شگفتيهاي جنگ 33 روزه حزب الله با اسرائيل

در اين بخش مي‌توانيد در مورد اخبار نظامي منتشر شده به بحث بپردازيد

مدیران انجمن: abdolmahdi, Java, Shahbaz, شوراي نظارت, مديران هوافضا

Major I
Major I
پست: 430
تاریخ عضویت: جمعه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۶, ۱۰:۳۰ ق.ظ
سپاس‌های ارسالی: 1 بار
سپاس‌های دریافتی: 17 بار

پست توسط machkol »

kill zone نوشته شده:
3-واردات گندم هند درسال 2006 به6.5 ميليون تن رسيد.(گندم هند از امريکا تامين مي شود.)


يك سوال دارم شايد خيلي بي ربط باشه :-x

ما مجبوريم همه چيز را خودمان توليد كنيم ؟؟؟ چرا ؟؟؟

منظورم همه ي كشور هاي دنيا هستن .... يعني همه ي كشور هاي دنيا بايد همه چيز را خودشان توليد كنند

در اين صورت تجارت بي معني مي شه و همكاري هاي بين الملي هم مسخره مي شن

واضح است که خیر!
شما باید شرایط هند را در نظر بگیرید.کشوری با جمعیت دوم جهان و بیکار اول جهان!با وسعت عظیم و زمین های مناسب کشاورزی!آنوقت چنین کشوری تقریبا تمام گندم خود را ایالات متحده تامین می کند.

يک شنبه 28 اکتبر 2007 بيش از 25000 کشاورز فقير بعد از يک ماه راه پيمايی به مقصد خود دهلی وارد شدند.
اکثر راه پيمايانی که روز يک شنبه وارد دهلی شدند کشاورزانی هستند که از آنها خلع يد شده وزمينی را که خودشان و آّباء و اجدادشان روی آن کار ميکردند، در مناقشه بر سر مالکيت زمين به صاحبان سرمايه های بزرگ باخته اند. تعدادی از آنها زيربار قرض هستی خود را از دست داده اند. برخی در مناطق جنگلی بدون حق زمين زندگی می کنند. قوانين مالکيت زمين در هند با سنت در آميخته است و اين امر به صاحبان سرمايه و حکومت های محلی يا دولت مرکزی که حامی آنهاست کمک ميکند، تا از کشاورزان خلع يد کنند.

راه پيمايی در روز تولد مهاتما گاندي، 2 اکتبر، از يکی از شهرهای مرکزی هند به نام گواليوردر فاصله 350 کيلومتری دهلی شروع شد. بنا بر گزارش فرانس پرس، طی 600 کيلومتر راه پيمايي، 372 مايل، هفت نفر مردند.هرجا که تظاهرکنندگان توقف ميکردند، سازمان دهندگان در کنار جاده به برپا کردن آشپزخانه و ساختن توالت فوری در کنار جاده مشغول می شدند. برای تظاهرکنندگان 24 آشپزخانه درست شده بود. آشپزخانه ها حاصل مشارکت جمعی است. در سه سال گذشته هر عضو که خود را satyagrahis ميخواند، يک مشت برنج يا اگر توانايی مالی داشت، يک روپيه پول پرداخت کرده است. سازماندهی در انطباق با سنت های هندی است و تصاوير گاندی در دست تظاهر کنندگان ديده ميشد، اما برخی منابع هندی نوشته اند از شيوه بسيج مدرن استفاده شده است. از هر , سرپنج , خواسته شده 25 نفر را برای راه پيمايی بسيج کند، ولی از هر خانواده فقط يک نفر اجازه داشت در راه پيمايی شرکت نمايد.

روز دوشنبه وقتی که مقامات دولتی و پليس شهر برای رهايی از مشکل تجمعی که تصاوير,نامطلوبش, در جهان مخابره شد به فکر چاره برآمدند، با واقعيتی سخت روبرو شدند: بسياری از تظاهرکنندگان قول دادند از دهلی نمی روند، آنها مکرر به رسانه ها گفتند جايی برای بازگشت ندارند و تا وضع قوانين روشن برای دفاع از حق شان و توزيع مجدد زمين از دهلی نمی روند. عصر روزدوشنبه خبرهايی در مورد عقب نشينی دولت و تشکيل يک کميته برای حل مساله منتشر شد.

تظاهرکنندگان تصوير درخشانی از ,معجزه اقتصادی هند, را به نمايش گذاشتند. در کشوری که نام سه تن از ميلياردرهايش در بالای ليست ,ثروتمندترين, های جهان قرار دارد، به گزارش بانک جهانی بيش از 450 ميليون نفر با روزی کمتر از يک دلار زندگی ميکنند. آقای موکش آمبانی که304.6 ميليون روپيه حقوق دريافت ميکند و ثروتش به 63.2 ميليارد دلار رسيده است و تعداد معدودی از ثروتمندان هم رديف او، آن روی ديگر اصلاحات نوليبرالی را نشان ميدهند که آقای مانموهان سينگ نخست وزير کنونی از اوايل دهه 80 وقتی که رئيس بانک بود و بويژه در دوران وزارتش در دهه 90 به اجرا گذاشت واکنون آنها را پيگيری ميکند. افزايش شکاف طبقاتي، انتقال بخش مهم ثروت ملی به معدودی از نخبگان، و گسترش عظيم فقير در قاعده سلسله مراتب اجتماع اکنون به مشخصه ساختاری همه انواع اصلاحات نوليبرالی تبديل شده است. مساله فقط اين نيست که درپروژه نوليبرالي، عدالت کلمه ای گمشده است. مساله اين است که خلع يد به شيوه ای خشن بخشی از اين پروژه است و کشاورزان هندی نمونه ای گويا از آن را به نمايش ميگذارند.


بنا بر گزارشات رسانه ها تظاهرکنندگان در دهلی پرچم ها را تکان ميدادند، سرود ميخواندند و شعار ميدادند. لباس رنگی زنان به تصاوير راه پيمايی ها و تظاهرات جلوه داده بود. اما پشت رنگ ها قصه های سياه دردناکی پنهان شده است.

خودکشی های گروهی دهقانان خلع مالکيت شده هندي، ديگر جز اخبار جديد نيست. سال گذشته Daily news&Analysis / DNA گزارش داد تنها در ايالت ويداربها هر 8 ساعت يک نفر خودکشی ميکنند. تحقيقات نشان داد بيشتر کسانی که دست به خودکشی زده بودند بين 20 تا 45 سال داشتند، يعنی در سنين اوج توانايی کاری خود بودند. حکومت محلی در ويداربها اعلام کرد که بين اول ژانويه 2001 و 19 اوت 2006 تعداد 1920 کشاورز در اين ايالت خودکشی کرده اند، ولی DNA نوشت رقم واقعی معلوم نيست. همين خبرگزاری اضافه کرد که از 3.2 ميليون کشاورز پنبه کار اين ايالت حدود 2.8 ميليون نفر از پرداخت بدهی خود ناتوان بوده و قصور کننده محسوب ميشوند.

خودکشی های دسته جمعی کشاورزان هندی از اواسط دهه 90 آغاز شد، بعد از آنکه طرح مقررات زدايی از بازار به اجرا گذاشته شد و بنگاه های خارجی و سرمايه داران داخلی فعاليت گسترده خود را بدون هرنوع مانع در هند به اجرا گذاشتند. همزمان سيستم بانکی در ورشکسته کردن دهقانان به کمک اين بنگاه ها آمد. بهای توليد کشاورزی بالا رفت و قيمت محصول کاهش يافت و دهقانانی که قرض ميکرفتند تا بتوانند توليد کنند، از پرداخت ديون خود ناتوان شدند. اين در حالی بود که شرکت هايی مثل مونسانتو که دانه های توليد شده به کمک بيوتکنيک را وارد و کشت آن را تحميل ميکردند، تنوع کاشت را از بين می بردند. علاوه بر خطر زيست محيطي، اين امر باعث ميشد که کشاورزان از منبع تغذيه خارج از چارچوب روابط بازار هم محروم شوند. عدم تمکين به شروط شرکت های خارجی که از طريق قرار دادها تحت حمايت دولت قرار ميگرفتند، باعث جريمه های سنگين ميشد. زمين های زير کشت کاهش يافت وبه حوزه های ديگر اختصاص يافت. از آنجا که قوانين مالکيت زمين خيلی مشخص نبود در مناقشات بر سر مالکيت دهقانان زمين خود را به ثروتمندان و صاحبان سرمايه می باختند و به قول خانم آرونداتی روی که همراه با يکی از گروه های فعال راجستان غربی در راه پيمايی شرکت داشت، به گم شدگان روی زمين تبديل ميشدند. به اين ترتيب کشاورزی که مايه حيات هند بود و حداقل 75 درصد جمعيت از آن تغذيه ميکردند به مايه فلاکت مردم تبديل شد.


در مورد نقش سيستم بانکی و سياست مالي، ويجی جواندی واردها يکی از فعالين محلی به DNA گفت: ,چرا خودکشی های کشاورزان بعد از 94 شروع شد؟ پاسخ اين است که ما اقتصاد را ليبراليزه کرديم و ارزش روپيه خود را پايين آورديم. در نتيجه بهای انرژی بالا رفت، هزينه کشاورزی بالا رفت و هزينه معاش رقم نجومی پيدا کرد... اين وعده که صادرات در بازار آزاد برای کشاورزان سود به همراه داردهرگز تحقق نيافت. ما بين سال 2004- 1998 بيش از 110 لک [هر لک صدهزار روپيه] واردات داشتيم,.

به نوشته خانم واندا شيوا که مطالعات گسترده در زمينه بحران کشاورزی هند و بويژه اثرات آن بر محيط زيست و نيز بر زندگی مردم دارد، عليرغم نخستين گزارش های مربوط به خودکشی های کشاورزان در 1997، بانک جهانی سياست های تعديل اقتصادی را به هند تحميل کرد و راه را برای شرکت هايی مثل کارگيل، مونسانتو و سينگنتا گشود و اين شرکت ها يک شبه دانه های مرسوم کشاورزی را عوض کرده و دانه های غنی شده بوسيله ژنتيک و کودهای شيميايی و مواد ضد آفات نباتی را وارد کردند.

در مورد تناقض حرف و عمل ايدئولوگ های نئوليبرال زياد نوشته اند. اما بازار تجارت جهانی چنان بی پرده نشان داد " مرگ خوب است ولی برای همسايه". به همين جهت سياست های آن به انشعاب و تشکيل گروه G-22 انجاميد. خانم شيوا در مورد سياست دوگانه کشورهای قدرتمند و بازار تجارت جهانی نوشت قوانين سازمان تجارت جهانی در حوزه کشاورزي، در اساس قوانين دامپينگ است. اين سازمان به صاحبان صنايع کشاورزی خود يارانه ميدهد، اما مانع آن ميشود که کشورهای ديگر از کشاورزان خود در مقابل دامپينگ ناشی از محصولات مصنوعا ارزان شده آنها حمايت کنند.

آماری که خانم شيوا برای محصولات کشاورزان هندی ميدهد روشنگر است. به نوشته او سوبسيدهای بالای 400 ميليارد دلاری کشورهای پيشرفته همراه با حذف اجباری موانع واردات به بازار هند، يک نسخه آماده برای خودکشی های دسته جمعی بود. بهای گندم از 216 دلار در هر تن در سال 95 به 133 دلار هرتن در سال 2001 کاهش يافت. در همين دوره بهای پنبه از هر تن 98.2 دلار به 49.1 و سويا از هرتن 273 دلار به 178 دلار کاهش يافت. شيوا می نويسد اين کاهش به علت افزايش توليد نبود، بلکه به کمک سوبسيدها و انحصار توليد صورت گرفت. آمريکا به صاحبان صنايع سويا برای هرتن 193 دلار سوبسيد ميداد. رفع موانع گمرگی و واردات سويای ارزان، توليد و تهيه سويا، بادام زميني، کنجد، خردل و نارگيل را به شدت زير ضرب قرار داد و در برخی مناطق از بين برد. به همين ترتيب آمريکا به صاحبان صنايع پنبه خود ساليانه 4 ميليارد دلار سوبسيد ميداد. اين امر به اضافه حذف اجباری موانع گمرگی انحصار بازار پنبه را به آمريکا داد و توليد کنندگان در کشورهای فقير آفريقايی مثل بورکينو فاسو، بنين و مالی با از دست دادن ساليانه 250 ميليون دلار در شرايط مرگ دسته جمعی قرار گرفتند.

به گفته خانم شيوا بنا بر تحقيقات بنياد پژوهشی علوم، تکنولوژی و اکولوژي، دهقانان هندی بر اثر افت بها، ساليانه 26 ميليارد دلار يا 1.2 تريليون ريال از دست دادند. ,اين بار فقری است بر دوش دهقان که نميتواند آنرا تحمل کند و از اينجاست اپيدمی خودکشی دهقانان,.

البته وقتی بازار انحصاری شد، توليدکنندگان انحصاری بهای محصولات را افزايش ميدهند.

در حاليکه کشاورزی هند در مقابل واردات و بنگاه های بزرگ بين المللی نابود ميشود، روی زمين های کشاورزي، صنعت درست روی اسکلت دهقانان خلع يد شده برپا ميشود. هم اکنون و همزمان با راه پيمايی يک ماهه، 5000 دهقان تاميل نادو در جنوب هند نيز برای اعتراض به يک پروژه خلع يد گردهم آمده اند. در اينجا دولت محلی به کمک کورپوراسيون فولاد تاتا آمده تا با بيرون راندن کشاورزان اززمين های شان به بهای ارزان و نابودی کشت و نگاهداری گياهان محلی مثل نارگيل و بادام، به فعاليت معدنی و استخراج نوعی تيتان بپردازند. محصولی که قرار است از اين استخراج به دست آيد در صنايع مختلف رنگ سازی و نيز در صنايع هوايی و اتمی مورد استفاده قرار ميگيرد و شرکت های بزرگ بين المللی مثل دوپونت و بوئينگ شعبه های خود را در محل گشوده اند، اما کشاورزان با ارزان ترين بها و عليرغم ميل خود از زمين رانده ميشوند. اين تحول علاوه بر خانه خراب کردن مردم، اثرات زيست محيطی مخرب در کشوری دارد که دايما در معرض سيل های ويرانگر است و نيز بر ميزان آب قابل دسترس تاثير ميگذارد.

خلع يد از دهقانان گاه با نهايت خشونت صورت ميگيرد. در بنگال غربی در اثر تيراندازی پليس به کشاورزان معترض به پروژه ی تصرف نزديک 9000 هکتار زمين به منظور اختصاص آن به کارخانه پتروشيمي، 14 کشاورز به قتل رسيدند.
بنا بر گزارش IPS تظاهرات يک ماهه بخشی از يک جنبش اعتراضی است به نام ,رای مردم,، به زبان محلی جانادش. گروه اکتاپريشاد به رهبری يک مهندس 50 ساله به نام پوتان ويتال راج کوپال Puthan Vithal Rajgopal ابتکار اوليه را برعهده داشت، ولی سپس تعداد زيادی از سازمان های محلی به آن پيوستند. جنبش از حمايت گسترده بين المللی برخوردار است. بنابر گزارش IPS گروه اکتاپاريشاد در جلب اين حمايت نقش دارد، زيرا خود اين گروه بخشی از جنبش بين المللی 'Land First International' است که بسياری از جنبش های دفاع از کشاورزان در سطح بين المللی عضو آن هستند. به همين جهت جاناداش در انگلستان، فرانسه، آلمان، بلژيک، سوئيس، برزيل، کانادا، ايالات متحده و کنيا از حمايت برخوردار است.

اين راه پيمايی به دولت هند برای اصلاحات فشار می آورد. اما با توجه به خشم و نارضايی روستائيان و رشد اعتراضات، اين هنوز جنبشی خوش خيم برای دولت هند به شمار می آيد. بنا بر گزارش فرانس پرس در روز يک شنبه وقتی برخی از تظاهر کنندگان به خشم آمده و شعارهای تند سر می دادند، سازمان دهندگان آنها را به آرامش دعوت کرده و تشويق ميکردند که سرود بخوانند.

در سال های اخير گزارشات متعددی از شورش های خشونت آميز در هند به رسانه ها راه يافته است. منابع هندی از رشد مجدد ناکساليسم Naxalism در هند خبر ميدهند. ناکساليسم گرايشی است که در دهه 60از حزب کمونيست هند و در اعتراض به فرصت طلبی رهبران حزب و سازش آنها در ازای دست يافتن به پست های دولتی رشد کرد و حداقل در آغاز به روش های مائو و جنگ دهقانی اعتقاد داشت.

در مقصد راه پيمايی يک ماهه در دهلي، راج کوپال به فرانس پرس گفت: دهقانان با اين راه پيمايی طولانی همراه شدند، زيرادر کشوری که 73 درصد جمعيت از زمين تغذيه ميکنند، امتناع از اصلاحات ارضی جزيره های ثروت ميلياردی غرق در انبوه فقر بوجود مياورد. او گفت 40 درصد هندی ها اکنون بی زمين هستند و 23 درصد آنها در فلاکتی غيرقابل توصيف به سر می برند. اين شرايط باعث شده است که در 172 ناحيه از 600 ناحيه هند شورش مائوئيسی رشد کند و در 100 ناحيه ديگر دهقانان دست به خودکشی ميزنند. او گفت: ,ما ميخواهيم از حکومت بپرسيم شما برچه حکم ميرانيد؟ کجاست ثمرات اصلاحات شما؟,



برای مثال: آنیل خوندوا شیند، زارع فقیری از منطقه‌ی ویداربها در ایالت ماهاراشترا، دوماه پیش با خوردن سمی قوی در عرض چند دقیقه خود را کشت. او که سی و یکساله بود به علت تفاوت قیمت بین هزینه‌ی تولید و خرده فروشی، قادربه پرداخت قرض های حاصل از تولید محصول خود نبود.

آیا این اتفاق نادری است؟ به هیچ‌وجه. وزیر کشاورزی هند ارقام زیر را تایید کرده است: 100 هزار خودکشی بین زارعین طی سال های 1993 تا 2003 صورت گرفته و بین 2003 تا اکتبر 2006 هر ساله 16 هزار خودکشی دیگر در بین کشاورزان به وقوع پیوسته است. در مجموع بین سال های 1993 و 2006 حدود 150 هزار کشاورز خودکشی کرده اند. یعنی هر روز 30 خودکشی طی 13 سال.

دولت ماهاراشترا رقم 1920 خودکشی بین زارعین ویداربها بین ژانویه ی 2001 تا اوت 2006 را قبول دارد، اما سازمان کشاورزان اظهار می دارد که 782 خودکشی تنها طی سه ماه به وقوع پیوسته است. یعنی همانطور که ذکر شد در این سه ماه به‌طور متوسط هر 8 ساعت یک خودکشی انجام گرفته است.

چرا هرروزه حدود 30 زارع خودکشی می‌کنند؟ گفته می شود که دلیل آن ورشکستگی و بدهکاری است،ولی دلیل جالب اصلی را هم در بالا ذکر کردم.امیدوارم قانع شده باشید دوست عزیز.
غیر ممکن است که در نهایت آنچیزی نشویم که مردم فکر می کنند هستیم.
ژولیوس سزار
Moderator
Moderator
نمایه کاربر
پست: 1649
تاریخ عضویت: چهارشنبه ۸ مهر ۱۳۸۸, ۱۱:۱۵ ب.ظ
سپاس‌های ارسالی: 14935 بار
سپاس‌های دریافتی: 14993 بار

Re:

پست توسط oweiys »

حرف آخر از زبان اکونومیست:

[External Link Removed for Guests]
__________________________________

السلام عليك يا علي ابن موسي الرضا المرتضي (ع)
ارسال پست

بازگشت به “اخبار نظامي”