خبرگزاری مهر - گروه استانها: آن روزها که حادثه C-130 اتفاق افتاد فغانها به آسمان بلند شد که چنین است و چنان، هواپیماهای ما ایمنی ندارند و چه وعده ها که داده شد، اما حالا می بینیم که چهار سال گذشته و همچنان هواپیماهای ما ایمنی ندارند.
گزارش خبرنگار مهر، سه سال پیش در همین حوالی بود که بلوک 52 شهرک توحید را رنگ زدند که نشانی از آتش و دود باقی نباشد تا شاید مرهمی شود بر این دلهای خسته اما مگر خستگی از تن در می رود؟
پرواز مرگبار C-130! جای خالیتان با هیچ پر نمی شود و دردهای بی شماری بر درد نبودنتان افزوده شده اما راستی حالا که رفته اید می گویم که خیالتان جمع، هنوز هم هواپیماهای ما ایمنی ندارند و این امر از سقوطهای بعد کاملا واضح است.
خسته می شوی وقتی می بینی دهها تن رفتند به دلیل نقص فنی هواپیما و عبرت نشد و باز دهها تن دیگر، تا شمارشان به صدها رسید و باز هم نقص فنی هواپیماها برجاست و اگر سوارش باشی باید بلرزی تا مقصد.
آذر هنوز یادمان است "هنوز" کلمه مناسبی نیست چرا که تا قیامت یادمان است، رسانه های دنیا از آن به عنوان مرگ دسته جمعی دهها خبرنگار یاد کردند و ما آن را پرواز نامیدیم، پرواز دوستان نازک خاطری که مسائل کشور را می دیدند و آن را با قلم و تصویر می نمایاندند تا شاید باری از روی دوش مردم بردارند.
برخی دوستان می گفتند آلزایمر در اینگونه مواقع خیلی خوب است به خصوص برای بچه های دانشکده خبر که دوستان زیادی را از دست دادند، اما ما حتی دلمان نمی خواهد آلزایمر بگیریم چون نمی خواهیم از یادمان بروید حتی تا آخرین لحظاتی که زنده هستیم. مگر می شود فراموش کنی که در عرض چند ثانیه دهها همکار تو با آن اژدهای غول پیکر C-130 که حالا نامش همزادمان شده بروند؟! و تو باز هم خبر مرگ مخابره کنی از دیگرانی که هواپیمایشان سقوط کرده و مانند مسافران C-130 همکار و دوست و هم باشگاهی و هم بیمارستانی و همخانه و ... دارند و جای خالیشان پر نمی شود.
C-130، دوستان خبر، همکلاسیهای دانشکده خبر، همکاران چه زود رفتید و چه قدر ساده همه چیز تمام شد. حال شما خوب است، اما از حال ما نپرسید که تکرار حوادث دیگر حالی برایمان نگذاشته است.
تلخ بود که رفتید خبر بیاورید و خبرساز شدید. چقدر به دنبال مقصر گشتیم، چقدر به دنبال خرابی و نقص فنی بودیم. اما چه سود نه بازگشت شما میسر شد و نه نقص فنی هواپیماهای ما برطرف شده است.
یادمان نمی رود روزهای اول رفتنتان، رسانه ملی یک هفته تمام عزادار بود، آخر هیچکس باورش نمی شد که این همه گل به یکباره پرپر شوند. سال دوم به شعر سلام و یادمانی بسنده کردیم، سال سوم هم برنامه ساختند و کم کم...
خبر همیشه به فکر مردمند. همیشه در پی سختی هستند تا کمی از بار غم ها و مشکلات مردم بکاهند. اما کسی نتوانست عزیزان و دوستانتان را پس از رفتنتان از سنگینی نبودنتان خلاص کند چه با نقص فنی هواپیما چه بی آن، و جایتان تا ابد خالی است و نامتان تا ابد در لیست خبرنگاران و تصویرگران کوچنده ثبت است.
ناخودآگاه، ماه آذر برای همه خبرنگاران ایرانی به خصوص نسل حاضر، سخت است اما باید برای خودمان مرثیه بخوانیم که شماها عاشقانه رفتید و جاودانه شدید و ما ...
