,
انگار بی میل نیستی واسه رئیس جمهور شدن
,
اون هدفی که شما دنبالش هستید، در حقیقت حوزه عملکرد رئیس جمهور نیست بلکه به مجلس مربوط است. اما متاسفانه نداشتن دانش سیاسی در کشور ما باعث شده بیشتر مردم و حتی تحصیل کردگان ما به اشتباه رئیس جمهور را مسئول بدانند. در حالی که ریشه همه ماجرا ها در مجلس بوده و است.
از بین ما که اینجا میخواهیم پیشنهادتی برای سازندگی کشور بدهیم، چند نفر از عملکرد نماینده شهر خود (نه صحبت ها و زمزمه ها) آگاه هستیم، اصلاً چند نفر آن را می شناسیم ... !
به نظر من جای پرورش رئیس جمهور و وزیر و ... باید به دنبال پرورش نماینده شورا شهر و مجلس در کشور باشیم. تا وقتی از نماینده پرسیدند:
نقشه راه چی بود؟
برای فرار از جواب، نگه توطئه صهیونیست ها !
اگر پرسیدن چشم انداز 20 ساله و برنامه توسعه چهارم تناقض داره یا خیر؟ نگه باید با همدلی کارها را پیش ببریم!
فکر کنم بیشتر دوستان مصاحبه های مربوط که حتی گاهی در تلوزیون هم پخش شده را دیده اید. متاسفانه مردم ما با بی دقتی تمام نمایندگان شوراها و مجلس خود را انتخاب می کنند.
این آقای میرحسین و رضایی که حسابی مردم ما را گمراه کردند ها، دوستان ارایه لایحه و تغییر ساختار، جزیی از کار دولت است، اساس کار دولت اجرای مصوبات مجلس است ...!
احمدی نژاد که از ساختار شکن ترین رئیس جمهور ها هم بود باز آمار لوایحش را نسبت به اجرای مصوبات خود مجلس مقایسه کنید. متوجه خواهید شد که داریم درباره چیزی شاید حداکثر 10% یا 15% از کار دولت صحبت میکنیم.
این طرح ها و دیدگاه ها، باید در مجلس طرح شود، حالا شاید یک دولت به ذهنش رسید به مجلس هم ارائه کرد. در دوره انتخابات بخش هایی از قوانین را گذاشته بودم که الان در دسترس نیستند.
اما فقط اشاره:
سفرهای خارجی (رئیس مجلس، رئیس جمهور و ...) باید به تصویب مجلس برسد ...
قراردادها (نظامی، اقتصادی، فرهنگی و ...) باید به تائید مجلس برسد...
شرکت در اجلاس ها، و .... نیز همگی نظر مجلس است. اینطور ها نیست که مثلاً احمدی نژاد از چاوز خوشش بیاد، بگه میخوام برم کشورش! اول اینکه باید مشخص باشد میزبانش در سفر کی هست، و بعد مجلس تائید کند.
خلاصه اگر قانون را بخوانیم، بهتر متوجه حدود رئیس جمهور و فاصله دیدگاه های عام مردم خواهیم شد.
