حراج بينظير اماماس از سوي وزارت آيسيتي
ارسال شده: دوشنبه ۸ مهر ۱۳۸۷, ۵:۰۵ ب.ظ
حراج بينظير اماماس از سوي وزارت آيسيتي
عميد نمازيخواه
بسياري از كشورهاي دنيا در حال تدارك يا تكميل طرحهاي خدماتيشان روي سرويسهاي موبايل هستند و حتي در برخي از آنها سرويسها و خدمات موبايلي بيشتر از خدمات الكترونيك است. در واقع در حالگذار از E-services به M-services هستند.
در كشورهاي توسعه يافته اگر شما يك موبايل در دست داشته باشيد تقريباً تمامي كارهاي پرداختي و تسهيلاتي را كه از سوي دولت يا حتي بخشهاي خصوصي ارائه ميشود، انجام ميدهيد و البته يك خط اينترنت هم براي انجام تمامي اين كارها كافياست.
ولي در ايران موضوع كاملاً متفاوت است.
موضوع MMS يا ارائه GPRS از جالبترين مسائل وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات بوده است.
سالهاست كه مسئولان بلندمرتبه اين وزارتخانه نتوانستهاند تصميم بگيرند كه اين سرويس بد است يا خوب، ضررهايش بيشتر است و يا منفعتش؟ بدهيم يا ندهيم؟ اگر ميدهيم، چقدر بدهيم كه شهروندان زياديشان نشود؟ و هزاران موضوع ديگر.
در اين ميان ضرر به چه كسي ميرسد، كاملاً مشخص است.
كاربران موبايل در ايران همواره مطيع فرمانهاي وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات بودهاند و به همين دليل هميشه 10 سال از خدمات فناوريهاي اين حوزه عقبترند.
خطشان را ميخرند، پس از 3 سال SMS ميگيرند، پس از 14 سال MMS آنها شايد راه بيفتد، پس از 10 سال سرويس GPRSشان تحت تجسس و تحقيق بزرگمردان است (تا ببينند بد است يا خوب) و حال كه ميخواهد ارائه شود با مشكل ديگري روبهرو هستند كه ديگر نميتوانندحرفي بزنند (البته قبلاً هم نميتوانستند).
چندين راه براي محدوديت در هر چيزي وجود دارد كه وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات تخصص ويژهاي در اين زمينه دارد و اين راهها را خوب ميشناسد.
اول اينكه به بهانههاي مختلف آن سرويس را ارائه نميدهد و آنقدر دايره نفوذش بالاست كه ميتواند حدود 10 سال موضوع را كش دهد.
دوم اينكه اگر هم آن سرويس را ارائه دهد محدوديتهايي برايش ميگذارد كه شما پس از مدتي استفاده، اصلاً از آن فناوري متنفر ميشويد (مانند محدوديت سرعت اينترنت)
و سومين تكنيك جاودانه وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات استفاده از اهرم قيمت تسهيلات است.
سرويس GPRS كه طبق وعده مسئولان قرار بود تا اواخر اسفند 86 ارائه شود و بعد قرار شد تا مهرماه 87 ارائه شود و هنوز هم نشده است، تازه اعلامشده كه بهصورت آزمايشي در تهران و كرج ارائه خواهد شد. تعرفه GPRS تلفن همراه كه در كميسيون تنظيم مقررات و ارتباطات كشور تصويب شده به اين صورت است كه مشتركان همراه اول بايد به ازاي هر كيلوبايت اطلاعات، 8/14ريال بپردازند. البته اينجا ديگر نبايد گلهاي كرد زيرا كاربران اينترنت اين وزارتخانه همواره مظلوميتشان را در قبال قيمتهاي گزاف تسهيلات وزارت ارتباطات اثبات كردهاند ولي ديگر چرا تعرفه MMS را اينقدر گران كردند.
براي ارسال هر MMS هزار ريال بايد پرداخت شود. اين حركت همان اهرمي است كه مسئولان اين وزارتخانه از آن استفاده ميكنند كه اين موضوع در پرونده MMS به خوبي ديده ميشود. يعني يا اصلاً سرويس را ارائه نميدهند (كه سالها چنين بود)، يا اگر ارائه دادند دنبال محدود كردن آن ميروند (طرح ف_ * ل*_ ت ر سرسختانه MMS) و قيمتي براي آن ميگذارند كه هر كاربري نتواند از آن استفاده كند. اينها تماماً جذابيت يك بازار بيرقيب است كه از زمان تأسيس اين وزارتخانه همواره به كمك مسئولانش آمده است و البته به چنين وضعي عادت هم كردهاند.
عميد نمازيخواه
بسياري از كشورهاي دنيا در حال تدارك يا تكميل طرحهاي خدماتيشان روي سرويسهاي موبايل هستند و حتي در برخي از آنها سرويسها و خدمات موبايلي بيشتر از خدمات الكترونيك است. در واقع در حالگذار از E-services به M-services هستند.
در كشورهاي توسعه يافته اگر شما يك موبايل در دست داشته باشيد تقريباً تمامي كارهاي پرداختي و تسهيلاتي را كه از سوي دولت يا حتي بخشهاي خصوصي ارائه ميشود، انجام ميدهيد و البته يك خط اينترنت هم براي انجام تمامي اين كارها كافياست.
ولي در ايران موضوع كاملاً متفاوت است.
موضوع MMS يا ارائه GPRS از جالبترين مسائل وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات بوده است.
سالهاست كه مسئولان بلندمرتبه اين وزارتخانه نتوانستهاند تصميم بگيرند كه اين سرويس بد است يا خوب، ضررهايش بيشتر است و يا منفعتش؟ بدهيم يا ندهيم؟ اگر ميدهيم، چقدر بدهيم كه شهروندان زياديشان نشود؟ و هزاران موضوع ديگر.
در اين ميان ضرر به چه كسي ميرسد، كاملاً مشخص است.
كاربران موبايل در ايران همواره مطيع فرمانهاي وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات بودهاند و به همين دليل هميشه 10 سال از خدمات فناوريهاي اين حوزه عقبترند.
خطشان را ميخرند، پس از 3 سال SMS ميگيرند، پس از 14 سال MMS آنها شايد راه بيفتد، پس از 10 سال سرويس GPRSشان تحت تجسس و تحقيق بزرگمردان است (تا ببينند بد است يا خوب) و حال كه ميخواهد ارائه شود با مشكل ديگري روبهرو هستند كه ديگر نميتوانندحرفي بزنند (البته قبلاً هم نميتوانستند).
چندين راه براي محدوديت در هر چيزي وجود دارد كه وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات تخصص ويژهاي در اين زمينه دارد و اين راهها را خوب ميشناسد.
اول اينكه به بهانههاي مختلف آن سرويس را ارائه نميدهد و آنقدر دايره نفوذش بالاست كه ميتواند حدود 10 سال موضوع را كش دهد.
دوم اينكه اگر هم آن سرويس را ارائه دهد محدوديتهايي برايش ميگذارد كه شما پس از مدتي استفاده، اصلاً از آن فناوري متنفر ميشويد (مانند محدوديت سرعت اينترنت)
و سومين تكنيك جاودانه وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات استفاده از اهرم قيمت تسهيلات است.
سرويس GPRS كه طبق وعده مسئولان قرار بود تا اواخر اسفند 86 ارائه شود و بعد قرار شد تا مهرماه 87 ارائه شود و هنوز هم نشده است، تازه اعلامشده كه بهصورت آزمايشي در تهران و كرج ارائه خواهد شد. تعرفه GPRS تلفن همراه كه در كميسيون تنظيم مقررات و ارتباطات كشور تصويب شده به اين صورت است كه مشتركان همراه اول بايد به ازاي هر كيلوبايت اطلاعات، 8/14ريال بپردازند. البته اينجا ديگر نبايد گلهاي كرد زيرا كاربران اينترنت اين وزارتخانه همواره مظلوميتشان را در قبال قيمتهاي گزاف تسهيلات وزارت ارتباطات اثبات كردهاند ولي ديگر چرا تعرفه MMS را اينقدر گران كردند.
براي ارسال هر MMS هزار ريال بايد پرداخت شود. اين حركت همان اهرمي است كه مسئولان اين وزارتخانه از آن استفاده ميكنند كه اين موضوع در پرونده MMS به خوبي ديده ميشود. يعني يا اصلاً سرويس را ارائه نميدهند (كه سالها چنين بود)، يا اگر ارائه دادند دنبال محدود كردن آن ميروند (طرح ف_ * ل*_ ت ر سرسختانه MMS) و قيمتي براي آن ميگذارند كه هر كاربري نتواند از آن استفاده كند. اينها تماماً جذابيت يك بازار بيرقيب است كه از زمان تأسيس اين وزارتخانه همواره به كمك مسئولانش آمده است و البته به چنين وضعي عادت هم كردهاند.