هواپیمای اتمی :

[Thundertomcat]

تلاش برای طراحی هواپیمای هسته ای :

تلاش برای ساخت یکی
بمب افکن با نیروی محرک هسته ای در امریکا همزمان با اغاز مطالعات نظری در این باره ، در سال 1946 سازماندهی شد . در این سال ، " نیرو هوایی ارتش " شرکتهای هواپیماسازی داگلاس و نورت امریکن به اضافه گروهی از شرکت های سازنده موتور هواپیما به رهبری شرکت " موتور و هواپیمای فیرچایلد " را مامور انجام یکسری از تحقیقات مستقل تحت برنامه " انرژی هسته ای برای
پیشرانه هواپیما " ( nepa ) کرد . در این زمان ، توجه به انرژی هسته ای به این دلیل بود که هر پوند (
453 گرم ) اورانیوم غنی شده معادل 7/1 میلیون پوند ( 771120 کیلوگرم ) سوختجت انرژی تولید می کند و علیرغم این واقعیت که موتورهای جت اولیه بسیار ناکارامد بودند ، با این حال ، این میزان انرژی برای به پرواز در امدن یک هواپیمای بمب افکن با سرعت مادون صوت بالا برای طی مسافت 120000 مایل (
193000 کیلومتر ) کافی بود . در نتیجه ، انرژی هسته ای – از لحاظ نظری – نوید دستیابی به امکاناتی را می داد که بسیار فراتر از استفاده از سوخت هایفسیلی بود . به علاوه ، چنین هواپیمایی نیاز به استفاده از پایگاه های ماوراء بحار نداشت . موضوعی بسیار مهم ، بویژه در سال های پایانی دهه 40 (
20 شمسی ) که سوختگیری هوایی هنوز مراحل ابتدایی خود را طی می کرد با اینحال ، انرژی هسته ای علیرغم نوید چنین امکاناتی ، مشکلات فنی عظیمی با خود داشت که حل انها در نهایت غیر ممکن از کار درامد . با اینکه خود سوخت حجمی بسیار کمی داشت ؛ ولی این موضوع در مورد راکتور ، نیروگاه مبدل حرارتی یا سپر محافظ تشعشعی ان صدق نمی کرد . بزرگتریم مشکل در این میان ، محصور کردن تشعشعات مرگبار تولید شده توسط راکتور بود . لذا در طی دوره منتهی با سال 1956 (
1335 ) ، انواع سپرهای تشعشعی از مواد مختلف ازمایش شدند که از این میان میتوان به سپرهایی با لایه هایی از اب و فولاد به علت سادگی و کم حجم بودن اشاره کرد؛ ولی هیچ کدام از انها در عمل ، رضایت بخش از کار در نیامدند .

از سوی دیگر ، با اینکه سرب بهترین محافظت را در مقابل تشعشعات اتمی ارائه داد ، با این حال سپر سربی بسیار سنگین بود . دمای راکتور نیز باعث بروز مشکلات بیشتری شد کهیکی از انها ، حفاظت از اورانیوم داخل راکتور در مقابل خوردگی توسط سیال انتقال حرارت بود .
چالش بزرگ مهندسی دیگر ، ان بود که چگونه انرژی گرمایی راکتور را به موتور جت انتقال دهند . موتورهای توربوجت در هواپیماهای سریع ، نیازمند نیروی پیشرانه زیاد به ازایهر پوند یا کیلوگرم جریان هوا به درون موتور در هر ثانیه هستند . در موتورهسته ای ، گرما در بخش جامد راکتور تولید می شود و می بایستی توسط یک سیالبه موتور جت منتقل شود . لذا لازم است که بخش های داخلی راکتور گرمای بالاتری از بیشترین دمای سیال انتقال حرارت داشته باشند . وضعیتی متفاوت باموتورهای درون سوز که دمای سطحی می تواند با کمک هوای خنک کننده ، در حدود
500 درجه سانتیگراد سردتر باشد . از سوی دیگر ، نداشتن قطعات متحرک در راکتور یک امتیاز مهم به شمار می رود . زیرا اجزای راکتور در معرض تنش های شدید دینامیکی قرار نمی گیرند . در همین رابطه و به منظور انجام ازمایشات عملی ، نیروی هوایی در نوامبر 1950 ( ابان 1329 ) پیشنهاد کرد که یک بمب افکن b-36 ساخت شرکت کانویر
برای ازمایش یک موتور هسته ای تغییر داده شود . سپس ، در ابتدای سال 1951 (اواخر 1329 ) فعالیت ها در برنامه " انرژی هسته ای برای پیشرانه هواپیما "گسترش یافت و در ماه مارس ( اسفند ) همان سال ، نیرو هوایی قراردادی را باشرکت های بویینگ و لاکهید برای انجام مطالعات درباره بدنه و نیز با شرکت های جنرال الکتریک و پرات اند ویتنی را برای طراحی ، ساخت و ازمایش موتور هوابرد هسته ای امضا کرد . اولین نیازهای نظامی و عملیاتی برای هواپیمای باموتور اتمی توسط روسای ستاد مشترک تهیه و در ماه مارس ( اسفند ) همان سال به پیمانکاران ارائه شد .

در ماه مه ( اردیبهشت ) مجوز فعالیت برای شرکت بویینگ به منظور انجام مطالعات در پروژه ( mx-1847 ) برای یک هواپیمای ترابری و پدافند هوایی که بوسیله یک موتور " فن مجرادار " که از یک " راکتور اب فوق بحرانی " " h-1" نیرو می گرفت ، صادر شد . این مطالعه در سپتامبر 1953 ( شهریور 1332 ) تکمیل گردید . همزمان با ان ، نیرو دریایی امریکا نیز قراردادی را برای مطالعه در مورد هواپیمای اب نشین با شرکتهای مارتین و کانویر امضا کرد . تمامی این مطالعات به طرح های بسیار جالبی منجر شدند ، ولی هیچ یک از انها به پرواز در نیامدند . در بخش دوم این گزارش به طرح های شرکتهای مختلف هواپیما سازی امریکا در انجام این ماموریت ناممکن برای طراحی یک هواپیمای