مرکز انجمنهای تخصصی

اگر واقعا بخوان طرح رو اجرا کنن از لحاظ علمی و اجرایی مشکلی نداره.

اگر از طرف جنوب بیام بالا چون زمین تقربیا مسطحه مشکلی نداریم. در نظر داشته باشید بزرگترین کشتی ها آبخورشون 22 متره. ولی ما نمی خوایم این کشتی ها بیان تو رودخانه یا دریای خزر. کشتی های رودخانه ای باید بیان مثل کشتی هایی که از ولگا عبور می کنن یا کمی بزرگتر. عمق آب راه باید حدود 10 متر باشه.
عرض اون هم برای عبور 2 تا کشتی رودخانه ای حدود 40 تا 60 متر کافیه. می تونن بعضی جاها بندرگاه درست کنند و عرض اون رو بیشتر کنن.

در کل تا رسیدن به کوه های البرز مشکلی ندارن. مثل حفر کانال برای لوله گذاری ولی با ابعاد بزرگتر.

برای عبور از کوهستان کسی کانال با عمق 500 متر حفر نمی کنه اونم تو مناطق سنگی و کوهستانی. کانال 500 متری از خلیج فارس عمیق تره.
اینها باید مسیر عبور رو از بالای استان گلستان که مسطحه یا حتی کشور ترکمنستان عبور بدن. در نهایت اگر لازم شد مثل پاناما و کانال ولگا از تغییر ارتفاع استفاده کنند.
در کل طرح جالبیه.

این رو هم در نظر داشته باشین که ما پیمانکارانی داریم که طرح راه آهن مشهد -بافق رو که طبق برنامه 4 ساله بود و همه پیش بینی می کردن 6 یا 8 ساله تموم بشه 2 ساله تموم کردن. نه از لحاظ ماشین آلات مشکل داریم نه نیروی اجرایی و مهندسی فقط ابعاد طرح کمی بزرگه.

احتیاج به مطالعات گسترده در مورد تاثیرش روی محیط زیست و اکو سیستم مناطق عبوری هم داره.

این نقشه که وان بالا هست متعلق به طراح هست؟

اگر عرض 1 کیلومتر هست که نباید اینقدر بزرگ باشه رو نقشه این چیزی که الان رو نقشه پیداست حدود 8 کیلومتر عرض هست.
 
با گریز آب چه خواهند کرد؟ قراره کانال بزنند؟ جلبک روبی اون را مثل خلیج میدیم به ژاپنی ها یا کره ای ها؟

این ها را اضاف کنید به سوالات پرسیده شده.


البته اگر خاک کشورمان ایران نبود می فروختیم به ژاپن که بریزه تو دریا واسه خودش از اون فرودگاه ها که رو آب ساخته درست کنه

ولی یک مساله که به طور عجیبی فراموش شده اینه که چند وقت پیش می گفتند کشتی هایی که از راه دریای سیاه وارد دریای خزر می شدند با خودشان چیزهایی به دریای خزر می آوردند که محیط زیست دریای خزر را به خطر می انداخت.(لطفا دوستانی که وارد هستند توضیح بدهند)
حالا دریای خزر به فارس که دیگه جای خود دارد.

این طرح به قبل از انقلاب بر می گردد و اتفاقا یک سری توضیحات کلی و دورنمای آن در یک مقاله ی نسبتا مفصل در مجله ی دانشمند که پیش از انقلاب چاپ می گردید نوشته شده بود.
از آن زمان تا کنون چندین بار این طرح مطرح شده ولی بعد از مدتی دوباره به بایگانی سپرده شده است.
یکی از مشکلات این طرح هزینه ی بسیار بسیار هنگفت آن است که این طرح را از حالت ملی خارج نموده و در غالب یک طرح جهانی نمایان می سازد البته نکته ی دیگر این چنین طرح های عظیمی شجاعت آغاز آن است که در کمتر کسی وجود دارد.

البته انجام چنین طرح هایی در موقعیت فعلی کشور بسیار دور از ذهن می باشد زیرا یکی از نیاز های حیاتی چنین طرح هایی ثبات سیاسی و اقتصادی یک کشور است که در کشور ما چنین چیزی به هیچ وجه به چشم نمی خورد
از سویی لازمه ی این چنین طرح هایی سرمایه گذاری بالای خارجی می باشد که در وضعیت فعلی ما نه تنها شاهد این امر نیستیم بلکه شاهد فرار سرمایه های خارجی و حتی داخلی هستیم و با توجه به تحریم های جهانی هر روز این موضوع شدیدتر می شود و با توجه به ضریب بالای ریسک اقتصادی سیاسی و امنیتی در کشور ما که جزو بالاترین کشورها از نظر ریسک سرمایه گذاری هست جذابیت سرمایه گذاری در کشور ما به شدت کاهش یافته که به خوبی شاهد این امر در صنایع نفت و گاز هستیم