آشنایی با جنگنده PAC JF-17 Thunder ، ملقب به CAC FC-1 Xiaolo

در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه مباحث مرتبط با هواپيماهاي نظامي به بحث بپردازيد

مدیران انجمن: SAMAN, شوراي نظارت, مديران هوافضا

ارسال پست
Captain
Captain
نمایه کاربر
پست: 1160
تاریخ عضویت: پنج‌شنبه 27 اسفند 1388, 1:51 pm
محل اقامت: تهران
سپاس‌های ارسالی: 15611 بار
سپاس‌های دریافتی: 6443 بار
تماس:

آشنایی با جنگنده PAC JF-17 Thunder ، ملقب به CAC FC-1 Xiaolo

پست توسط ASHKAN95 »

بخش اول

PAC JF-17 Thunder[COLOR=#002060] ، ملقب به CAC FC-1 Xiaolong ، یک جنگنده ی سبک وزن ، تک موتوره و چندمنظوره است.این هواپیما محصول مشترک شرکت صنایع هوایی چنگدوی چین (CAC) ، نیروی هوایی و سازمان هوافضای پاکستان میباشد.
 
این جنگنده در نیروی هوایی پاکستان با نام JF-17 Thunder شناخته میشود که کوتاه شده ی عبارت Joint Fighter-17 (جنگنده ی مشترک-17) است و در نیروی هوایی چین آنرا * FC-1 Xiaolong که کوتاه شده ی عبارت Fighter China-1 *Fierce Dragon (جنگنده چینی-1 اژدهای خروشان) است ، میخوانند.

*Xiaolong در چینی به معنای Fierce Dragon میباشد
 
تصویر 

پیش نیازهای طرح

در واقع JF-17 جهت رفع نیازهای نیروی هوایی پاکستان، به عنوان یک جنگنده ی مناسب و چند منظوره توسعه داده شد تا با Dassault Mirage III، بمب افکن های نانچانگ A-5 و رهگیرهای F-7 جایگزین شود.
در سال 1999، پاکستان و چین قراردادی مبنی بر تولید و توسعه FC-1/Super 7 امضا نمودند. ابتدا به علت تهیه ایونیک و پکیج راداری اروپایی برای این جنگنده، مشکلات متعددی به وجود آمد که البته در سال 2001، با ایجاد تغییراتی در ساختمان بدنه و ایونیک مرتفع گردید. این جنگنده اولین پرواز آزمایشی خود را در سال 2003 و در کشور چین انجام داد. نسخه پاکستانی این محصول که به Super-7 تغییر نام داده بود، در سال 2006 اولین تست های پروازی خود را پشت سر نهاد. شایان ذکر است که اولین اسکادران (اسکادران شماره 26) از این جنگنده در تاریخ 18 فوریه 2010 و با 14 فروند جنگنده، در نیروی هوایی پاکستان وارد خدمت شد.
هرفروند JF-17 قیمتی حدود 15 میلیون دلار دارد و نیروی هوایی پاکستان 150 فروند از این جنگنده را سفارش داده است ، البته برخی گفته ها حاکی از آن است که احتمال تغییر تعداد سفارش به 250 فروند وجود دارد. همچنین آذربایجان و زیمباوه نیز تعدادی از این پرنده را سفارش داده اند و تا کنون کشورهایی مانند میانمار، مصر، ایران، لبنان، مالزی، مراکش، نیجریه، سریلانکا و الجزیره علاقه خود را جهت خرید JF-17 نشان داده اند.

 تصویر 
توسعه

مقدمه

در سال 1989 پاکستان پروژه صبر 2، طرحی که شرکت گرومن به همراه چین قصد اپگرید کردن F-7 را طی یک یرنامه مقرون بصرفه اقتصادی داشتند، رها کرد.در همان سال چین بهمراه شرکت گرومن پروژه جدید را بنام Super-7 آغاز کردند که طرح دیگری بر مبنای F-7 بود. گرومن پس از تظاهرات سال 1989 میدان" تیانان من" پروژه را رها کرد.پس از جدایی گرومن از طرح ، جنگنده Super-7 در سال 1991 رونمایی شد.
در این دوران پاکستان به شدت به هواپیمای حنگنده جدید جهت جایگزینی با هواپیماهای Mirage III/5، F-7 و Nanchang A-5 نیاز داشت. در سال 1995 پاکستان و چین تفاهم نامه ای جهت ساخت و طراحی مشترک یک جنگنده جدید امضا نمودند و طی سالهای بعد هر دو کشور بر روی جزئیات طرح کار کردند. این نکته نیز گفتنی است که کمپانی میکویان ( میگ) به عنوان پشتیبان طرح در ژوئن 1995 به پروژه ملحق شد.

 تصویر 
تستهای پروازی و طراحی مجدد

ساخت اولین فروند از این جنگنده با کد PT-01 در 31 مه 2003 به پایان رسید و قرار بود در ژوئن همین سال به مرکز تست پرواز چنگدو جهت آماده سازی برای اولین پرواز منتقل شود که به علت شیوع ناگهانی سندرم حاد تنفسی در چین به تاخیر افتاد.
سرانجام اولین پرواز JF-17 اواخر اوت 2003 انجام شد، ولی زمان دقیقی برای آن مشخص نیست. شایان ذکر است که اولین پرواز رسمی این جنگنده به تاریخ 2 یا 3 سپتامبر 2003 ثبت شده است. از این تاریخ تا اواخر سال 2004 صنایع هوافضای چین حدود 20 آزمایش پرواز توسط PT-01 انجام داد.
این جنگنده در تاریخ 7 آوریل 2004 نیز برای اولین بار توسط نیروی هوایی پاکستان مورد آزمایش قرار گرفت. در آخر پاکستان تصمیم گرفت 200 فروند از این جنگنده برای نیروی هوایی خود تولید نماید.
سرانجام تصمیم نهایی ایجاد تعدادی تغییرات در طراحی JF-17 پس از تستهای پروازی متعدد، گرفته شد و در موسسه طراحی هوایی چنگدو استارت خورد. ورودی های هوای این هواپیما که مناسب موتورهای RD-93 نبودند، دچار تغییراتی شدند؛ همینطور بنا بر گزارش خلبانان تست، مشکلاتی در کنترل هواپیما وجود داشت که منجر به ایجاد تغییرات در لبه های هدایتگر بالهای هواپیما شد. بالچه عمودی هواپیما بزرگتر شد تا در انتهای این بالچه، ابزار جنگ الکترونیک گنجانده شوند. قرار شد نمونه های آزمایشی هواپیمای بهسازی شده، به تجهیزات الکترونیکی چینی مجهز شوند که بعدها با تجهیزات الکترونیکی غربی مورد نظر پاکستان، جایگزین شدند.درحالیکه تستهای پروازی نمونه های اصلی آزمایشی ادامه داشتند، اولین فروند از این جنگنده طی اواخر سال 2005 تا 2007 تحویل نیروی هوایی پاکستان شد. در این مرحله پاکستان در حال ارزیابی تجهیزات الکترونیکی فرانسوی ، ایتالیایی و بریتانیای برای جنگنده های خود بود و انتظار میرفت که برنده رقابت تا سال 2006 مشخص شود.
چهارمین نمونه آزمایشی با کد PT-04 در اواسط اوریل 2006 تحویل شد و اولین پرواز خود را در 28 اوریل انجام داد. تصاویری که توسط CAC از این جنگنده منتشر شده اند، نشانگر ایجاد تغییرات در ورودی های هوا، لبه ها بزرگتر قسمت هدایتگر بال و بالچه عمودی بلندتر با زاویه کمتر نسبت به بدنه میباشد. همچنین تجهیزات جنگ الکرونیکی مستطیل شکل در انتهای بالایی بالچه عمودی جای داده شده اند.
 تصویر 
تولید، تحویل و توسعه بیشتر

پس از شکایت حقوقی پاکستان؛ هند، روسیه و چین قراردادی برای موتورهای RD-93 امضا کردند که چین را از صدور JF-17 به پاکستان منع میکرد. گرچه دولت روسیه در سال 2007 از تصمیم خود بازگشت و با صدور RD-93 به پاکستان و شش کشور دیگر موافقت کرد.
در 2 مارس 2007 تعداد کمی هواپیما تحویل پاکستان شد.این جنگنده ها اولین پروازهای خود را 8 روز بعد در 10 مارس 2007 انجام دادند، همینطور در قسمتی از نمایش هوایی رژه روز جمهوری که در تاریخ 23 مارس 2007 انجام شد، شرکت داشتند. نیروی هوایی پاکستان در صدد انجام سوختگیری هوایی JF-17، تعدادی از میراژ III خود را به لوله های IFR مجهز نموده است.مدل آموزشی دو سرنشینه نیز ابتدا قرار بود در سال 2006 تستهای پروازی را پشت سر بگذارد، درحالیکه این موضوع به تاخیر افتاد و به اواخر سال 2007 موکول شد، دقیقا زمانی که پاکستان تصمیم بر آموزش خلبانان زبده گرفت.
در نوامبر سال 2007 نیروی هوایی و سازمان هوافضای پاکستان سنجشهای پروازی هواپیمای پیش تولید را که از رادار NRIET KLJ-10، ساخت موسسه تحقیقات الکترونیکی نانجینگ چین و موشک های فعال راداری هوا به هوا به نام LETRI SD-10 استفاده میکرد، اجرا کردند. البته پاکستان قصد تعویض این رادارها با رادارهای فرانسوی Thales RC400 و موشک هوا به هوای MICA را داشت و این بدان معناست که در اینده پاکستان توانایی استفاده مشترک از رادارها و تجهیزات و موشکهای چینی و فرانسوی را دارد.

 تصویر 
اولین فروندهای تولیدی JF-17 در 30 ژوئن 2009 اسمبل نهایی شدند، انتظار میرفت تا اخر همین سال 4-6 فروند دیگر نیز عملیاتی شوند. سازمان هوافضای پاکستان طبق برنامه ریزی باید 12 هواپیما در سال 2010 تولید مینمود و 15-16 فروند هر سال پس از 2011 تحویل نیروی هوایی این کشور بدهد که قابلیت ارتقا به 25 فروند در هر سال را نیز دارند.
پس از نخستین 50 فروند ابتدایی تولیدی JF-17 متعلق به پاکستان، احتمالا باقی جنگنده ها به ایونیک پیشرفته، رادارها و تسلیحات اروپایی مجهز شوند. بطور کلی، JF-17 مجهز به ایونیک ایتالیایی Grifo S7 و نمونه فرانسوی Thomson-CSF RC400(از نوع RDY-2) بهمراه موشکهای هوا به هوایMBDA MICA IR/RF میشود.
در اوایل سال 2010 گروه هوافضای ATE توسط نیروی هوایی پاکستان برگزیده شد تا تسلیحات و ایونیک مناسب JF-17 را از میان شرکتهای فرانسوی Thales, Sagem و MBDA انتخاب نماید. تغییراتی که توسط گروه ATE انتخاب شده بودند، در سال 2013 وارد فاز تولید و ارتقا میشوند. رادارهای فرانسوی RC-400 و موشکهای هوا به هوای MICA نیز جزئی از این تغییرات میباشند. شنیده ها حاکی از آن است که پاکستان با افریقای جنوبی مذاکراتی جهت خرید موشکهای هوا به هوای Denel A-darter انجام داده است.

[HIGHLIGHT=#000000]منبع :en.wikipedia.org/wiki/CAC/PAC_JF-17_Thunder
نویسنده و مترجم : اشکان سمیعی
تصاویر : میلیتاری پارسی
تمامی حقوق این مطلب متعلق به میلیتاری پارسی و مترجم بوده و هرگونه کپی برداری از ان منوط به درج نام سایت و مترجم است.
 
Captain
Captain
نمایه کاربر
پست: 1160
تاریخ عضویت: پنج‌شنبه 27 اسفند 1388, 1:51 pm
محل اقامت: تهران
سپاس‌های ارسالی: 15611 بار
سپاس‌های دریافتی: 6443 بار
تماس:

Re: آشنایی با جنگنده PAC JF-17 Thunder ، ملقب به CAC FC-1 Xi

پست توسط ASHKAN95 »

بخش دوم

طراحی
بدنه و کاکپیت
JF-17 از بدنه ای آلومینیومی برخوردار میباشد، گرچه از فولاد مقاوم شده و آلیاژ تیتانیم نیز در برخی بخشهای بدنه مورد استفاده قرار گرفته است. این بدنه برای خدمت به مدت 4000 ساعت پرواز یا 25 سال طراحی شده و اولین اورهال نیز باید پس از 1200 ساعت پرواز انجام شود. شایان توجه است در JF-17 بلاک 2، از مواد کامپوزیتی جهت کاهش وزن بدنه استفاده شده است.
در این جنگنده از طراحی بالهای دلتا شکل استفاده شده است. قسمتهای متحرک و هدایتگر بال موسوم به LERX در نزدیکی قسمتی که بال به بدنه متصل میشود، قرار گرفته اند و باعث ایجاد گردبادهایی میشوند که در درجه حمله زیاد، نیروی لیفت را افزایش میدهند.
دو عدد ورودی هوای دوشاخه ای که در قسمت پشت و زیر کاکپیت قرار گرفته اند، هوای مورد نیاز موتورها را تامین میکنند. طراحی و نحوه قرارگیری آنها به گونه است که در درجه حمله زیاد به هنگام مانورهای سنگین نیز هوای مورد نیاز موتور را به خوبی تامین میکنند.
کاکپیت توسط اکریلیک شفاف پوشانده شده است و به گونه طراحی گشته که دید مناسبی را برای خلبان فراهم میسازد. در این کاکپیت از صندلی پرنده zero-zero استفاده شده است. البته هر یک از صندلی های Martin Baker Mk-16LE یا TY-5B که در J-10 نصب شده نیز میتوانند مورد استفاده نیروی هوایی پاکستان قرار بگیرند.    
ایونیک  
شیشه کاکپیت از یک ابزار سیستم الکترونیکی پرواز موسوم به EFIS و یک هاد تشکیل شده است، که حداقل دید 25 درجه را فراهم میکند. سیستم EFIS از سه نمایشگر رنگی چند منظوره که اطلاعات پرواز، اطلاعات تاکتیکی و اطلاعات موتور، سوخت، برق، هیدرولیک، کنترل پرواز و سیستم کنترل محیطی را نمایش میدهند، تشکیل شده است.
این جنگنده از یک سیستم کنترل پرواز ترکیبی بهره میبرد. یک سیستم کنترل متعارف جهت افزایش پایداری در شرایط نامساعد پروازی، و سیستم پرواز با سیم که بصورت ترکیبی در کنار یکدیگر قرار گرفته اند.

  تصویر  

ایونیک تاکتیکی

سیستم مخابراتی JF-17 در دو باند VHF/UHF فعال میباشد و یکی از آنها میتواند به عنوان یک دیتا لینک عمل نماید. این دیتا لینکها میتواند هنگام تبادل اطلاعات میان مرکز کنترلر زمینی، هواپیمای هشدار زودهنگام و دیگر جنگنده ها ارتباط برقرار نماید.
این جنگنده از یک سیستم پشتیبان دفاعی موسوم به DAS نیز برخوردار میباشد که زیرمجموعه های مختلفی از جمله هشدار دهنده دریافت کننده امواج راداری، هشداردهنده موشک شلیک شده بسوی هواپیما و ... تشکیل شده است.
42 فروند تولیدی نخست که در حال تحویل به نیروی هوایی پاکستان میباشند از رادار NRIET KLJ-7 که نمونه کوچک شده KLJ-10 است، بهره میبرند. این رادار توانایی کشف اهداف هوایی، زمینی و دریایی را تا 40 مورد دارا میباشد و امکان رهگیری 10 هدف بطور همزمان و نابودی دو فروند از آنها بوسیله موشکهای هوا به هوای خود دارا میباشد. این رادار اهدافی با سطح مقطع راداری 5 متر مربع را در فاصله بیش از 105 کیلومتر هنگام دید از بالا و 85 کیلومتر هنگام دید از پایین رهگیری میکند. JF-17 مجهز به سیستم دید رو به جلو فروسرخ نیز میباشد که قابلیت IRST را فراهم میسازد. همچنین یک غلاف هدفگیری لیزری نیز برای این جنگنده درنظر گرفته شده است که بصورت خارجی در محل نصب تسلیحات قرار میگیرد. قسمت زیرین سمت راست ورودی هوای این جنگنده که مقابل توپ آن میباشد، قابلیت نصب پادهای دیگری را دارد.

 سیستم سوخت رسانی و پیش رانش 
  توسط یک عدد موتور توربوفن RD-93 روسی نیروی مورد نیاز خود را تامین مینماید که نوعی از موتور مورد استفاده در جنگنده Mig-29، یعنی RD-33 میباشد. این موتور نیروی رانش بیشتر و مصرف چشمگیر کمتر سوخت نسبت به موتور جنگنده هایی که قرار بر جایگزینی این جنگنده با آنها است، دارد. یکی از دلایل اصلی که از یک موتور در طراحی این جنگنده استفاده شده است، هزینه های قابل توجه مورد نیاز جنگنده های دو موتوره میباشد.
گروه سازنده موتورهای هوایی گوییژو (Guizhou) از سال 2000 در حال توسعه موتوری به نام WS-13 Taishan جهت جایگزینی با موتور RD-93 میباشد. این موتور بر پایه RD-33 طراحی شده، اما در آن از تکنولوژی های روز استفاده شده است.نیروی رانش تولیدی توسط این موتور 80-86 کیلو نیوتون میباشد.
این جنگنده شامل مخازن سوخت داخلی با ظرفیت حمل 2330 کیلوگرم سوخت میباشد. البته JF-17 قابلیت استفاده از یک مخزن سوخت رها شونده خارجی را زیر بدنه دارا میباشد که ظرفیت 800 لیتری دارد؛ همینطور امکان استفاده از دو مخزن سوخت خارجی رها شونده با ظرفیت 800 یا 1100 لیتری زیر بالهای خود را دارد.شایان توجه است که این پرنده قابلیت سوختگیری هوایی را نیز دارا میباشد. 
  تصویر 
 تسلیحات      میتواند همراه خود بیش از 3629 کیلوگرم تسلیحات شامل موشکهای هوا به هوا و هوا به زمین و تجهیزات دیگر که امکان نصب در 7 جایگاه این جنگنده را دارند، حمل کند. در این جنگنده یک جایگاه حمل تسلیحات زیر بدنه اصلی و بین دو ارابه فرود، دو جایگاه در زیر بالها و یک جایگاه نیز در نوک هر بال در نظر گرفته شده است.
در این جنگنده از توپ 23 میلیمتری GSh-23-2 که زیر ورودی هوا قرار گرفته، استفاده شده است. البته امکان استفاده از توپ 30 میلیمتری GSh-30-2 نیز وجود دارد. موشک های گرمایاب فروسرخ در جایگاه هایی که نوک بالها تعبیه شده است، قرار میگیرند و تسلیحات دیگر اعم از انواع موشکهای هوا به زمین و غلافهای نشانه گیری در دیگر جایگاه ها نصب میشوند.
موشکهای هوا به هوای فعال راداری BVR میتوانند با رادار این جنگنده منطبق شوند و بر همین مبنا انتظار میرود که موشک هوا به هوای BVR چینی موسوم به PL-12/SD-10 موشک اصلی مورد استفاده JF-17 باشد. موشک های گرمایاب PL-5E و PL-9C نیز در این جنگنده مورد استفاده واقع شده اند که بنابر برخی گمانه زنی ها در حد AIM-9L میباشند. نیروی هوایی پاکستان به دنبال مجهز کردن این جنگنده به موشکهای مدرن A-Darter و IRIS-T میباشد.
در تاریخ جولای 2011 گزارشی مبنی بر تحویل موشکهای ضد رادار برزیلی MAR-1 به پاکستان منتشر شد که گویا جهت نصب بر روی این جنگنده خریداری شده است.     تاریخچه عملیاتی  
تحویل اولیه، ارزیابی و خدمت  
تولید اولیه محدود در ژوئن 2006 در چین آغاز شد و در 2 مارس 2007 تحویل نیروی هوایی شدند و اولین پرواز را به تاریخ 10 مارس در پاکستان انجام دادند. 6 فروند دیگر نیز حدود مارس 2008 تحویل پاکستان شدند.
اولین اسکادران JF-17 با شماره 26 و موسوم به عنکبوتهای سیاه در 18 فوریه 2010 بطور رسمی و با 14 فروند جنگنده وارد خدمت شد. اولین عملیات این جنگنده عملیات ضد تروریستی در جنوب وزیرستان انجام شد که در این عملیات از سلاح های مختلفی استفاده نمود.

  تصویر  


 مشتریان بالقوه      به شدت خواهان به خدمت گرفتن JF-17 میباشد. آذربایجان نیز با چین وارد مذارکراتی شده است تا تعدادی از این جنگنده به ارزش هرکدام 18-16 میلیون دلار خریداری نماید؛ همچنین نیروی هوایی سودان نیز سفارش 12 فروند از این جنگنده را داده است. تعدادی کشور دیگری از جمله ایران و نیجریه گویا قصد خرید این جنگنده را دارند.     
انواع  
JF-17 بلاک 1
تولید این نمونه از سال 2006 در چین آغاز شد. این نمونه قابلیت حمل انواع تسلیحات چینی از جمله موشکهای هوا به هوای PL-5E II و SD-10 و همچنین موشک ضد کشتی C-802 را دارا است. اخرین JF-17 بلاک 1 در سال 2012 در حالی تحویل نیروی هوایی این کشور خواهد شد که حدود 58% تولید آن در پاکستان انجام شده است.     
JF-17 بلاک 2
توسط نیروی هوایی پاکستان در سال 2011 سفارش داده شده است. این نمونه با رادار AESA و IRST چینی منطبق گشته و دارای ECM نیز میباشد. همچنین در ساخت بدنه آن از مواد کامپوزیت استفاده شده است.    

ویژگی های عمومی

خدمه : 1
طول : 14.0 متر
طول بال : 9.45 متر
ارتفاع : 4.77 متر
سطح بال : 24.4 متر مربع
وزن خالی : 6411 کیلوگرم
وزن با مهمات : 9100 کیلوگرم
حداکثر وزن برخاست : 12700 کیلوگرم
پیشران : 1 × کلیموف RD - 93 WS - 13 توربوفن
تراست خشک: 49.4 کیلونیوتن
رانش با پس سوز : 84.4
محدوده جی : بین 3 تا 8.5 جی
ظرفیت سوخت داخلی : 2300 کیلوگرم

کارایی

حداکثر سرعت : 1.8 ماخ
شعاع عملیاتی : 1352 کیلومتر
پرواز مستقیم : 3480 کیلومتر
سقف پرواز : 16،920 متر
رانش / وزن : 0.95
[HIGHLIGHT=#000000]
منبع :en.wikipedia.org/wiki/CAC/PAC_JF-17_Thunder
نویسنده و مترجم : اشکان سمیعی
تصاویر : میلیتاری پارسی
تمامی حقوق این مطلب متعلق به میلیتاری پارسی و مترجم بوده و هرگونه کپی برداری از ان منوط به درج نام سایت و مترجم است.
 
ارسال پست

بازگشت به “هواپيماهاي نظامي”