بمب افکن سنگين, مافوق صوت سوخو 100

در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه مباحث مرتبط با هواپيماهاي نظامي به بحث بپردازيد

مدیران انجمن: SAMAN, شوراي نظارت, مديران هوافضا

ارسال پست
Super Moderator
Super Moderator
نمایه کاربر
پست: 3101
تاریخ عضویت: یک‌شنبه 22 بهمن 1385, 4:25 pm
سپاس‌های ارسالی: 19718 بار
سپاس‌های دریافتی: 21366 بار

بمب افکن سنگين, مافوق صوت سوخو 100

پست توسط SAMAN »

بنام خدا
 سوخوی 100 /S-100 
 [External Link Removed for Guests]  
در اواسط سال 1950 کار بر روی طرح یک بمب افکن جدید میان برد آغاز شد. این طرح در پاسخ نتایج یاس آور توپولف 22 بلیندر بود که قرار شده بود که جایگزین توپولف 16 شود.( توپلوف-16 هواپیمایی بود که هیچ گاه به خدمت نیروی هوایی در نیامد). در سال 1961 الزامات عملیاتی و تخصصی ساخت یک هواپیمای جدید مشخص شد که یکی از این مشخصه ها سرعت مافوق صوت بود که میبایست بیش از 3000 کیلومتر در ساعت باشد. علت اینکه هواپیما بایستی با این سرعت حرکت میکرد این بود که هواپیمای خارجی امریکایی موسوم به ( بی- 70 ) به سیر در این سرعت دست یافته بود. همچنین هواپیما بایستی بردی حدود 2000 ( عملیاتی) را داشت و همچنین توانایی انهدام چندین ناوهواپیما بر در خارج از اقیانوس را هم داشته باشد. شوروی برای این طرح از بین شرکت های آ-ان توپولف / آ-اس یاک ولف و شرکت پی-او سوخوی در خواست که در این طرح با هم رقابت کنند ودر نهایت نتایج را به یک شورای تخصصی در ژوئیه 1962 مشخص کرد.
شرکت طراح توپولف هواپیمای 135 را معرفی کرد که وزن تیک آف آن برابر 190 تن بود!! اما این هواپیما در مشخصه سرعت که میبایست سرعت کروز 3000 کیلومتر را داشته باشد شکست خورد- چون این هواپیما سرعت مقرون به صرفه( متعادل) 2500 کیلومتر داشت!
کمپانی یاک هم قصد داشت که هواپیمای امریکایی هاستلر را که وزن تیک اف-90 تن و سرعت کروز 3000 کیلومتر را داشت شبیه سازی کند.قرار شد نام این هواپیما یاک-35 باشد!
اما درا ین بین طرح هواپیمای T-4/S-100 که توسط شرکت سوخوی ارایه شده بود و پشتیبانی ارتش و کمیته علمی ناظر را به دنبال داشت به عنوان طرح برتر انتخاب شد.
طرح اولیه این هواپیما در سال 1964 به عنوان یک هواپیمای بدون باله عقب و چهار موتور توربوجت ونیز به عنوان یک هواپیمای بال دلتایی عنوان شد. موتور های جت در زیر بدنه هواپیما جاسازی شدند. باله های هواپیما (در عقب) یک شکستگی در لبه بیرونی داشتند و همچنین یک تثبیت کننده کوچک در جلو داشت. هواپیما ط.ری طراحی شده بود که 3 موشک سوخت جامد H-45 در زیر در زیر بدنه هواپیما جاگذاری شود.
موتور RD-36-41 را کا.بی ریبینسکی به دستور آ.کا کولسوف طراحی کرد! در ابتدا پاول سوخوی مسول طرح بود اما نهایتا مسولیت طرح را کا. بی رادوگو به عهده گرفت.
در طی فرایند طراحی نظم موتورهای هواپیما اصلاح شد و شمار موشک ها به 2 موشک ساده شد. مواد به کار رفته در ساخت ساختمان سوخو 100 تیتانیوم و آلیاژ فولاد بود.سوخوی 100 تی-4 از یک سیستم الکتروهیدرولیکی پیشرفته برای کنترل پرواز استفاده میکرد همچنین یک سری مفتول های فلزی هم برای پرواز داشت! دماغه هواپیما یک خمیدگی داشت که در هنگام فرود دید خوبی را برای خلبانان به دنبال داشت اما زمانی که دماغه هواپیما به سمت بالا قفل میشد دیگر خلبانان دید نداشتند و تمام کنترل پرواز در اختیار ابزار ها بود.طرح نهایی اینگونه شد که طول هواپیما 44.5 متر-پهنای بال 22 متر و با مساحت باله 295.7 متر مربع باشد.لازم به ذکر است که وزن از زمین کنده شدن این هواپیما 114 تن بود!!
 [External Link Removed for Guests]  
طوری که حساب شده بود از مشخصه های پروازی این هواپیما میبایست که برد بمب افکن حدود 6000 کیلومتر وماکزیمم سرعت 3200 کیلومتر در ساعت و سقف پرواز 20 تا 24 کیلومتر را داشته باشد.همچنین این سقف پروازی یاد شده باید سقف پروازی نرمال آن می بود و حداکثر ارتفاع پروازی آن باید 25000 متر تا 30 کیلومتر میبود.
در دسامبر 1966 شرکت طراح سوخوی با حضور نیروی هوایی نمونه ازمایشی هواپیمای اکتشافی/ضربتی T-4 را ارائه کرد.
در سال 1967 دولت شوروی دستور ساخت 7 فروند از این هواپیما را صادر کرد که یکی از انها برای برسی و آزمایش و دیگر هواپیما ها (فعلا) پرواز های آزمایشی داشتند. نمونه اولیه آزمایشی از سوخو 100 در سال 1968 ساخته شد.و بعد از ساخت الگوی اولیه در سال 1969 تولید 82 فروند از این هواپیما در توشینو (مسکو) آغاز شد. اولین پرواز T-4 در 22 اوت 1972 انجام شد و بعدا در سال 1974 پرواز 10 فروند از این هواپیما ها کامل شد.
در یکی از این آزمایشات T4/S-100 به سرعت 1.28 ماخ در ارتفاع 12100 متری رسید! باور ها بر این است که هواپیمای 101 که رکورد سرعت 1.89 ماخ یا بالای 2000 کیلومتررا به ثبت رسانده بود,در برابر T-4 مسیرش بسته شده بود! به زودی بعد ازاین آزمایشات تربیت دسته ایی از خلبانان آغاز شد. سرانجام در سال 1974 کار بر روی بمب افکن T-4 کنسل شد. و طراحی و شروع به کار بر روی هواپیمای بمب افکن توپولف-22 TU-22M آغاز شد.
اگر چه غالبا هواپیمای T-4/S100 را میتوان به بمب افکن راهبردی بین قاره ایی XB-70 تشبیه کرد امااین بمب افکن یک هواپیمای میان برد کوچکتر بود که اکنون در موزه هاست!
در بین سال های 1967 تا 1969 شرکت سوخو درصدد ساخت هواپیمای T-4M برآمد که از لحاظ هندسی و دیگر مشخصه ها از تی-4 بهتر بود. در 10 ژانویه وزیر صنعت هوانوردی سفارش برای تحقیق و کار بر روی یک بمب افکن مافوق صوت راه بردی را ارائه داد. بازهم رقابیت بین شرکت های روسی اغاز شد. شرکت سوخوی بمب افکن T-4MS را که بالهای نتغیر داشت را در سال های 1969 تا 1970 ارائه کرد. و این سرآغاز شروع این رقابت ها بود! کار ها آهسته پیش میرفت تا زمانی که این طرح به نفع سوخوی 27 که جنگنده رزمی تاکتیکی قدرتمندی بود کنار گذاشته شد. در سال 1975 رقابت بین طرح M-18 و TU-160 شروع شد که طرح به نفع توپولف پایان یافت! M-18 شبیه سازی شده هواپیمای B-1 امریکایی بود.
 [External Link Removed for Guests]  
مشخصات T-4/S-100
پیشرانه: 4 عدد موتور توربوجت RD-36-41 با قدرت 33060 پوند
طول:44.5 متر
طول باله:22 متر
ارتفاع:11.1 متر
مساحت باله: 295.7 متر مربع
ماکزیمم وزن تیک آف:125 تن
وزن خالی:55.6 تن
ماکزیمم وزن:57 تن
سرعت موثر:3200 کیلومتر در ساعت
سقف ارتفاع:20 تا 24 کیلومتر
طول باند برای تیک آف: 900 تا 1000 کتر
طول برای برای لندینگ:800 تا 900 متر
منبع:
[External Link Removed for Guests]
پیام حکم قتل خود شنفتن مرا خوشتر بود, از یک تملق به نزد مردمان سفله گفتن!
ارسال پست

بازگشت به “هواپيماهاي نظامي”