مرکز انجمنهای تخصصی

فئودور لوکیانوف" سردبیر مجله "روسیه در سیاست جهانی"، ویژه خبرگزاری «ریا نووستی»/

مفهوم "کشور مطرود" یا "محور شرارت" در سال های 1990 توسط سیاستمداران آمریکایی در واژگان بین المللی پدیدار شد. مفهوم دقیق حقوقی برای اینها وجود ندارد. اما همه متوجه هستند که منظور کشورهایی است که خود را مقابل درک آمریکا از اصول رفتار "متمدنانه" قرار می دهند.

این ها کشورهایی هستند که واشنگتن و بدنبال آن بخشی از جهان با سوءظن نسبت به آنها برخورد می کنند. در زمان های مختلف این فهرست آمریکایی شامل کشورهای بلاروس، ونزوئلا، زیمبابوه، عراق، ایران، لیبی، میانمار، کره شمالی، صربستان، سوریه، سودان و سایر کشورها بود. همکاری با آنها برای قدرت های "متمدن" ناشایست و غیر دوستانه محسوب می شود.

چنین تصوری ایجاد می شود که روسیه بطور هدفمند با کشورها و مهره های سیاست بین المللی که خط مشی ضد آمریکایی دارند (مثلاً حماس) ارتباط برقرار می کند. اما برای اینکه منطق اصلی رویکرد روسیه را درک کنیم، باید دلیل های مشخصی را در هر مورد معین ببینیم.

این دلایل را می توان به سه دسته تقسیم کرد: اصولی-حقوقی، سیاسی و اقتصادی.

دسته اصولی-حقوقی، شامل برداشت های پایه درباره این است که نظام روابط بین المللی چگونه باید عمل کند. مسکو بر ارجحیت استقلال ملی اصرار دارد. اگر صحبت درباره عملکردهای ارگان های ملی است، پس آنها باید اکیداً مطابق روندهای حقوقی عمل کرده و راه حل ها دسته جمعی باشند. و کشوری نیست که عقیده آن "درست تر" از سایر کشورها باشد.

موضع روسیه در رابطه با مثلاً زیمبابوه، سودان، میانمار، و نیز نسبت به دادگاه های بین المللی (مثلاً لاهه)، بررسی قتل رفیق حریری نخست وزیر سابق لبنان و یا امضای حکم اخیر برای دستگیری عمر البشیر رئیس جمهور سودان از این دست است.

روسیه منکر همکاری های بین المللی، از جمله در زمینه دادگستری نیست، اما نسبت به آنچه که می تواند دخالت در امور داخلی تلقی شود، برخوردی محتاطانه دارد.

دلایل سیاسی درک از این هستند که چگونه بطور موثرتر می توان مشکلات بین المللی را حل کرد. در رابطه با مشکل برنامه های هسته ای ایران و کره شمالی، حل مناقشه فلسطین و اسرائیل و یا اسرائیل و سوریه یا همان زیمبابوه، مسکو معتقد است که طرد کشورها و نیروهای "مشکل دار" تنها بحران را به بن بست می کشاند.

بهقیده روسیه، مذاکره سبب برقراري اعتماد ميشود و پیشبرد تدریجی به نسبت تلاش برای وادار سازی آشکارا و یا ترساندن، دورنمای بهتری دارد. این بدان معنی نیست که اعمال فشار در بین ابزارهای تاثیر گذاری سیاسی وجود ندارد، اما این تنها وسیله ممکن نیست.

تجربه کار با کره شمالی تاکیدی بر درست بودن چنین روشی است. روند حل مشکل هسته ای ایران، هرچند که بسیار دشوار است، اما در هر صورت پیشرفت دارد. تکیه کردن بر طرد حماس، حتی در آمریکا و اسرائیل نیز اشتباه شناخته شده است. آری و تبدیل لیبی از کشور مطرود به عضو جامعه جهانی نیز بلطف دیپلماسی فعال و متنوع بود.

و بالاخره، عامل اقتصادی نقشی محرز را ایفا می کند. آشکارترین نمونه آن، ونزوئلا است. این کشور، شریکی ایده آل برای بخش صنایع نظامی روسیه است. ونزوئلا منابع عظیم مالی داشته و متمایل به خریداری تسلیحات مدرن نیز می باشد و در عین حال مشمول هیچ یک از تحریمات و محدودیت بین المللی نیست. دلیلی برای اینکه گام متقابل بسوی آن برنداشت نیز وجود ندارد.

مسلماً این ریسک وجود دارد که تسلیحات فروخته شده در مناقشه هایی استفاده شوند که در آنها روسیه نمیخواست طرف هیچ یک را بگیرد. اما این مسئله انعقاد قرارداد و حسن نیت مشتری است که مسلماً روسیه در مذاکرات برای انعقاد قرارداد باید اکیداً بر آن پافشاری داشته باشد.

نمی توان این را رد کرد که در سیاست عواطف نیز وجود دارند. مثلاً هرچه ایالات متحده در محدوده منافع روسیه (مثلاً اوکراین، قفقاز، آسیای میانه) فعالتر می شود و یا کشورهایی را حمایت می کنند که روسیه آنها را دارای روحیه ضد روسی می شناسد، روسیه نیز بیشتر دنبال اقدامات متقابل می رود.

در اینجا مسلماً مهم محاسبه درست و عاقلانه و نگهداشتن حدی است که گذشتن از آن می تواند مشکلاتی جدی را در سیاست خارجی بدنبال داشته باشد. تا کنون که مسکو در این امر موفق بوده است.

روسيه تنها به دنبال توسعه قدرت خودش بوده و است.
بر خلاف آمريکا که به دنبال قدرت خود و هواداران خود است.

و

ايران امروزه تنها قدرتي است که به دنبال قدرت يافتن انسان ها است.

بله درسته روسیه در طول تاریخ تنها به فکر خودش بود با انقلاب سرخ و سلطه ی کمونیست ها شوروی قدرت افسانه ای خود را از دست داد
ایران در قدیم بله انسان مداری رو مد نظر داشت اما الان ...

روسيه براي پيشرفت خودش تمام دنيا رو هم قرباني مي کنه اما از اونجايي که روسيه خودش هم به نوعي مطروده، چاره اي نداره جز اينکه ملتهاي مطرود رو براي مکيدن خونشون انتخاب کنه چونکه کشور هاي غير مطرود به ماهيت پليد روسها پي بردن و حتي متحدان سابق روسيه يک به يک در حال پيوستن به اردوي غرب هستن و حناي روسيه نزد اونها رنگي نداره. فقط ما و امثال ما هستيم که قراضه هاي روسي رو به قيمت گزاف و از راه درآمد حاصل از فروش نفت ( نفتي که قرار بود سر سفره مردم بياد بعش معلوم شد که نفت خوردني نيست که سر سفره بياد) مي خريم و افتخار مي کنيم که فلان و فلان خريديم...!

من زياد اخبار را دنبال مي کنم، البته هم از سايت هاي خبري ايران و هم خارج از ايران. قدري هم توي لابي هاي سياسي بين الملل مشارکت دارم.

روسيه در حال حاضر يک قدرت نظامي و اقتصادي بزرگ است اما قدرت سياسي بسيار کوچک. چرا که پس از انقلاب در روسيه ديگر هيچ کس نمي داند کدام مسير مورد نظر است، رهبر کيست؟ هدف و آرمان ملت چيست؟ اين خلاً وجود دارد و اگر کسي در صدد رفع آن باشد هم به عنوان يک فرد جاني تلقي مي شود. در حقيقت مردم ديگر از عقيده و فلسفه خسته شده اند براي همين فاقد يک هدف هستند.

ايران هم بعد ازانقلاب وضعيت شبيه روسيه مي داشت اگر که مردم انقلاب ديني نمي کردند. حالا اگر انقلاب کمونيستي هم بود باز يک برنامه و ايدئولوژي حاکم مي بود. اما در روسيه مردم انقلابي بر عليه ايدئلوژي کردند و اين علت اصلي دور افتادن روس ها از سياست جهان است. امروزه اين کشور در پشت قدرت سياسي ايران پنهان شده است و در عوض ايران به قدرت نظامي و اقتصادي روس ها تکيه مي کند.

سردار جنگل گفت: روس ها خونسرد هستند، اما با ما دوستي گرمي خواهند داشت.

هر چند در کل تاريخ روس ها هيچ گاه در هيچ کجا خود را براي ديگر کشورها به دردسر نمي اندازند...!

به هر حال دوستي روسيه با ما از محالات است! بالاخره يک روزي بهاي گزافي بابت اين به ظاهر دوستي خواهيم پرداخت.

Negar.int نوشته شده:روسيه تنها به دنبال توسعه قدرت خودش بوده و است.
بر خلاف آمريکا که به دنبال قدرت خود و هواداران خود است.

و

ايران امروزه تنها قدرتي است که به دنبال قدرت يافتن انسان ها است.

این جمله آخر دیگه از اون حرفا بودا !!!

روابط تجاري و سياسي روسيه و چين با آمريکا، براشون خيلي مهمتر از رابطه با ايرانه و هيچ وقت حاضر نمي شن براي حمايت از ما در مقابل آمريکا قرار بگيرن؛ چطور که تا حالا هم چنين کاري نکردن! نمونه اش هم همين مواضع یک بام و چند هوا در مناقشات هسته اي و عدم اتمام نيروگاه هسته اي بوشهره. جنگ سرد دیگه تموم شده و دنیا از اون حالت دوقطبی خارج شده اما متاسفانه ما هنوز در حال و هوای اون دوران به سر می بریم و فکر می کنیم با قرار گرفتن در اردوگاه روسیه می تونیم از منافع ملیمون دفاع کنیم ولی خبر نداریم که دیگه اردوگاهی وجود نداره! حتی سوریه هم که شریک استراتژیک ما محسوب میشه حاضره در ازای پس گرفتن جولان روابطش رو با ایران کاهش بده و با اسرائیل از در آشتی وارد بشه.

سياست هست و نياز به يکديگر، واقعاً من هم موافقم که آيا روسيه براي ما کاري مي کند؟ ؟ ؟

روسيه بااين کار هم اقتصادشو رونق ميده هم روي آمريکا رو کم مي کنه

البته از طرف ديگر بايد به نقش ايران در ترانزيت کالاهاي روس هم اشاره کرد. اين امر خود بخش بزرگي از ترانزيت کشور ما را در بر مي گيرد که روي آن سرپوش گذارده شده است. روسيه تمام مراودات اقتصادي خود که از خليج فارس انجام مي شود را از طريق ايران که نزديک ترين و امن ترين راه است به انجام مي رساند.

از همه دوستان تشکر مي کنم به نظر من روسيه بايک تير دو نشون مي زنه اقتصاد و روي آمريکا