ارسال شده: شنبه ۱۹ مرداد ۱۳۸۷, ۱۰:۲۴ ب.ظ
ايران قدرت منطقه اي شده و نمي توان با او رفتار دلقک با تمساح را داشت
بايد ياد آوري شود که عملکرد و روش دوگانه در ايران از شيوه هاي ملي بشمار مي رود. اوائل اوت 2005 تهران داوطلبانه کارهاي مقدماتي خود را براي غني سازي اورانيوم از سر گرفت. زيرا پاسخ گروه 3( فرانسه، آلمان و انگليس) يک هفته دير تر رسيده بود. اواخر ژوئيه و بعد در اول اوت گروه 3 اعلام کرد که ظرف يک هفته پاسخ خواهد داد. اين پاسخ دوستانه بود، ولي وزن چنداني نداشت.
در اوت 2008 ما با پاسخ دير ايران مواجه شده ايم. 1+5 هم اين موضوع را دير اعلام کرده. پاسخ ايران تنها زماني روشن خواهد بود که به سئوالات 1+5 دقيقاٌ پاسخ دهد.
پيشنهاد هاي مشوق به تهران از سال 2005 تا کنون مرتب بهتر و بيشتر شده است. گرچه امروز به قطعنامه هاي سازمان ملل و مجازات ها، عمل مي شود و گرچه ظرف سه سال گذشته، سالهاي حکومت محمود احمدي نژاد شکاف بين ايران و غرب عميق تر شده است.
چه کسي مي خواست با توجه به لحن گفتار احمدي نژاد حقوق ايران را براي داشتن تکنولوژي هسته اي باور و يا از آن دفاع کند. چه کسي جرات دارد در حال حاضر به عمل گرا بودن حکومت ايران استناد کند؟
ولي با وجود اين مشخص شد که با ايراني که بعد از سال 2003 و سقوط عراق به قدرت منطقه اي تبديل شده، نمي توان رفتار دلقک با تمساح را داشت . لا اقل چنين رفتاري سازنده نخواهد بود. توي سر ايران زدن کاري از پيش نبرد. بهمين دليل اين بار مسئله متوقف کردن غني سازي بيشتر اورانيوم مطرح شده، نه متوقف کردن کلي آن. علاوه بر آن با توجه به حضور فيزيکي آمريکا در مذاکرات ژنو، عملاٍ احترام گذاشتن به ايران که از سوي اين کشور درخواست مي شد، جامه عمل بخود پوشيد. آمريکا شروع به صحبت با ايران کرده است ،گرچه شاهين هاي داخل ايران از اين امر چندان راضي نيستند.
دو مکتب در اين راستا وجود دارد. يکي از آنها تغيير سياست آمريکا را مي بيند که از تجربه با کره شمالي نشئت گرفته است. مکتب و ديدگاه ديگر معتقد است، اگر تهران از طريق مذاکرات تقريباٌ مستقيم تن به همکاري ندهد در اين صورت بايد گزينه نظامي را به عنوان آخرين راه حل مورد استفاده قرار داد. اين زمان منطبق با ايام انتخابات آمريکا و رفتن بوش است و اگر مک کين رئيس جمهور شود، در اين صورت وي ادامه دهنده راه فعلي خواهد بود.
به هر حال تهران بايد بهتر روي اين موضوع حساب کند که قطار در حال حرکت است و بايد از طريق مذاکرات جدي خود را به اين قطار برساند. از آنجا که تهران تکنولوژي را به دست آورده است. ولو اين که ايران مجاز به غني سازي اورانيوم محدود و قانوني باشد ، باز هم اسرائيل بايد از اين موضوع قانع شود که البته کار آساني نيست.
دانستن اين که آينده هسته اي چگونه خواهد بود، در حال حاضر کار آساني نيست. يک کشور هسته اي بيرون از سيستم، هندوستان، بخاطر همکاري هسته اي با آمريکا مورد تحسين آن کشور قرارگرفته است. اين يک بيراهه روي زشت است که از زمان ايجاد قرار داد منع گسترش سلاح هاي اتمي حاصل شده است. خود آمريکا هم ديگر نمي داند که آيا قرار داد مزبور را بايد جدي بگيرد يا نه.
منبع :روزنامه استاندارد
[External Link Removed for Guests]
بايد ياد آوري شود که عملکرد و روش دوگانه در ايران از شيوه هاي ملي بشمار مي رود. اوائل اوت 2005 تهران داوطلبانه کارهاي مقدماتي خود را براي غني سازي اورانيوم از سر گرفت. زيرا پاسخ گروه 3( فرانسه، آلمان و انگليس) يک هفته دير تر رسيده بود. اواخر ژوئيه و بعد در اول اوت گروه 3 اعلام کرد که ظرف يک هفته پاسخ خواهد داد. اين پاسخ دوستانه بود، ولي وزن چنداني نداشت.
در اوت 2008 ما با پاسخ دير ايران مواجه شده ايم. 1+5 هم اين موضوع را دير اعلام کرده. پاسخ ايران تنها زماني روشن خواهد بود که به سئوالات 1+5 دقيقاٌ پاسخ دهد.
پيشنهاد هاي مشوق به تهران از سال 2005 تا کنون مرتب بهتر و بيشتر شده است. گرچه امروز به قطعنامه هاي سازمان ملل و مجازات ها، عمل مي شود و گرچه ظرف سه سال گذشته، سالهاي حکومت محمود احمدي نژاد شکاف بين ايران و غرب عميق تر شده است.
چه کسي مي خواست با توجه به لحن گفتار احمدي نژاد حقوق ايران را براي داشتن تکنولوژي هسته اي باور و يا از آن دفاع کند. چه کسي جرات دارد در حال حاضر به عمل گرا بودن حکومت ايران استناد کند؟
ولي با وجود اين مشخص شد که با ايراني که بعد از سال 2003 و سقوط عراق به قدرت منطقه اي تبديل شده، نمي توان رفتار دلقک با تمساح را داشت . لا اقل چنين رفتاري سازنده نخواهد بود. توي سر ايران زدن کاري از پيش نبرد. بهمين دليل اين بار مسئله متوقف کردن غني سازي بيشتر اورانيوم مطرح شده، نه متوقف کردن کلي آن. علاوه بر آن با توجه به حضور فيزيکي آمريکا در مذاکرات ژنو، عملاٍ احترام گذاشتن به ايران که از سوي اين کشور درخواست مي شد، جامه عمل بخود پوشيد. آمريکا شروع به صحبت با ايران کرده است ،گرچه شاهين هاي داخل ايران از اين امر چندان راضي نيستند.
دو مکتب در اين راستا وجود دارد. يکي از آنها تغيير سياست آمريکا را مي بيند که از تجربه با کره شمالي نشئت گرفته است. مکتب و ديدگاه ديگر معتقد است، اگر تهران از طريق مذاکرات تقريباٌ مستقيم تن به همکاري ندهد در اين صورت بايد گزينه نظامي را به عنوان آخرين راه حل مورد استفاده قرار داد. اين زمان منطبق با ايام انتخابات آمريکا و رفتن بوش است و اگر مک کين رئيس جمهور شود، در اين صورت وي ادامه دهنده راه فعلي خواهد بود.
به هر حال تهران بايد بهتر روي اين موضوع حساب کند که قطار در حال حرکت است و بايد از طريق مذاکرات جدي خود را به اين قطار برساند. از آنجا که تهران تکنولوژي را به دست آورده است. ولو اين که ايران مجاز به غني سازي اورانيوم محدود و قانوني باشد ، باز هم اسرائيل بايد از اين موضوع قانع شود که البته کار آساني نيست.
دانستن اين که آينده هسته اي چگونه خواهد بود، در حال حاضر کار آساني نيست. يک کشور هسته اي بيرون از سيستم، هندوستان، بخاطر همکاري هسته اي با آمريکا مورد تحسين آن کشور قرارگرفته است. اين يک بيراهه روي زشت است که از زمان ايجاد قرار داد منع گسترش سلاح هاي اتمي حاصل شده است. خود آمريکا هم ديگر نمي داند که آيا قرار داد مزبور را بايد جدي بگيرد يا نه.
منبع :روزنامه استاندارد
[External Link Removed for Guests]
