویر دیده می شود خستین F1BQ-3 است که در سال 1374 توسط IRIAF به هوا بازگردانده شد.این جنگنده به همان ترکیب بندی فعلی تامکت های نیروی هوایی ایران رنگ امیزی شده است به رنگ یک پرنده دفاع هوایی .
این جنگنده به همراه میراژ F1EQ-5 / 3-6205 برای اورهال در IACI انتخاب شد و در حالیکه کار اورهال در اسفند 89 تکمیل شد بازرسی FCF به خاطر نبود قطعات یدکی لغو شد.
برنامه اورهال میراژها بعدها به خاطر نبود قطعات و بودجه کنار گذاشته شد.

[External Link Removed for Guests]


میراژ F1EQ-6 به شمار بدنه 6215-3 در سال 1375 توسط گروه تعمیر و نگه داری TFB-3 دوباره به شرایط پرواز برگردانده شد.این جنگنده نخستین میراژی است که در پروژه" ابرار" برای تعبیه پرتابگرهای LAU-7A موشک AIM-9J اصلاح شد.این هواپما هنوز قابلیت پرواز دارد و یکی از میراژهای با کمترین ساعات پروازی برای بدنه و موتور به حساب می آید چرا که این جنگنده اخرین میراژ F1BQ-6 تحویلی به عراق است که با سریال 4655 از زمستان 1990 وارد خدمت در IrAF شده بود.

بر اثر نبود ازمایشگرهای الکترونیکی و تجهیزات لازم برای بازرسی فیوزها و سیم کشی قسمت جنگ افزاری جنگنده قائم مقام جهاد خودکفایی نیروی هوایی برنامه قابل توجهی دیگری را برای میراژها راه اندازی کرد.تیم مسئول برای سوار کردن پایلونهای جنگنده اف 5 بر روی هر دو اویزگاه تسلیحات جنگنده میراژ وقف دهنده ایی را ساخت.اداپتوری که به میراژ اجازه حمل تانکرهای سوخت خارجی مرکزی اف 5 ایی و اف را میداد.این برنامه "اسرار" نام گرفت برنامه ایی که پس از شکست در نخستین ازمایش خود به خاطر از دست دادن پایولنها و تانکرهای سوخت لغو گردید.
تقریبا تمامی خلیان جدید واحد میراژها از میان خلبانان سابق جنگنده اف-4 ایی اسکادران 31 ام انتخاب شدند.نخستین دوره پروازی ازمایشی برای خلبانان جدید با جنگنده های میراژ در سال 1376 اغاز شد.همزمان با افزایش تعداد خلبانان نخستین سورتی های ازمایشی به صورت دسته جمعی ( با دو یا سه فروند میراژ) نیز اغاز شد.هر چند تعدادی از کتابچه های اصلی تعمیر و نگه داری و مشخصات فنی جنگنده های میراژ اف-1 و اف-1سی در سالهای قبل مهیا گشته بود اما کتابچه های اصلی پروازی جنگنده میراژ در سال 76 از منابع عراقی بدست امد.کتابچه هایی که علاوه بر ناقص بودن هیچ گونه دستورالعملی برای اموزش خلبانان جدید در بر نداشتند. به همین خاطر اختلافات زیادی میان نحوه اموزش خلبانان جنگنده میراژ توسط نیروی هوایی ایران و نیروی هوایی فرانسه وجود داشت که این امر منجر به کمبود اموزش در برنامه اموزشی ایرانیان میگشت.با ادامه روند کمبود منابع و کتابچه های فنی و یا نبود یک شبیه سازی پروازی IRIAF مجبور بود تا خلبانان جدید ناوگان میراژ خود را تنها از میان خلبانان با تجربه تر و با مهارت فنی بالا تر انتخاب کند.خلبانانی که در طول جنگ ایران و عراق به قدر 8 سال پرواز داشتند و اموزش دیدگان در ایالات متحده قبل از وقع انقلاب 57 بودند.
در سال 77 سرهنگ الهی به جمع واحد میراژها بازگشت. در انجا بود که وی یک بار دیگر دوره های اموزشی را طی کرد تا در سپتامبر همان سال به مربی پرواز میراژ تبدیل شود و این نقش را از سرهنگ حسنی تقبل کند.

میان پرده مشهد

واحد تعمیر و نگه داری مسئولیت کار اورهال اسکادران میزاژ را به عهده گرفت تا جت های بیشتر منجر به جذب خلبانان بیشتر به اسکادران شود.در اوائل سال 77 خورشیدی IRIAF تصمیم به انتقال میراژها به پایگاه چهاردم "امام رضا" در شهر مشهد (در شمال شرقی ایران) گرفت.پس از 5 ماه 10 فروند میراژ شامل چهار فروند F1EQ-6 , دو میراژ F1EQ-5 , یک میراژ F1EQ-4 و سه فروند F1BQ به مشهد منتقل شدند.و از انجایی که بسیاری از خلبانان میراژها از نوع سیستم ناوبری داخلی میراژها اطلاع نداشتند یک فروند اف-4 ایی بعنوان راه بلد همراه انان شد.
قبل از ورود میراژها , TFB-14 میزبان اسکادران 114 ام بود .اسکادرانی متشکل از جنگنده های اف-5 E/F. تکنسین های واحد, از جنگنده های جدید هیچ اطلاعاتی نداشتند و به منظور عمنلیاتی نگه داشتن میراژها در پایگاه جدید متخصصین با تجربه تر و مسن تر پایگاه سوم در حدود 20 نفر از تکنسین های جوان پایگاه چهاردم را اموزش دادند تا انان نیز با جنگنده جدید اشنا شوند.در سال 1378 دو فروند میراژ دیگر نیز در فهرست دارایی پایگاه قرار گرفت تا دارایی میراژ اف-1 های TFB-14 به عدد 12 برسد.به زودی بر روی واحد تازه وارد به مشهد , نام اسکادران 142 ام گذاشته شد.
در پانزدهم خرداده ماه 1380 در اثر یک مشکل فنی جنگنده میراژ F1EQ-6 به شماره سریال 6217-3 (4651 سابق عراق) سقوط کرد و خلبان ان سرهنگ ناصر حبیبی زوهام کشته شد این حاثه سبب شد تا پروازهای عملیاتی میراژها در لیست انتظار قرار گیرد.سرهنگ حبیبی در ساعت 9.30 صبح به وقت محلی بدون راهنمایی برج دید بانی فرودگاه تبس ناوبری پرواز خود را اغاز کرده بود در مسیر به خاطر نقص پمپی از سیستم هیدرولیکی خود به فکر بازگشت به مشهد و انجام فرود اضطراری افتاد.چند مایلی از پایگاه دور نشده بود که به سبب عدم فعالیت سیستم هیدرولیک , سامانه کنترل پرواز وی از کار افتاد.در این لحظه بود که وی تصمیم به خروج از جنگنده گرفت . پس از کشیدن اهرم انفجار کانوپی او اقدام به کشیدن اهرم خروج صندلی کرد.محتملن کارتریج (جهت تامین نیروی لازم برای پرتاب صندلی به خارج) عمل کرده اما دهنه محفظه کنترل وی به سرعت قطع شده است که این باعث از دست رفتن چتر نجات پس از پرتاب شده است.
سرهنگ حبیبی در زمان وقوع حادثه دستیار عملیات پایگاه چهاردهم بود .
بررسی سقوط نشان داد که این حادثه کاملن از یک مشکل فنی به سبب خاطر نبود قطعه یدکی نشات گرفته است.
در اواخر دهه 90 میلادی دولت فرانسه پیشنهاد فروش 50 فروند میراژ اف-1 سی دست دوم به همراه 1000 فروند موشک هوا به هوای ماجیک-1 را به ایران داد.پیشنهادی که به خاطر عذم بودجه انجام نشد.
در اواخر دهه 90 میلادی میراژهای ایرانی پایگاه TFB-14 در مقابله با قاچاقچان مواد مخدر مناطق مرزی شرق ایران و همچنین نیروهای طالبان که غالبن با مرزداران ایرانی درگیری بودند مورد استفاده قرار گرفتند .به صورت مشترک با جنگنده های اف-5 E/F معمولن از جنگنده های میراژ برای انجام ماموریت هایی نظیر پوشش هوایی نزدیک و شناسایی بصری استفاده شد.
10 خلبان پایانی اسکادران 142 ام نگرانی هایی در مورد امنیت پروازشان با جنگنده های میراژ داشتند.به سبب نبود قطعات یدکی جدید تعداد مشکلات و یا حتی خرابی مطلق در سیستم هیدورلیکی کنترل پرواز و موتورها رو به فزونی بود.قطعات تهیه شده از میراژهای اسقاطی عمر خدمت دهی مشروط نداشتند در حالیکه هیچ تصمینی برای درست کار کردن انها وجود نداشت به همین خاطرخلبانان همواره منتظر و نگران وقوع یک مشکل فنی و یا یک خرابی ناگهانی در انها بودند.
کمبود قطعات از دوازده میراژ عملیاتی TFB-14 شش نمونه عملیاتی ساخت در حالیکه این 6 جنگنده نیز توانایی جزیی در انجام ماموریت داشتند و هیچ یک بهره ایی از رادار عملیاتی نبرده بودند از این گذشته بیشتر انها در سامانه های ناوبری داخلی خود (INS) ایراداتی داشتند .
سقوط میراژ 3-6217 نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران را بر ان داشت تا به سازمان کنترل ایمنی دستوری مبنی بر توقف تمامی پروازهای میراژها در ایران دهد.متخصصین IRIAF تخمین میزنند که از بدنه میراژهای قابل پرواز تنها بین 100 تا 300 ساعت پروازی دیگر باقی مانده باشد و پس از ان تمام انها به اورهال نیاز دارند. نیازی که به سبب فقدان تجهیزات, دانش, قطعات یدکی و بودجه امکان پدیر نمی باشد.

ساعات پروازی جنگنده های میراژ-اف1 نیروی هوایی ایران از 1375 تا 1379 :

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]


میراژ F1BQ-3 به سریال 6407-3 در حال انجام تمرین های مقرری IRIAF برای حضور در رژه 22 بهمن به مناسبت هفته دفاع مقدس ایران دیده می شود.این جنگده تنها میراژ در خدمت نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران است که به طور کامل مراحل اورهال خود را پشت سر گذاشته است.سایر کارهای مرتبط با ان پس از انجام بازرسی FCF در اسفند 89 در پایگاه چهاردم کامل شد.

[External Link Removed for Guests]


یکی از دو فروند میراژ F1EQ قابل پرواز IRIAF میراژی است از نوع EQ-6 با شماره شناسایی 6213-3 . پس از جابجایی به تهران برای حضور در رژه 29 ام فرودین ماه سال 1389 به مناسبت روز ارتش ایران, پس از لغو رژه هوایی این جنگنده به سبب مشکل فنی در تهران باقی ماند و پس از عملیاتی شدن در اواخر شهریور دوباره به پایگاه خود بازگشت.

[External Link Removed for Guests]


جنگده میراژ اف-1 BQ-3 با شماره 6407-3 که سابقن با پیکربندی ابی رنگ IRIAF نقاشی شده بود در طرح رنگی جاری خود با دور نگ قهوه ایی تاریک و روشن استتار شده است.از سال 1380 این پرنده در رمپ اصلی پایگاه چهاردهم "امام رضا" ذخیره شده است.

[External Link Removed for Guests]

دومین بازسازی

به خاطر نبود اشیانه مستحکم نگه داری هواپیما (HAS) در پایگاه 14 ام , تمامی میراژهای باقی مانده به همراه اف-5 های اسکادران 140 ام و فانتوم II اسکادران 31 ام در رمپ اصلی پایگاه پارک شدند.
برای امکان اسکرامیل پایگاه , تنها دو اشیانه مستحکم وجود داشت و در شمال پایگاه نیز اشیانه تعمیر و نگه داری بزرگی واقع بود بدین ترتیب نیاز به ایجاد تاسیسات جدیدی منجمله اشیانه های اضافی ضروری به نظر می رسید بدین جهت پس از ذخیره شدن تمامی میراژها کار ساخت 4 اشیانه مستحکم هواپیما و بنای دومین انبار قطعات و سلاح TFB-14 نیز به پایان رسید.
کتابچه نگه داری جنگنده های F1EQ تصریح می کند که برای هر دوره ذخیره سازی طولانی مدت بایستی توپ و موتور جنگنده ها از بدنه خارج و دور از انان دسته بندی شود و بدنه میراژها نیز باید در محیط خشک و خنک نگه داری شوند. به صورت پیش فرض برای محافظت در مقابل اشعه خورشید کانوپی, شیشه جلوی اتاقک خلبان, قسمت مخروطی شکل دماغه و بالها نیز پوشانده شوند.این در حالی است که تصاویر ماهواره ایی نشان می دهد که میراژها در هوای ازاد نگه داری می شوند.
در ایران توپ و موتورها نه تنها از بدنه جدا نشدند بلکه تایر و کانوپی نیز در شرایط اب و هوایی رها شدند و بال های جنگنده نیز در معرض تابش نور خورشید قرار گرفتند.متخصصین هر ماه موتور هر شش فروند میراژ قابل پرواز را بازرسی کرده (بررسی های نهایی قبل از برخواست) تا از انسداد لاستیک و موتورها جلوگیری بعمل اورند.
در حالیکه نیروی هوایی ایران برای انجام رژه هوایی 29 ام فروردین 1387 به مناسبت روز نیروهای مسلح, خود را مهیا میکرد فرمانی از جانب فرماندهی کل نیروهای مسلح ایران به دست سرفرماندهی نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران رسید فرمانی که در ان IRIAF به بازسازی سه فروند میراژ اف-1 برای حضور در رژه فراخوانده شده بود.بدین منظور در دی ماه سال قبل (86) تعدادی از متخصصین با تجربه میراژ (پس از بازنشستگی) به همراه تکنسین های تعمیر و نگه داری جنگنده های اف-5-ایی و اف اسکادران 141 ام, دو فروند F1BQ ( به سریال بدنه 6405-3 و 6406-3) و یک فروند (F1EQ-6 (3-6215 را به موقع اماده انجام پرواز کردند.حال با اماده شدن میراژها نیاز به وجود خلبانانی برای پرواز با انان بود چرا که تمامی ده خلبان ایرانی میرازها یا بازنشسته شده بودند و یا به پرواز با جنگنده های اصلی خود بازگشته بودند بنابراین 4 خلبان اف-5 از میان خلبانان اسکادران های 21 و 141 ام برای پشت سر گذاشتن دوره های اشنایی با پرواز جنگنده میراژ انتخاب شدند.برای اموزش این خلبانان دو تن از خلبانان سابق میراژ (که اکنون در پایگاه شاهرخی با جنگنده اف-4-ایی پرواز می کنند) به پایگاه اما رضا بازگشتند.ما بین دیماه 1386 و شهریور 87 کار اموزش خلبانان کامل شد و برای حضور در رژه 140 فروندی مشهور, در 29 ام فرودین ماه 1387 خلبانان وارد پایگاه TFB-1 شدند. در مراسم رژه, میراژها یک نمایش سه فروندی مثلثی شکل را نمایش دادند جایی که رسمن اعلام شد این نوع جنگنده دوباره وارد خدمت IRIAF شده است.تنها ثانیه هایی پس از پرواز بر فراز جایگاه تماشاگران ویژه حاضر در رژه , میراژها به خاطر نداشتن سیستم ناوبری درونی درست جهت مناسب را برای فرود در پایگاه مهراباد پیدا نکردند به همین خاطر خلبانان مجبور به فرود اضطراری در فرودگاه غیر نظامی امام خمینی واقع در جنوب تهران شدند.قبل از انکه تکنسین ها, میراژها را برای انجام یک پرواز مجدد به مهراباد اماده کنند جت ها بیش از 30 روز در فرودگاه "امام خمینی "پارک بودند.یک هفته پس از ورود میراژها به TFB-1 ,جنگنده های 6215-3 و 6406-4 تهران را به مقصد مشهد ترک کردند در حالی که دوست دیگرشان, 6405-3 به خاطر مشکلات فنی و زمنگیر شدن در مهراباد , انان را همراهی نکرد.
بدنبال مراسم رژه, پروازهای اموزشی میراژها در سال 87 نیز ادامه یافت و یکی از چندین میراژ از نوع F1EQ-6 اماده انجام پرواز نمایشی در رژه (29 ام فرودین 1388) شد.رژه ایی که به دلیل شرایط نامساعد دیداری لغو شد و در عوض ان سرفرماندهی کل نیروهای مسلح ایران انجام انرا به نخستین روز هفته دفاع مقدس ( در 31 ام شهریور 1388 ) موکول کرد.
در مرداد ماه 88 اورهال نخستین میراژ F1BQ در پایگاه چهاردم صورت گرفت, جتی که با پشت سر گذاشتن موفقیت امیز تمامی بازرسی های FCF خود دوباره به خدمت اسکادران 142 ام درامد.
میراژهای حاضر در رژه 31 ام شهریور 88 (نمایشی که در ان تنها اواکس IRIAF از دست رفت) پس از پایان یافتن مراسم رژه به پایگاه خود در مشهد بازگشتند و به جمع سه فروند میراژ قابل پرواز F1BQ و دو نمونه پروازی F1EQ-6 (جنگنده هایی که امروزه خدمت در اسکادران را ترک گفته اند) ملحق شدند.
فرمانده IRIAF اورهال پنج فروند میراژ اخیرن فعال خود را در اسرع وقت در ایران از صنایع هواپیمایی ایران (IACI) درخواست کرد.پس از ان یک نمونه از میراژهای F1BQو F1EQ به تهران و IACI اورده شد تا برای شروع برنامه اورهال میراژها کار پژوهشی بر روی بدنه, اویونیک و موتورهای انان اغاز شود.به هر حال محدود شدن بودجه موجود, کمیاب و یا در دسترس نبوده قطعات یدکی و در دست نبودن دستوران فنی لازم برای اورهال عواملی بودند که باعث لغو برنامه اورهال شدند.

خدمت در پابهار

سرفرماندهی IRIAF در نظر داشت تا هر پنج فروند میراژ قابل پرواز موجود را از فرودگاه مشهد به پایگاه چابهار منتقل کند.جنگنده هایی که از 16 تا 20 ام اردیبشهت ماه 1389 به صورت رسمی در رزمایش دریایی "ولایت-89 " شرکت جستند. در این رزمایش مشترک میان قوای سه گانه دریایی و زمینی و هوایی ارتش ایران دو فروند میراژ F1EQ-6 و یک فروند F1BQ در روزهای دوم و سوم و چهارم رزمایش پرواز کردند.در همان زمان جنگنده های اف-4 –دی اسکادران 101 ام چایهار برای انجام ماموریت گشت هوایی غیر رزمی (CAP) به هوا برخواستند و فانتوم های اسکادرانهای 31, 61 و 91 ام پروازهای خود را از پایگاه بندرعباس انجام دادند.در جریان رزمایش, میراژها به موشک های سایدواندر-جی مسلح بودند.
امروزه دو فروند میراژ F1EQ-6و سه فروند BQ با توانایی پرواز در قالب اسکادران 102 ام در پایگاه جدید خود, چابهار حضور دارند.جنگنده هایی که ساعات پروازی بسیار پائینی دارند و هفت خلبانان انها در ماه تنها مجاز به انجام دو نوبت پرواز ازمایشی 40 دقیقه ایی هستند.
از بدنه دو فروند میراژ F1EQ-6 قابل پرواز به ترتیب 20 و 35 ساعت پروازی دیگر بیشتر باقی مانده است و سرفرماندهی نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران در نظر دارد تا از سال 1391 تمامی میراژهای باقی مانده را از خدمت خارج کند.

[External Link Removed for Guests]


3-6216 یکی از 9 فروند میراژ F1EQ-6 مهاجر و سومین میراژ بازگشته به شرایط پروازی در ایران است.جتی که تجهیزات دریافت کننده اخطار راداری فوق مدرن شرلوک و صندلی پراتاب مارتین بیکر MK-10 را نشان می دهد. در برنامه "اسرار" به منظور بدست اوردن قابلیت حمل تانکرهای سوخت مرکزی جنگنده تایگر-II این جنگده از اضافه شدن پایلونها جنگنده اف-5 ایی/اف اصلاح شد.پروژه ایی که به سبب مشکلات فنی در ازمایشات زمینی و پروازی لغو گردید.اخرین استتار این جنگنده درست همانند ترکیب بندی جنگنده های اف-14 و یکی از RF-4E نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران به رنگ ابی نقاشی شده است.

پایان.

با نهایت سپاس از Mahdi1944 عزیز.

shola-centralclubs.com

برای پرواز با میراژ نیز یکی از با تجربه ترین خلبانان اسکادران انتخاب شد.این خلبان کسی جز سرهنگ بهروز نقدی بیگ نبود, خلبان اف-4 ایی که با جنگنده میراژ 250 تاکسی و تاکسی سرعتی را ما بین ماه های مرداد تا مهر 1372 انجام داد.هر چند وی چیزی از مشخصات جنگنده میراژ نمی دانست ولی موفق به ازمایش تمامی سیستم های ان شد.

[External Link Removed for Guests]

یعنی‏ ‏واقعا‏ ‏میراژها‏ ‏سال‏ ‏آینده‏ ‏بازنشست‏ ‏می‏ ‏شود؟
ما‏ ‏جایگزنی‏ ‏براشون‏ ‏نداریم‏.
از‏ ‏نهاجا‏یی‏ ‏که‏ ‏از‏ ‏T-33‏و‏ ‏F-5A نمی‏ ‏گذره‏ ‏بعیده‏ ‏از‏ ‏میراژ‏ ‏ها‏ ‏بگذره.
مگر‏ ‏اینکه‏ ‏نهاجا‏ ‏نسبت‏ ‏جایگزین‏ ‏آنها‏ خیالش‏ ‏راحت‏ ‏شده‏ ‏‏است.

Sami 1993 نوشته شده:یعنی‏ ‏واقعا‏ ‏میراژها‏ ‏سال‏ ‏آینده‏ ‏بازنشست‏ ‏می‏ ‏شود؟
ما‏ ‏جایگزنی‏ ‏براشون‏ ‏نداریم‏.
از‏ ‏نهاجا‏یی‏ ‏که‏ ‏از‏ ‏T-33‏و‏ ‏F-5A نمی‏ ‏گذره‏ ‏بعیده‏ ‏از‏ ‏میراژ‏ ‏ها‏ ‏بگذره.
مگر‏ ‏اینکه‏ ‏نهاجا‏ ‏نسبت‏ ‏جایگزین‏ ‏آنها‏ خیالش‏ ‏راحت‏ ‏شده‏ ‏‏است.

F-5A و T-33 ها جز هواپیما های ساده و با قابلیت نگه داری آسون هستند ولی میراژها بسیار پیچیده اند و با توجه به نبود قطعات کافی یا کشور واسطه ای که این قطعات را در اختیار ما بگذاره بازنشستگی زود هنگام این هواپیما ها امر دور از ذهنی به نظر نمیرسه !