آشنایی با بمب افکن دوربرد توپولف 22 بک فایر

در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه مباحث مرتبط با هواپيماهاي نظامي به بحث بپردازيد

مدیران انجمن: SAMAN, شوراي نظارت, مديران هوافضا

ارسال پست
Colonel II
Colonel II
پست: 1065
تاریخ عضویت: یک‌شنبه 28 اسفند 1384, 2:04 pm
محل اقامت: زیر آسمون خدا
سپاس‌های دریافتی: 407 بار
تماس:

آشنایی با بمب افکن دوربرد توپولف 22 بک فایر

پست توسط آرمان »

بمب افکن Tu-22M، آتشی زیر خاکستر جنگ سرد

نویسنده: آرمان

در دوران جنگ جهانی دوم، همیشه بمباران کشورهای دور از دسترس مسئله ای مشکل ساز برای نیروی هوایی کشورهای درگیر در جنگ بود. چرا که خطرات زیادی یک بمب افکن را در حین پرواز دوربرد به کشور دشمن تهدید می کرد. رهگیری شدن به وسیله جنگنده های دشمن، اتمام سوخت، خرابی موتورها و نقص فنی، همه و همه از عواملی بودند که مانع از موفقیت در بمباران های استراتژیک دوربرد می شدند. پس از جنگ جهانی دوم، کم کم این ایده توسعه زیادی پیدا کرد و نتیجه همین پیشرفت، رقابت شدید شوروی و آمریکا، یعنی دو طرف جنگ سرد در ساخت بمب افکن های سنگین دوربرد شد. یکی از مهم ترین و پیشرفته ترین بمب افکن های ساخت شوروی که همواره موجب وحشت غرب بود، بمب افکن مافوق صوت سنگین Tu-22M، یعنی نمونه اصلاح شده همان بلایندر قدیمی بود. در مقاله زیر، به تفصیل به تشریح توانایی های این بمب افکن فراموش شده البته قدرتمند و مقتدر خواهیم پرداخت:

توانایی لحظه به لحظه بمباران طرف مقابل در جنگ سرد، برای شوروی و آمریکا حکم یکی از بزرگترین آرزو هایشان را داشت. ظاهراً هنوز قدرت بمباران های سنگین دو طرف به حدی نرسیده بود که آمریکا و شوروی بتوانند با هم درگیر نبرد های این چنینی شوند. بنابراین، هر دو کشور شروع به توسعه موشک های قاره پیمای خود کردند و هر روز با دست یافتن به فناوری پیشرفته تری، هر یک از طرفین قدرت خود را به رخ طرف مقابل می کشیدند. موشک های دوربرد تا اواخر جنگ سرد همچنان یکی از موضوع های داغ بحث های نظامی بین آمریکا و شوروی بود، اما انگار این دو کشور هم به این نتیجه رسیده بودند که هرگز بمباران موشکی نخواهد توانست جای عملیات انسانی را به طور کامل بگیرد، یعنی کاملاً جایگزین آن شود. در نتیجه آمریکا و شوری هیچ گاه از گسترش نیروی بمباران استراتژیکی که به وسیله هواپیماهای سنگین و دوربرد انجام می شد غافل نشدند.

بمب افکن مافوق صوت Tu-22M3 در حال انجام آزمایش واماندگی
تصویر

توپولف Tu-22M و تاریخچه Tu-22 بلایندر، جد بزرگ بک فایر
Tu-22 از هواپیماهایی بود که هنوز تاریخ نخستین پرواز آن معلوم نیست. این هواپیما احتمالاً در اوایل دهه 60 نخستین پروازهای خود را انجام داد و در خدمت نیروی هوایی و نیروی دریایی شوروی قرار گرفت. ناتو که با بررسی عکس های هوایی به وجود این هواپیما پی برده بود، آن را بلایندر نام نهاد. با بررسی شکل بال های- پسگرای این هواپیما و ابعاد آن، سرعت آن حداکثر دو ماخ پیش بینی گشت که بعدها معلوم شد سرعت بلایندر هیچ گاه از 1.4 ماخ فراتر نرفته است. این هواپیما بمب افکنی با حداکثر وزن برخاست حدود هشتاد تن بود و موتورهای آن با یک پیکربندی نا متعارف در عقب بدنه و درست در زیر سکان عمودی قرار داشتند. مشهورترین مدل بلایندر، مدل بلایندر C است که به تجهیزات گسترده ECM یا دفاع الکترونیکی مجهز بود و در خدمت نیروی دریایی شوروی سابق قرار گرفت. عراق به عنوان هم پیمان نزدیک شوروی در آن سال ها، یکی از مشتریان Tu-22 بود و در زمان جنگ ایران-عراق هم این کشور، استفاده نسبتاً گسترده ای از این بمب افکن علیه ایران به عمل آورد. هواپیمای Tu-22M، یعنی بمب افکن مورد بحث این مقاله، از نظر ساختار کلی و البته نام شاید به Tu-22 شباهت هایی داشته باشد، اما توپلوف 22 مدل ام که به بک فایر مشهور است، اساساً هواپیمای دیگریست.

بمب افکن مافوق صوت Tu-22M از مدل های اولیه
تصویر

توپولف Tu-22M چگونه به وجود آمد
پس از طراحی بمب افکن Tu-22 هیئت طراحی توپولف کار را بر روی طرح بمب افکنی بر پایه ی بلایندر آغاز کرد. توپولف از ابتدا می خواست با تغییر زاویه پسگرایی بال ها و نصب موتورهای جدید با قدرت افزون تر نمونه ای اصلاح شده از Tu-22 را ارائه دهد. این طرح، طرح شماره 106 نام گرفت اما چندان که باید و شاید موفق نبود. شرکت توپولف طرح شماره 125 که بمب افکنی با بردی بیش از 4.800 کیلومتر و سرعتی بالغ بر 2.500 کیلومتر بر ساعت بود را نیز در سال 1962 به دولت آن زمان شوروی ارائه کرد. پس از تحلیل های فراوان، طرح 125 شرکت توپولف رد و طرح T-4 شرکت سوخو مورد قبول واقع گردید. با این که امیدها برای شرکت توپولف داشت به تدریج از بین می رفت، اما این شرکت دوباره دست به طراحی جدیدی با کد 145 زد. طرح 145 هواپیمایی اصلاح شده بر پایه ی Tu-22 بود که توانایی انجام ماموریت ها را چه در سرعت های زیر صوت و چه در سرعت های بالای صوت داشت. برای آن که حداقل نیاز های این هواپیما برای برد آن مرتفع شود، نیاز به استفاده از بال های متغیر بود تا طرح 145را تبدیل به بمب افکنی با انعطاف پذیری بالا و قابلیت پرواز در هر شرایط سرعت پروازی بنماید. بر اساس پیش بینی ها، هواپیمای جدید سرعتی بالغ بر 2.300 کیلومتر بر ساعت و بردی بین شش تا هفت هزار کیلومتر داشت. پس از آن که طرح T-4 شرکت سوخوی ناکام ماند، در سال 1967 توپولف رسماً مامور توسعه طرح 145 شد. نام هواپیمای جدید، همان Tu-22M بود. بیشتر گام هایی که در راه ساخت Tu-22M برداشته شد، نسبت به زمان خود بی نظیر بود. به خصوص که توجه ویژه ای هم به سیستم بال های متغیر که البته اساس همین طرح بود هم شده بود. بال های Tu-22M که در وسط بدنه قرار گرفته بودند، می توانستند زاویه خود را نسبت به خط عرضی هواپیما برای مطابقت با شرایط پروازی گوناگون تغییر دهند. نوک بال ها حالتی انحنایی و البته باریک و ریشه بال ها هم شکلی عریض و پهن داشت.

بمب افکن Tu-22M3 که زاویه پسگرایی بیشتر بال های آن به خوبی مشهود است
تصویر

توپولف Tu-22M چگونه بمب افکنی بود
با معرفی بمب افکن سوپر سونیک بک فایر، آرزوهای نیروی هوایی شوروی برای داشتن بمب افکنی مدرن و در حد و اندازه های بمب افکن B-1B آمریکایی به بار نشست. بک فایر برای نخستین بار در سال 1969 در کازان مشاهده شد. برای نخستین بار در سال 1971 در آسمان رامنسکوی، در شرق مسکو بک فایر اقدام به انجام سوختگیری هوا به هوا کرد. این مسئله اگر شاید در وهله ی اول چندان هم مهم نباشد، اما همین عمل سوختگیری هوایی به منزله تهدیدی جدی برای آمریکا بود. توپولف برد این هواپیما را 2.200 کیلومتر اعلام کرده بود، در حالی که CIA معتقد بود برد این هواپیما می بایست از چهار هزار کیلومتر بیشتر باشد. DIA هم برد هواپیما را بدون سوختگیری AA، در حدود پنج هزار کیلومتر اعلام کرده بود. اگر به این برد زیاد، سوخت گیری هوا به هوا هم اضافه می شد، بک فایر به یک بمب افکن میان قاره ای به خصوص با توان حمله به کشوری چون آمریکا تبدیل می شد. بک فایر از موضوعات مورد بحث سران دو کشور شوروی و آمریکا در مذاکرات سالت 2 بود؛ هر چند که شوروی در این مذاکرات پذیرفت تا به جهت اطمینان از عدم حمله اتمی به کشور آمریکا، لوله ی سوختگیری هوایی Tu-22M را حذف نماید، اما روس ها چندی بعد این لوله ها را دوباره نصب کردند.


Tu-22M0- Backfire A- نخستین مدل بمب افکن بک فایر که به دلیل کارائی پایین تنها دو فروند از آن تولید شد. این دو فروند برای مقاصد آموزشی در سال 1973 به مرکز تمرینات هوایی منتقل شدند.

Tu-22M- Backfire A- اولین فروند از بمب افکن بک فایر که که کارائی و عملکرد آن مثبت تشخیص داده شده و ورود نمونه های بعدی آن به خدمت صحیح و به جا ارزیابی گردید.

Tu-22M2- Backfire B- مدل B بمب افکن بک فایر، اولین مدل از این بمب افکن سنگین بود که دستخوش اصلاحاتی در مقیاس بزرگ شد. این مدل به موتورهای نیرومند تر NK-22 مجهز گردید و برد آن به صورت رسمی تا پنج هزار و صد کیلومتر و بالاترین سرعت آن تا 1.800 کیلومتر بر ساعت افزایش یافت. این نمونه برای نخستین بار می توانست تا سه فروند موشک هوا به سطح Kh-22 را در زیر بدنه خود حمل نماید. اگر چه این مدل سیستم تعقیب اتوماتیک عوارض زمین را نداشت، اما مع الوصف قادر بود به خوبی از پس پرواز در ارتفاع پایین هم برآید. تعداد 211 فروند از این مدل در فاصله ده سال، یعنی بین سال های 1973و 1983 تولید شد. در همان ابتدای تولید، موتورهای جدیدتر NK-23 هم معرفی گردیدند که اصولاً نمونه های تقویت شده موتورهای قبلی بودند، اما این نمونه از موتورهای جدید به هدف های مورد انتظار دست نیافتند. گفتنی است که نخستین پروازهای آزمایشی این مدل از Tu-22M از سال 1973 شروع شد.

Tu-22M2Ye- Backfire B- مدل Ye بک فایر نمونه ای از بک فایر بی بود که مجهز به موتورهای جدید NK-25 و سیستم پیچیده کنترل پرواز شده بود. اما باز هم این تغییرات انتظارات را برآورده نکرد و این طرح هم همچنان مسکوت ماند.

Tu-22M3- Backfire C- به جرات می توان گفت که این مدل، پیشرفته ترین مدل بک فایر بود که نخستین پروازهای آزمایشی خود را در سال 1977 به انجام رساند. در پی انجام تغییراتی، دماغه هواپیما برای جا دادن برخی از سامانه های جدید دراز تر شد و حداکثر زاویه برگشت بال های بک فایر تا 65 درجه افزایش یافت. همچنین با نصب موتورهای جدید، این نمونه از بک فایر یکی از نقص های اجداد خود که عدم توانایی پرواز سوپر سونیک در ارتفاع دریا بود را نیز مرتفع نمود. حداکثر سرعت در مدل M3 به بیش از 2.300 کیلومتر بر ساعت و برد آن به بیش از 6.800 کیلومتر افزایش یافت. همچنین با افزایش باورنکردنی تسلیحات قابل حمل، M3 می توانست دوبرابر آن چه M2 حمل می کرد، اسلحه های مختلف را حمل نماید. در سال 1985 تست های مختلفی از پرواز در ارتفاع پایین انجام شد که همگی حاکی از موفقیت عملکرد هواپیما در ارتفاع پایین بودند.

Tu-22MR- اگرچه با ورود ماهواره های فضایی به عرصه ماموریت های جاسوسی هواپیماهای شناسایی تقریباً از رده خارج شدند، اما نمونه های انگشت شماری از Tu-22M3 ها برای انجام ماموریت های شناسایی بهینه سازی شدند. در Tu-22MR محفظه های نگهداری بمب جای خود را به سنسورها و حسگرهای مفصل هوایی داده اند. با تمام این اوصاف، در توانایی اخلال گری سیستم های الکترونیکی دشمن یا ECM نه مدل M2 و نه مدل M3 یا MR چندان موفق نبوده اند و همیشه برای تکمیل این نقش، هواپیماهای اسکورت دیگری که باید به عنوان مکمل به عملیات اضافه شوند، الزامی بوده اند.

بمب افکن توپولف Tu-22M در حال حمل یک فروند موشک کیچن
تصویر

به احتمال فراوان ساخت بمب افکن قدرتمند B-1B لنسر آمریکایی، واکنشی نسبت به ساخت بک فایر بوده است. بک فایر درست مخالف بسیاری از بمب افکن های رده خود، دارای پیکربندی ویژه ای است، چنان که موتورهای توربوفن آن در داخل و قسمت های کناری بدنه واقع شده اند. این ترکیب، بک فایر را بیشتر به یک جنگنده عظیم الجثه مشابه می سازد تا یک بمب افکن استراتژیک. بک فایر چهار خدمه دارد، یک خلبان در قسمت جلو سمت چپ، کمک خلبان در قسمت جلو سمت راست، افسر ارتباطات در قسمت عقب سمت چپ و یک افسر ناو بر در قسمت عقب سمت راست که البته افسران قسمت عقب کابین هیچ دیدی نسبت به جلوی هواپیما ندارند، اگر چه پنجره های کناری وسیع و بزرگی برای آنان در نظر گرفته شده است. تا کنون هیچ بک فایری به کشورهای خارجی صادر نشده است، اگر چه کشورهایی مثل ایران و چین در سال های 1990 علاقه فراوان خود را به داشتن این بمب افکن در خدمت نشان داده اند. هر چند گزارش هایی هم مبنی بر پیشنهاد این بمب افکن به کشور هند، مجهز به موشک های نزدیک برد Kh-15S وجود دارد. با تمام اوصاف، روسیه هنوز هم بزرگترین پرواز دهنده بمب افکن مشهور دوران جنگ سرد یعنی بک فایر است و این هواپیما به دلیل لغو پروژه T-60S به دلیل هزینه های زیاد تا آینده نامعلوم به عنوان بمب افکن اول استراتژیک روسیه در خدمت باقی خواهد ماند.
Colonel II
Colonel II
پست: 1065
تاریخ عضویت: یک‌شنبه 28 اسفند 1384, 2:04 pm
محل اقامت: زیر آسمون خدا
سپاس‌های دریافتی: 407 بار
تماس:

پست توسط آرمان »

تصویر
تصویر کابین مفصل و پیچیده Tu-22M3

تصویر
تصویری از Tu-22M3 در حال برخاست، به فلپ های داخلی بزرگ آن توجه کنید
Colonel II
Colonel II
نمایه کاربر
پست: 4114
تاریخ عضویت: سه‌شنبه 11 بهمن 1384, 6:16 pm
سپاس‌های ارسالی: 4500 بار
سپاس‌های دریافتی: 4323 بار
تماس:

داستان پرفراز و نشيب Tu-22M3

پست توسط Reza6662 »

 TUPOLEV Tu-22M BACKFIRE
 
 آشنايي با بمب افكن مافوق‏صوت توپالف22 (بك فاير)

 
 این مطلب کمی پیشتر توسط دوست خوبم آقای «آرمان» تهیه و نوشته شده بود اما از آنجا که من هم شبیه آن را آماده کرده بودم بد ندیدم این مطلب را مطالعه بفرمائید. (با تشکر ویژه از آقای آرمان و سایر عزیزان بابت زحماتشان در این سایت) 

«بك فاير» يك بمب افكن بسيار دوربرد با قابليت اجراي حملات اتمي است. اين بمب افكن سنگين با پشتيباني بمب افكن نيمه‏سنگين و بسيار پيشرفته‏ي سوخوي34، يكي از اركان اصلي نيروي هوايي روسيه به شمار مي‏رود.
بك فاير ضمن اينكه يك بمب افكن اتمي است، در عمليات معمول بمباران با تسليحات عادي، عمليات ضدكشتي و ماموريت شناسايي نيز مي‏تواند مورد استفاده قرار گيرد.بك فاير با دارا بودن سيستم‏هايي كه باعث مي‏شوند كمتر توسط دشمن ديده شود، بر خلاف اسلافش، مي‏تواند به مدت زمان بيشتري در خاك دشمن به عمليات بپردازد.
حمل بمبهاي فراوان يا موشكهاي دوربرد كروز AS-4/KITCHEN، از بك‏فاير، يك بمب‏افكن همه كاره مي‏سازد. اين ويژگيها، بمب‏افكن را به راحتي قادر مي‏سازد در قاره‏هاي اروپا و آسيا به عمليات بپردازد، ضمن اينكه توان عمليات بين قاره‏اي را عليه ايالات متحده دارا مي‏باشد. بك‏فاير مجهز به غلاف مخصوص سوختگيري هوايي مي‏باشد كه باعث افزايش برد عملياتي‏اش شده و توان نظامي‏اش را مي‏افزايد.

تصویر

طرح 106
پس از طراحي بمب‏افكن ‏Tu-22، دفتر طراحي توپالف، كار بر روي بمب‏افكن جديدي را بر پايه Tu-22 آغاز نمود. توپالف در ابتدا قصد داشت تا اولين تجديدنظر در Tu-22 را با تغيير زاويه عقب‏رفتگي بالها اجرا كند، سپس موتورهاي پرقدرت‏تري بر روي آن نصب كند. اما پس از ساخت نمونه «106» و انجام برخي آزمايشات، اين طرح نتوانست نيازهاي مشخص شده پروازي را كسب كند.

طرح 125
پس از ناكامي طرح 106، توپالف طرح «125» را توليد كرد. در اين هواپيما قرار بود از موتورهاي VK-6 استفاده شده و برد بمب‏افكن نيز بين 4500 تا 4800 كيلومتر باشد. ضمن اينكه سرعت عملياتي نيز حدود 2500 كيلومتر در ساعت باشد. در اين طرح پيش‏بيني شده بود كه از آلياژهاي تيتانيوم و سيستم‏هاي الكترونيك بسيار پيشرفته استفاده شود.
به سال 1962، طرح 125 توسط اتحاد شوروي مورد آزمايش قرار گرفت اما پذيرفته نشد زيرا طرح بمب‏افكن سوخويT4 مورد قبول قرار گرفته بود.

طرح 145
براي ايجاد تقابل با طرح سوخويT4، دفتر طراحي توپالف، هواپيماي «145» را طراحي كرد كه آن هم طرحي بر اساس مدل تغيير يافته‏ي Tu-22 بود. هواپيماي جديد، يك بمب‏افكن چندحالته‏ي مافوق‏صوت بود كه براي مغلوب ساختن پدافندهايي هوايي، مي‏توانست به راحتي در سرعتهاي زير صوت و مافوق‏صوت و در ارتفاع پائين پرواز كند.
برد پروازي در حالتي كه از سرعت زيرصوت استفاده مي‏‎شد حدود 6000 تا 7000 كيلومتر را شامل مي‏شد.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 داستان پرفراز و نشیب Tu-22M3 در اتحاد شوروی
 
 نام ناتو: BackFire-C 

در حالی که بسیاری از جنگنده ها و هلیکوپترهای رزمی اتحاد شوروی به عنوان یک مشابه در مقابل انواع غربی خود توسعه یافته اند، بمب سنگین توپالف Tu-22M3 هیچگونه همتای غربی ندارد و باید آن را در رده ای بین بمب افکنهای استراتژیک و بمب افکنهای خط مقدم حامل موشکهای دوربرد کروز قرار داد.
وضعیت خاص جغرافیایی اتحاد شوروی، همواره نیاز به توسعه ی یک شاخه ی هوایی دوربرد را ایجاب می نمود. این شاخه می بایست با هواپیماهای جدید و پیچیده تر، با توانایی پرتاب موشک و بمب به سوی اهداف مستقر در یک شعاع 2500 تا 3000 کیلومتری و مقابله با گروههای ضربتی ناوهای هواپیمابر دشمن در سطح دریاها و اقیانوسها تجهیز می شد.
از آنجایی که بمب افکن Tu-22 نیازمندیهای عادی مورد انتظار از یک بمب افکن دوربرد را به هیچ وجه برآورده نکرده بود، این امر به توسعه ی یک بمب افکن پیشرفته تر منجر شد. هواپیمای پیشرفته تر می بایست دارای برد دست کم 5000 کیلومتر و سرعت بیش از 2ماخ در ارتفاع زیاد بوده اما توانایی پرواز Low-Level (سرعت زیرصوت – ارتفاع کم) را به منظور نفوذ به مواضع دفاعی اروپای غربی یا ایالات متحده داشته و قادر به حمل یک محموله ی رزمی 20 تنی شامل موشکهای کروز بسیار دوربرد، بمبهای معمول و یا غیرمعمول (هسته ای)، نشست و برخاست از باندهای خاکی یا غیرآماده با حداکثر مهمات باشد. از ابتدا روشن بود که بمب افکن بال متحرک می تواند مناسبترین طرح برای این منظور باشد.
به سال 1967، دفتر طراحی تجربی توپالف (EDB) یا (Experimental Design Bureau) شروع به توسعه ی هواپیمای جدیدی با نام Tu-22M نمود. نیروی هوایی اتحاد شوروی نیز پذیرفت که کار بر روی هواپیمای جدید و تضمین مالی برنامه در چارچوب برنامه ی نوسازی هواپیمای Tu-22 قرار گیرد. سرطراح Tu-22M در آن موقع (دهه 1960) «دیمتری مارکف» بود.
Tu-22M را باید هواپیمای کاملن ویژه ای به شمار آورد. هنگامی که اجداد این بمب افکن سنگین، حیات خود را به طور معمول از مرحله ی طراحی روی کاغذ و ساخت نمونه ی اولیه در دفتر طراحی آزمایشی توپالف در مسکو شروع می کردند، با هدف صرفه جویی در وقت بی درنگ پس از تکمیل آخرین هواپیمای Tu-22، مونتاژ نخستین Tu-22M در خط تولید «گوربانف» در «کازان» روسیه آغاز شد.
روزهای پرالتهاب آزمایشات، شامل آزمایشهای موتور گردانی (Engine Run ups) و بازرسیهای مختلف و سخت افزاری پیچیده، به زودی پایان یافت و در روز 30 اوت 1969 نخستین بمب افکن جدید حامل موشکهای کروز با هدایت خلبان ارشد اتحاد شوروی «وی باریسف» و کمک خلبانی «بی ورییمی» و افسر ناوبر «ال سیکاچف» و افسر ناوبر/کاربر سیستم های مخابراتی «شرباکف» بر روی صندلیهای خود در کابین این بمب افکن زیبا قرار گرفتند. پس از دریافت اجازه ی پرواز، بمب افکن سنگین با قدرت تمام شروع به اوج گیری نمود. در پی این پرواز، یک دوره ی طولانی پروازهای آزمایشی خطرناک و طاقت فرسا آغاز شد. این پروازها با قرار دادن هواپیما در مرز مانورهای ممنوع انجام شد و خدمه ی پروازی آزمایشگر هواپیما نیز با به کار گرفتن تمامی توان خود برای چیره شدن بر تمامی مشکلات موجود به سختی تلاش نمودند تا دفتر طراحی توپالف به سرنوشت دفتر Myasishchyev (دفتر طراحی M50) دچار نشود.

کابین خلبان و کمک Tu-22M3

تصویر

تصویر کابین ناوبر و افسر مهمات

تصویر

در فوریه 1973، دو فروند بمب افکن Tu-22MO به مرکز آموزشهای هوایی دوربرد، که محل آموزش خدمه ی پروازی برای واحدهایی هوایی تاکتیکی بود، منتقل شد. سپس نوبت به نیروی دریایی اتحاد شوروی بود که تعداد کمی از نمونه ی جدیدتر این بمب افکن به نام Tu-22M1 را به خدمت گرفت. در این هنگام، کارهای مقدماتی شروع تولید بمب افکن جدید Tu-22M2 در کارخانه ی «گوربانف» روسیه در دست انجام بود. هواپیمایی که بعدن نخستین برنامه ی ارتقای گسترده ی سری Tu-22M بر روی آن انجام شد و سپس در واحدهای هوایی دوربرد و نیروی دریایی اتحاد شوروی به خدمت گرفته شد. در جریان آزمایشات سیستم های کنترل مهمات این بمب افکن، یک موشک Kh-22 شلیک شده از فاصله ی 200 کیلومتری، سوراخی به قطر بیش از 20 متر در یک ناو جنگی ایجاد کرده، 12 متر به قسمت داخل ناو نفوذ کرده و درون آن را به آتش کشید. همچنین انواع متعلق به نیروی دریایی، در نقش مین گذاری در مسیر ناوگان دریایی دشمن نیز می توانند به کار گرفته شوند.

تصویر

با فرارسیدن سال 1976، در جریان مذاکرات سالت2 (SALT II) در ژنو، وزیر صنایع اتحاد شوروی تصمیم به اجرای یک پرواز آزمایشی با بمب افکن Tu-22M را با هدف تعیین بیشترین برد پروازی با انجام دو سوختگیری هوایی اعلام نمود. سوختگیری هوایی به وسیله ی تانکرهای سوخت رسان M4 و 3M3 با موفقیت به اجرا درآمد. جالبترین بخش این عملیات بزرگ در مسیر بازگشت بمب افکن بود که سوختگیری هوایی در درون ابر کامل انجام شد. با انجام این پرواز فوق العاده ی 15 ساعته، Tu-22M سالم به پایگاه اصلی خود بازگشت. با اصرار زیاد ایالات متحده در جریان مذاکرات سالت2، پس از مدتی بمب افکن های Tu-22M از توانایی سوختگیری در حین پرواز منع شدند و نازل سوختگیری هوایی در آنها حذف شد.
برنامه ی موفقیت آمیز نوسازی ناوگان Tu-22M پس از مدت اندکی به تولید بمب افکن های رزمی بسیار کارآمد
Tu-22M3 با مشخصات کاملن برتر از نمونه های پیشین منجر گشت.
بمب افکن ها Tu-22M2 و Tu-22M3 در جریان جنگ افغانستان (1988 - 1980) به دفعات زیاد به کار گرفته شدند و در آنجا نقش پشتیبانی هوایی را برای نیروهای زمینی اتحاد شوروی ایفا نمودند.

تصویری که توسط نیروهای زنده یاد «احمدشاه مسعود» ثبت شده است
تصویر

مدلهای برگرفته شده از Tu-22M3 شامل یک نوع شناسایی دوربرد هوایی (تاکتیکی و استراتژیک) برای تمام نیروهای مسلح بر فراز پهنه های عملیاتی روی خشکی و دریا به کار گرفته می شود. این هواپیما می تواند عملیات شناسایی بسیار دقیقی را در همه گونه شرایط جوی و در ارتفاع بالا (50 تا 60 هزار فوت) یا ارتفاع پائین، در هر فصل و ساعتی از شبانه روز انجام دهد و در دو صورت به طور مستقل و یا به عنوان قسمتی از یک گروه رزمی بزرگ، قادر به اجرای ماموریت می باشد.

تصاویری از Tu-22M3
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]

هم اکنون مجتمع عظیم مهندسی و پژوهشی هواپیمایی توپالف (Tupolev Aircraft Research & Engineering Complex) اقدامات زیادی را در جهت نوسازی هواپیماهای Tu-22M3 آغاز کرده است. این تلاشها شامل تجهیز بمب افکن با ادوات ناوبری و سیستم های کنترل آتش دیجیتال و بسیار پیشرفته ساخت شرکت فرانسوی Sextant Avionique، سیستم های جنگ الکترونیکی بسیار پیشرفته می باشد. این قبیل سیستمها که شامل جنگ افزارهای هدایت شونده ی بسیار دقیق نیز می شوند، Tu-22M3 را تبدیل به بمب افکنی موثر و نیرومند می نماید. در عین حال این بمب افکن، شایستگی خود را در امور صلح جویانه به اثبات رسانده است. Tu-22M3 برای آزمایش سیستمهای نجات فضاپیماهای قابل استفاده ی مجدد نیز به کار رفته است. این سیستمها می بایست از ارتفاع زیاد و در سرعت 2 ماخ رها می شدند و Tu-22M3 به خوبی از عهده ی این مهم برآمد.
در جریان نمایش هوایی 1992 مسکو، مجتمع هواپیمایی توپالف، انیستیتوی مرکزی دینامیک سیالات (TsAGI) و انیستیتوی پژوهشهای پروازی روسیه، محصول ابتدایی مشترک خود را که یک آزمایشگر پرنده (Flying Test bed) بر پایه ی Tu-22M3 بود، معرفی کردند. این آزمایشگر پرنده با هدف انجام پژوهشهایی در مورد یکنواخت سازی طبیعی جریان هوا بر روی بالهای رو به عقب (Swept Wing) نسل بعدی هواپیماهای مسافربری «مافوق صوت» روسی به کار می رود.
آزمایشات با این اهداف به انجام رسید:
- تعیین صحت اصول نظری و ارتقای روشهای محاسباتی
- تصحیح مکانیزم لایه ی مرزی (Boundary Layer) بال رو به عقب با اعداد رینولدز مختلف
- تعیین محدوده های مطلوب برای کارایی بالهای تولید کننده ی جریان یکنواخت هوا در محیط های مختلف
- تکنولوژی ساخت و کیفیت بخشی به سطح بالهای تولید کننده ی جریان یکنواخت

هم اکنون مجتمع هواپیمایی توپالف، انیستیتوی پژوهشهای پروازی و انیستیتوی مرکزی دینامیک سیالات روسیه پیشنهاد کرده اند که آزمایشگر پرنده ی Tu-22M3 را توسعه داده و از آن در آزمایشات آئرودینامیکی مدلهایی با مقیاس بسیار بزرگ هواپیماهای مسافربری مافوق صوت آینده (ساخته شده در مقیاس 3/1 یا 4/1 نمونه اصلی) بهره گیری نمایند.

[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]

این پست توسط SAMAN ادغام شد.
آخرین ويرايش توسط 2 on Reza6662, ويرايش شده در 0.
Super Moderator
Super Moderator
نمایه کاربر
پست: 3101
تاریخ عضویت: یک‌شنبه 22 بهمن 1385, 4:25 pm
سپاس‌های ارسالی: 19718 بار
سپاس‌های دریافتی: 21366 بار

پست توسط SAMAN »

با تشکر از آرمان عزیز


مختصر معرفی بمب افکن سنگین TU-22M

نوع:بمب افکن-تهاجمی
سازنده:Tupolev Design Bureau
پیشرانه: دو موتور جت پس سوز توربو فن با قدرت 55115 پوند
طول:42.46 متر
مساحت باله:به طور کاملا باز=34.28 متر و به طور بسته:23.3 متر
ارتفاع:11.05 متر
وزن خالی:تقریبا 59.5 تن
حداکثر وزن:تقریبا 140 تن
حداکثر سرعت:در ارتفاع بالا 1.9 ماخ و در ارتفاع پایین 0.9 ماخ
برد:12000 کیلومتر
سقف پروازی:43635 پا برابرتقریبا 14 کیلومتر

تسلیحات:یک توپ 23 میلیمتری-حمل بیش از 50000 پوند مهمات-حمل موشک هایKH-15P وKH-22/27 و مین های(بمب های دریایی)
تصاویری از TU-22M برای دیدن روی اونا کلیک کنید! :D

[External Link Removed for Guests]
پیام حکم قتل خود شنفتن مرا خوشتر بود, از یک تملق به نزد مردمان سفله گفتن!
Commander
Commander
نمایه کاربر
پست: 2875
تاریخ عضویت: پنج‌شنبه 8 اسفند 1387, 3:23 pm
محل اقامت: DE - CZE
سپاس‌های ارسالی: 39753 بار
سپاس‌های دریافتی: 34089 بار
تماس:

آشنایی با بمب افکن توپولوف Tu-22M

پست توسط CAPTAIN PILOT »

[COLOR=#000000]در دوران جنگ جهانی دوم، همیشه بمباران کشورهای دور از دسترس مسئله ای مشکل ساز برای نیروی هوایی کشورهای درگیر در جنگ بود. چرا که خطرات زیادی یک بمب افکن را در حین پرواز دوربرد به کشور دشمن تهدید می کرد. رهگیری شدن به وسیله جنگنده های دشمن، اتمام سوخت، خرابی موتورها و نقص فنی، همه و همه از عواملی بودند که مانع از موفقیت در بمباران های استراتژیک دوربرد می شدند. پس از جنگ جهانی دوم، کم کم این ایده توسعه زیادی پیدا کرد و نتیجه همین پیشرفت، رقابت شدید شوروی و آمریکا، یعنی دو طرف جنگ سرد در ساخت بمب افکن های سنگین دوربرد شد. یکی از مهم ترین و پیشرفته ترین بمب افکن های ساخت شوروی که همواره موجب وحشت غرب بود،  [External Link Removed for Guests]، یعنی نمونه اصلاح شده همان بلایندر قدیمی بود. در مقاله زیر، به تفصیل به تشریح توانایی های این بمب افکن فراموش شده البته قدرتمند و مقتدر خواهیم پرداخت.  

[COLOR=#000000]توانایی لحظه به لحظه بمباران طرف مقابل در جنگ سرد، برای شوروی و آمریکا حکم یکی از بزرگترین آرزو هایشان را داشت. ظاهراً هنوز قدرت بمباران های سنگین دو طرف به حدی نرسیده بود که آمریکا و شوروی بتوانند با هم درگیر نبرد های این چنینی شوند. بنابراین، هر دو کشور شروع به توسعه موشک های قاره پیمای خود کردند و هر روز با دست یافتن به فناوری پیشرفته تری، هر یک از طرفین قدرت خود را به رخ طرف مقابل می کشیدند. موشک های دوربرد تا اواخر جنگ سرد همچنان یکی از موضوع های داغ بحث های نظامی بین آمریکا و شوروی بود، اما انگار این دو کشور هم به این نتیجه رسیده بودند که هرگز بمباران موشکی نخواهد توانست جای عملیات انسانی را به طور کامل بگیرد، یعنی کاملاً جایگزین آن شود. در نتیجه آمریکا و شوری هیچ گاه از گسترش نیروی بمباران استراتژیکی که به وسیله هواپیماهای سنگین و دوربرد انجام می شد غافل نشدند. 

 تصویر   بمب افکن مافوق صوت Tu-22M3 در حال انجام آزمایش واماندگی  توپولف Tu-22M و تاریخچه Tu-22 بلایندر، جد بزرگ بک فایر  
Tu-22 از هواپیماهایی بود که هنوز تاریخ نخستین پرواز آن معلوم نیست. این هواپیما احتمالاً در اوایل دهه 60 نخستین پروازهای خود را انجام داد و در خدمت نیروی هوایی و نیروی دریایی شوروی قرار گرفت. ناتو که با بررسی عکس های هوایی به وجود این هواپیما پی برده بود، آن را بلایندر نام نهاد. با بررسی شکل بال های- پسگرای این هواپیما و ابعاد آن، سرعت آن حداکثر دو ماخ پیش بینی گشت که بعدها معلوم شد سرعت بلایندر هیچ گاه از 1.4 ماخ فراتر نرفته است. این هواپیما بمب افکنی با حداکثر وزن برخاست حدود هشتاد تن بود و موتورهای آن با یک پیکربندی نا متعارف در عقب بدنه و درست در زیر سکان عمودی قرار داشتند. مشهورترین مدل بلایندر، مدل بلایندر C است که به تجهیزات گسترده ECM یا دفاع الکترونیکی مجهز بود و در خدمت نیروی دریایی شوروی سابق قرار گرفت. عراق به عنوان هم پیمان نزدیک شوروی در آن سال ها، یکی از مشتریان Tu-22 بود و در زمان جنگ ایران-عراق هم این کشور، استفاده نسبتاً گسترده ای از این بمب افکن علیه ایران به عمل آورد. هواپیمای Tu-22M، یعنی بمب افکن مورد بحث این مقاله، از نظر ساختار کلی و البته نام شاید به Tu-22 شباهت هایی داشته باشد، اما توپلوف 22 مدل ام که به بک فایر مشهور است، اساساً هواپیمای دیگریست.  

 تصویر  
بمب افکن مافوق صوت Tu-22M از مدل های اولیه


توپولف Tu-22M چگونه به وجود آمد
پس از طراحی بمب افکن Tu-22 هیئت طراحی توپولف کار را بر روی طرح بمب افکنی بر پایه ی بلایندر آغاز کرد. توپولف از ابتدا می خواست با تغییر زاویه پسگرایی بال ها و نصب موتورهای جدید با قدرت افزون تر نمونه ای اصلاح شده از Tu-22 را ارائه دهد. این طرح، طرح شماره 106 نام گرفت اما چندان که باید و شاید موفق نبود. شرکت توپولف طرح شماره 125 که بمب افکنی با بردی بیش از 4.800 کیلومتر و سرعتی بالغ بر 2.500 کیلومتر بر ساعت بود را نیز در سال 1962 به دولت آن زمان شوروی ارائه کرد. پس از تحلیل های فراوان، طرح 125 شرکت توپولف رد و طرح T-4 شرکت سوخو مورد قبول واقع گردید. با این که امیدها برای شرکت توپولف داشت به تدریج از بین می رفت، اما این شرکت دوباره دست به طراحی جدیدی با کد 145 زد. طرح 145 هواپیمایی اصلاح شده بر پایه ی Tu-22 بود که توانایی انجام ماموریت ها را چه در سرعت های زیر صوت و چه در سرعت های بالای صوت داشت. برای آن که حداقل نیاز های این هواپیما برای برد آن مرتفع شود، نیاز به استفاده از بال های متغیر بود تا طرح 145را تبدیل به بمب افکنی با انعطاف پذیری بالا و قابلیت پرواز در هر شرایط سرعت پروازی بنماید. بر اساس پیش بینی ها، هواپیمای جدید سرعتی بالغ بر 2.300 کیلومتر بر ساعت و بردی بین شش تا هفت هزار کیلومتر داشت. پس از آن که طرح T-4 شرکت سوخوی ناکام ماند، در سال 1967 توپولف رسماً مامور توسعه طرح 145 شد. نام هواپیمای جدید، همان Tu-22M بود. بیشتر گام هایی که در راه ساخت Tu-22M برداشته شد، نسبت به زمان خود بی نظیر بود. به خصوص که توجه ویژه ای هم به سیستم بال های متغیر که البته اساس همین طرح بود هم شده بود. بال های Tu-22M که در وسط بدنه قرار گرفته بودند، می توانستند زاویه خود را نسبت به خط عرضی هواپیما برای مطابقت با شرایط پروازی گوناگون تغییر دهند. نوک بال ها حالتی انحنایی و البته باریک و ریشه بال ها هم شکلی عریض و پهن داشت.


 تصویر
بمب افکن Tu-22M3 که زاویه پسگرایی بیشتر بال های آن به خوبی مشهود است
 
 توپولف Tu-22M چگونه بمب افکنی بود
با معرفی بمب افکن سوپر سونیک بک فایر، آرزوهای نیروی هوایی شوروی برای داشتن بمب افکنی مدرن و در حد و اندازه های بمب افکن B-1B آمریکایی به بار نشست. بک فایر برای نخستین بار در سال 1969 در کازان مشاهده شد. برای نخستین بار در سال 1971 در آسمان رامنسکوی، در شرق مسکو بک فایر اقدام به انجام سوختگیری هوا به هوا کرد. این مسئله اگر شاید در وهله ی اول چندان هم مهم نباشد، اما همین عمل سوختگیری هوایی به منزله تهدیدی جدی برای آمریکا بود. توپولف برد این هواپیما را 2.200 کیلومتر اعلام کرده بود، در حالی که CIA معتقد بود برد این هواپیما می بایست از چهار هزار کیلومتر بیشتر باشد. DIA هم برد هواپیما را بدون سوختگیری AA، در حدود پنج هزار کیلومتر اعلام کرده بود. اگر به این برد زیاد، سوخت گیری هوا به هوا هم اضافه می شد، بک فایر به یک بمب افکن میان قاره ای به خصوص با توان حمله به کشوری چون آمریکا تبدیل می شد. بک فایر از موضوعات مورد بحث سران دو کشور شوروی و آمریکا در مذاکرات سالت 2 بود؛ هر چند که شوروی در این مذاکرات پذیرفت تا به جهت اطمینان از عدم حمله اتمی به کشور آمریکا، لوله ی سوختگیری هوایی Tu-22M را حذف نماید، اما روس ها چندی بعد این لوله ها را دوباره نصب کردند.


Tu-22M0- Backfire A- نخستین مدل بمب افکن بک فایر که به دلیل کارائی پایین تنها دو فروند از آن تولید شد. این دو فروند برای مقاصد آموزشی در سال 1973 به مرکز تمرینات هوایی منتقل شدند.
 
 
Tu-22M- Backfire A- اولین فروند از بمب افکن بک فایر که که کارائی و عملکرد آن مثبت تشخیص داده شده و ورود نمونه های بعدی آن به خدمت صحیح و به جا ارزیابی گردید.  
 
Tu-22M2- Backfire B- مدل B بمب افکن بک فایر، اولین مدل از این بمب افکن سنگین بود که دستخوش اصلاحاتی در مقیاس بزرگ شد. این مدل به موتورهای نیرومند تر NK-22 مجهز گردید و برد آن به صورت رسمی تا پنج هزار و صد کیلومتر و بالاترین سرعت آن تا 1.800 کیلومتر بر ساعت افزایش یافت. این نمونه برای نخستین بار می توانست تا سه فروند موشک هوا به سطح Kh-22 را در زیر بدنه خود حمل نماید. اگر چه این مدل سیستم تعقیب اتوماتیک عوارض زمین را نداشت، اما مع الوصف قادر بود به خوبی از پس پرواز در ارتفاع پایین هم برآید. تعداد 211 فروند از این مدل در فاصله ده سال، یعنی بین سال های 1973و 1983 تولید شد. در همان ابتدای تولید، موتورهای جدیدتر NK-23 هم معرفی گردیدند که اصولاً نمونه های تقویت شده موتورهای قبلی بودند، اما این نمونه از موتورهای جدید به هدف های مورد انتظار دست نیافتند. گفتنی است که نخستین پروازهای آزمایشی این مدل از Tu-22M از سال 1973 شروع شد.  
 
Tu-22M2Ye- Backfire B- مدل Ye بک فایر نمونه ای از بک فایر بی بود که مجهز به موتورهای جدید NK-25 و سیستم پیچیده کنترل پرواز شده بود. اما باز هم این تغییرات انتظارات را برآورده نکرد و این طرح هم همچنان مسکوت ماند.  
 
Tu-22M3- Backfire C- به جرات می توان گفت که این مدل، پیشرفته ترین مدل بک فایر بود که نخستین پروازهای آزمایشی خود را در سال 1977 به انجام رساند. در پی انجام تغییراتی، دماغه هواپیما برای جا دادن برخی از سامانه های جدید دراز تر شد و حداکثر زاویه برگشت بال های بک فایر تا 65 درجه افزایش یافت. همچنین با نصب موتورهای جدید، این نمونه از بک فایر یکی از نقص های اجداد خود که عدم توانایی پرواز سوپر سونیک در ارتفاع دریا بود را نیز مرتفع نمود. حداکثر سرعت در مدل M3 به بیش از 2.300 کیلومتر بر ساعت و برد آن به بیش از 6.800 کیلومتر افزایش یافت. همچنین با افزایش باورنکردنی تسلیحات قابل حمل، M3 می توانست دوبرابر آن چه M2 حمل می کرد، اسلحه های مختلف را حمل نماید. در سال 1985 تست های مختلفی از پرواز در ارتفاع پایین انجام شد که همگی حاکی از موفقیت عملکرد هواپیما در ارتفاع پایین بودند.  
 
Tu-22MR- اگرچه با ورود ماهواره های فضایی به عرصه ماموریت های جاسوسی هواپیماهای شناسایی تقریباً از رده خارج شدند، اما نمونه های انگشت شماری از Tu-22M3 ها برای انجام ماموریت های شناسایی بهینه سازی شدند. در Tu-22MR محفظه های نگهداری بمب جای خود را به سنسورها و حسگرهای مفصل هوایی داده اند. با تمام این اوصاف، در توانایی اخلال گری سیستم های الکترونیکی دشمن یا ECM نه مدل M2 و نه مدل M3 یا MR چندان موفق نبوده اند و همیشه برای تکمیل این نقش، هواپیماهای اسکورت دیگری که باید به عنوان مکمل به عملیات اضافه شوند، الزامی بوده اند.  

 تصویر   بمب افکن توپولف Tu-22M در حال حمل یک فروند موشک کیچن  به احتمال فراوان ساخت بمب افکن قدرتمند B-1B لنسر آمریکایی، واکنشی نسبت به ساخت بک فایر بوده است. بک فایر درست مخالف بسیاری از بمب افکن های رده خود، دارای پیکربندی ویژه ای است، چنان که موتورهای توربوفن آن در داخل و قسمت های کناری بدنه واقع شده اند. این ترکیب، بک فایر را بیشتر به یک جنگنده عظیم الجثه مشابه می سازد تا یک بمب افکن استراتژیک. بک فایر چهار خدمه دارد، یک خلبان در قسمت جلو سمت چپ، کمک خلبان در قسمت جلو سمت راست، افسر ارتباطات در قسمت عقب سمت چپ و یک افسر ناو بر در قسمت عقب سمت راست که البته افسران قسمت عقب کابین هیچ دیدی نسبت به جلوی هواپیما ندارند، اگر چه پنجره های کناری وسیع و بزرگی برای آنان در نظر گرفته شده است. تا کنون هیچ بک فایری به کشورهای خارجی صادر نشده است، اگر چه کشورهایی مثل ایران و چین در سال های 1990 علاقه فراوان خود را به داشتن این بمب افکن در خدمت نشان داده اند. هر چند گزارش هایی هم مبنی بر پیشنهاد این بمب افکن به کشور هند، مجهز به موشک های نزدیک برد Kh-15S وجود دارد. با تمام اوصاف، روسیه هنوز هم بزرگترین پرواز دهنده بمب افکن مشهور دوران جنگ سرد یعنی بک فایر است و این هواپیما به دلیل لغو پروژه T-60S به دلیل هزینه های زیاد تا آینده نامعلوم به عنوان بمب افکن اول استراتژیک روسیه در خدمت باقی خواهد ماند.  
  When once you have tasted Flight, you will forever walk the earth with your eyes turned skyward, for there you have been and there you will always long to return
 

[External Link Removed for Guests]
Commander
Commander
نمایه کاربر
پست: 2875
تاریخ عضویت: پنج‌شنبه 8 اسفند 1387, 3:23 pm
محل اقامت: DE - CZE
سپاس‌های ارسالی: 39753 بار
سپاس‌های دریافتی: 34089 بار
تماس:

Re: آشنایی با بمب افکن توپولوف Tu-22M

پست توسط CAPTAIN PILOT »

Tu-22

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]
  When once you have tasted Flight, you will forever walk the earth with your eyes turned skyward, for there you have been and there you will always long to return
 

[External Link Removed for Guests]
Captain
Captain
نمایه کاربر
پست: 1657
تاریخ عضویت: پنج‌شنبه 4 شهریور 1389, 9:14 pm
سپاس‌های ارسالی: 3401 بار
سپاس‌های دریافتی: 5776 بار

بمب افکن توپولف Tu 22

پست توسط shafagh »

.
هواپیمای توپولف Tu-22M Backfire از دوران طراحی اولین بمب افکن Tu-22 با پانل بال های خارجی متحرک توسعه خود را اغاز کرد. اولین نمونه پروازی هواپیمای Tu-22M-0 در سال 1969 تولید گردید که نیروی پیشران ان توسط موتوری که اساسا برای هواپیمای مسافری سوپر سونیک توپولف 144 طراحی شده بود تامین می گردید که حتی در سطح پایین نیز بک فایر بشدت سریعی دارد. بعضی از کارشناسان TU-22M را فاقد کارایی لازم برای انجام ماموریت های استراتژیکی واقعی می دانند و لذا ان را در گروه بمب افکن های میان برد طبقه بندی می کنند که البته بعض دیگر ان را یک بمب افکن استرا تژیکی کامل و فرا قاره ای می دانند.
اولین سری این نوع هواپیما TU-22M-2 Backfire B بود که به تعداد 211 فروند برای نیروی هوایی و نیروی دریایی شوروی سابق تولید گردید. این هواپیما بطور معمول با یک فروند موشک K-22 مسلح می گردید که بعدا در سال 1978، در مورد 185 هواپیمای بمب افکن گارد نیروی هوایی شوروی سابق در poltava بصورت عملیاتی در امد.
اخرین نوع بمب افکن های حمل موشک که به تعداد 267 فروند ساخته شد، هواپیمای مدل TU-22M _3 Backfire-C بود. از خصوصیت بمب افکن مدل M-3 بال های تقویت شده، مدخل هوای موتور مستطیلی و موتورهای قویتر و همچنین بارگذاری مهمات بیشتر بود.
Tu-22M3 تا سال های متمادی همچنان بعنوان مهمترین بمب افکن دور پرواز در لیست نیروی هوایی روسیه باقی مانده و در هفت هنگ بخدمت گرفته شده است ( یکی از ان هنگ ها علاوه بر TU-M3, از بمب افکن Tu-M2s نیز استفاده می کند).
نیروی دریایی روسیه حدود هشتاد فروند از بمب افکن مدل Tu-22Ms را در اختیار دارد که بیشتر مدل های M-3 بطور مساوی بین بخش های تابع ناوگان های روسیه در شمال و اقیانوس ارام تقسیم شده است. همچنین نیروی دریایی روسیه 12 فروند مدل M-3s را نیز در خدمت دارد که به هواپیماهای شناسایی TU-22MR تبدیل شده اند و علاوه بر ان گزارش شده است که تعداد محدودی نیز برای ماموریت های recce ( نوعی عملیات شناسایی هوایی توام با فیلمبرداری برای هدایت واحدهای اتش زمینی) بنام TU-22M2Rs پیکر بندی شده اند.
بدلیل تاخیر در توسعه هواپیمای سوخوی T-60و قصد به جانشین کردن TU-22M3 تصمیم گرفته شده که عملیات ارتقاء این هواپیما در سطح وسیعی انجام شود. هواپیماهای M-3 و M-3s در دو نیروی هوایی و دریایی با رادار جدید، سیستم های موشکی جدید و قابلیت terrain-following ( تکنولوژی ثابت نگه داشتن پرواز هواپیما در ارتفاع بسیار پایین) به هواپیمای استاندارد TU 245 ارتقاء یابد.
علاوه بر ان روسیه در حال ازمایش بر روی هواپیماهای زائد TU-22M-3 است تا ان ها را به نوعی هواپیمای جنگ الکترونیکی و بلوک کننده راداری بنام Tu-22MP تبدیل کند.




 تصویر

 


مترجم : shafagh 2 

 
ارسال پست

بازگشت به “هواپيماهاي نظامي”