اگه غم داري بيا تو

در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه موضوعات فرهنگي و ادبي به بحث و تبادل نظر بپردازيد

مدیر انجمن: شوراي نظارت

ارسال پست
Captain I
Captain I
پست: 602
تاریخ عضویت: جمعه 19 اسفند 1384, 11:39 pm
سپاس‌های دریافتی: 75 بار

پست توسط susan »

حالا ديگه نه بهار و مي خوام ، نه پاييز و مي فهمم .

نه تابستون ... نه زمستون ...

حالا ديگه صداي بارون من و به خلسه نمي بره ...



همپاي هميشه ي هق هقهاي من ... خيلي وقته كه بي تو ، تن تبدارم و به انگشتاي دراز بارون سپردم ...



نمي دونم تو كجاي خرافات شنيدم ، كه هر دونه ي بارون رو يه فرشته مي گيره و پايين مياره ...

حالا اينجا زير انگشتاي دراز بارون واستادم ، بلكه بال فرشته ها بگيره به خسته دليم و شايد معجزه اي ...



بازهم رفتم حوالي تو و دردهاي هميشه و ... هق هق .

افسوس كه معني بودن تو براي من ... هميشه معني هذيان و هق هق بود .

susan :razz:
چه مهمانان بي دردسري هستند مُردگان! نه به دستي ظرفي را چرک مي کنند نه به حرفي دلي را آلوده تنها به شمعي قانعند و اندکي سکوت
Captain I
Captain I
پست: 602
تاریخ عضویت: جمعه 19 اسفند 1384, 11:39 pm
سپاس‌های دریافتی: 75 بار

پست توسط susan »

نگران تنهايي هاي من نباش رفيق !
خيال ميکني غريبه ام، اما اينجا شهر من است.
توي شهر من، پر از کوچه هاي پهن و درختهاي بلنده که ميشه شبها برحسب اتفاق، يکيشون رو کشف کرد و توي تاريکي سري چرخوند و قصرهاي کوچيک و بزرگش رو سياحت کرد.
شهري که ميدونم اگه دير بجنبم، همراه خيليهاي ديگه ، توش گم ميشم و حتي اسمش رو هم فراموش ميکنم.
باکي نيست ...
به حافظه ام و به خاطراتش اعتماد ميکنم تا تحمل تنهاييها و رنگهاي بي قافيه کوچه هاش برام راحتتر بشه.
اما يک روز، شايد يک نفرين ... يا نه ...
نفرين، تفريحي بيش نيست براي خيالي خميري
شايد يک نخواستن...
آره ...
يک نخواستن ، هيولاهايي ساختند که حالا کابوس شبهاي رخوت و خستگي من شده. هيولاهايي که از ديدن زخمهاي يکديگر و ناکار کردن و جويدن همديگر سيرايي ندارند.
شايد زندگي تا بوده واقعا همين بوده. با همه ديوها و هيولاهايش که حالا انگار از قصه ها دلزده شده اند.
همه چيز انگار از يک نخواستن ميايد.
susan :razz:
چه مهمانان بي دردسري هستند مُردگان! نه به دستي ظرفي را چرک مي کنند نه به حرفي دلي را آلوده تنها به شمعي قانعند و اندکي سکوت
Captain
Captain
نمایه کاربر
پست: 1106
تاریخ عضویت: چهارشنبه 29 شهریور 1385, 11:12 am
سپاس‌های ارسالی: 176 بار
سپاس‌های دریافتی: 468 بار
تماس:

پست توسط Mehdi2224 »

از وقتی به یاد دارم شما مینویسید ولی باز هم دلتون پره
پس خدا به داد من برسه بخوام بنویسم احتمالا یه 10 بیست هزار تا تاپیک پر میشه

یکی از دوستان هم از نگرانی خودش از دست دادن عزیزان گفته واقعا قابل درکه ولی باید بپذیریم که در طبیعت جهان قانونی غیر قابل تغییر وجود داره

قانون اول
""هرچیزی رو که به دست بیاری در قبالش چیزی رو از دست خواهی داد."""

بزگ میشی و آگاهی کسب میکنی ولی نزدیکان خودت را از دست میدی . ثروتمند میشی ولی خوشبختی یا سلامت خودت را از دست میدی . قدرتمند میشی ولی عاطفه خودت رو از دست میدی و عاشق میشی ولی عقل خودت رو می بازی صاحب نوه میشی ولی والدین خودت رو از دست میدی . مرد خدا میشی ولی آرامش خودت رو از دست میدی .

قانون دوم
در این دنیا هرچیزی قیمتی داره که باید براش پرداخته بشه

زندگی شاد میخوایی قیمتش کار کردن از صبح تا شبه . همسر خوب میخوایی قیمتش عشق پاکه . عاقبت خوب میخوایی قیمتش نیکی در رفتاره . پشتوانه خوب میخوایی قیمتش سخن نیکه و ............................

همونجاست که میگن تا شقایق هست زندگی باید کرد . گاهی اوقات خودم ون رو شبیه اون زنبورای بدبخت میدونم در زندگی شاید چیزی بدست نیارن ولی عاقبتشون مطمئنا از ما بهتره

موفق باشید .
Major II
Major II
نمایه کاربر
پست: 66
تاریخ عضویت: پنج‌شنبه 2 آذر 1385, 9:11 pm
سپاس‌های ارسالی: 1 بار
سپاس‌های دریافتی: 3 بار

پست توسط saroman »

گفت و گو با خدا

در رویاهایم دیدم که با خدا گفت و گو می کنم . خدا پرسید پس تو می خواهی با من گفت و گو کنی ؟

من در پاسخش گفتم اگر وقت دارید . خدا خندید و گفت : وقت من بی نهایت است

در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی ؟ پرسیدم چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد ؟

خدا پاسخ داد کودکی شان اینکه آنها از کودکی شان خسته می شوند و عجله دارند که بزرگ شوند و بعد دوباره

پس از مدت ها آرزو می کنند که کودک باشند،اینکه آنها سلامتی خودرا از دست می دهند تا پول به دست آورند

و بعد پولشان را از دست می دهند تا دوباره سلامتی خود را به دست آورند،اینکه با اظطراب به آینده می نگرند

و حال را فراموش می کنند و بنابراین نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده اینکه آنان به گونه ای

زندگی می کنند که هرگز نمی میرند و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند ...

دست های خدا دستانم را گرفت و برای مدتی سکوت کردیم و من دوباره پرسیدم :

به عنوان یک پدر میخواهی کدام درس های زندگی را فرزندانت بیاموزند؟

او گفت بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشند همه کاری که آنها می توانند

بکنند این است که اجازه دهند خودشان دوست داشته باشندو بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران

مقایسه کنند،بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخم های عمیقی را در قلب آنان که دوستشان داریم

ایجاد کنیم اما سال ها طول می کشد تا آن زخم ها را التیام بخشیم .

بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد بلکه کسی است که به کمترین ها نیاز دارد .

بیاموزند که آدم هایی هستند که آنها را دوست دارند ، فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند .

بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند،بیاموزند که کافی نیست فقط

آنها دیگران را ببخشند بلکه آنها باید خود را ببخشند من با خضوع گفتم :از شما به خاطر این گفتگو متشکرم

آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند؟

خداوند لبخند زد و گفت : فقط اینکه بدانند من اینجا هستم " همیشه " .......

بر گرفته از کتاب گفت وگو با خدا اثر ریتا
[External Link Removed for Guests]
Captain I
Captain I
پست: 602
تاریخ عضویت: جمعه 19 اسفند 1384, 11:39 pm
سپاس‌های دریافتی: 75 بار

پست توسط susan »

ميدوني سخت ترين روز چه روزيه ؟؟؟



روزي که قلبهايي که در کنار هم براي هم مي تپيدن از هم جدا بشن



دلهايي که محرم هم بودن محرم دل کس ديگري بشن

susan :razz:
چه مهمانان بي دردسري هستند مُردگان! نه به دستي ظرفي را چرک مي کنند نه به حرفي دلي را آلوده تنها به شمعي قانعند و اندکي سکوت
Captain I
Captain I
پست: 602
تاریخ عضویت: جمعه 19 اسفند 1384, 11:39 pm
سپاس‌های دریافتی: 75 بار

پست توسط susan »

يک لبخند آنقدر عميق ميشود که گريه ميکنم گاه يک نغمه آن قدر دست نيافتني است که با آن زندگي ميکنم گاه يک نگاه آن چنان سنگين است که چشمانم رهايش نميکنند گاه يک عشق آن قدر ماندگار است که فراموشش نميکنم

susan :razz:
چه مهمانان بي دردسري هستند مُردگان! نه به دستي ظرفي را چرک مي کنند نه به حرفي دلي را آلوده تنها به شمعي قانعند و اندکي سکوت
Captain I
Captain I
پست: 602
تاریخ عضویت: جمعه 19 اسفند 1384, 11:39 pm
سپاس‌های دریافتی: 75 بار

پست توسط susan »

دیدی دلم شکست؟
دیدی که این بلور درخشان عمر من
یک عمر بازیچه بود؟
دیدی چه بی صدا
دل پرارزوی من
از دست کودکی که ندانست قدر ان
افتاد برزمین
دیدی دلم شکست؟؟
susan :razz:
چه مهمانان بي دردسري هستند مُردگان! نه به دستي ظرفي را چرک مي کنند نه به حرفي دلي را آلوده تنها به شمعي قانعند و اندکي سکوت
Captain I
Captain I
پست: 602
تاریخ عضویت: جمعه 19 اسفند 1384, 11:39 pm
سپاس‌های دریافتی: 75 بار

پست توسط susan »

آسان است براي من
كه خيابان‌ها را تا كنم
و در چمداني بگذارم
كه صداي باران را به جز تو كسي نشنود
آسان است آفتاب را سه شبانه‌روز بي‌آب و دانه رها كنم
و روز ضعيف شده را ببينم كه عصا زنان از آسمان خرد بالا مي‌رود.
آسان است كه چهچهه گنجشك را ببافم و پيراهن خوابت كنم.
آسان است ناممكن‌ها را ممكن شوم
اما آسان نيست معني مرگ را بدانم
وقتي تو به زندگي آري گفته‌اي»


susan :razz:
چه مهمانان بي دردسري هستند مُردگان! نه به دستي ظرفي را چرک مي کنند نه به حرفي دلي را آلوده تنها به شمعي قانعند و اندکي سکوت
Old Moderator
Old Moderator
نمایه کاربر
پست: 1468
تاریخ عضویت: شنبه 6 اسفند 1384, 9:30 pm
محل اقامت: تهران. شهرک اکباتان
سپاس‌های ارسالی: 4 بار
سپاس‌های دریافتی: 186 بار

پست توسط ARMIN »

گر چه روز قيامت عظيم و پر خطر است
ولي روز جدايي دوست قيامتي دگر است
Don't play games with the ones who love you
Major II
Major II
نمایه کاربر
پست: 66
تاریخ عضویت: پنج‌شنبه 2 آذر 1385, 9:11 pm
سپاس‌های ارسالی: 1 بار
سپاس‌های دریافتی: 3 بار

پست توسط saroman »

اشک

در آغوش...

در آغوشم بودي قطره اشکي بر گونه ات لغزيد خواستم با انگشتانم آن قطره اشک را پاک کنم اما...!

اما، آن قطره اشک براي انگشتانم آشنا بود ... آشنا بود...؟

يادم آمد....!

آن هنگام که خداوند تو را مي آفريد خاک تو را با اشکهاي من سرشت، راستي به گونه هاي خيس من نگاه کن، اشکهاي من براي انگشتان تو آشنا نيست ؟؟؟؟؟؟؟؟
[External Link Removed for Guests]
Captain I
Captain I
پست: 602
تاریخ عضویت: جمعه 19 اسفند 1384, 11:39 pm
سپاس‌های دریافتی: 75 بار

پست توسط susan »

قصه ها چه کوتاه می شوند

وقتی که هر روز با - آمد ـ شروع می شود

و هر شب با ـرفت ـ تمام می شود.

چه فعل ساده ایست

آمد

و

چه شعر حزینی

رفت
susan :razz:
چه مهمانان بي دردسري هستند مُردگان! نه به دستي ظرفي را چرک مي کنند نه به حرفي دلي را آلوده تنها به شمعي قانعند و اندکي سکوت
Old Moderator
Old Moderator
نمایه کاربر
پست: 2833
تاریخ عضویت: پنج‌شنبه 10 فروردین 1385, 1:39 pm
سپاس‌های ارسالی: 158 بار
سپاس‌های دریافتی: 747 بار

پست توسط Leila »

هميشه خيلي بي خيال و سرسري از اين تاپيك مي گذشتم
ولي امشب برام يه معناو مفهوم ديگه اي داشت
شايد چون دلم پر از غم بود به سوش كشيده شدم
نمي دونم... :sad:
اگر مي توانستيد خريدار باور باشيد، كدام باور از همه برايتان مفيد تر بود؟؟
ارسال پست

بازگشت به “شعر و ادبيات”