پیشگامان پرواز در ایران

در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه مباحث مرتبط با تاریخچه نیروی هوایی در ایران به بحث بپردازيد

مدیران انجمن: شوراي نظارت, مديران هوافضا, شوراي نظارت, مديران هوافضا

ارسال پست
Junior Poster
Junior Poster
نمایه کاربر
پست: 123
تاریخ عضویت: پنج شنبه 10 شهریور 1390, 2:24 am
محل اقامت: خونمون
سپاس‌های ارسالی: 92 بار
سپاس‌های دریافتی: 133 بار

پیشگامان پرواز در ایران

پست توسط arman76 » شنبه 12 شهریور 1390, 10:06 am

به منظور تامين كادر پروازي و نفرات فني مورد نياز براي نگهداري و انجام تعميرات هواپيماهاي خريداري شده و پرواز آنها، لزوم آموزش دانشجويان ايراني در سال 1301 مورد توجه قرار گرفت. [COLOR=#000000]به همين منظور نخستين گروه از افسران ايراني كه از رسته هاي مختلف ارتش انتخاب شده بودند در 13 خرداد ماه 1302 جهت آموزش هواپيمايي به كشور فرانسه اعزام گرديدند. در بين اين عده، سرهنگ«احمد نخجوان» نيز حضور داشت كه به منظور تحصيل در رشته هواپيمايي و فرا گرفتن فن خلباني اعزام گرديد و بعدا به عنوان نخستين خلبان ايراني، موفق به طي دوره و دريافت گواهينامه خلباني گرديد.    خرداد سال بعد هم ده نفر محصل ايراني براي آموزش خلباني به روسيه اعزام شدند.   اين دو دسته حدود 2 سال به طول انجاميد و بالاخره از اواخر سال 1304، تدريجا همه آنها پس از اخذ گواهينامه خلباني به كشور مراجعت نمودند و نخستين افسران ايراني بودند كه در سازمان هواپيمايي نظامي ايران مشغول به خدمت شدند و هواپيماهاي خريداري شده را به پرواز در آوردند.   جمله كساني كه به عنوان نخستين دانشجويان ايراني جهت طي دوره خلباني به روسيه اعزام شد، «عيسي خان طيار»(اشتوداخ) بود. وي در جريان گفتگويي، خاطرات خود را از چگونگي اعزام و طي دوره خلباني در روسيه چنين بيان نموده است:  «با علاقه مندي و وابستگي هايي كه به كار هواپيمايي پيدا كرده بودم، خبردار شدم كه ارتش مي خواهد 10 نفر محصل براي طي دوره خلباني نظامي به روسيه اعزام كند كه قاعدتا يكي از شرايط، آشنايي به زبان روسي بود. من هم كه قبل از مدرسه متوسطه نظام، در مدرسه ديويزيون قزاق تحصيل مي كردم، به زبان روسي آشنايي كامل داشتم. با اطلاع از ماجرا، بلافاصله به اركان حرب مراجعه نمودم و نام نويسي كردم و در معاينات پزشكي و آزمايش زبان روسي قبول شدم.   بگويم، نخستين كسي كه براي طي دوره خلباني به خارج اعزام شد، سرلشكر احمد نخجوان بود كه با درجه سرهنگي به فرانسه رفت و مرحله دوم، ما ده نفر بوديم كه به روسيه اعزام شديم، اما 9 نفر ديگري كه براي اعزام به مدرسه خلباني روسيه قبول شدند، عبارت بودند از نايب اول سوار شرف الدين ميرزا قهرماني، نايب اول مالي فرهاد ميرزا، نايب اول بايندر ملقب به ساعد سلطان،‌نايب اول پياده علي اكبر امين زاده، نايب دوم پياده محمد باقر خان افشار طوس، نايب دوم قلمي(دفتري) حسين حقي، نايب سوم سوار مهدي قلي ميرزا قهرماني، معين نايب سوم سوار ابراهيم بيات ماكويي و شاگرد سال آخر متوسطه نظام مسعود ديبا.   خرداد ماه 1303 بود كه به وسيله اتومبيل از تهران به بندر انزلي و از آنجا با كشتي به بادكوبه و از بادكوبه به وسيله قطار تا مسكو رفتيم.   محض رسيدن به مسكو و معرفي خودمان به مدرسه خلباني، معاينات دقيق پزشكي مجددا شروع شد و به علاوه با هر يك از ما چندين جلسه پرواز انجام دادند تا عكس العمل هاي ما را در پرواز بفهمند. نتيجه اين كه در مرحله اول، فقط چهار نفرمان براي شروع پرواز پذيرفته شديم كه من بودم، و ‌شرف الدين ميرزا قهرماني،‌مهدي قلي ميرزا قهرماني و علي اكبر امين زاده بودند؛‌شش نفر بقيه را براي معالجه و طي دوره مكانيكي هواپيمايي به پطروگراد فرستادند.   اثر معاينات دقيق معلوم شده بود كه هر كدام از اين شش نفر نارحتي هاي جسمي به خصوصي دارند مثلا يكي قلبش نارسايي داشته، ديگري كبدش و... و پزشكان اعلام نظر كرده بودند كه بايد مدتي تحت معالجه قرار گيرند و بعد مجددا آزمايش شوند. بنابراين تصميم گرفته شده بود تا براي جلوگيري از اتلاف وقت، در طول مدتي كه تحت معالجه هستند، دوره مكانيكي هواپيما را طي كنند.   چهار نفر يعني: بيات ماكويي- مسعود ديبا- افشار طوس و حسين حقي معالجه شده و به مدرسه خلباني بازگشتند كه البته مدتي بعد از ما چهار نفر اول، دوره خلباني را به پايان رسانيده،‌به ايران مراجعت كردند.   آموزش خلباني ما حدود 18 ماه بود. البته در آن زمان براي گذراندن دوره خلباني در روسيه مدت زمان معيني وجود نداشت و حتي شاگردان مجبور نبودند كه قبل از كسب اجازه پرواز مستقل،‌يك حداقل ساعات معيني را آموزش پرواز دو فرمانه داشته باشند بلكه فقط به استعداد بستگي داشت. در مدرسه اي كه ما بوديم، متجاوز از سيصد شاگرد خلباني آموزش مي ديدند كه به طور متوسط، ما در رديف شاگردان مستعدي بوديم كه در كمترين مدت، دوره خلباني را طي كرديم.   هواپيماهايي كه ما به وسيله آنها پرواز آموزشي انجام مي داديم، همانا«آورو-504»«دي هاويلند 9آ» و«يونكرس-21» بودند. 
[HR]
برگرفته از وب سایت گنج جنگ صنایع هوایی

Rookie Poster
Rookie Poster
پست: 33
تاریخ عضویت: سه شنبه 12 مرداد 1395, 4:30 pm
سپاس‌های دریافتی: 7 بار

Re: پیشگامان پرواز در ایران

پست توسط irantrn » دو شنبه 1 شهریور 1395, 10:21 pm

arman76 نوشته شده:به منظور تامين كادر پروازي و نفرات فني مورد نياز براي نگهداري و انجام تعميرات هواپيماهاي خريداري شده و پرواز آنها، لزوم آموزش دانشجويان ايراني در سال 1301 مورد توجه قرار گرفت. [COLOR=#000000]به همين منظور نخستين گروه از افسران ايراني كه از رسته هاي مختلف ارتش انتخاب شده بودند در 13 خرداد ماه 1302 جهت آموزش هواپيمايي به كشور فرانسه اعزام گرديدند. در بين اين عده، سرهنگ«احمد نخجوان» نيز حضور داشت كه به منظور تحصيل در رشته هواپيمايي و فرا گرفتن فن خلباني اعزام گرديد و بعدا به عنوان نخستين خلبان ايراني، موفق به طي دوره و دريافت گواهينامه خلباني گرديد.    خرداد سال بعد هم ده نفر محصل ايراني براي آموزش خلباني به روسيه اعزام شدند.   اين دو دسته حدود 2 سال به طول انجاميد و بالاخره از اواخر سال 1304، تدريجا همه آنها پس از اخذ گواهينامه خلباني به كشور مراجعت نمودند و نخستين افسران ايراني بودند كه در سازمان هواپيمايي نظامي ايران مشغول به خدمت شدند و هواپيماهاي خريداري شده را به پرواز در آوردند.   جمله كساني كه به عنوان نخستين دانشجويان ايراني جهت طي دوره خلباني به روسيه اعزام شد، «عيسي خان طيار»(اشتوداخ) بود. وي در جريان گفتگويي، خاطرات خود را از چگونگي اعزام و طي دوره خلباني در روسيه چنين بيان نموده است:  «با علاقه مندي و وابستگي هايي كه به كار هواپيمايي پيدا كرده بودم، خبردار شدم كه ارتش مي خواهد 10 نفر محصل براي طي دوره خلباني نظامي به روسيه اعزام كند كه قاعدتا يكي از شرايط، آشنايي به زبان روسي بود. من هم كه قبل از مدرسه متوسطه نظام، در مدرسه ديويزيون قزاق تحصيل مي كردم، به زبان روسي آشنايي كامل داشتم. با اطلاع از ماجرا، بلافاصله به اركان حرب مراجعه نمودم و نام نويسي كردم و در معاينات پزشكي و آزمايش زبان روسي قبول شدم.   بگويم، نخستين كسي كه براي طي دوره خلباني به خارج اعزام شد، سرلشكر احمد نخجوان بود كه با درجه سرهنگي به فرانسه رفت و مرحله دوم، ما ده نفر بوديم كه به روسيه اعزام شديم، اما 9 نفر ديگري كه براي اعزام به مدرسه خلباني روسيه قبول شدند، عبارت بودند از نايب اول سوار شرف الدين ميرزا قهرماني، نايب اول مالي فرهاد ميرزا، نايب اول بايندر ملقب به ساعد سلطان،‌نايب اول پياده علي اكبر امين زاده، نايب دوم پياده محمد باقر خان افشار طوس، نايب دوم قلمي(دفتري) حسين حقي، نايب سوم سوار مهدي قلي ميرزا قهرماني، معين نايب سوم سوار ابراهيم بيات ماكويي و شاگرد سال آخر متوسطه نظام مسعود ديبا.   خرداد ماه 1303 بود كه به وسيله اتومبيل از تهران به بندر انزلي و از آنجا با كشتي به بادكوبه و از بادكوبه به وسيله قطار تا مسكو رفتيم.   محض رسيدن به مسكو و معرفي خودمان به مدرسه خلباني، معاينات دقيق پزشكي مجددا شروع شد و به علاوه با هر يك از ما چندين جلسه پرواز انجام دادند تا عكس العمل هاي ما را در پرواز بفهمند. نتيجه اين كه در مرحله اول، فقط چهار نفرمان براي شروع پرواز پذيرفته شديم كه من بودم، و ‌شرف الدين ميرزا قهرماني،‌مهدي قلي ميرزا قهرماني و علي اكبر امين زاده بودند؛‌شش نفر بقيه را براي معالجه و طي دوره مكانيكي هواپيمايي به پطروگراد فرستادند.   اثر معاينات دقيق معلوم شده بود كه هر كدام از اين شش نفر نارحتي هاي جسمي به خصوصي دارند مثلا يكي قلبش نارسايي داشته، ديگري كبدش و... و پزشكان اعلام نظر كرده بودند كه بايد مدتي تحت معالجه قرار گيرند و بعد مجددا آزمايش شوند. بنابراين تصميم گرفته شده بود تا براي جلوگيري از اتلاف وقت، در طول مدتي كه تحت معالجه هستند، دوره مكانيكي هواپيما را طي كنند.   چهار نفر يعني: بيات ماكويي- مسعود ديبا- افشار طوس و حسين حقي معالجه شده و به مدرسه خلباني بازگشتند كه البته مدتي بعد از ما چهار نفر اول، دوره خلباني را به پايان رسانيده،‌به ايران مراجعت كردند.   آموزش خلباني ما حدود 18 ماه بود. البته در آن زمان براي گذراندن دوره خلباني در روسيه مدت زمان معيني وجود نداشت و حتي شاگردان مجبور نبودند كه قبل از كسب اجازه پرواز مستقل،‌يك حداقل ساعات معيني را آموزش پرواز دو فرمانه داشته باشند بلكه فقط به استعداد بستگي داشت. در مدرسه اي كه ما بوديم، متجاوز از سيصد شاگرد خلباني آموزش مي ديدند كه به طور متوسط، ما در رديف شاگردان مستعدي بوديم كه در كمترين مدت، دوره خلباني را طي كرديم.   هواپيماهايي كه ما به وسيله آنها پرواز آموزشي انجام مي داديم، همانا«آورو-504»«دي هاويلند 9آ» و«يونكرس-21» بودند. 
[HR]
برگرفته از وب سایت گنج جنگ صنایع هوایی

چه روزگاری داشتیم و داریم

ارسال پست

بازگشت به “تاریخچه نیروی هوایی در ایران”