گريه ابليس

در اين بخش مي‌توانيد در مورد کليه موضوعات فرهنگي و ادبي به بحث و تبادل نظر بپردازيد

مدیر انجمن: شوراي نظارت

ارسال پست
Old Moderator
Old Moderator
نمایه کاربر
پست: 1468
تاریخ عضویت: شنبه ۶ اسفند ۱۳۸۴, ۹:۳۰ ب.ظ
محل اقامت: تهران. شهرک اکباتان
سپاس‌های ارسالی: 4 بار
سپاس‌های دریافتی: 186 بار

گريه ابليس

پست توسط ARMIN »

نقل است كه يحيي بن زكريا، ابليس را روزي گريان ديد. شفقتش بجنبيد، گفت: اي بيگانه! چرا مي‌گريي و با اين زاري چرا مي‌نالي؟ گفت: چندين هزار سال حلقه بدين در زدم به اميد آن كه باز كنند، آخر الامر ندا آمد كه بار نيست! گفتم: تا كي؟ گفت: هرگز! يحيي را دل بر وي بسوخته، دعا كرد كه الهي! اين بيگانه بدين زاري مي‌گريد، چه بُوَد اگر در آشتي بگشايي و توبه او قبول فرمايي؟ خطاب آمد كه اي يحيي! وي به دروغ مي‌گويد؛ مي‌خواهد كه بندگان مرا بفريبد؛ اگر بخواهي آن را بداني بگوي تا بر سر قبر آدم رود و خاك او را سجده كند؛ توبه‌اش قبول كنم و ابواب صلح بر روي او بگشايم. يحيي به جانب وي آمده بشارت آورد و گفت مژدگاني بر تو كه كارت رو به صلاح دارد. گفت: چه مي‌بايد كرد؟ گفت: حق تعالي مي‌فرمايد كه وي را اين انقلاب به واسطه آدم افتاد. گفتم سجده كن، نكرد. اكنون تدارك آن است كه قبر او را سجده كند تا باز به مقام خود باز آيد. گفت: اي يحيي! آن دم كه آدم زنده بود و بر مسند اعزاز و اكرام تكيه زده بود او را سجده نكردم. اكنون كه مرده و زير خاك پوسيده كِي سجده كنم؟ ندا آمد كه يا يحيي دانستي كه گريه وي دروغ بوده است؟

« فراهي هروي »
Don't play games with the ones who love you
ارسال پست

بازگشت به “شعر و ادبيات”