آشنايي با جنگنده برتری هوایی دوربرد سوخو-27

در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه مباحث مرتبط با هواپيماهاي نظامي به بحث بپردازيد

مدیران انجمن: SAMAN, شوراي نظارت, مديران هوافضا

Colonel II
Colonel II
نمایه کاربر
پست: 4114
تاریخ عضویت: سه‌شنبه 11 بهمن 1384, 6:16 pm
سپاس‌های ارسالی: 4500 بار
سپاس‌های دریافتی: 4323 بار
تماس:

آشنايي با جنگنده برتری هوایی دوربرد سوخو-27

پست توسط Reza6662 »

آشنايي با سوخوي27
  Sukhoi  

سوخوي اس يو – 27 يا در زبان روسي Cy-27، كه در سازمان ناتو با نام فلانكر (Flanker) ناميده مي‏شود، در اصل يك جنگنده ساخته شده در دوران اتحاد جماهير شوروي است كه توسط دفتر طراحي سوخوي (SDB) طراحي و ساخته شده است.
دفتر طراحي سوخوي: Sukhoi Design Bureau يا SDB

اين جنگنده، در اصل براي ايجاد توان مقابلهء نيروي هوايي اتحاد شوروي در برابر نسل جديد جنگنده‏هاي آمريكايي نظير F-14 Tomcat و F-15 Eagle و F-16 Fighting Falcon و F/A-18 Hornet ساخته شد.
سوخوي27 داراي برد پروازي استثنايي، قابليت حمل مهمات بالا و چابكي فوق العاده است. جنگندهء سوخوي27 اغلب در نقش «ماموريتهاي برتري هوايي» به كار گرفته مي‏شود، اما قادر است در اغلب ماموريتهاي رزمي نيز شركت كند.
ماموريت برتري هوايي: air superiority mission

برخي كارشناسان بر اين عقيده هستند كه جنگندهء سوخوي27، حاصل يك مناقصهء انجام شده جهت توليد جنگنده بين شركتهاي ميگويان – گيرويچ و سوخوي بوده است و ماحاصل اين مناقصه، منجر به توليد سوخوي27 و ميگ29 شده است كه ظاهري شبيه به هم دارند؛ اما اينطور هم نيست، زيرا سوخوي27 به عنوان يك جنگنده شكاري - رهگير و برتري هوايي دوربرد شناخته مي‏شود، در حالي كه ميگ29 در نقش يك جنگندهء پشتيباني كوتاه برد تاكتيكي عمل مي‏نمايد.

Su-33
ناوگان دفاع هوايي Su-33، بر اساس Su-27، جهت حمل و پرواز از روي ناوهاي هواپيمابر شوروي ساخته شد. تفاوت اصلي بين آنها، قلاب نصب شده در انتهاي بدنه و يك جفت بالچهء كوچك (كانارد) تعبيه شده در جلوي بالهاي Su-33 مي‏باشد. گفته مي‏شود هدف اصلي از ساخت جنگندء رهگير Su-33، توان رقابت ناوهاي هواپيمابر شوروي با جنگندهء ناونشين آمريكايي F-14A Tomcat بود. در اين بين، جنگندهء ناونشين MiG-29K، با جنگندهء ناونشين آمريكايي F/A-18A/B قابل رقابت دانسته مي‏شود.
  بر روي عرشهء ناو هواپيمابر آدميرال کوزنتسف 


[External Link Removed for Guests]

Su-30
سوخوي30، مدلي دو نفره، دومنظوره، جهت انجام عمليات در همه گونه آب و هوا، دفاع هوايي و انجام دهندهء ماموريتهاي ضد اهداف زميني، در فواصل دور شناخته مي‏شود كه بر اساس طرح سوخوي27 شكل گرفته است.

Su-34 و Su-35
گونه‏هاي ديگر سوخوي27 شامل جنگندهء ضربتي بسيار پيشرفتهء Su-34 ويژهء عمليات ضد شناورهاي دريايي، و Su-35 كه گونه‏اي ارتقاء يافته از سوخوي27 جهت دفاع هوايي مي‏باشد.

پيش زمينه
به سال 1969، دولت اتحاد جماهير شوروي، اطلاع يافت كه نيروي هوايي ايالات متحده، كمپاني «مك دانل داگلاس» را جهت توليد طرح جنگندهء آزمايشي برتري هوايي خود، انتخاب كرده است. (اين انتخاب، در نهايت منجر به توليد جنگندهء F-15 شد)
جهت پاسخگويي به اين تهديد آتي، دولت اتحاد شوروي، برنامهء PFI (به معني: جنگندهء تكامل يافتهء پيشرو) را بنيان نهاد. طبق اين برنامه، قرار شد هواپيمايي جهت برابري و تقابل با جنگندهء جديد آمريكايي، توليد شود.
PFI مخفف عبارت روسي Perspektivnyi Frontovoy Istrebitel به معني Advanced Frontal Fighter

اما با پيشرفت برنامه، مشخصات طرح حاصل شده در برنامهء PFI، براي توليد يك نوع هواپيما و با تعداد مشخص، گران تمام شد و مورد ترديد قرار گرفت؛ بدين جهت مشخصات اختصاص يافته جهت توليد جنگنده در برنامهء PFI، به دو قسمت تقسيم شد: LPFI و TPFI.
* LPFI مخفف Lyogkyi PFI يا PFI سبك وزن (Lightweight PFI)
* TPFI مخفف Tyazholyi PFI يا PFI سنگين وزن (Heavy PFI)

همانند برنامهء توليد F-15، كه طرحش به يك زيرقسمت تقسيم شد (برنامهء «جنگندهء سبك وزن» به نام LWF كه منجر به توليد جنگنده‏هاي F-16 و YF-17 Cobra شد)، دفتر طراحي سوخوي نيز عهده‏دار اجراي طرح TPFI شد.
LWF مخفف Lightweight Fighter

T-10
طرح پيشنهادي سوخوي، به دليل آگاهي مقامات اتحاد شوروي از مشخصات F-15A، به نحو چشمگيري تغيير و بهبود داده شد و منجر به ساخت جنگندهء T-10 (به معني دهمين طرح بال دلتاي سوخوي) گرديد. اين هواپيما به تاريخ 20 مارس 1977، اولين پروازش را انجام داد.
اين هواپيما بال دلتا شکل بزرگي داشت، و به طور جداگانه، به دو موتور متصل مي شد، ضمن اينکه داراي دو سکان عمودي بود.
دالان بين دو موتور (نونل)، همانند F-14 Tomcat، به عنوان يک سطح اضافي جهت افزايش نيروي برا و مخفي کردن مهمات از ديد رادار، عمل مي کرد. (نصب مهمات، باعث افزايش سطح مقطع راداري هواپيماها مي شود)

[External Link Removed for Guests]


Ram-K
هنگام طراحي، تصاويري از هحي، تصاويري از همرکز آزمايشات ژوکوفسکي (در نزديکي شهر رامنسکو) به وسيلهء ماهوارهء جاسوسي ثبت گرديد؛ به همين دليل، به طور موقت، کد رمز Ram-K به آن اطلاق گرديد. اعتقاد بر اين است که هواپيماي Ram-K در دو گونه طراحي شد: يک مدل يک نفره با بالهاي متغير، شبيه به جنگندهء F-14، و مدل ديگر هواپيمايي بود شکاري رهگير با بالهاي ثابت و دو نفره، که در حقيقت، سرانجام توسط شرکت ميگويان، منجر ساخت به طرح غيرمرتبط MiG-31 شد.
هواپيماي T-10 اي که به وسيلهء ماهوارهاي جاسوسي غربي رويت شده بود، به وسيلهء سازمان ناتو، به نام Flanker-A ناميده شد. طراحي T-10 دچار مشکلات فراواني بود؛ برجسته ترين مشکل، سقوط هفتم مي 1978 بود. به دليل بروز اين مشکلات، طراحي‎هاي مجدد گسترده‏اي صورت گرفت و در نهايت، مدلي با تغييرات بسيار زياد به نام T-10S ساخته شد و اولين پروازش را به تاريخ 20 آوريل 1981 انجام داد. اين مدل جديد نير، مشکلات ريشه‎اي فراواني داشت که منجر به بروز سانحهء سقوط 23 دسامبر 1981 شد.

S-27S
با توليد انبوه اولين مدل Su-27 که گاهي اوقات به نام Su-27S و کد سازمان ناتو Flanker-B شناخته مي‏‎شد، اين هواپيما به سال 1984، رسمن وارد خدمت در نيروي هوايي اتحاد شوروي (VVS) شد؛ اگرچه با وجود مشكلاتي در توليد، اين جنگنده، تا سال 1986، نتوانست حضور پررنگي داشته باشد.
سوخوي27، هم به خدمت دفاع ضدهوايي اتحاد شوروي (PVO) درآمد و هم در نيروي هوايي اتحاد شوروي (VVS) به كار گرفته شد. با تشکيل سازماندهي V-PVO، سوخوي27 در اين نيرو، ابتدا جهت رهگيري به کار گرفته شد و هواپيماهاي قديمي اين نيرو نظير سوخوي15 (يا Su-15) و توپولف28 (يا Tu-28 ) را از ميدان به در کرد و جايگزينشان شد.

VVS مخفف Voenno-Vozdushnye Sily به معني The Soviet Air Force
PVO مخفف Protivo-Vozdushnaya Oborona يا Войска ПВО به معني Soviet Anti-Air Defense
V-PVO مخفف Voyska PVO = نام اطلاقي به نيروي ادغام شدهء دفاع ضدهوايي و پست هاي فرماندهي و آموزشي يگانهاي هوايي اتحاد شوروي


اگرچه سوخوي27 قابليتهاي فراواني جهت حمل مهمات هوا به زمين دارد، اما در نيروي هوايي اتحاد شوروي، اين جنگنده در نقش اوليه‏اي که برايش از ابتدا در نظر گرفته بودند به کار گرفته شد. (يعني براي نقش پشتيباني هوايي يا برتري هوايي ميدان نبرد هيچگاه به کار نرفت) اين جنگنده تنها براي انجام ماموريتهاي جلوگيري از پرواز هواپيماهاي دشمن در آسمان اتحاد شوروي به کار رفت.
يکي از وظائفي که برعهدهء سوخوي27 گذاشته شده بود، حمله به هواپيماهاي پشتيباني کننده عملياتهاي هوايي سازمان ناتو، نظير هواپيماهاي سوخت رسان (تانکر) و هواپيماهاي پيش اخطار (آواکس) بود. برنامه‏ريزان نظامي شوروي، بر اين مسئله واقف بودند که نيروهاي ناتو، توانايي‎هاي شايان سوخوي27 را در نظر گرفته‏اند و بدين جهت، مي‏دانستند كه حملهء‌ همه‎جانبهء هوايي آنها، توسط اين جنگندهء جديد، بسيار محدود خواهد شد.
پس از فروپاشي اتحاد شوروي، سوخوي27، نه تنها براي اجراي نقشي که از ابتدا برايش در نظر گرفته بودند، در خدمت نيروهاي هوايي کشورهاي مشترک المنافع (CIS)، باقي مانده است؛ بلکه آخرين سري اين جنگنده، قادر است موشکهاي بسيار دوربرد هوا به هواي Novator KS-172 AAM-L را حمل نمايد. اين موشکها، داراي بردي بين 300 تا 400 کيلومتر هستند و به عنوان موشک دوربرد ضدآواکس، کاربرد دارند.

 * جنگندهء پشتيباني هوايي (air support): جنگنده‏اي که جهت ايجاد پوشش هوايي، براي انجام بي‎دردسر ماموريت، توسط جنگنده‏هاي تاکتيکي، به کار گرفته مي‎شود.

 * جنگندهء برتري هوايي ميدان نبرد (battlefield air superiority): جنگنده‏اي که به ادوات و تجهيزات زميني دشمن حمله مي‎کند، ضمن اينکه مي‏تواند با هواپيماهاي دشمن، دست و پنجه نرم کند.

CIS مخفف کشورهاي مشترک المنافع يا Commonwealth Independent State


P-42
به سال 1986، مدل ويژه‏اي از سوخوي27 به نام P-42 ساخته شد که بر اساس بازتوليد از روي نمونهء اوليهء T-10S-3 بدست آمده بود. اين مدل ويژه که با عاري شدن از برخي قطعات، داراي حداقل وزن شده بود، جهت پاره‏اي از آزمايشات قابليتهاي پروازي، نظير تعيين نرخ اوج‏گيري در واحد زمان، حداکثر ارتفاع قابل صعود، مورد استفاده قرار گرفت. اين جنگندهء فوق‎العاده، توانست بين سالهاي 1986 تا 1988، تعداد 27 رکورد جهاني را کسب کند.

طراحي
طرح اوليهء سوخوي27 از نظر آئروديناميکي، بسيار به ميگ29 شباهت دارد، اما در واقع، بسيار بزرگتر است. سوخوي27، در ردهء جنگنده‏ها، هواپيماي بسيار بزرگي به شمار مي‏رود و براي کاهش وزن، به ميزان گسترده‏اي از آلياژ تيتانيوم در سازهء آن استفاده شده است. ميزان استفاده از اين آلياژ در سوخو27، حدود 30 درصد بيش از هواپيماهاي جنگندهء هم‎دوره‏اش مي‏باشد.
در سوخوي27 از مواد مرکب (کامپوزيت) استفاده‎اي نشده است. بالهاي متمايل به سمت عقب سوخوي27، در قسمت ريشهء بالها، يعني محل اتصالشان به بدنه، با بدنه آميخته شده‏اند و يک تکه به نظر مي‏رسند. اين بالها، در اصل، از نوع بالهاي دلتاشکل محسوب مي‏شوند، اگرچه، برخلاف بالهاي دلتاشکل (نظير مدل به کار رفته در ميگ21)، نوک آنها به نحوي بريده شده است که بتوان در نوک بالها، ريل پرتاب موشک يا غلاف ضدالکترونيک (ECM) نصب نمود.
سوخوي27 يك جنگندهء بال دلتاي كامل به شمار نمي‏‎رود، زيرا كه طبق معمول ساير هواپيماها، داراي سكانهاي افقي و عمودي است كه دو سكان عمودي و دو سكانهاي افقي، در انتهاي خروجي موتورهاي، نصب شده‏اند. سكانهاي افقي، وظيفهء تكميل حركت عرضي هواپيما را برعهده دارند.

Su-30MKI
[External Link Removed for Guests]

دو موتور توربوفن AL-31F ساخت ليولكا (Lyulka)، به دلائل ايمني و اطمينان از ورود جريان هواي بي‏‏وقفه به درونشان، با فاصلهء نسبتن زيادي از يكديگر، نصب شده‏اند. فضاي بين دو موتور که در اصطلاح، «تونل» ناميده مي شود، نيروي کشش (برا) اضافي را فراهم مي آورد و باعث کاهش فشار وارده به بالها مي شود. تيغه هاي متحرک در مدخل ورودي هواي موتورها که در اصطلاح Moveable Guide Vanes ناميده مي شوند، ضمن آنکه به سوخوي27، اجازهء پرواز در سرعتهاي 2 ماخ و فراتر را مي دهند، باعث کمک به جريان يافتن هواي مورد نياز موتورها به هنگام پرواز در حداکثر زاويهء‌ حمله مي شوند. يک صفحهء توري شکل در بالاي هر مدخل ورودي هوا، مانع ورود خار و خاشاک به داخل موتورها هنگام برخاستن هواپيما از سطح باند مي شوند.

Fly By Wire
سوخوي27 اولين هواپيماي عملياتي شوروي بود که به سيستم کامپيوتري «پرواز به وسيلهء سيم» يا Fly By Wire مجهز شده بود. اين سيستم، پيشتر توسط دفتر طراحي و مهندسي سوخوي، بر روي بمب‎افکن سوخوي T-4 نصب و تجربه شده بود. (بمب‎افکن سوخوي T-4 هيچگاه عملياتي نشد)
ترکيبي از دو مشخصهء «ميزان کم وزن بارگذاري بالها» و «کنترل‏هاي پروازي قدرتمند»، از سوخوي27، يک جنگندهء فوق العاده چابک مي‏سازد. اين خصائص باعث مي‏شوند که سوخوي27 حتا در شرائط پروازي با سرعت کم و زاويهء حملهء زياد نيز، هواپيمايي قابل کنترل باشد.
وزن بارگذاري بالها = Wing Loading: عددي که از تقسيم وزن کل هواپيما بر مساحت بالها بدست مي آيد.

انجام مانورهاي Cobra & Kulbit توسط مانورپذيرترين هواپيماي جهان
در نمايشات هوايي، براي اثبات توانايي هاي مانورپذيري خارق العادهء سوخوي27، از مانور Cobra (به زبان روسي Pugachev's Cobra) يا Kulbit استفاده مي‏شود. در اين مانورها، به طور ديناميکي، از سرعت هواپيما به شدت کاسته مي‏شود؛ براي اين کار، براي مدتي، زاويهء حمله، در حدود 120 درجه حفظ مي‏شود.

[External Link Removed for Guests]

سيستم تغيير بردار رانش، که بر روي مدلهايي از سوخوي27 (اين سيستم، بعدها بر روي مدل Su-30MKI جهت نيروي هوايي هند و Su-35 جهت نيروي هوايي روسيه تعبيه شد) به طور آزمايشي به کار گرفته شد، به هواپيما اجازه مي‎دهد تا گردش‏هاي بسيار سنگين را بدون ايجاد شعاع گردشي، انجام دهد؛ ضمن اينکه در حالت پرواز عمودي، به پشت خود بغلتد، سپس با حداقل فشار جهت بالا کشيدن دماغه، به حالت پرواز در حالت تراز بازگردد. البته با نگاهي به سابقهء نمايشات هوايي، انجام اين گونه نمايشات و قابليتهاي پروازي، اغلب نشان دهندهء تفاوت و برتري فاحشي نسبت به قابليتهاي اوليهء سوخوي27 مي‎باشد. با اين حال، سوخوي27، حتا بدون داشتن سيستم تغيير بردار رانش، در بين کل هواپيماهاي حال حاضر جهان (چه نظامي چه غيرنظامي)، در مکان اول از نظر قابليت مانورپذيري قرار مي‏گيرد.

سيستم تغيير بردار رانش مورد استفاده در Su-37 و Su-30MKI




تصویر تصویر تصویر
[External Link Removed for Guests]


Su-27K: نوع ناونشين (Naval Version)
نوع ناونشين سوخوي27، جنگندهء Su-27K (با نام گذاري ديگر: Su-33) مي باشد که جهت افزايش نيروي برا و کاهش مسافت لازم جهت برخاست، به يک جفت بالچهء کوچک (کانارد) تجهيز شده است. اين مسئله، يعني کوتاه شدن مسافت لازم جهت برخاست، بسيار براي نيروي دريايي روسيه اهميت دارد، زيرا ناو هواپيمابر آدميرال کوزنتسف (Admiral Kuznetsov) فاقد کاتاپولت (پرتاب کنندهء هواپيماها جهت بلند شدن از عرشهء ناو) مي‎باشد. اين بالچه‎هاي کوچک، به دليل کارايي مثبت، در جنگنده‎هاي منشعب از سوخوي27 نظير Su-30 و Su-35 و Su-37 نيز به کار گرفته شدند.

تانکهاي پرحجم داخلي ذخيرهء سوخت
يکي ديگر از ويژگي‏هاي درخور توجه سوخوي27، استفاده اين هواپيما از تانکهاي پرحجم داخلي حمل سوخت مي‏باشد. در حالت پر بودن کامل اين تانکها جهت دستيابي به حداکثر برد پروازي، وزني برابر 9400 کيلوگرم (20700 پاوند) سوخت در آنها ذخيره مي‏شود، هرچند که قابليت مانورپذيري سوخوي27 در اين حالت، محدود مي‏شود و وزن معقول سوخت جهت بارگذاري، رقم 5270 کيلوگرم (11620 پاوند) مي‏باشد. برتري پرحجم بودن تانکهاي سوخت داخلي، ايجاد توانايي بسيار قابل توجه در انجام ماموريتهاي دوربرد مي‏باشد؛ بدين جهت، به ندرت لازم مي‏شود که سوخوي27 از تانکهاي خارجي قابل پرتاب خارجي سوخت، استفاده کند که حمل تانکهاي خارجي، باعث افزايش پسا (اصطکاک هوا) شده و جايگاههاي مورد نياز جهت حمل مهمات را نيز در اشغال خود نگه مي‏دارد.

تسليحات استاندارد
سوخوي27 به يک مسلسل بسيار پرقدرت 30 ميلي‎متري از نوع GSh-30-1 Gryazev-Shipunov ساخت Izhmash JSC در محل ريشهء بال سمت راست مجهز شده است و داراي 10 جايگاه حمل مهمات، جهت نصب انواع موشکهاي هوا به هوا و ساير تسليحات مي‏باشد.
مسلسل Gryazev-Shipunov GSh-30-1 كه توسط نيروهاي به خدمت گيرنده با نام ديگر 9A-4071K شناخته مي‏شود، يك مسلسل 30 ميلي‏متري با وزن 46 كيلوگرم و نواخت 1800 گلوله در دقيقه است كه توسط شوروي و بعدها در هواپيماهاي نظامي روسيه به كار گرفته شد. اين مسلسل در اوائل دههء 1980 وارد خدمت شد. سازندهء آن، كمپاني روسي Izhmash JSC مي‏باشد.
[External Link Removed for Guests]

موشکهاي استاندارد سوخوي27 جهت انجام ماموريت هوا به هوا، ترکيبي از موشکهاي R-73 Archer و R-27 Alamo و
R-77 Adder ساخت ويمپل (Vympel) مي‎باشد.


نه HOTAS ، نه MFD
محدوديت سوخوي27‏، از نظر كيفيت و سطح تكنولوژي نازل كابين و سيستم‏هاي آويونيك مي‏باشد. در سوخوي27 يك نمايشگر سربالا (HUD) تعبيه شده است، اما اين جنگنده، همانند ميگ29، نه سيستم كنترل HOTAS دارد نه نمايشگرهاي چندمنظورهء پيشرفته (Multi Function Display).

کابين ابتدايي Su-27S همانند جنگنده هاي دههء 1960 غربي است و کاملن آنالوگ مي باشد:

تصویر
[External Link Removed for Guests]

البته هواپيماهاي سوخوي30 و سوخوي35 كه از سوخوي27 مشتق شده‏اند، در اصطلاح داراي «كابين شيشه‏اي» (Glass Cockpit) مي‏باشند؛ اين هواپيماها توسط شركت فرانسوي Sextant Avionique به نمايشگرهاي رنگي چندمنظوره، سيستم HOTAS، كلاه HMS و . . . . مجهز شده‏اند.
HOTAS مخفف Hands On Throttle-And-Stick يعني كليدهاي نصب شدهء كنترل گاز هواپيما بر روي دستهء‌ هدايت اصلي

رادار Phazotron N-001
رادار اصلي سوخوي27، از نوع پالس – داپلر و ساخت فازاترون بوده و N-001 (نام ناتو: Slot Back) نام دارد. اين رادار، داراي قابليت Track Wile Scan يا TWS بوده اما پردازشگر به كار رفته در آن، از نوع بسيار ابتدايي است و اين مسئله، باعث مي‏شود رادار، از تشخيص علائم ناصحيح دريافتي و همچنين جستجو در مناطق كور، بسيار ناتوان باشد، بدين جهت، رهگيري دقيق با اين رادار، بسيار دشوار است و نياز به مهارت و تجربهء فراوان دارد.
در جنگنده‏هاي Su-30 و Su-35، از مدل بالاتر رادار ساخت فازاترون به نام Bars N-011M استفاده شده است كه اين رادار جديد، داراي آنتن رهياب الكترونيكي، برد بهبود يافته، قابليت رهگيري هم‏زمان چند هدف و حساسيت بالا مي‏باشد.

سيستم IRST
در سوخوي27، به تقليد از جنگندهء F-14A Tomcat، از سيستم جستجو و رديابي مادون قرمز يا IRST استفاده شده است. اين سيستم درست بر روي دماغه و مقابل كابين نصب شده و با يك سيستم فاصله‏ياب ليزري، هماهنگ شده است. اين سيستم مي‏تواند در خدمت رادار قرار بگيرد يا مستقلن براي حملات مخفيانه به كار گرفته شود. اين سيستم همچنين به كنترل مسلسل هواپيما كمك مي‏كند و دقت بيشتري را نسبت به زماني كه از حالت نشانه‏روي رادار استفاده مي‏شود، فراهم مي‏آورد.

توليدات و كاربران
تعداد حدود 680 فروند Su-27، پيش از فروپاشي، توسط اتحاد شوروي توليد گشت، كه از اين تعداد، 400 فروند هنوز در خدمت نيروي هوايي روسيه قرار دارند. در بين كشورهاي مشترك المنافع (جمهوري‏هاي استقلال يافته)، تعداد 30 فروند در اختيار قزاقستان باقي مانده بود كه 12 فروند از اين تعداد، بابت بدهي به روسيه مسترد شدند. ساير دارندگان سوخوي27 در بين جمهوري‏هاي شوروي، به شرح زير هستند:
* بلاروس: 20 فروند
* اوكراين: 60 فروند
* ازبكستان: 25 فروند

برنامه‏هاي ارتقاء و بهبود
روسيه، همچنين برنامه‏اي براي ارتقاء سوخوي27 هاي قديمي خود به سطح استاندارد SM و SKM دارد. اين ارتقاء‌، شامل ارتقاء كابين آنالوگ و قديمي، به سطح استاندارد كابين شيشه‏اي (Glass Cockpit) و تغييراتي در سيستم ديجيتالي «پرواز به وسيلهء سيم» مي‏باشد. رادار نيز طي چند مرحله ارتقاء داده شده و بردش افزايش يافته است. سيستم هاي دفاعي و ناوبري نيز قرار است همانند سيستم هاي تهاجمي، ارتقاء يابند. نيروي هوايي روسيه، اميدوار است اين برنامهء به‎روزآوري، تا سال 2008 تکميل شود.


به خدمت گيري سوخوهاي ارتقاء يافته در نيروي هوايي روسيه

نيروي هوايي روسيه در اوآخر سال 2003، پنج فروند جنگنده شكاري «سوخو-27 اس. کا. ام» SU-37 SKM (مدرنيزه شده) جديد در يافت کرد. امسال نيز (2006) نيروي هوايي روسيه 20 فرود از اين نوع هواپيما را دريافت خواهد کرد. به گفته نظاميان و طراحان، بهره‏برداري از اين هواپيماها گام اولي در راستاي تجهيز نيروي هوايي روسيه به هواپيماي شكاري نسل پنجم خواهد بود.

مدل جديد اما نه براي خلبانان تازه کار
ايگور ديومين طراح ارشد دفتر طراحي- تجربي «سوخو» در گفتگو با روزنامه «ايزوستيا» گفت: «ما اين هواپيما را براي خلبانان جديد نساختيم. اين جنگنده براي آنهاي است که امروزه جزو کادر پرواز مي باشند. به همين دليل عليرغم اينکه جنگنده شكاري «سوخو-27 اس. کا. ام» يک هواپيماي جديد است اما بهره برداري آن براي خلبانان با تجربه آسان است».

اصلي‎ترين وجه تمايز بين جنگندهء شكاري « سوخو-27 اس. کا. ام» و ساير هواپيماهاي «سوخو» موجود در ارتش، اين است که جنگندهء جديد به آساني هواپيماهاي سابق با استفاده از تمام مهمات، اعم از کنترل شونده و غيرقابل کنترل، و همچنين موشکهاي هوايي مختلف موجود در نيروي هوايي قادر به فعاليت هم در برابر اهداف هوايي و هم در برابر اهداف زميني است. اين جنگنده شكاري نه تنها قادر است در تمام اوقات شبانه‏روز فعاليت کند، بلکه شرايط آب و هوا نيز تاثيري در کار آن ندارد.

ديومين مي‏افزايد: «از ويژگيهاي دستگاههاي راداري و ناوبري اين جنگنده اين است که همه عمليات مربوط به پرتاب بمب بدون دخالت خلبان و به صورت كاملن خودکار انجام مي‎گيرد. خلبان فقط کافيست در موقعيت مناسب دکمه «پرتاب» را فشار دهد. يکي از نوآوري‏هاي ديگر اين جنگندهء شكاري آن است که ايستگاه راداري آن علاوه بر اهداف هوايي قادر به شناسايي اهداف زميني متحرک هم مي‏باشد».

خلبانها مي‎گفتند به چه نياز دارند
ظاهر «سوخو-27 اس. کا. ام» فرقي با ساير مدلهاي اين هواپيما ندارد. اما در داخل کابين آن، تغييراتي به وجود آمده است. در کنار ساير نمايشگرهاي عقربه‎اي سه نمايشگر از نوع کريستال مايع (LCD Display) تعبيه شده است که تمام اطلاعات مربوط به پرواز و توانايي‎هاي جنگي هواپيما را نشان مي‎دهند. به گفتهء طراحان، اين کار براي اين امر انجام گرفته است که خلبان به تدريج عادت کند که براي کنترل وضعيت، علاوه بر استفاده از نمايشگرهاي عقربه‎اي از اطلاعاتي که روي نمايشگرها ظاهر مي‏شود کمک بگيرد. راحتي استفاده، از مشخصه‏هاي اصلي اين نمايشگارها مي‎باشد چرا که تمام اطلاعات همزمان و يک‏جا ظاهر مي‏شود.

ديومين مي‎گويد: «بر اساس ارزيابي ما، يک يا دو ماه پرواز با جنگنده شكاري جديد اين امکان را به خلبانان باتجربه مي‏دهد که به نمايشگرهاي جديد عادت کنند و از نمايشگرهاي عقربه‏اي به عنوان ابزار رزرو استفاده نمايند. اين اطلاعات در مدت همکاري با متخصصين موسسه پزشکي فضايي وزارت دفاع بدست آمده‎اند».

گيوي جانجگاوا، رئيس مرکز علمي- توليدي «تخنوکومپلکس» که از 16 شرکتي که طراحي و ساخت دستگاههاي «سوخو-27 اس. کا. ام» را برعهده دارند، تشکيل مي‏شود مي‎گويد که «براي دست‎يابي به اين نتايج، از ده نفر خلبان آزمايشي مجرب کمک گرفتيم. از خلبانان خواستيم که ليستي حاوي تمام مشخصاتي که آنها مي‎خواهند بر روي اين نمايشگرها مشاهده کنند، تهيه نمايند. سپس بر اساس درخواستهاي آنها، توانستيم برنامهء مربوط به اين نمايشگرها را طراحي کنيم».

اما به گفتهء خود جانجگاوا، خلبانان آزمايشي که در کار خود زبده هستند و خلبانان کادر پرواز تحت قوانين و شرايط متفاوتي فعاليت مي‎کنند. بنابراين براي مطابقت بيشتر تجهيزات هواپيما و کابين آن با تواناييهاي خلبانان کادر پرواز، اولين جنگندهء شكاري «سوخو-27 اس. کا. ام.» به خلبانان مرکز هوايي ليپتسک خواهد رسيد چرا که آنها در نيروي هوايي از بهترين‏ها هستند. امروزه، آنها در حال اجراي وظائف خود در پايگاه هوايي «کانت» در خاک قرقيزستان مي‏باشند. اين خلبانان بايد مرحله نهايي را که مانع از جايگزيني گسترده هواپيماهاي جديد به جاي قديمي است، تکميل کنند. در حقيقت آنها بايد گفته‎هاي اسناد و مدارک مربوط به قابليت استفاده از اين نوع هواپيماهاي شكاري در شرايط اقليمي و آب و هوايي متفاوت را اثبات کنند و جزوه‎هاي مربوط به چگونگي بهره‎برداري از اين جنگنده‏ها و تسليحات آن را تهيه کنند. آنها وقت کمي براي اين کار دارند، چرا که روند جايگزيني گسترده هواپيماهاي شكاري قديمي به واسطهء ورود به خدمت جنگندهاي شكاري «سوخو-27 اس. کا. ام.» از نيمه دوم سال 2004 شروع شده است.

اما جنگندهء شكاري «سوخو-27 اس. کا. ام.» مدل انتقالي به جنگنده نسل پنجم نيست، بلکه نوعي هواپيماي «آزمايشي- تجربي» است که به منظور آماده‏سازي کادر پرواز براي استفاده از تكنولوژي به مراتب پيچيده‎تري، ساخته شده است. در سال جاري در دفتر طراحي- تجربي «سوخو»، فعاليتهاي طراحي - تجربي براي ساخت هواپيماي کاملن جديد جنگندهء شكاري «سوخو-35» شروع خواهند شد. اين هواپيما در حقيقت پلي به سوي جنگندهء نسل پنجم روسيه خواهند بود. در دفتر طراحي «سوخو» اين هواپيما را از نسل ++4 مي‏دانند ولي در مرکز «تخنوکومپلکس» مي‎گويند که آن از نسل –5 است.

«سوخو-35» فاقد نمايشگرهاي عقربه‏اي خواهد بود. کابين آن به جاي سه نمايشگر، مجهز به دو نمايشگر بسيار بزرگ خواهد بود. براي بهره‏برداري از اطلاعات بيشتر، صفحهء هر يک از آنها مي‎تواند همانند تلويزيون‏هاي جديد، به چند صفحهء نمايشي تقسيم شود. علاوه بر آن، مهمترين اطلاعات جنگي و هدايتي بر روي نمايشگر شيشهء جلويي سرپوش خلبان (HUD) ظاهر خواهد شد، بنابراين خلبان ديگر مجبور به مشاهدهء مداوم نمايشگرهاي موجود در کابين نخواهد بود و مي‏تواند سرش را بچرخاند و به صورت بصري، وضعيت اطراف خود را ارزيابي کند.

کابين مجهز Su-35 که سه نمايشگر دارد:





[External Link Removed for Guests]

جانجگاوا مي‎گويد «اين مشکلي است که بيشتر به مسائل فيزيکي و رواني فرد بر مي‎گردد و ربطي به مسائل فني ندارد. سرپوش بايد بر سر خلبان سفت باشد. چطور مي شود اين کار را کرد؟ آيا اين سرپوشها بايد با قالب صورت خلبانان مطابقت داشته باشد يا از طريق وسائل چسبناک به صورت او بچسبد؟ ولي اين كار نشدني است چرا که در مناطق گرمسير استفاده از آن غير ممکن خواهد بود (سرپوشها مجهز به تهويه نيستند) خلبان مي‎تواند ديوانه شود.»

آمريکايي‏ها نيز امروزه با مشکلات مشابهي مواجه هستند. ولي مشکل سفتي سرپوش را آنجا به نوع ديگري حل مي‏کنند و خلبان عينک مخصوصي را که اطلاعات بر روي آن ثبت مي‏شوند به چشم مي زند. اما باز هم آمريکايي‏ها با مشکل جدي‏تري مواجه شده‏اند. انسان نمي‏تواند همزمان هم به عينک مخصوصش نگاه کند و هم اطراف خود را زير نظر داشته باشد، در اين مواقع خلبان به طور ناخودآگاه يک چشمش را مي‎بندد.

علاوه بر تغيير ظاهر کابين، «سوخو-35» براي ايستگاههاي راداري کمتر قابل شناسايي خواهد بود. اين امر با به کار بردن پوشش جديدي که قادر به جذب تشعشعات راداري باشد امکان پذير مي‎شود. در حقيقت، هواپيماي جديد با رنگهاي مخصوص و جديدي رنگ خواهد شد. مسلمن موتورها و کامپيوترهاي موجود در هواپيما نيز دستخوش تغييرات کلي خواهد شد.

کجا پرواز مي‏کني؟
موتورهاي «سوخو 35» نسبت به مدلهاي پيشين از قدرت بسيار بيشتري برخوردار خواهند بود. اين امر سرعت و قدرت مانور هواپيما را افزايش خواهد داد. دستگاههاي محرك هدايتي موتور از نوع هيدروديناميک به وسيلهء دستگاههاي الکتريکي جايگزين خواهند شد. به گفته طراحان، اين امر نه تنها موجب صرفه‎جويي در جا و کاهش وزن خواهد شد، بلکه امکان تعبيهء کنترل موازي در سيستم‎هاي هدايتي هواپيما را فراهم مي‎کند.
در عمل اين مسئله باعث کمرنگ شدن نقش خلبان خواهد شد. به عبارت ديگر کامپيوتر تصميم خواهد گرفت که هواپيما با چه سرعت و رژيم کاري به هدف حمله کند و تنها زمان استفاده از تسليحات را، خلبان تعيين خواهد کرد. بدين ترتيب انسان مرتكب اشتباه نخواهد شد. در صورت اشتباه خلبان، کامپيوتر دستور وي را اجرا نخواهد کرد و به او مي گويد که اشکال کارش در کجاست.

- اگر هواپيما، همه کار را به صورت خودکار انجام مي‎دهد، خلبان به چه درد مي‎خورد؟
ديومين با خنده به اين سئوال پاسخ مي دهد: «اين فقط گامي است به سمت نسل پنجم هواپيماها. مطمئنن در هواپيماي نسل ششم، خلباني در کار نخواهد بود!

جانجگاوا گفتهء همتاي خود را اين‎گونه تصحيح مي‎کند: «مسئله به اين سادگي نيست. اين در حقيقت تناسب ارتباط بين انسان و کامپيوتر است. اتفاقي که يک بار پيش آمد، اين بود که طي اولين آزمايشات كامپيوتر جنگنده شكاري با تجهيزات فوق‎العاده هوشمند، چنين نتيجه گرفت که زاويهء هواپيما به گونه‎اي است که مي‎تواند منجر به فاجعه گردد، از اين رو، كامپيوتر مركزي سوخوي35، به طور خودکار، خلبان را به بيرون پرت کرد. پس از گذشت يک ثانيه مانور تمام شد و هواپيما به حالت عادي برگشت اما پس از چند ثانيه پرواز، سقوط کرد».
وي مي افزايد: «حتي با وجود تجهيزات هوشمند بايد به انسان اجازه داد که در شرايط جنگي که دستگاههاي هواپيما و تسليحات آن قادر به اجراي عمليات نباشند خود تصميم بگيرد؛ به طوري که حتي به قيمت جان خود، هدف تعيين شده را محقق سازد. تصميمات مربوط به استفاده از تسليحات و مسئوليت آن فقط برعهدهء انسان است».

اتفاقن متخصصين آمريکايي نيز با اين مشکل روبه‏رو هستند. مدتهاست که اين بحث در آمريکا وجود دارد که آيا مي‎توان هدايت تسليحات را بر عهدهء کامپيوتر گذاشت و يا حرف آخر را بايد انسان بزند. انسان جائزالخطاست. کامپيوتر دقيق‎تر عمل مي‎کند اما به هر حال، اشتباه هم مي‎کند.
جانجگاوا تصريح مي کند که «اين بحث ها براي ما نيست. نظام حقوقي ما مشکلاتش بيشتر از اينها است».

هواپيماهاي جديد سوخوي27، تا سال 2007 در نيروي هوايي روسيه، به کار گرفته خواهند شد. فقط وجود سفارش دفاعي دولتي در سال جاري، اطمينان‎بخش اين مسئله نيست بلکه استراتژي دفتر طراحي- تجربي «سوخو» مبني بر جايگزيني هواپيماهاي قديمي نيروي هوايي به وسيلهء تكنولوژي‏هاي جديد نيز اين اطمينان را حاصل مي‎کند. هزينه‎هاي مربوط به ارتقاء هواپيماي معمولي «سوخو27 اس» تا سطح جنگندهء شكاري «سوخو-27 اس. کا. ام.» پنج تا هفت درصد از قيمت خريد هواپيماي نو مي‎باشد، اما توانايي‎هاي جنگي اين هواپيماها نه تنها کمتر از مدلهاي آمريکايي نظير F-18E/F نيست، بلکه کمتر از هواپيماهاي شكاري صادراتي «سوخو-30 ام.کا» (SU-30MK) هم نيست. هنوز صحبت بر سر قيمت «سوخو-35» براي نيروي هوايي ملي مطرح نيست، چرا که فعاليتهاي مربوط به اجراي اين طرح تازه شروع شده است.

کابين پيشرفتهء Su-32


[External Link Removed for Guests]

سوخوي47: آزمايشگاه پرنده
در اوايل سال 2003، شرکت «سوخوي»، برندهء مناقصهء ساخت جنگندهء شكاري نسل پنجم شد. زمان اولين پرواز سال 2006 مي‏باشد. اما هواپيماي «سوخوي47» يا به عبارت ديگر «برکوت»، که الگوي جنگنده‏هاي شكاري جديد محسوب مي‎شد و داراي بالهاي با جهت مخالف بود (متمايل به جلو) هواپيماي نسل پنجم نيست. در دفتر طراحي و تجربي «سوخوي»، مهندسين معتقدند که اين هواپيما بيشتر يک آزمايشگاه پرنده است که بر مبناي آن، تكنولوژي‏ها و مواد جديد مورد آزمايش قرار مي گيرند.
ولي نهايتن جنگندهء نسل پنجم چه شکلي خواهد بود؟ ظاهر آن هنوز در حال شکل‎گيري است (طبق اطلاعات موجود در دفتر طراحي - تجربي «سوخوي»، 5 نمونه وجود دارد که در حال گذارندن مراحل آزمايشي خود از لحاظ قابليت آئروديناميکي مي‎باشند). مشکل اينجاست که طراحان و نظاميان، هنوز بر سر نوع جنگندهء جديد بحث مي کنند كه اين هواپيما چه مشخصه‎هايي بايد داشته باشد؟ آيا بايد شبيه هواپيماي نامرئي اما در عين حال داراي قابليت مانور کم همانند F-117 بوده که قادر باشد به مقصد برسد و پس از شليک تمام موشکها و بمبهاي خود، به پايگاه برگردد؟ آيا بايد يک جنگندهء نامرئي همانند F-22 باشد که نه تنها قادر به بمباران دقيق بوده بلکه بتواند در جنگهاي نزديک و رودرو نيز فعاليت کند.
از سوي ديگر، طراحان مي‎گويند که در مرحلهء اول بايد مشکلات موجود به ويژه در زمينهء فني را حل نمود. براي مثال ميدان حرارتي هواپيما را بايد کاهش داد. بايد بر روي دريچه‎هاي هوايي و موتور سرپوشهاي نصب شود که در صورت شناسايي هواپيما از طريق رادارهاي دشمن و يا اگر به سمت آن موشکي با كلاهك حساس به حرارت شليک شود، اين سرپوشها بسته شود. يا اين مشکل را بايد از طريق پراکندن هوا حل نمود.

هواپيمايي داراي اجزاي حسي
جانجگاوا ميْ‏گويد: «اين يک هواپيماي هدايت شونده خواهد بود. امروزه ما فقط تصوراتي در زمينه ظاهر کابين جنگندهء نسل پنجم داريم كه بيشتر شبيه کابين سوخوي35 خواهد بود.
ولي اين نکته کاملن مشخص است که صفحهء نمايشگرها و شيشه جلوي سرپوش خلبان، حاوي اطلاعات بيشتري خواهند بود. اعداد و عقربه‎ها كاملن از بين مي‎روند و همهء آنها به حالت تصويري در مي‎آيند، همانند اتومبيلهاي گران قيمت.
دستگاه محاسباتي «سوخوي35» از 150 آنتن و فرستنده مختلف مستقر در سراسر بدنه آن اطلاعات کسب مي‏کند. هواپيماي شكاري نسل پنجم سوخوي، داراي اين گونه به اصطلاح «اعضاي حسي» به مراتب بيشتري خواهد بود. به صراحت مي‎توان گفت که هواپيماي جديد موقعيت اطراف خود را با «پوست» خود حس خواهد کرد. در ضمن امروزه، هدف ما، ارتقاء توان بالقوهء هوشمندي کامپيوترها مي‎باشد.

ساير کاربران سوخوي27
* چين: بين سالهاي 1991 تا 1992، تعداد 26 فروند، و بين سالهاي 1995 تا 1996، تعداد 24 فروند ديگر از هواپيماهاي سوخوي27 تحويل نيروي هوايي چين گشتند. طبق قراردادي که در سال 1998 بسته شد، دولت چين مجوز توليد و مونتاژ 200 فروند از سوخوي27 با نام Shenyang J-11 را از روسيه دريافت کرد.

* ويتنام: اين کشور تعداد 12 فروند سوخوي27 را در خدمت دارد و سفارش 24 فروند ديگر را نيز ارائه کرده است.

* اتيوپي: تعداد 8 فروند Su-27A و 2 فروند Su-27U را در خدمت دارد.

* مالزي: سفارش خريد 18 فروند Su-30MKK را در سال 2003 توسط دولت مالزي به روسيه تسليم شد. ارزش اين قرارداد، 900 ميليون دلار را بالغ مي شود و قرار است تحويل هواپيماها به تدريج از سال 2006 آغاز شود.
جنگندهء Su-30MKK ضمن اينکه قادر است تا آخرين نمونهء موشکهاي هوا به هواي AA-10 (آلامو)، AA-11 (آرچر) و AA-12 (آدر) را حمل و پرتاب نمايد، مي تواند انواع بمب و موشکهاي هدايت شونده يا غيرهدايت شوند را حمل و مورد استفاده قرار دهد. سوخوي27 هاي مالزي، قرار است به يک جفت بالچه (کانارد) و سيستم تغيير بردار رانش، جهت چابکي بيشتر مجهز شوند.

* اندونزي: 2 فروند Su-27S و 2 فروند Su-30KI را در اختيار دارد.

* آنگولا: 8 فروند

* سوريه: 20 فروند

* ايران: مقامات ايران، علاقمندي خود را براي خريد 40 فروند Su-27 از روسيه اعلام کرده‏اند. اين هواپيماها قرار است ناوگان هوايي تحليل رفتهء ساخت ايالات متحدهء ايران را تکميل کنند، ضمن اينکه مکملي براي ناوگان MiG-29 و Su-24 نيروي هوايي ايران باشند.

* هند: پس از سالها مذاکره، هندي‏ها بالاخره موفق شدند تعداد 50 فروند جنگندهء پيشرفتهء Su-30MKI را در اختيار بگيرند. هواپيماهاي هندي، به موتورهاي بسيار پرقدرت AL-31FP با قابليت تغيير بردار رانش، کانارد و آويونيک بسيار پيشرفته مجهز شده‏اند. صنايع هوافضاي هندوستان، مجوزي را براي توليد بيش از 140 فروند از اين هواپيماها تا سال 2020 بدست آورده است.

دو جنگندهء Su-30MKI هندي در حال سوختگيري از تانکر IL-78





[External Link Removed for Guests]

* مکزيک: نيروي دريايي مکزيک، قصد خريد 8 فروند سوخوي27 تک سرنشينه و 2 فروند Su-27UB (دوسرنشينهء آموزشي) را دارد.

* نيروي دريايي ايالات متحده: جالب‎ترين کاربر آتي و احتمالي اين جنگنده، نيروي دريايي ايالات متحده است. اين نيرو، به دليل بازنشست کردن شکاري‏هاي بسيار پرقدرت F-14D Tomcat، در حال بررسي جايگزيني يگانهاي از خدمت خارج شدهء «تامکت» با «فلانکر ناونشين» مي باشد. هرچند که ممکن است خريد سوخوي27 براي ناوهاي هواپيمابر ايالات متحده محقق نشود، زيرا اين نيرو، برنامه‏اي براي خريد تعداد قابل توجهي جنگندهء ناونشين F-35 Lightening II در دستور کار دارد و قرار است F-35 ها، به تدريج، جايگزين هواپيماهاي F-14D و F/A-18E/F شوند.

* ونزوئلا: در ليست جديدترين مشتريان سوخوي27، ونزوئلا قرار دارد. اين کشور، چندي پيش، قراردادي يک ميليارد دلاري، جهت به خدمت‎گيري تعداد 24 فروند Su-30MK را با روسيه منعقد ساخت. (ملزومات همراه هواپيماهاي ونزوئلا مشخص نشده است)

سابقهء به کارگيري در نبرد
در جريان جنگ بين اتيوپي و اريتره، سوخوي27 هاي نيروي هوايي اتيوپي، تعداد 4 فروند ميگ29 اريتره را سرنگون کردند، هرچند که برخي از سوخوي27 هاي اتيوپي، توسط خلبانان ارشد روسي هدايت مي شدند.

Aster Tolossa: تنها زني که در يک داگ فايت، موفق شد ميگ29 ساقط کند:

تصویر
يکي از پيروزي‏هاي بدست آمده براي نيروي هوايي اتيوپي، توسط خلبان زن اين نيرو به نام سروان Aster Tolossa بدست آمد؛ به دنبال اين، وي به عنوان نخستين زن در قارهء افريقا شناخته شد که يک «داگ فايت» (نبرد نزديک هوايي) موفق داشته است.

پراکندگي کاربران Su-27 (به رنگ آبي)
[External Link Removed for Guests]


گونه هاي مختلف Su-27

گونه هاي مختلف ساخته شده از سوخوي27 در دوران اتحاد شوروي، بدين شرح هستند:

T-10 Flanker-A
پيکربندي اوليهء ساخته شده براي نخستين نمونه

T-10S
نمونهء اوليهء بهبود يافته، بسيار شبيه به مشخصات نوع توليد انبوه شده.

Su-27S Flanker-B
اولين نمونهء توليد انبوه شدهء يک نفره.

T-10P
نوع عاري و سبک شدهء Su-27S جهت ايجاد کاربري براي قابليت ضربتي ثانوي.

Su-27UB Flanker-C
اولين نمونهء‌ عملياتي و توليد انبوه شدهء دوسرنشينه، جهت امور آموزشي.

Su-27SK
نوع صادراتي و تک سرنشينهء سوخوي27.

Su-27UBK
نوع صادراتي مدل دونفرهء Su-27UB.

Su-27K با نام ديگر Su-33 يا Flanker-D
نوع ناونشين سوخوي27 با قابليت تا شدن بالها، داراي ادوات افزايش دهندهء نيروي برا و قلاب مخصوص فرود بر روي عرشهء ناو. اين جنگنده بر اساس مدل اوليهء T-10K و به تعداد کمي توليد شد.


گونه هاي مختلف توليد شده پس از دوران شوروي، بدين شرح هستند:

Su-27P
نوع يک نفرهء نمايشي با انجام برخي ابداعات، نظير غلاف سوختگيري هوايي.

Su-27PU يا Su-30
نوع دونفره با ميزان توليد اندک، داراي غلاف سوختگيري هوايي، سيستم هاي آويونيک هدايت نبرد، سيستم کنترل پرواز جديد و . . .

Su-30M و Su-30MK
جنگندهء نسل جديد، چندماموريته و دو نفره. گفته مي‏شود تعدادي جنگندهء Su-30M براي ارزيابي و سنجش توانايي، در اواسط دههء 1990، در اختيار نيروي هوايي روسيه قرار گرفته‎اند، اگرچه، اين تلاشها، حاصل زيادي نداشته است. جنگندهء Su-30MK نوع صادراتي Su-30M مي‏باشد که سطح تجهيزات و قابليتهاي آن، تغيير کرده است.

Su-30MKA
نوع صادراتي مخصوص الجزاير.

Su-30MKI
نوع پيشرفته شدهء Su-30MK ويژهء نيروي هوايي هند؛ مجهز به کانارد، سيستم تغيير بردار رانش، آويونيک جديدي که از چند کشور مختلف تهيه شده است و قابليت انجام عملياتهاي گوناگون.

Su-30MKK
نوعي بر اساس مدل Su-30MK ويژهء نيروي هوايي چين، با آويونيک روسي، قابليت انجام عملياتهاي گوناگون، ولي بدون کانارد و سيستم تغيير بردار رانش.

Su-30MK2
نوعي بر اساس مدل Su-30MKK ويژهء نيروي دريايي چين، با قابليتهاي ضدکشتي پيشرفته.

Su-30MKM
نوعي بر اساس مدل Su-30MK ويژهء نيروي هوايي مالزي.

Su-30KN
مدل بهبود يافتهء يک نفره، با سيستم هاي الکترونيک جديد که به اين جنگنده اجازه مي دهند کارکردهاي جديدي را انجام دهد؛ عمدهء اين کارکردهاي جديد، حول و حوش ناوبري هواپيما مي باشند.

Su-30KI
مدلي يک نفره از Su-30MK ويژهء اندونزي، که با ورود به خدمت Su-27SMK در اواسط دههء 1990، قرارداد خريد اندونزي، نيمه کاره رها شد.

Su-27M يا Su-35 و Su-37
هواپيماهايي با کارکردهاي بهبود يافته که همگي تک سرنشين بوده و از مدل Su-27S مشتق شده‏اند. اين مجموعه، شامل نوع دونفره‏اي به نام Su-35UB مي‏باشند.

Su-27SM
نوع ارتقاء يافته‏اي از Su-27S هاي نيروي هوايي روسيه، که تکنولوژي آن، مشابه Su-27M ارزيابي مي‎شود.

Su-27UBM
نوع ارتقاء يافته‎اي از مدل Su-27UB.

Su-32 يا Su-27IB موسوم به Platypus
نوع دونفره، ويژهء عمليات ضربتي دوربرد، که دو خدمهء کنار يکديگر مي‎نشينند.

Su-27KUB
نوعي دو نفره، بر اساس مدل ناونشين يک نفرهء Su-27K، ويژهء آموزش جهت ناو هواپيمابر يا انجام عمليات چندماموريتي.


مشخصات عمومي سوخوي27

خدمه: يک نفر
طول: 21.9 متر (72 فوت)
طول بالها: 14.7 متر (48 فوت و 3 اينچ)

ارتفاع: 5.93 متر (19 فوت و 6 اينچ)
مساحت بالها: 62 متر مکعب (667 فوت مربع)
وزن خالي: 16380 کيلوگرم (36100 پاوند)
وزن بارگذاري شده: 23000 کيلوگرم (50690 پاوند)
حداکثر وزن قابل برخاستن: 33000 کيلوگرم (62400 پاوند)

پيشرانه
دو موتور توربوفن AL-31F ساخت Lyulka ، کشش هرکدام: 122.8 کيلونيوتن (27600 پاوند فيت)

کارايي
حداکثر سرعت: 2500 کيلومتر بر ساعت در ارتفاع بالا (1550 مايل بر ساعت)؛ معادل 2.35 ماخ
برد رزمي: 1500 کيلومتر (930 مايل)
برد عبوري: 3900 کيلومتر (2420 مايل)
سقف پرواز خدمتي: 18500 متر (60700 فوت)
نرخ اوج گيري: 325 متر بر ثانيه (64000 فوت بر دقيقه)
نرخ بارگذاري بالها: 371 کيلوگرم بر متر مربع (76 پاوند بر فوت مربع)
نسبت کشش به وزن: 1.085

مهمات
يک مسلسل 30 ميلي متري از نوع GSh-30-1 با 150 تير فشنگ
حداکثر وزن مهمات قابل بارگذاري: 8000 کيلوگرم (17600 پاوند) در 10 جايگاه خارجي
* تا 6 موشک هوا به هواي برد متوسط R-27
* تا 4 موشک هوا به هواي برد کوتاه حرارت ياب R-73

[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]

مهمات ويژهء مدل Su-27IB
* قابليت پرتاب موشک ضد رادار X-31
* موشک هوا به زمين X-29L/T (هدايت تلويزيوني يا ليزري، قابل هدفگيري با سايت تعبيه شده در داخل کلاه خلبان)
* بمب هاي هدايت ليزري، تلويزيوني، چشمي KAB-150 و UAB-500

[External Link Removed for Guests]
Colonel II
Colonel II
پست: 1065
تاریخ عضویت: یک‌شنبه 28 اسفند 1384, 2:04 pm
محل اقامت: زیر آسمون خدا
سپاس‌های دریافتی: 407 بار
تماس:

Su-27، برترين جنگنده جنگ سرد؟

پست توسط آرمان »

مقاله ای پیرامون ارزیابی کلی Su-27 و MiG-29            ترجمه و نوشته: آرمان

سوخو Su-27 Flanker، برترین جنگنده جنگ سرد؟

تصویر
هواپیمای سوخو Su-27 فلانکر همیشه یکی از بحث برانگیز ترین و مورد توجه ترین هواپیماهای جنگنده بوده است. وقتی به بررسی هواپیماهای ساخت شوروی سابق می پردازیم، اغلب به کلمه «فلانکر» در کنار کلماتی چون «بهترین» و «برترین» بر می خوریم. این تصور که بهترین هواپیمای ساخته شده در شوروی هواپیمای سوخو Su-27 فلانکر بوده است به خوبی در اذهان عموم جای گرفته است. در همین حال بسیاری دیگر بر این عقیده اند که جنگنده ای که برای مقابله با با F-15 یا F-16 ساخته شده بود نه سوخو Su-27 و نه MiG-31، بلکه میگ MiG-29 بوده است. خواه یا ناخواه در مقالاتی که در مورد این دو هواپیما یعنی فلانکر و فولکروم نوشته می شود، مقایسه ای ذهنی بین این دو توسط خواننده صورت می گیرد. هدف این مطلب بررسی توانایی ها، نقاط قوت و نقاط ضعف دو هواپیمای مذکور است:

نقاط قوت سوخو Su-27:
1- بقاپذیری بالا در میدان نبرد
2- حمل مهمات سنگین، شامل موشک های R-27R-1, R-27R-2, R-27ET/T/ER
3- رادارهای نسبتاً قدرتمند با حسگر هایی دقیق
4- قدرت مانورپذیری بسیار بالا

نقاط ضعف میگ MiG-29:
1- برد نسبتاً بسیار محدود و کم
2- حمل تنها دو فروند موشک R-27 برای ماموریت های رهگیری
3- تکیه بسیار بر کنترلرها و رادارها و تجهیزات زمینی
4- قدرت پردازش و جنگ الکترونیک بسیار ضعیف

اگر شخصی به نکات بالا به صورت کاملاً بسته نگاه کند و یک جانبه قضاوت کند، شاید سوخو Su-27 را کاملاً نسبت به MiG-29 برتر بداند. اما یک نگاه دقیق تر و بررسی موشکافانه تری می تواند حقایق بیشتری را برای ما آشکار کند، چرا که این ویژگی های عمومی که شاید در مقالات مختلف برای هواپیماهای گوناگون ذکر شوند، در عمل محدودتر می نمایند. با هم به بررسی مفصل تر هر دوی این جنگنده های برتر دوران جنگ سرد می پردازیم. از ابتدا باید گفت که برد نسبتاً زیاد یکی از خصوصیات بارز Su-27 است و هیچ شکی در آن نیست، اما با هر نقطه قوتی، مطمئناً نکته ضعفی هم وجود دارد. یکی از این نکات ضعف که شاید در کمتر جایی بدان اشاره شده باشد جریمه ای است که فلانکر در قبال حمل سوخت بیشتر باید بپردازد. سوخو Su-27 هیچ گاه قادر نیست در زمانی که مخازن سوخت این هواپیما با بیش از 60% کل تانک های سوخت پر شده باشد به قدرت مانورپذیری، حداکثر زاویه حمله و حداکثر میزان تحمل شتاب جی که MiG-29 از آن برخوردار است برسد. با در نظر داشتن چنین محدودیتی می توان گفت که در ماموریت هایی که به قطع در آن ها مانورهای زیادی انجام خواهد شد از نظر برد دو هواپیمای سوخو و میگ در یک حد هستند. با 60% سوخت سوخو Su-27 با پروفیل پروازی شامل سرعت 0.8 ماخ و ارتفاع 13000 متری می تواند حداکثر بردی برابر با 1800 کیلومتر داشته باشد. اگر چه میگ MiG-29 به حتم هواپیمایی بسیار محدود از نظر برد است، اما این محدودیت در مدل هایی مانند فولکروم C یا همان MiG-29SMT نسبتاً از بین می رود. هواپیمای میگ MiG-29SMT دارای مخازن سوخت اضافه ای در قسمت های طرفین بالای بدنه است که آن را به فولکروم کوهان دار هم مشهور کرده است. این قسمت های کوهان مانند علاوه بر تانک های اضافه سوخت شامل سیستم های ضدعمل الکترونیک اضافی نیز هستند که علاوه بر جبران برد محدود، قابلیت های جدیدی از نظر جنگ الکترونیک نیز به MiG-29 می دهند.

تصویر
هواپیمای سوخو Su-27 در حال حمل موشک چهار موشک آلامو

با اینکه فولکروم مسئله محدودیت برد را دارد، اما باید به این نکته هم توجه شود که MiG-29 هواپیمایی است که صرفاً برای مقاصد برتری هوایی در میدان نبرد و البته ماموریت های دفاع هوایی ساخته شده است نه ماموریت های گشت هوایی طولانی. MiG-29 سوخت کمتری حمل می کند، اما در عوض از نظر اندازه بسیار کوچکتر از Su-27 است و همین تشخیص این هواپیما را از فواصل دورتر برای هواپیماهای جنگنده دشمن مشکلتر می کند. همه این حقایق دست به دست هم می دهند تا باور کنیم که میگ MiG-29 هم آن چنان جنگنده بدی نیست. میگ MiG-29A با حمل یک تانک سوخت مرکزی در زیر بدنه به 400 کیلوگرم سوخت برای استارت آپ و تاکسی در باند و تیک آف، 500 کیلوگرم سوخت برای درگیری با در نظر گرفتن یک دقیقه استفاده از پس سوز و 1000 کیلوگرم سوخت رزرو برای بازگشت نیاز دارد. با تمام این اوصاف هنوز هم 2500 کیلوگرم سوخت باقی می ماند که فولکروم را قادر می سازد که به راحتی مسیری 408 ناتیکال مایلی را در سرعت 0.8 ماخ و ارتفاع 13000 متری زمین طی کند. همین برد برای میگ 29 کافی است تا از پایگاه هایی در آلمان شرقی به راحتی به جنوب انگلستان برسد. در بهینه ترین شرایط حداکثر برد میگ MiG-29 به 1450 کیلومتر می رسد. با حمل یک مخزن سوخت خارجی، این میزان به 2090 کیلومتر افزایش می یابد که از برد سوخو Su-27 در حالت 60% مخازن سوخت پر، بیشتر است. اگر چه همیشه مخازن سوخت خارجی قبل از مخازن سوخت داخلی خالی شده و سپس از هواپیما جدا می شوند، اما همین مدت زمان حمل مخازن سوخت خارجی نیز مشکلاتی برای مانورپذیری کافی MiG-29 به وجود می آورد که البته قابل چشم پوشی است. البته به نظر می رسد که برنامه معمول روسی ها برای پرواز دادن Su-27 پر کردن مخازن سوخت با بیش از 60% سوخت بوده است، البته به میزانی که تا زمان رسیدن به ارتفاع عملیاتی، میزان سوخت داخل مخازن به همان 60% درصد قبل رسیده باشد.

تصویر
یک فروند Su-27 از اولین نمونه های تولید شده برای نیروی هوایی

از نقطه نظر مانورپذیری، هر دوی این جنگنده ها، یعنی فلانکر و فولکروم از بهترین های عصر خودشان بوده اند و در حال حاضر هم هستند. MiG-29 بنا بر عقیده بسیاری لایق یدک کشیدن عنوان «مانورپذیرترین جنگنده جهان» است. میگ MiG-29 برای مانورپذیری فوق العاده در سرعت های پایین طراحی شده است و این مسئله را خلبانان هواپیمای F-16 نیز تصدیق می کنند. بسیاری از آنان اذعان می دارند که با این که هواپیمایشان از میگ سبک تر است و بنا به ابعاد ظاهری اش باید مانورپذیر تر از میگ باشد، اما ظاهراً این طور نیست و در سرعت های پایین تر از 800 کیلومتر بر ساعت، MiG-29 کاملاً برتر است. این مانورپذیری زیاد به خلبان میگ این امکان را می دهد که به راحتی دماغه هواپیمای خود را متوجه هر نقطه ای در محدوده دید هواپیما بنماید. ارتباط بین سیستم کلاه هدف گیری خلبان یا HMS با موشک های نزدیک برد R-73 از میگ MiG-29 حریفی کاملاً قدر و خطری بالقوه برای دشمنان می سازد.

تصویر
هواپیمای میگ MiG-29 نیروی هوایی آلمان-لوفت وافه- در حال حمل دو فروند موشک آلامو

از سوی دیگر، Su-27 نمی تواند هنگامی که مخازن سوخت آن با بیش از 60% سوخت پر است قابلیت های خود را کاملاً نشان دهد. بنابراین در ماموریت های طولانی نباید تا زمانی که 40% سوخت هواپیما مصرف نشده است روی توانایی های قابل ملاحظه ی فلانکر حساب کرد. نکته فنی پنهان که پشت این قضیه نهفته است در این است که هنگامی که 40% سوخت مصرف می شود، تانک سوخت شماره یک که پشت سر خلبان جای گرفته است و تانک های سوخت شماره چهار که در بال ها قرار گرفته اند، خالی می شوند. تانک سوخت شماره یک در هنگام پر بودن اثر عکسی روی مرکز ثقل هواپیما دارد و این مرکز را به سمت جلوی هواپیما متمایل کرده و از قابلیت های مانوری هواپیما می کاهد. هنگامی که این تانک سوخت خالی می شود، به دلیل تعادل دگرباره مرکز ثقل هواپیما مانورپذیری به صورتی باورنکردنی افزایش می یابد. بنابراین وقتی پای ماموریت های طولانی در میان است، می بایست تخمین های بسیار دقیقی توسط برنامه ریزان ماموریت صورت گیرد تا مشکلی از جهت عملکردی برای هواپیما پیش نیاید. شاید این پیشبینی ها در تمرینات بسیار ساده باشد، اما در شرایط واقعی نبرد تا مرز غیر ممکن هم پیش می رود. بدین معنی که در صورت یک درگیری پیش بینی نشده، خلبان راهی به جز خلاصی از میزان سوخت اضافی ندارد. رها کردن موشک های دوربرد BVR که محدودیت های آیرودینامیکی و وزنی بسیاری را بر هواپیما تحمیل می کنند در چنین مواقعی بهترین راه ممکن به نظر می رسد. پس می توان نتیجه گرفت که تا زمانی که فلانکر تا وزن مشخصی سبک نشده است، حسابی روی مانورپذیری بی نظیر آن نمی توان کرد، البته نباید از این نکته هم چشم پوشید که فلانکر از یک سیستم FBW یا پرواز با سیم آنالوگ هم بهره می برد که میگ MiG-29 فاقد آن است.

تصویر
ترمز هوایی هواپیمای Su-27 که در حالت مسلح قرار داده شده است

در قابلیت هدف گیری از فواصل مافوق دید بصری یا Beyond Visual Range باید گفت که هر دو هواپیما از یک نوع موشک آن هم موشک R-27 یا همان AA-10 Alamo استفاده می کنند. اما تفاوت در این جاست که سوخو Su-27 می تواند تا ده فروند از این موشک را در یک سورتی پرواز حمل نماید، در حالی که میگ MiG-29 تنها قادر به حمل دو فروند از این موشک هاست. اگرچه به وضوح معلوم است که از نظر تسلیحات قابل حمل Su-27 به میزان زیادی بر MiG-29 برتری دارد، اما همیشه ممکن است که این سوال به ذهنتان بیاید که آیا واقعاً هنوز هم دوران نبرد هایی که تعداد زیادی هواپیما در آسمان به نبرد تن به تن می پرداختند و قدرت آتش یکی از عوامل مهم در پیروزی بود به سر نیامده است؟ در جواب این سوال باید گفت که در نبرد های جدید، هواپیماها زمان چندانی برای درگیری در اختیار ندارند و البته تعداد هواپیماهای موجود در آسمان در نبرد نیز بسیار کمتر و محدود تر از گذشته است. نبرد های هوایی امروز همیشه با ویژگی هایی چون سرعت بالا در نبرد و مدت زمان کم درگیری شناخته می شوند. در یک چنین درگیری هایی، همیشه نخستین ضربه نقش اساسی را ایفا می کند: پس باید اولین ضربه را زد و محکم هم زد. پس از نخستین رویارویی، هر یک از خلبانان دو طرف سعی در دور شدن از محل نبرد برای جلوگیری از غافل گیر شدن توسط هواپیماهای دیگر دشمن دارند. رادارهای N-001 و N-019 از جمله رادارهایی هستند که دارای آرایه اسکن مکانیکی هستند، بدین معنی که این رادارها در یک زمان قادر به درگیری با بیش از یک هدف نیستند. در جنگ های امروزی احتمال اینکه یک هواپیمای جنگنده تنها به یک هدف حمله کرده و سپس به پایگاه بازگردد در حدود 95% است، یعنی تنها 5% احتمال دارد هواپیما با هدفی ثانویه درگیر شود. پس آیا واقعاً حمل شش تا ده موشک دوربرد BVR آن چنان که به نظر می رسد، لازم است؟ بنابراین برتری Su-27 در این مورد که تنها بر حمل تعداد بیشتر موشک های BVR استوار است زیر سوال می رود. شاید به همین دلیل باشد که هیچ وقت فلانکر ها با تعداد زیادی موشک های R-27 لود نمی شوند و اکثراً ترکیبی از موشک های BVR و موشک های کوتاه برد مادون قرمز IR روی هواپیمای Su-27 نصب می شوند چرا که سنگین کردن بی مورد هواپیمای جنگنده با موشک هایی که شاید اکثراً بلا استفاده بمانند صحیح نیست و جز مصرف سوخت بیشتر نتیجه دیگری برای جنگنده در بر ندارد.

تصویر
هواپیمای میگ MiG-29 در نمایی زیبا از غروب آفتاب

موشک های R-27E/ET دارای سیستم هدایت مادون قرمز هستند و طول موج هایی را که اگزوز موتور هواپیماها منتشر می کنند دنبال می نمایند. به همین دلیل این موشک ها را جز موشک های «شلیک کن و فراموش کن» به شمار می آورند، چرا که پس از شلیک، دیگر موشک نیازی به هدایت از سوی هواپیما ندارد و خود می تواند مسیر خود را بیابد. یکی از نقص های عمده ای که موشک های R-27 در مدل هدایت مادون قرمز دارند این است که این مدل از موشک ها قابلیت ایجاد خط اطلاعات یا دیتالینک با هواپیمای مادر را ندارند. در نتیجه تنها هنگامی که رادار نسبتاً کوتاه برد مادون قرمز موشک روی هواپیمای دشمن قفل شده باشد موشک می تواند شلیک شود، و این خود علی رغم قدرت بالای موتورهای موشک و طراحی آیرودینامیکی جالب آن، برد موشک را بسیار کم می کند. در موشک های هدایت راداری، نیازی به قفل رادار موشک روی هواپیمای دشمن نیست، بلکه رادار به مراتب قدرتمند تر هواپیما روی جنگنده دشمن فقل نموده و موشک را تا نزدیکی هواپیمای دشمن هدایت می کند و پس از آن رادار خود موشک فعال شده و به مسیر ادامه می دهد. اما در مدل هدایت مادون قرمز، هدف گیری به این صورت نیست و خود رادار موشک باید بتواند از عهده قفل روی هدف بر بیاید.

[External Link Removed for Guests]
نمونه اولیه Su-27S با نام T-10S

در نبرد های هوایی بسیار نزدیک که هواپیمای ما در موقعیت بسیار خوبی در پشت دشمن قرار گرفته است، بهترین گزینه برای حمله موشک های مادون قرمز هستند چرا که در یک چنین شرایطی امواج مادون قرمز متساعد شده از اگزوز هواپیمای دشمن بسیار پر قدرت تر از امواج راداری هستند و موشک های IR در یک چنین شرایطی بسیار موثر تر هستند. پس می توان به راحتی نتیجه گرفت که در شرایط واقعی نبرد، ترکیبی از دو شیوه مختلف حمله، یعنی موشک های هدایت راداری و موشک های هدایت مادون قرمز می تواند بسیار به نفع باشد. MiG-29 طبیعتاً دارای یک چنین ترکیب تسلیحاتی است و می تواند بدون هیچ مشکلی این دو دسته از تسلیحات را حمل نماید در حالی که تسلیح Su-27 با یک چنین ترکیب تسلیحاتی نیازمند برنامه ریزی دقیق ماموریت است. به عبارت دیگر MiG-29 در هر شرایطی برای درگیری آماده است، در حالی که درگیری Su-27 باید از قبل پیش بینی شده باشد. در صورت پیش آمدن هر گونه درگیری پیش بینی نشده و اتفاقی، ممکن است فلانکر با مشکلات جدی مواجه شود و اگر حریف کمی گردن کلفت تر باشد، شاید دیگر کاری از دست Su-27 بر نیاید.
تصویر
تصویر
بالا، کاکپیت MiG-29SMT، پایین، کاکپیت Su-27

MiG-29 می تواند تا دو موشک R-27 را حمل کند، اما مشکل اینجاست که دو موشک BVR می بایست در صورت درگیری BVR هر دو باهم و به سمت یک هدف شلیک شوند، چرا که در غیر اینصورت اگر فقط یک موشک شلیک شود، موشک دیگر در زیر بال دیگر سنگینی کرده و مشکل عدم بالانس در بال ها به وجود می آید؛ علی رغم اینکه تا حدودی قابل حل است، اما همین عدم بالانس به میزان زیادی از قابلیت های مانوری هواپیما می کاهد. برای مثال حداکثر زاویه حمله از 24 درجه تا 15 درجه کاهش می یابد که به طور کاملاً محسوس در مانورپذیری هواپیما موثر است. روی کاغذ، Su-27 در وضعیت بهتری قرار دارد، چرا که می تواند تا سه هدف را به طور همزمان شناسایی کرده و با آن ها درگیر شود، البته در شرایطی که هر هدف را با یک جفت موشک R-27 هدف قرار دهد. همه اینها در شرایطی درست است که دشمن آن قدر مهربان باشد که منتظر بماند تا ما به راحتی بتوانیم او را هدف قرار دهیم. در شرایط جنگ واقعی، دشمن یا در حال درگیری است و به ما نزدیک می شود که او را در شرایط خوبی برای شلیک موشک هایش قرار می دهد؛ یا اینکه در حال دور شدن از منطقه نبرد و خارج شدن از برد موشک و رادار ماست که هدف گیری را برای ما مشکل می سازد. از سوی دیگر MiG-29 از فاصله دور می تواند به راحتی جفت موشک R-27 را به هدف شلیک کرده و به مدد موشک های هدایت مادون قرمز و مانورپذیری عالی به سرعت برای یک درگیری نزدیک نیز آماده شود در حالی که هیچ مشکلی هم از جهت آن 60% سوخت که در فلانکر وجود دارد نخواهد داشت.

تصویر
هواپیمای MiG-29 در حال تاکسی روی باند

از بعد رادار، هواپیمای سوخو Su-27 مجهز به رادار N-01 با برد تشخیص اهدافی با حداقل 3 متر مربع سطح مقطع از فاصله 80 تا 100 کیلومتری است. این رادار قادر است تا 40 کیلومتر پشت سر هواپیما را هم اسکن نماید. MiG-29 نیز مجهز به رادار N-019 است که قادر است شعاع 75 تا 85 کیلومتری جلوی هواپیما را اسکن کرده و در فاصله 35 کیلومتری پشت هواپیما نیز به جستجو بپردازد. هر دوی این سیستم های راداری قادرند تا ده هدف را به صورت همزمان شناسایی کرده و با یکی از این اهداف به درگیری بپردازند. طول موج هر دو برابر با 3 سانتیمتر است، محدوده آزیموت رادار N-001 برابر با 60+- و رادار N-019 برابر با 67+- می باشد. اگر چه رادار N-001 که در Su-27 نصب شده است از نظر برد راداری بر رادار اسلات بک میگ MiG-29 برتری دارد، اما باید از این نکته هم باخبر بود که هر دو رادار در 70% قطعات مشابه هستند و هر دو از یک پردازنده با قدرت پردازش 170000 عمل در ثانیه استفاده می کنند. با این اوصاف، همانطوری که می بینیم توانایی درگیری و شناسایی اهداف هر دو رادار نیز تقریباً مشابه است، برتری برد ده یا بیست کیلومتری رادار فلانکر شاید آن چنان هم پراهمیت نباشد. در زمان طراحی سوخو Su-27 با کد اولیه T-10 برنامه های گسترده ای برای طراحی و ساخت راداری بسیار پیشرفته تدارک دیده شده بود، اما با توجه به ضعف فراوان شوروی سابق و کلاً کشورهای بلوک شرق در ساخت تجهیزات الکترونیکی-نقطه مقابل کشورهای غربی- این رادار ساخته نشد و تنها مدل بسیار ساده تر آن یعنی N-001 به کار گرفته شد.

از نظر اتکا بر کنترلرهای رهگیری زمینی باید گفت که یکی از ویژگی های قدیمی هواپیماهای شوروی سابق به همان دلیل ضعف تکنولوژیکی در ساخت قطعات الکترونیکی همان اتکای بیش از حد به رادارها و مراجع زمینی است، یعنی نقطه ضعفی که همیشه غرب روی آن دست گذاشته است. این شیوه هدایت هواپیما همیشه مورد انتقاد شدید بود، چرا که بر اساس این سیاست که در دوران جنگ سرد به اوج خود رسیده بود، خلبان بسیار محدود بود و مجبور بود برای انجام کوچکترین کاری خارج از برنامه متوسل به کنترلر های زمینی شود. البته خود غربی ها و به خصوص آمریکاییها چندان هواپیماهای مستقلی نساخته بودند، چرا که هواپیماهای آنها نیز از نسخه هوابرد (!) پایگاههای زمینی استفاده می کرد و به زبان ساده تر نام آن ها را آواکس AWACS گذاشته بود. تنها فرق این پایگاه این بود که هواپیماهای آواکس سیار بودند و به دلیل استفاده از آن ها در ارتفاعات به راحتی حریم هوایی بسیار گسترده ای را پوشش می دادند. در حقیقت با ورود Su-27 و MiG-29 به خدمت، عصر تازه ای در هوانوردی نظامی شوروی به وجود آمد. اگر چه توانایی های راداری این هواپیماها بازهم به حدی نبود که بتوانند از عهده انجام کامل یک ماموریت بدون هدایت زمینی بر بیایند، اما بازهم همین نقطه فصل جدیدی در جنگ های مدرن شوروی بود. با اینکه میل طراحان بیشتر به سمت استقلال هواپیماها از پایگاه های زمینی کشیده شده بود، اما باز هم هواپیمای MiG-29 یک هواپیمای وابسته به پایگاه های زمینی یا GCI Dependent نامیده می شود. صرف نظر از اینکه با چه هواپیمایی پرواز انجام شود، خلبانان روسی یاد گرفته اند که اگر چه رادارهای قدرتمندی داشته باشند، اما تا زمانی که از کنترلرهای زمینی خبری مبنی بر وجود دشمن به آن ها نرسیده است رادار خود را روشن نکنند. البته با تمام این شرایط هنوز هم خلبانان قادرند که در شرایط کاملاً اضطراری حداقل از موقعیت مذبور بتوانند خلاصی یابند، اما در شرایط عادی 99% تصمیمات به عهده پایگاه فرماندهی زمینی است.

تصویر
هواپیمای Su-27 در معیت یک فروند An-224!

با توجه به نکاتی که در این مطلب ذکر شد، می توان به این نتیجه رسید که MiG-29 هواپیمایی است که واقعاً برای نبردهای حقیقی ساخته شده است. از فاصله دور قادر است هواپیمای دشمن را با یک جفت موشک دوربرد آلامو مورد هدف قرار دهد، در فرض تقریباً محال اگر هیچ یک از موشک ها نتوانستند به هدف اصابت کنند، هنوز هم میگ MiG-29 قادر است با تکیه بر قدرت مانورپذیری بی نظیرش تدارک یک حمله دیگر، اینبار از فاصله نزدیک را ببیند که قریب به یقین می توانیم فولکروم را در یک چنین مبارزه ای پیروز بدانیم. از سوی دیگر، Su-27 بیشتر به یک سایت پدافند موشک های زمین به هوا شباهت دارد تا یک جنگنده رهگیر واقعی، خصوصاً که توانایی حمل تعداد زیادی موشک های دوربرد آلامو این شباهت را بیش از پیش کرده است. نخستین نمونه های فلانکر که با نام T-10S در سال 1978 ساخته شد از مشکلات بسیاری رنج می برد. با این حال با انجام اصلاحاتی تولید نمونه اصلی به سال 1984 موکول شد، اما بازهم مسائلی که گریبانگیر گروه طراحی و البته خود هواپیما شده بود مانع از آن گردید که هواپیما بتواند به موقع به خدمت در آید. از عمده ترین مشکلاتی که فلانکر با آن دست و پنجه نرم می کرد مشکل قطعات اویونیکی بود که تا سال 1990 که چند صد فروند Su-27 به خدمت در آمدند هنوز هم به طور کامل حل نشده بود. از سوی دیگر بر خلاف فلانکر، MiG-29 روند طراحی بسیار هموار تری را پشت سر گذاشت و تقریباً بدون مشکل جدی وارد خدمت گردید. شوروی در زمان جنگ سرد و به خصوص دهه 70 خواهان ورود به خدمت جنگنده جدیدی بود که بتواند از پس هواپیماهای پیشرفته غرب مانند F-15 و F-14 بر بیاید، اما با نتایج مایوس کننده ای که مدل های اولیه Su-27 به بار آورد، ظاهراً میگ MiG-29 بسیار موفق تر بود. همانطوری که بعدها هم دیدیم Su-27 تا زمان پایان جنگ سرد، یعنی سال های ابتدایی دهه 90 هنوز هم نتوانسته بود آن چنان که باید و شاید نیازهای نیروی هوایی شوروی را برطرف نماید. با همه ضعف هایی که Su-27 از آن رنج می برد، هواپیماهای مشهوری که از Su-27 مشتق شده اند و به خانواده فلانکر مشهورند، مثل هواپیماهای Su-30/33/34/37 هواپیماهای به نسبت موفقی از کار در آمدند.
Colonel II
Colonel II
نمایه کاربر
پست: 4114
تاریخ عضویت: سه‌شنبه 11 بهمن 1384, 6:16 pm
سپاس‌های ارسالی: 4500 بار
سپاس‌های دریافتی: 4323 بار
تماس:

پست توسط Reza6662 »

آرمان, جان
از مقالهء پربارت، بي نهايت استفاده کردم. واقعن متشکرم. با اينکه ديشب تا دير وقت تو وبلاگت اين مطلب زيبا رو خوندم، ولي بازهم ديدم ارزش خوندن دوباره رو داره. :)
نقاط ضعف میگ MiG-29:
1- برد نسبتاً بسیار محدود و کم
2- حمل تنها دو فروند موشک R-27 برای ماموریت های رهگیری
3- تکیه بسیار بر کنترلرها و رادارها و تجهیزات زمینی
4- قدرت پردازش و جنگ الکترونیک بسیار ضعیف

آرمان عزيز، MiG-29A و Su-27S هر دو تقريبن در يک دوره وارد خدمت شدند. هر دو در مدلهاي اوليه، داراي ضعف مفرط الکترونيک و رادار بودن. اين ضعف، با توجه به ضعف کلي و شديد روس ها در زمينهء الکترونيک، عجيب به نظر نمي رسه. براي مثال يکي از دوستان من، حدود 20 سال پيش به مسکو رفته بود و در مسکو، ويدئو هاي VHS ساخت شوروي رو ديده بود که بسيار بسيار سنگين بودن و در اونها از لامپ خلاء به جاي آي سي استفاده شده بود! :eek:
هر دو رادار N019 و N001 داراي مشکلات عديده اي هستن. هردو توانايي شناسايي اهداف چندگانه رو که در کنار هم پرواز مي کنند، ندارند! هردو رادار، تنها قادرند به يک هدف شليک کنند و تا زمان برخورد موشک به هدف، بايد عمل قفل موندن رادار حفظ بشه و بدين شکل، هواپيما دچار فلج تاکتيکي ميشه و قادر نيست به اهداف ديگه، توجه و دقت کنه.
هر دو هواپيماي Su-27S و MiG-29A/B/UB وابسته به هدايت زميني هستن، زيرا تفاوت ساختاري عمده اي نظير مجهز بودن به گلس کاکپيت در هيچ کدوم مشاهده نميشه.
در اين بين، مختصري برتري در حد 20% و آن هم در زمينهء برد بيشتر محدودهء شناسايي رادار، متعلق به Su-27S هست.
اگه يادت باشه به سال 1989، جوان 19 سالهء آلماني به نام ماتياس راس، تونست از برلين غربي با هواپيماي سسنا172 به راحتي از بين حداقل سه پايگاه هوايي مهم سوخوهاي27 و ميگهاي29 (پايگاه هوايي کوبينکا، لنين گراد و استالين گراد) عبور کنه و در ميدان سرخ فرود بياد. صرفنظر از انگيزهء وي در انجام چنين کاري، هيچکدام از هواپيماهاي به نظر من نسل سوم سوخوي27 و ميگ29، نتونستن اين هواپيما رو رهگيري کنن! بعد از اين جريان، بلافاصله، سرفرماندهي ارتش سرخ، فرمانده دفاع هوايي و فرمانده نيروي هوايي شوروي رو از کار برکنار کرد!
از نظر استحکام سازه، ميشه سوخوي27 رو با F-15 مقايسه کرد، زيرا در هر دو به مقياس زيادي از آلياژ تيتانيوم استفاده شده.
ميگ29 هم قابل قياس با F-16A Block 5 البته با اين تفاوت که TBO رادار و موتورهاي F-16A بسيار بسيار بهتر هست، در عوض MiG-29A/B مي تونه بر خلاف F-16A Block 5 از موشکهاي دوربرد و نيمه فعال راداري R-27 استفاده کنه. اما بازهم در عوض F-16A Block 5 داراي 5 تا 10 درصد برد کشف و شناسايي بيشتر نسبت به N0019 هست.
به نظر من، نه MiG-29A/B نه Su-27S، هيچکدام در زمينهء رهگيري، آش دهن سوزي نيستن. هر دو تا حد زيادي به اپراتور زميني وابسته هستن و هردو فاقد گلس کاکپيت.
اما بزرگترين برتري Su-27S، مداومت پروازي طولاني و حمل هم زمان 4 موشک R-27 هست که به خلبان سوخوي27 اجازه ميده، ماموريت CAP يا Combat Air Patrol رو انجام بده و حتا در صورت کم شدن سوخت، سوختگيري هوايي انجام بده. در عوض MiG-29A/B نصف Su-27S مداوت پروازي نداره و از اين بدتر، قادر به سوختگيري هوايي نيز نيست!
براي مثال، در زمان جنگ، خلبانان F-14 هاي ايران، گاه مجبور ميشدن 9 تا 11 ساعت در آسمان باقي بمونن و ماموريت CAP انجام بدن، در حالي که MiG-29A/B به طور قطع و يقين به درد ماموريت CAP نمي خوره، زيرا:
1) مداوت پروازيش بسيار کمه؛
2) با حمل مهمات کامل و مخازن سوخت خارجي، قادر نيست به سرعتي فراتر از 0.9 ماخ دست پيدا کنه!
3) برد شناسايي رادار N019 به سختي به مرز 80 کيلومتر مي رسه.

با اين حساب، MiG-29A/B قادر نيست ماموريتي مشابه F-14A انجام بده، در حالي که با کمي اغماض، Su-27S قادر هست ماموريت CAP رو انجام بده. اين به دليل:
1) برد بيشتر رادار
2) همچنين حجيم بودن مخازن سوخت داخلي
3) قابليت سوختگيري هوايي
4) قدرت حمل مهمات بيشتر
5) مجهز بودن به سيستم FBW

اما در مورد قدرت مانورپذيري بهتر MiG-29A به دليل سبک تر بودن و همچنين کم حجم بودن مخازن سوخت داخلي، با شما موافقم. ولي با کمي اغماض، بايد قبول کنيم که ديگر در قرن 21 ام، قرار نيست همانند هواپيماهاي جنگ جهاني دوم، هواپيماهاي شکاري مجبور به انجام مانورهاي محيرالعقول بشن.
با تشکر از شما :)
 [External Link Removed for Guests]    
Commander
Commander
نمایه کاربر
پست: 2440
تاریخ عضویت: چهارشنبه 15 فروردین 1386, 6:23 pm
سپاس‌های ارسالی: 11143 بار
سپاس‌های دریافتی: 14946 بار

پست توسط Shahryar »

اين دو جنگنده در نبردهاي بين دو كشور اتيوپي- اريتره با هم درگير شدند كه نتيجه آن برتري مطلق Su-27 بود. یادمان هست که Mig-29 در نبردهای هوائی اتیوپی- اریتره چندین بار مغلوب برادر بزرگتر خود Su-27 شده بود. جالب است بدانید در یکی از همین نبردها Capt. Aster Tolossa (خلبان سوخو-27 اتیوپیائی) موفق به سرنگونی یکی از میگهای 29 اریتره میشود .ایشان بلافاصله قهرمان ملی اتیوپی شده و اولین زن خلبانی است که موفق به سرنگونی یک جت جنگی در نبردهای هوائی گشته.
[External Link Removed for Guests]

آخرين نبرد هوائي ثبت شده Mig-29 ، مربوط به خبر چند روز پيش سرنگوني يك فروند هواپيماي بدون سرنشين گرجي توسط شليك يك تير موشك هوا به هوا كوتاه برد نسبت داده شده به روسيه است:
http://www.centralclubs.com/viewtopic.php?t=42480
يا علي گفتيم و عشق آغاز شد..
Junior Poster
Junior Poster
پست: 125
تاریخ عضویت: پنج‌شنبه 20 تیر 1387, 11:40 am
سپاس‌های ارسالی: 2 بار
سپاس‌های دریافتی: 40 بار

سوخوی-27 در ردیف بهترین جنگنده های قرن 20-ام قرار گرفت.

پست توسط chieftain »

جنگنده روسی سوخوی-27 بعنوان یکی از بهترین جنگنده های صده گذشته نامیده شد. به گزارش «ریا نووستی» از دفتر مطبوعاتی کمپانی روسی "سوخوی" که تولید کننده این جنگنده ها می باشد، این نتیجه یک نظرسنجی است که بطور اینترنتی از سوی مجله Flight International انجام شد.

هدف از نظرسنجی Flight International تعیین 100 رویداد و شخصیت برجسته قرن گذشته در بخش صنایع هوایی بود و نیز مشخص کردن اینکه کدام طراحی های هواپیمایی نظامی و غیر نظامی و یا موتورهای هواپیما به نظر خوانندگان بیشترین تاثیر را بر روند توسعه صنایع هوایی جهان داشتند. در نتیجه رای گیری فهرستی کلی به ترتیب امتیازهای دریافتی تنظیم شد. در این نظرسنجی بیش از 18 هزار نفر شرکت داشتند.

سوخوی-27 در شمار پیشتازان "صنایع هواپیمایی نظامی" پس از هوایپمای Spritfire قرار گرفت که طی سال های 1938-1957 در نیروهای هوایی انگلیس بودند و نیز هواپیمای باری آمریکایی С-130 Hercules و جنگنده اف-16.

اولین جایگاه را در بین TOP-100 Flight International را فرود فضانورد آمریکایی بر کره ماه در سال 1969 به خود اختصاص داد. بعقیده خوانندگان نشریه این مهمترین رویداد صده گذشته برای صنایع هوا-فضا است (پرواز یوری گاگارین اولین فضانورد جهان تنها در رده 13-ام قرار گرفت).

در جایگاه دوم هواپیمای مسافربری بوئینگ 747 قرار دارد. مخترعین اولین هواپیمای جهان، یعنی برادران رایت نیز در جایگاه سوم قرار گرفته و شخصیت برتر قرن بیستم نامیده شدند.

بهترین موتور رولز رویز مرلین شناخته شد که جایگاه پنجم از 100 را بخود اختصاص داد. هواپیمای نظامی Spritfireجایگاه ششم را دارد.

هواپیمای سوخوی-27 از سال 1985 در نیروهای مسلح روسیه قرار گرفت. مدل های مختلفی که بر اساس آن ساخته شده اند، امروز در نیروهای هوایی روسیه و بسیاری از کشورهای جهان وجود دارند.
Commander
Commander
نمایه کاربر
پست: 2440
تاریخ عضویت: چهارشنبه 15 فروردین 1386, 6:23 pm
سپاس‌های ارسالی: 11143 بار
سپاس‌های دریافتی: 14946 بار

پست توسط Shahryar »

برروی عکس کلیک نمائید:

[align=right]تصویر 
يا علي گفتيم و عشق آغاز شد..
Commander
Commander
نمایه کاربر
پست: 2440
تاریخ عضویت: چهارشنبه 15 فروردین 1386, 6:23 pm
سپاس‌های ارسالی: 11143 بار
سپاس‌های دریافتی: 14946 بار

پست توسط Shahryar »

soheil_riazi نوشته شده:سلام. ميگم تامكت هيچ جايگاهي نداشت؟


رتبه 30 متعلق به : Military Aircraft: Sukhoi Su-27 بود و F-14 رتبه ائي در بين اسامي نداشت. جالب است كه بدانيد
رتبه 57 متعلق به Military Aircraft: MiG-21 و رتبه 60 متعلق به Military Aircraft: Mirage 2000 و 62 متعلق به Military Aircraft: MiG-25 و رتبه 37 متعلق به Military Aircraft: McDonnell Douglas F-4 Phantom و رتبه 65 متعلق به بمب افكن B-2 ست.
يا علي گفتيم و عشق آغاز شد..
Commander
Commander
نمایه کاربر
پست: 2440
تاریخ عضویت: چهارشنبه 15 فروردین 1386, 6:23 pm
سپاس‌های ارسالی: 11143 بار
سپاس‌های دریافتی: 14946 بار

پست توسط Shahryar »

iran102 نوشته شده:چقدر الکی
سوخوی 27 که تو هیچ جنگی نبوده است


سوخو27 در جنگ اتيوپي و اريتره حضور داشته و تمام پيروزيهاي هوائي متعلق به اين جنگنده است.

BABABARGY نوشته شده:اين رده بندي بر چه اساسي شکل گرفته است، قيمت هم جزو فاکتورهاي آن بوده و يا فقط مشخصات فني ملاک بوده است؟


سوال خوبي بود. هدف از اين نظرسنجی تعیین 100 رویداد و شخصیت برجسته قرن گذشته در بخش صنایع هوایی بود و نیز مشخص کردن اینکه کدام طراحی های هواپیمایی نظامی و غیر نظامی و یا موتورهای هواپیما به نظر خوانندگان بیشترین تاثیر را بر روند توسعه صنایع هوایی جهان داشتند. در نتیجه رای گیری فهرستی کلی به ترتیب امتیازهای دریافتی تنظیم شد. در این نظرسنجی بیش از 18 هزار نفر شرکت داشتند.

به طور مثال فاکتورهاي انتخاب سوخو 27 : قدرتمندي- قابليت مانور بسيار بالا- پيشرو بودن در صادرات روسيه ذکر شده.

دقت داشته باشيد که در تاريخ هوانوردي طراحيهاي زيادي بودند که موفق بودند ولي فقط تعداد کمي از آنها توانستند براي ساليان دراز تامين کننده نيازهاي دفاعي باشند مانند: Messerschmitt Bf-109 و P-51 Mustang و Tu-95 و B-52 , Su-27.
طرح پايه T-10 که در سال 1977 اولين پرواز آزمايشي خودش را انجام داد به قدري از لحاظ کيفيت طراحي عالي بود که منشاء بسياري از جنگنده هاي پيشرفته تر پس از خود بر پايه آن گرديد: SU-34/ SU-30/ SU-33/ SU-35/ SU-37

5 هواپیمای نظامی برتر در این نظر سنجی به ترتیب:

- رتبه 6 Spitfire
- رتبه 10 SR-71
- رتبه 15 C-130
- رتبه 16 P-51 Mustang
- رتبه 17 متعلق به F-16
يا علي گفتيم و عشق آغاز شد..
Colonel II
Colonel II
نمایه کاربر
پست: 1130
تاریخ عضویت: جمعه 30 آذر 1386, 8:55 pm
محل اقامت: تهران
سپاس‌های ارسالی: 1197 بار
سپاس‌های دریافتی: 2065 بار
تماس:

تاپيک اشنايي جامع با جنگنده Su-27

پست توسط N@VID »

 تاپیک جامع اشنایی با جنگنده نسل 4 سوخو 27 

 تصویر 
 Su-27UB تیم اکروجت نیروی هوایی روسیه( شوالیه های روسی) 

مقدمه:

Su-27 جنگنده ای است که در کشور اتحاد جماهیر شوروی ( سابق) و توسط دفتر طراحی شرکت سوخوی طراحی شده است. این جنگنده برای رویارویی با جنگنده های نسل جدید امریکا یعنی F-14 Tomcat و F-15 Eagle و F-16 Fighting Falcon و F-18 Hornet طراحی شده بود. به همین منظور این هواپیما باید دارای خصوصیات زیر میبود
- برد پروازی زیاد
- قابلیت حمل تسلیحت زیاد و سنگین
- و مانورپذیری و سرعت فوق العاده
Su-27 در حقیقت برای پشتیبانی هوایی طراحی شده است ولی توانایی انجام هر ماموریتی را دارد. از این لحاظ میتوان این جنگنده بسیار شبیه به جنگنده ی امریکایی F-15 Eagle است.
از طرح Su-27 برای ساخت جنگنده های زیادی استفاده شده است. Su-33 Flanker-D یک رهگیر دفاعی است که از روی جنگنده Su-27 برای استفاده بر روی ناو های هواپیمابر طراحی شده است. تفاوت این نمونه با Su-27 در استفاده از هوک و کانارد (canard) است. Su-30 جنگنده ی دیگری است که بر پایه این هواپیما طراحی شده است. این هواپیما یک جنگنده ی دوسرنشینه و چند منظوره است که قابلیت انجام عملیات در هر گونه اب و هوایی را دارد. علاوه بر این نمونه ها میتوان از Su-34 Fullback که یک جنگنده هجومی است و جنگنده قدرتمند Su-35 Flanker E نام برد.
تاریخچه:

 تصویر 
  

در سال 1969 اتحاد جماهیر شوروی متوجه شد که نیروی هوایی امریکا سفارش تولید جنگنده جدید را به شرکت مک دانل داگلاس ارائه کرده است( پروژه ای که به تولید F-15 منجر شد). در پاسخ به این تهدید پیش رو شوروی تصمیم گرفت پروژه ی PFI( جنگنده مدرن خط مقدم ) را اغاز کند تا در ناوگان خود هواپیمایی برای پاسخگویی به این تهدیدات داشته باشد.
بعدها مقامات شوروی متوجه شدند با توجه به هزینه سنگین پروژه PFI نمیتوانند از این جنگنده به مقدار کافی تولید کنند. به همین علت این پروژه به دو پروژه تقسیم شد: LPFI ( جنگنده سبک پیشرفته خط مقدم) TPFI( جنگنده سنگین پیشرفته خط مقدم). پروژه LPFI نهایتا به تولید جنگنده ی تاکتیکی و کوتاه برد MIG-29 انجامید. پروژه ی TPFI که به شرکت سوخوی سپرده شد نهایتا به تولید جنگنده Su-27 و مدل های برگرفته از این جنگنده ها ختم شد. پروژه ی TPFI شباهت زیادی به پروژه ی F-X نیروی هوایی امریکا دارد پروژه ای که نهایتا به تولید F-15 انجامید.در مقابل پروژه ی LPFI شبیه پروژه ی LWF نیروی هوایی امریکا بود. پروژه ای که به تولید F-16 و نمونه ازمایشی YF-17 انجامید.
طراحی:

تصویر
 Su-27 نیروی هوایی شوروی. 26 اگوست 1988 

جنگنده سوخو 27 که برای مقابله با جنگنده F-15 طراحی شده بود اولین بار با نام T-10( sokhoi's 10 Th delta wing design : دهمین جنگنده ی بال مثلثی سوخوی) به جهان معرفی شد. این جنگنده برای در 20 می 1977 اولین پرواز خود را انجام داد. این جنگنده از بالهای بزرگ مثلثی شکل ,دوموتور و دوسکان عمودی بهره میبرد. انحنایی که بین دو موتور این جنگنده وجود داشت( همانند جنگنده F-14) باعث افزایش تولید نیروی برا و همچنین مخفی ماندن تسلیحات از دید رادار ها میشد. در حالیکه این جنگنده در حال طراحی بود توسط ماهواره های جاسوسی در نردیکی Ramenskoe دیده شد. نامی که در ان زمان به این جنگنده اطلاق شد RAM-K بود.کارشناسان غربی بر این باور بودند که RAM-K در دو نمونه تولید خواهد شد:
1-یک جنگنده بال متغییر که از لحاظ ساختاری شبیه به جنگنده F-14 است.
2-یک جنگنده دو سرنشینه بال ثابت که برای ماموریت های رهگیری دوربرد استفاده خواهد شد
در نهایت ناتو این جنگنده را Flanker-A کد گذاری کرد. تولید Su-27 از همان ابتدا با مشکلات بی شماری همراه بود. در 7 می 1978 نمونه ازمایشی این جنگنده سقوط کرد. نمونه بعدی که تغییرات گسترده ای در ان امال شده بود در 20 اپریل 1981 اولین پرواز خود را انجام داد. این نمونه هم مانند نمونه قبلی دارای مشکلات زیادی بود و در 23 دسامبر 1981 سقوط کرد.
در نهایت و پس از اعمال تغییرات بسیار Su-27 ( در بعضی منابع Su-27S , کد ناتو : Flanker-B) در سال 1984 وارد خدمت شد.با این حال به علت مشکلات تولید تا سال 1986 این جنگنده به طور رسمی معرفی نشد. Su-27 هم در نیروی ضد پدافند هوایی شوروی و هم در نیروی هوایی شوروی خدمت کرد.
در نیروی ضد پدافند نقش این جنگنده به عنوان یک رهگیر مطرح شد. این جنگنده جایگزین جنگنده های قدیمی Su-25 و Tu-28 شد. زیرا تا حدودی توانایی حمل تسلیحات هوا به زمین را نیز داشت.در نیروی هوایی شوروی نقش این هواپیما نه پشتیبانی هوایی بود و نه برتری هوایی در میدان نبرد. در نیروی هوایی شوروی این جنگنده وظیفه یافت تا با حمله به هواپیماهای سوخترسان و اواکس دشمن مانع از اجرای عملیات انها شود. برنامه ریزان شوروی متوجه شدند نیرو های ناتو به شدت به این هواپیماها وابسته اند و بر این باور بودند که حمله به این هواپیماها( سوخترسان و اواکس) به شدت توان عملیات هوایی دشمن را ضعیف میسازد. به همین علت در نمونه های بعدی Su-27 ها به موشک دور برد و ضد اواکس Novator KS-172 AAM-L مجهز شدند.
ویژگی ها:

طراحی Su-27 از نظر ایرودینامیکی بسیار شبیه به جنگنده MIG-29 است ولی Su-27 از میگ بزرگتر است. Su-27 جنگنده ی بزرگی است به همین دلیل برای کاهش وزن این هواپیما در طراحی بدنه از مقدار زیادی تیتانیوم استفاده شده است (حدود 30 درصد. در هیچ یک از جنگنده های هم دوره Su-27 از این مقدار تیتانیوم استفاده نشده است). در طراحی بدنه این جنگنده از هیچ ماده کامپوزیتی استفاده نشده است. بالهای مثلثی شکل رو به عقب این جنگنده به وسیله LEX های این جنگنده به بدنه متصل شده اند. ( LEX یا LERX صفحاتي هستند كه در ادامه محل بخورد ريشه بال به بدنه تا نزديكي كاكپيت ادامه پيدا ميكنند و براي به كارگيري جريانات هوا در زواياي حمله زياد استفاده ميشوند) . نوک بالهای این جنگنده برای قرار گیری ریل موشک یا غلاف سیستم جنگ الکترونیک در نظر گرفته شده است. هواپیمای Su-27 به طور کامل بال مثلثی نیست. در این جنگنده از دو سکان عمودی استفاده شده است. به همین خاطر برای پایداری هواپیما( در محور افقی) از دو سکان افقی استفاده میکند. این امر در جنگنده های بال مثلثی معمولا مرسوم نیست.

 تصویر 
 موتور AL-31F 

این جنگنده از دو موتور lyulka AL-31F است. برای موتور های این جنگنده فضای وسیعی تدارک دیده اند. این امر هم به خاطر ایمنی است و هم به خاطر تضمین قطع نشدن جریان هوای ورودی ها به موتور. همچنین فضای بین موتور ها سبب افزایش نیروی برا و کاهش نسبت- وزن قابل حمل به وسیله هواپیما به مساحت بالها (wing loading) میشود. دریچه های متحرک در ورودی هوای این جنگنده به Su-27 کمک میکند تا به سرعت های بالاتر از 2 ماخ دست یابد. همچنین این دریچه ها در مانور های با زاویه حمله بالا( Angle Of Attack : AOA) سبب حفظ جریان هوای ورودی به موتور ها میشود. همچنین در درون ورودی های هوای این جنگنده یک توری وجود دارد که در حین فرود و برخاستن از فرو رفتن اشیای ناخواسته به موتور های جنگنده جلوگیری میکند.
 تصویر 
Su-27 اولین جنگنده شوروی بود که به سیستم پرواز به وسیله سیم (Fly By Wire) مجهز شد.این امر وقتی در کنار خصوصیات دیگری مثل wing loading ( نسبت بار قابل حمل به مساحت بال( پایین و سیستم کنترل پرواز عالی قرار میگرفت جنگنده ی چابکی را میساخت که حتی در سرعت های پایین توانایی انجام مانورهای با زاویه حمله بالا را داشت. در یک نمایش هوایی این جنگنده قدرت مانور پذیری خودرا به وسیله مانور فوق العاده کبرا-یوگاچف نشان داد. یا در زمینه پرواز های با سرعت پایین این جنگنده توانست با زاویه حمله 120 درجه مانور انجام دهد. همچنین سیستم تغییر بردار رانش در این جنگنده ازمایش شد و در نمونه های بعدی مثل Su-30MKI و Su-37 به کار گرفته شد. این سیستم به جنگنده اجازه میداد گردش های تند و ناگهانی داشته باشد بدون اینکه هواپیما وامانده شود.
نمونه دریایی Su-27 به منظور افزایش نیروی برا و کاهش مسافت لازم برای برخاستن و فرود امدن به سیستم کانارد مجهز شد.( این امر بسیار مهم بود زیرا ناو هواپیمابر ادمیرال کوزنتسقف منجنیق ) Catapult) نداشت). سیستم کانارد پس از این جنگنده در Su-35 و Su-37 و بعضی از نمونه های Su-30 به کار گرفته شد.
علاوه بر مانورپذیری فوق العاده Su-27 برد عملیاتی زیادی دارد. مخازن داخلی این جنگنده میتوانند 9400 کیلوگرم سوخت حمل کنند. ولی با این حال برای حفظ قابلیت مانورپذیری این جنگنده با 5270 کیلوگرم سوخت پرواز میکند.
Su-27 به توپ 30 میلیمتری GSh-30-1 مجهز است و دارای 10 جایگاه برای حمل موشک های هوا به هوا و سایر تسلیحات است. به طور استاندارد تسلیحات هوایی این جنگنده برای یک جنگ هوایی ترکیبی از موشک های Vympel R-73 ( AA-11 Archer) و Vympel R-27 ( AA-10 Alamo) است. بعدها این جنگنده به موشک های هدایت فروسرخ دوربردتری مجهز شد. مدل های پیشرفته تر خانواده فلانکر ( مانند Su-30 , 35 , 37) میتوانند موشک Vympel R-77 (AA-12 Adder) را نیز حمل کنند.
Su-27 مجهز به سیستم نمایشگر سر بالا ( Head Up Display : HUD) و سیستم نشانه گیری بر روی کلاه خلبان است. ترکیب این دو سیستم به همراه موشک قدرتمند R-73 (AA-11 Archer) و قدرت مانورپذیری عالی این جنگنده را به بهترین جنگنده جهان در نبردهای بسیار نزدیک( داگفایت) تبدیل کرده است.

 تصویر 
  نمایشگاه هوایی ماکس. اگوست  

رادار Su-27 در مرحله طراحی با مشکلات عدیده ای مواجه شد. طرح اولیه مقامات شوروی برای رادار این جنگنده بسیار بلند پروازانه بود. انها راداری را میخواستند که توانایی حمله به چند هدف را داشته باشد و توانایی شناسایی بمب افکن ها (سطح مقطع راداری (RCS) 16 متر مربع) را از 200 کیلومتری داشته باشد. این برد بسیار بیشتر از برد شناسایی رادار APG-63 جنگنده F-15 بود( 180 کیلومتر برای RCS100 متر مربع). این خصوصیات بسیار شبیه رادار ارایه فازی یک تنی Zalson جنگنده رهگیر MIG-31 فاکس هاوند بود.
این رادار برای Su-27 بسیار سنگین بود. برای حل مشکل وزن متخصصان شوروی تصمیم گرفتند از راداری استفاده کنند که برای اسکن کردن محور قائم از اسکن دیجیتالی و برای اسکن محور طولی از اسکن مکانیکی استفاده کند. متاسفانه این طرح ثابت کرد که برای صنایع الکترونیکی شوروی در دهه 1970 بسیار بزرگ است.سرانجام در سال 1982 روسیه این پروژه را رها کرد و یک رادار التراناتیو ضعیفتر را انتخلب کرد. برای جبران زمان از دست رفته بخش زیادی از تکنولوژی این رادار از رادار N019 استفاده میکرد. و در نهایت رادار N001 ساخته شد.برد این رادار در برابر اهدافی مثل Tu-16 140 کیلومتر بود و در ان واحد تنها به یک هدف میتوانستند حمله کنند
اولین سری از رادارهای N001 رادارهای پالس داپلری بودند که توانایی Scan-While-Track ( اسکن کردن در هنگام قفل کردن) را داشتند. ولی پردازشگر این رادار ها بسیار ضعیف بود و این جنگنده اسیب پذیر کرده بود.
این رادار زیر نظر طراح خود پروفسور ویکتور کونستانتینویچ (Viktor Konstantinovitch) بارها ارتقا یافت که نتیجه این ارتقا ها رادار های N-001V , N001VE , N001VEP بود. هم اکنون از همه این رادار ها استفاده میشود. پروفسور ویکتور کونستانتینویچ علاوه بر این رادار رادار غیر فعال ارایه فازی Zalson S-800 جنگنده MIG-31 را نیز طراحی کرده است و از این تجربه بعدها در نمونه های ارایه فازی جایگزین سری رادارهای N001 استفاده کرد.

 [External Link Removed for Guests] 
 سیستم IRST این جنگنده که دقیقا در روبه روی کاکپیت قرار دارد به خوبی در این تصویر مشخص است 
سیستم جستجو و قفل کردن اینفرارد ( Infrared Search and Track : IRST) درست در روبه روی کابین خلبان( کاکپیت) این جنگنده قرار دارد این سیستم میتواند در کنار رادار به کار گرفته شود. ولی میتواند برای انجام ماموریت های ساکت (Stealth : قفل کردن بر روی جنگنده ی دشمن به گونه ای که متوجه نشود) به وسیله موشک های R-73 و R-27T/ET به صورت مستقل ه کار گرفته شود.همچنین این سیستم میتواند برای بالا بردن دقت توپ هواپیما کنترل ان را به دست بگیرد
با این که مانور پذیری این جنگنده و مشخصات این جنگنده بسیار خوب است ولی سطح مقطع راداری ( Radar Crossing Section : RCS) این جنگنده زیاد است و به نقطه ضعفی برای این جنگنده تبدیل شده است.
سابقه عملیاتی

عملیات های بسیار کمی از زمان تولید Su-27 تا کنون دیده شده است. در فوریه 1999 Su-27 های نیروی هوایی اتیوپی موفق شدند 5 فروند MIG-29 نیروی هوایی اریتره را منهدم کنند. همچنین انها در 16 می 2000 یک MIG-29 دیگر را نیز نابود کردند
در 19 نوامبر 2000 یک فروند Su-27 نیروی هوایی انگولا توسط موشک های SA-14 نیروهای شورشی نابود شد. این حادثه چند ماه پس از تحویل گرفتن Su-27 ها اتفاق افتاد. نیروی هوایی انگولا Su-27 ها را در اواسط سال 2000 دریافت کرده بود
در جنگ اخیر روسیه و گرجستان نیز Su-27 های نیروی هوایی روسیه در نبرد شرکت داشتند و وظیفه حفظ کنترل اسمان تسخینوالی را بر عهده داشتند.

نمونه های مختلف Su-27 و جنگنده هایی که بر پایه Su-27 ساخته شده است:

در زمان جکومت شوروی:
T-10 ( Flanker-A): پیش نمونه اولیه سوخو-27
T-10S: پیش نمونه ای که در ان اصلاحاتی صورت گرفته بود
P-42: نمونه ای که برای بدست اوردن رکورد های پروازی تولید شده بود. در این نمونه تمام تسلیحات , رادار, جایگاه های حمل تسلیحات حذف شده بود. در این نمونه موتور ارتقا یافته بود.
Su-27 ( Flanker-B): سری اول تولید شده از این جنگنده. از این نمونه شمار کمی تولید شد. این نمونه از موتور AL-31 استفاده میکرد.
Su-27S: نمونه تک سرنشینه Su-27 که در ان اصلاحاتی صورت گرفته بود. از جمله این اصلاحات میتوان به استفاده از موتور ارتقا یافته AL-31F نام برد.
Su-27UB( Flanker-C): نمونه دوسرنشینه و اموزشی Su-27
Su-27SK: نمونه تک سرنشینه صادراتی Su-27
Su-27UBK : نمونه دوسرنیشینه صادراتی Su-27
Su-27K( Flanker-D): نمونه دریا پایه Su-27. این جنگنده با ایتم هایی برای استفاده بر روی ناوهای هواپیمابر مجهز شده بود. از جمله انها میتوان به بالهای تا شونده , استفاده از کانارد برای افزایش نیروی برا و ارابه فرود تقویت شده اشاره کرد. از این نمونه تعداد کمی ساخته شد.
 تصویر 
 جنگنده Su-27K روسیه. عرشه ناو هواپیمابر ادمیرال کوزنتسوف 

پس از حکومت شوروی:
Su-27PD: نمونه ی تک سرنشینه ای که در ان اصلاحاتی صورت گرفته بود. از جمله این اصلاحات میتوان به افزودن قابلیت سوختگیری هوایی اشاره کرد.
Su-27PU ( Su-30): نمونه ی دوسرنشینه ای که بر روی ان اصلاحاتی مثل قابلیت سوختگیری هوایی, ایونیک جدید و سیستم های جدید کنترل پرواز صورت گرفته بود
Su-30M/MK: نسل بعدی جنگنده ای خانواده Flanker. در این مدل اصلاحات گسترده ای صورت گرفته بود
Su-30MKA: نمونه صادراتی به الجزیره
Su-30MKI ( Flanker-H): نمونه ای که برای صادرات به هند تولید شده بود. در این نمونه از سیستم کانارد و سیستم تغییر بردار رانش و ایونیک غیر روسی استفاده شده بود. این جنگنده یک جنگنده چند منظوره بود
Su-30MKK (Flanker-G): نمونه صادراتی به چین. در این نمونه قابلیت های یک جنگنده چند منظوره اضافه شده بود. این مدل از ایونیک روسی استفاده میکرد و فاقد سیستم تغییر بردار رانش بود نیروی دریایی چین برای حمله های ضد کشتی نمونه MK2 را نیز خریده است.
Su-30MKM: نمونه صادراتی به مالزی. این مدل تا حدودی شبیه به مدل MKI بود
Su-30KN : نمونه ی ارتقا یافته ای که به الکترونیک جدید و سیستم ناوبری پیشرفته تری مجهز شد.
Su-30KI: نمونه ی ارتقا یافته ی مدل MK که برای نیروی هوایی اندونزی تولید شد.
Su-27M (Su-35/37 Flanker-E/F): نمونه اثبات فناوری برای جنگنده پیشرفته و چند منظوره تک سرنشینه ای که اساس ان از Su-27 گرفته شده بود. این سری همچنین نمونه اثبات فناوری دوسرنشینه Su-35UB را نیز شامل میشد.
Su-27SM: نمونه ارتقا داده شده Su-27S های نیروی هوایی روسیه.
Su-27SKM: نمونه صادراتی Su-27. اساس این جنگنده از نمونه SK گرفته شده بود ولی به امکاناتی نظیر کاکپیت پیشرفته, سیستم جنگ الکترونیک (ECM) و قابلیت سوختگیری هوایی مجهز شده بود.
Su-27UBM: نمونه ارتقا داده شده جنگنده دوسرنشینه Su-27UB:
Su-32 ( SU-27IB) : نمونه دوسرنشینه یک جنگنده هجومی دوربرد که بر پایه Su-27 ساخته شده بود. در این جنگنده کابین دوخلبان در کنار یکدیگر قرار دارد.این جنگنده در حقیقت پیش نمونه جنگنده های Su-32FN و Su-34 Fullback است.
Su-27KUB : نمونه دو سرنشینه ای که بر پایه نمونه تک سرنشینه جنگنده دریا پایه Su-27K ساخته شده بود. از این جنگنده برای اموزش خلبانان جنگنده های مستقر بر روی ناوهای هواپیمابر استفاده میشد. از این جنگنده میتوان به عنوان یک جنگنده چند منظوره نیز استفاده کرد.
Su-27BM: جنگنده ای که " اخرین عضو خانواده فلانکر" ("The Last Flanker") نام گذاری شد. این جنگنده از ایونیک پیشرفته ورادار جدید استفاده میکند. رادار پیشرفته این جنگنده میتواند بر روی سطح مقطع راداری3 متر مربع از 400 کیلومتری و بر روی سطح مقطع راداری .0.1 متر مربع از 90 کیلومتری قفل کند.
کاربران Su-27:
 تصویر 
  کاربران Su-27 ( رنگ قرمز: کاربران فعلی و رنگ نارنجی: کشور هایی که بعدا به این هواپیما مجهز خواهند شد. 

در مجموع 680 Su-27 تولید شده است. این تعداد تنها Su-27 ها را شامل میشود و جنگنده های برگرفته از این جنگنده را شامل نمیشود

انگولا: این کشور 8 فروند Su-27 و Su-27UB در اختیار دارد.
بلاروس: حدود 25 فروند از این جنگنده را در خدمت دارد.
جمهوری خلق چین: این کشور پیش از سال 1998 76 فروند Su-27 خریداری کرده بود. در سال 1998 چین توانست امتیاز تولید نمونه چینی این چنگنده را بگیرد. این نمونه Shenyang J-11 نام گرفت و تا سال 2004 صد فروند از این جنگنده ساخته شد. در سال 2006 چین 100 فروند جنگنده Su-27MKK/MK2 از روسیه خریداری کرد. همچنین چین 48 فروند جنگنده Su-33 برای خدمت در نیروی دریایی خود خریداری کرده است.
تصویر
  چینی  

اریتره: حدود 8 فروند از نمونه Su-27SK/27UB را در سال 2003 خریداری کرد.
اتیوپی: این کشور 11 فروند Su-27SK و 3 فروند Su-27P و 4 فروند Su-27UB در اختیار دارد.
اندونزی: اندونزی 2 فروند Su-27SK و 2 فروند Su-30MK در اختیار دارد. همچنین این کشور درفاصله سال های 2007-2009 سه فروند Su-27SKM و سه فروند Su-27MK2 دریافت میکند تا اولین اسکادران Su-27 خود را تشکیل دهد.
قزاقستان: حدود 30 فروند Su-27 عملیاتی دارد و سفارش 12 فروند دیگر را نیز داده است.
مالزی:18 فروند Su-27MKM را در سال 2003 سفارش داد( مبلغ قرارداد: 900 میلیون دلار) و در سال 2006 سفارش خود را تحویل گرفت.Su-27 های مالزی قابلیت حمل جدیدترین موشک های هوا به هوا روسی را دارند(R-73, R-27 , R-77) همچنین توانایی حمل موشک های هوا به زمین هدایت شونده و بمب های هدایت شونده و بمب های سقوط ازاد را نیز دارند. این جنگنده ها مجهز به کانارد هستند و از سیستم تغییر بردار رانش نیز بهره میبرند.
اوکراین: حدود 80 فروند از این جنگنده را در خدمت دارد
روسیه: روسیه 449 فروند از این جنگنده را در خدمت دارد. دولت این کشورقصد دارد جنگنده های خود را به استاندارد SM ارتقا دهد. این اصلاحات شامل کاکپیت شیشه ای و سیستم پرواز به وسیله سیم و رادار ارایه فازی دور برد تر میباشد. در کنار Su-27 ها روسیه 19 فروند Su-30 و 28 فروند Su-33 و 30 فروند Su-34 و 11 فروند Su-35 نیز در اختیار دارد.
ازبکستان: 25 فروند از این جنگنده را در خدمت دارد
ویتنام: نیروی هوایی ویتنام 12 فروند از این جنگنده را در اختیار دارد و قصد سفارش 24 فروند دیگر را نیز دارد.
امریکا
2 فروند از این جنگنده در اختیار نیروی هوایی امریکاست.

مشخصات فنی:
 تصویر 


سرنشین: 1
طول: 21.9 متر
فاصله نوک دو بال: 14.7 متر
زاویه اتصال بال ها به بدنه: 42 درجه
ارتفاع: 5.93 متر
مساحت بالها:62 متر مربع
وزن خالی: 16380 کیلوگرم
وزن عادی: 23000 کیلوگرم
بیشترین وزن برخاست: 33000 کیلوگرم
موتور: دو موتور AL-31F با تراست هر موتور 122.8 کیلو نیوتون
بیشترین سرعت: 2.35 ماخ
برد عملیاتی: 3530 کیلومتر در ارتفاع و 1340 کیلومتر در ارتفاع پست(سطح دریا)
سقف پروازی: 16800 متر(60700 پا)
نرخ صعود: 325 متر بر ثانیه
نسبت بار قابل حمل به مساحت بالها( Wing loading): 371 کیلوگرم بر متر مربع
نسبت رانش به وزن( thrust/weight) : 1.09
تسلیحات: 1 توپ 30 میلیمتری GSh-30-1 با 150 تیر
توانایی حمل 8000 کیلوگرم سلاح بر روی 10 جایگاه
حمل 6 موشک R-27 و 4 موشک R-73
نمونه ی SM میتواند به جای موشک R-27 از R-77 استفاده کند
Su-27IB میتواند موشکهای زیر را شلیک کند: موشک ضد رادار X-31 و موشک های هوا به زمین X-29L/T( هدایت لیزری/ تلویزیونی( و بمب های KAB-150 و UAB-
500

منبع:www.en.wikipedia.com
اخطار: هر گونه کپی برداری تنها با ذکر نام نویسنده و سایت سنترال کلابز مجاز است/نوید
Commander
Commander
نمایه کاربر
پست: 2440
تاریخ عضویت: چهارشنبه 15 فروردین 1386, 6:23 pm
سپاس‌های ارسالی: 11143 بار
سپاس‌های دریافتی: 14946 بار

خلبان آمریکائی: در مواجهه با سوخو-27 فقط eject کنید!

پست توسط Shahryar »

  آمریکائی: در مواجهه با سوخو-27 فقط eject کنید ! 


 تصویر 

داخل کاکپیت با Sergei Melnikov.جتهای جنگنده روسی از فناوری بالائی برخوردار شده اند و همین امر باعث شده که Su-27 در ردیف یکی از برترین جنگنده های جهان در تاریخ هوانوردی قرار گیرد. بر همین اساس Moscow News مصاحبه ای را با خلبان آزمایشگر کمپانی سوخوی Sergei Melnikov, ترتیب داده است . این مصاحبه دربر گیرنده گذشته- حال و آینده صنایع هوانوردی روسیه نیز میشود:


Moscow News : سرگی- شما خلبان آزمایشگر هستید آیا تاکنون این شانس را داشته اید که هواپیماهای غربی را نیز از نزدیک آزمایش کنید؟

Sergei Melnikov: متاسفانه شانس خیلی کمی در این مورد داشته ام. روسیه هیچ نوع هواپیمای جنگی وارد نمیکند پس بنا بر این شانسی نداشتم. با هواپیماهای غربی پرواز کرده ام اما آنها مخصوص پروازهای آئروباتیک بوده اند. اما این حقیقت دارد که برخی از جنگنده های روسی در ردیف بهترین ها در جهان میباشند و یکی از آنها سوخو-27 است.


Moscow News : چه چیزی سوخو-27 را تبدیل به جنگنده ای با توانائیهای عالی کرده؟

Sergei Melnikov: سوخو27 جنگنده ای بسیار مانور پذیر است که برای داگفایت آن را مبدل به جنگنده ای کم نظیر میسازد. من به یاد می اورم که در اولین نمایش سوخو-27 در چند سال پیش یک خلبان آمریکائی گفت که اگر با یک SU-27 در داگفایت مواجه شدید تنها کاری که میتوانید انجام دهید eject است! این اظهار نظر غرور آفرین در مورد نسل اول جنگنده های سوخو 27 بود در حالی که ما اکنون در حال تولید نسل جدید جنگنده ها با موتورهای با قابلیت تغییر بردار رانش هستیم. این جنگنده ها حقیقتا حیرت انگیزند و مشابهی بر آنان در روسیه و خارج از کشور نیست.



Moscow News : وقتی شما در باره مانور پذیری بالا صحبت میکنید من را یاد مانور "کبری پوگاچف" میاندازید. وقتی که هواپیما تقریبا در آسمان متوقف میاستاد. بسیاری از کارشناسان میپرسند که آیا این مانور امکان دارد در یک نبرد حقیقی به کار گرفته شود؟ آیا توضیحی در این مورد دارید؟

Sergei Melnikov: نام صحیح "کبری پوگاچف" "dynamic exceeding of the attack angle," است اما بله- پس از نمایش این مانور در Le Burget در سال 1989 به نام خلبان اجرا کننده آن مشهور شد. متذکر میشوم مانور کبری پوگاچف با نسل اولیه Su-27, که فاقد موتورهای با قابلیت تغییر بردار رانش بودند اجرا گردید . این موتورها مانورپذیری هواپیما را به نحو شگفت آوری ارتقاء میدهند.

اوایل- کبری پوگاچف یک مانور محض برای کمک به شناخت قابلیتهای هواپیما بود اما اکنون ما در حال پیدا کردن راههائی برای اضافه کردن آن در نبردهای هوائی هستیم. مهمترین کاربرد آن در داگفایت است. مانور کبری اجازه میدهد تا هواپیما متوقف گردیده و به سرعت دید خود را به سمت دشمن تغییر دهد. ما در حال حاضر بر روی ایده شلیک موشک در هنگام گردش هواپیما کار میکنیم. این عملی بسیار پیچیده است اما موتورهای با قابلیت تغییر بردار رانش این اجازه را به ما میدهند.

 تصویر 
  کبری  


متاسفانه توسعه چنین نبردهای هوائی شدیدا به خاطر کمبود هواپیماهای جدید محدود شده است. همچنین کمبود سوخت و قطعات یدکی مانعی برای آموزش خلبانان جدید گردیده....



Moscow News : آیا میخواهید بگوئید نیروی هوائی روسیه از کمبود آموزش رنج میبرد؟

Sergei Melnikov: موقعیت ما خوشحال کننده نیست اما جالب هم نیست. در مقایسه با اتحاد جماهیر شوروی - نیروی هوائی روسیه در شرایط بسیار سختتری به سر میبرد. من به شما میتوانم بگویم که فقط یک آموزشگاه هوانوردی برای آموزش انواع رشته های خلبانی وجود دارد ولی هنگامیکه من میخواستم افسر نیروی هوائی بشوم 10 آموزشگاه خلبانی فقط برای آموزش خلبانان جنگی وجود داشت. ستوانهای جوان فارغ التحصیل ما برخی اوقات تا مرحله سروانی وارد هیچ هواپیمائی نمیشوند و این مدت 5 سال به طول می انجامد ! ما آموزشگاه خلبانی خوبی در Lipetsk, داریم اما ان یک آموزشگاه افسری نیست.



Moscow News : اما چه توضیحی در باره تبلیغات وسیع صورت گرفته در مورد احیای ارتش دارید؟ منابع داخلی و خارجی برخی اوقات مانور تبلیغاتی زیادی روی آن صورت میدهند.

Sergei Melnikov: دوباره متذکر میشوم که شرایط ما خوشحال کننده نیست اما کمی بهتر شده ولی ما نباید به این وضعیت راضی باشیم. شرایط کنونی ما قابل مقایسه با دوران اتحاد جماهیر شوروی نیست. بله- نیروی هوائی پروازهای دوربرد خود را از سرگرفته که به آن پروازهای round the corner' میگوئیم - پروازهائی بر فراز نروژ و سواحل آمریکای شمالی اما برای نیروی هوائی شوروی این پروازها روتین بود و روزانه صورت میگرفت. ما شروع کردیم به پیشرفت اما با نقطه مطلوب فاصله زیادی داریم.




Moscow News : اما غربیها برخی اوقات احیای ارتش روسیه را در سطح وسیعی تبلیغ میکنند. آیا به آنها اطلاعات نادرستی میرسد یا آنکه میخواهند با افکار عمومی بازی کنند؟

Sergei Melnikov: آنها میخواهند توجیه کنند. سیستمداران غربی دوست دارند تا ارتش روسیه را همواره در حال نابودی ببینند و البته آنان نگران دریافت هرگونه علامتی از تجدید حیات ارتش روسیه هستند. روسها همواره در طول تاریخ ثابت کرده اند که برای فداکاری و جانفشانی آماده اند و اکنون نیز این روحیه وجود دارد. این روحیه فداکاری برای میهن و مبارزه طلبی عامل مهمی در دنیای مدرن است.

مثالی برای شما میزنم که مهم است: در سال 1996 ناو هواپیمابر روسیه به مدیترانه اعزام شد و برای مدت 3 ماهی که در آنجا بود آمریکا از بمباران یوگوسلاوی خودداری کرد. ما نیروی تاثیر گذاری در سیاست جهانی بوده و هستیم.




Moscow News : راجع به موقعیت جهانی صحبت شد. دفتر طراحی سوخوی یکی از بزرگترین صادرکنندگان هواپیما در جهان است. چه عاملی باعث جلب نظر مشتریان خارجی شده است؟ قیمت یا کیفیت محصولا ما؟

Sergei Melnikov: به خاطر قیمت پائینتر هواپیماهایمان در بازارهانی جهانی به فروش نمیرسد بلکه به خاطر کیفیت آنهاست. قیمتهای ما تفاوت چندانی با جنگنده های آمریکائی ندارند. ما مطابق سلیقه مشتری خدمات متنوعی به انها ارائه میدهیم. Su-27, یک جنگنده برتری هوائیست اما میتواند در نقش جنگنده تهاجمی نیز ظاهر شود. ما میتوانیم برای مشتریان خود سیستمها و تجهیزات غربی را در محصولاتمان نصب کنیم چیزی که قویا در نیروی هوائی روسیه از کاربرد آن منع شده ایم. ارتش باید از خدمات دهندگان خارجی به طور کامل مستقل باشد. ما پکیجی از سرویسهای پشتیبانی فنی- تامین قطعات و آموزش خلبانی را به مشتریان خارجی خود ارائه میدهیم که میتواند برای آنان جالب باشد.


Moscow News : چه فاکتوری دفتر طراحی سوخوی را منحصر به فرد کرده است؟

Sergei Melnikov: من میتوان بگویم که ما رهبر صنایع هوائی هستیم. ما صاحب بهترین کارشناسان فنی هستیم. این را باید اضافه نمایم که سفارشاتی که ما از وزارت دفاع دریافت میکنیم اندک است. اگرچه کار برای مشتریان خارجی باعث درآمد زائی بالائی برای ما میشود اما مردم هر کشوری دوست دارند بیش از آنچه که برای مشتریان خارجی کار میکنند برای میهن خود کار کنند. این یک حس میهن پرستی است.

11 سپتامبر 2008
Moscow News



هرگونه برداشت و استفاده از این مطلب منوط به اجازه نامه ، ذکر منبع و نام نویسنده می باشد


منبع جهت کسب اطلاعات بیشتر: [URL=http://www.centralclubs.net/viewtopic.php?t=45905]سوخوی-27 در ردیف بهترین جنگنده های قرن 20-ام قرار گرفت.

[/URL]
يا علي گفتيم و عشق آغاز شد..
Commander
Commander
نمایه کاربر
پست: 2440
تاریخ عضویت: چهارشنبه 15 فروردین 1386, 6:23 pm
سپاس‌های ارسالی: 11143 بار
سپاس‌های دریافتی: 14946 بار

پست توسط Shahryar »

لارنس. 7 نوشته شده: سوخوی 27 بدون سیستم بردار رانش چیزی جز یک لاشخور سنگین وزن نیست که پاهای بسیار قوی دارد برای حمل تسلیحات هوا به هوای متنوع

اما تحمل فشار G , با عدد 9 واقعا حیرت آور است.


لارنس عزیز


سوخوی 27 برای اولین بار بدون مجهز بودن به سیستم تغییر بردار رانش موفق شد مانور "کبری پوگاچف" "dynamic exceeding of the attack angle," را انجام دهد و چشمها را خیره کند. مانوری که جنگنده سبک وزن Mig-29 باید از زاویه 30 درجه شروع کند سوخو-27 در پرواز افقی و با سرعت 275 نات بر ساعت این مانور را تا زاویه 110-120 درجه AOA انجام میدهد. ضمن اینکه با موتورهای بردار رانش میتوان مانور خیره کننده "Kulbitinscy" را انجام داد و حیف است که با این موتورها فقط به "کبری پوگاچف" اکتفا کرد !

مجموع این شرایط عاملی بوده تا سوخو- 27 در ردیف برترین جنگنده های قرن بیستم قرار گیرد.
[External Link Removed for Guests]
يا علي گفتيم و عشق آغاز شد..
Commander
Commander
نمایه کاربر
پست: 2440
تاریخ عضویت: چهارشنبه 15 فروردین 1386, 6:23 pm
سپاس‌های ارسالی: 11143 بار
سپاس‌های دریافتی: 14946 بار

پست توسط Shahryar »

armin7 نوشته شده:in rotbe bandi ro rusha gozashtan,ke kamelan ye tarafast,hich waght harf rusharo nabayad etemad ,va bavar kard


آرمین گرامی

این رتبه بنده توسط Flight International (به صورت اینترنتی) که مقر آن در انگلستان است انجام شده و نه توسط روسها. Flight International قدیمیترین مجله صنایع هوائی در جهان است.
يا علي گفتيم و عشق آغاز شد..
ارسال پست

بازگشت به “هواپيماهاي نظامي”