به خرمشهر خوش آمديد، جمعيت 36 ميليون نفر
ارسال شده: سهشنبه ۱۲ آبان ۱۳۸۸, ۱۲:۰۰ ب.ظ
به خرمشهر خوش آمديد، جمعيت 36 ميليون نفر 
جم آنلاين: از صبح تا حالا كه اين يادداشت را مينويسم شايد 1000 بار گذر تندم را به ياد آوردهام از روبهروي تابلوي سبز خوشامدگويي كه وقتي وارد خرمشهر ميشدم، ديده بودمش: «به خرمشهر خوش آمديد، جمعيت 36 ميليون نفر.»
به همراهم گفته بودم: «جمعيت اينجا كه 36 ميليون نفر نيست»! و او لبخند زده بود كه: «خرمشهر كه آزاد شد، جمعيت ايران 36 ميليون نفر بود. اين تابلو را نصب كردند تا نشان دهند اين شهر متعلق به همه ايرانيهاست.» اما خرمشهر 70 ميليون نفري نشد، آزاد كه شد، خيليها رفتند و يادشان رفت آبادش كنند، آنها كه ماندند هم يا دستشان براي خرم كردن دوباره خرمشهر خالي ماند يا تخصصش را نداشتند.
صبح تا همين حالا كه اين يادداشت را مينويسم، نامهاي را گذاشتهام كنار صفحه كليد رايانهام و تماشايش ميكنم؛ نامهاي از طرف يكي از همميهنانم كه خودش را ع غ از خرمشهر معرفي كرده است.
او در نامهاش از خرمشهر پيش از جنگ نوشته، از وقتي كه كارون شيرين بود و شلوغ از كشتيهاي تجاري، زمين شلمچه از فراواني نخلها هميشه سايه بود و خرمشهر شبكه فاضلاب داشت، پزشك داشت، بيمارستان داشت، بازار داشت، راهآهني سالم و كامل داشت، آب شرب داشت، ورزشگاه داشت و.... آن روزها خرمشهر معتاد نداشت، بچههاي بيمار از آب شرب آلوده نداشت، محلههاي فقيرنشين نداشت، خرابههاي جنگ نداشت، نخلهاي خشك شده و ماهيهاي مرده نداشت. آن روزها خرمشهر، خرمشهر بود.
ع غ از خرمشهر به ما نهيب زده است كه چرا چشمهايمان را رو به شهرش بستهايم، كه چرا فراموشش كردهايم، كه چرا يادمان نميآيد 35 روز مقاومت خرمشهريها را در برابر دشمن، كه چرا نمينويسيم با گذشت 21 سال از آتشبس با عراق، هنوز خرمشهر جنگزده است. نامه ع غ از خرمشهر پر از درد است، پر از گريه است، پر از تصاويري است كه شهريور امسال ما هم آنها را وقتي به خرمشهر رفتيم ديديم و كاش ع غ از خرمشهر بداند كه ما همه آنچه ديده بوديم را نوشتيم و چاپ كرديم و صدها نفر از همميهنانمان از سراسر ايران با ما تماس گرفتند و از نگرانيهايشان درباره خرمشهر گفتند و در سوگ شهري كه دوستش ميداشتند، شريك شدند و ما در همه آن روزهاي پس از چاپ گزارش، چشم انتظار تماسي از سوي مسوولان مانديم؛ اما....
نه! اين قصه گفتن ندارد؛ چاره فقط دعاست. پس بياييد با هم دعا كنيم معجزه شود و يك روز كه خرمشهريها چشم از خواب گشودند، شهرشان را ببينند كه شده همان خرمشهر رويايي پيش از جنگ كه سرآمد همه شهرهاي ايران بود. بياييد با هم دعا كنيم كه....
تنظیم: مریم یوشی زاده [External Link Removed for Guests]
جم آنلاين: از صبح تا حالا كه اين يادداشت را مينويسم شايد 1000 بار گذر تندم را به ياد آوردهام از روبهروي تابلوي سبز خوشامدگويي كه وقتي وارد خرمشهر ميشدم، ديده بودمش: «به خرمشهر خوش آمديد، جمعيت 36 ميليون نفر.»
به همراهم گفته بودم: «جمعيت اينجا كه 36 ميليون نفر نيست»! و او لبخند زده بود كه: «خرمشهر كه آزاد شد، جمعيت ايران 36 ميليون نفر بود. اين تابلو را نصب كردند تا نشان دهند اين شهر متعلق به همه ايرانيهاست.» اما خرمشهر 70 ميليون نفري نشد، آزاد كه شد، خيليها رفتند و يادشان رفت آبادش كنند، آنها كه ماندند هم يا دستشان براي خرم كردن دوباره خرمشهر خالي ماند يا تخصصش را نداشتند.
صبح تا همين حالا كه اين يادداشت را مينويسم، نامهاي را گذاشتهام كنار صفحه كليد رايانهام و تماشايش ميكنم؛ نامهاي از طرف يكي از همميهنانم كه خودش را ع غ از خرمشهر معرفي كرده است.
او در نامهاش از خرمشهر پيش از جنگ نوشته، از وقتي كه كارون شيرين بود و شلوغ از كشتيهاي تجاري، زمين شلمچه از فراواني نخلها هميشه سايه بود و خرمشهر شبكه فاضلاب داشت، پزشك داشت، بيمارستان داشت، بازار داشت، راهآهني سالم و كامل داشت، آب شرب داشت، ورزشگاه داشت و.... آن روزها خرمشهر معتاد نداشت، بچههاي بيمار از آب شرب آلوده نداشت، محلههاي فقيرنشين نداشت، خرابههاي جنگ نداشت، نخلهاي خشك شده و ماهيهاي مرده نداشت. آن روزها خرمشهر، خرمشهر بود.
ع غ از خرمشهر به ما نهيب زده است كه چرا چشمهايمان را رو به شهرش بستهايم، كه چرا فراموشش كردهايم، كه چرا يادمان نميآيد 35 روز مقاومت خرمشهريها را در برابر دشمن، كه چرا نمينويسيم با گذشت 21 سال از آتشبس با عراق، هنوز خرمشهر جنگزده است. نامه ع غ از خرمشهر پر از درد است، پر از گريه است، پر از تصاويري است كه شهريور امسال ما هم آنها را وقتي به خرمشهر رفتيم ديديم و كاش ع غ از خرمشهر بداند كه ما همه آنچه ديده بوديم را نوشتيم و چاپ كرديم و صدها نفر از همميهنانمان از سراسر ايران با ما تماس گرفتند و از نگرانيهايشان درباره خرمشهر گفتند و در سوگ شهري كه دوستش ميداشتند، شريك شدند و ما در همه آن روزهاي پس از چاپ گزارش، چشم انتظار تماسي از سوي مسوولان مانديم؛ اما....
نه! اين قصه گفتن ندارد؛ چاره فقط دعاست. پس بياييد با هم دعا كنيم معجزه شود و يك روز كه خرمشهريها چشم از خواب گشودند، شهرشان را ببينند كه شده همان خرمشهر رويايي پيش از جنگ كه سرآمد همه شهرهاي ايران بود. بياييد با هم دعا كنيم كه....
تنظیم: مریم یوشی زاده [External Link Removed for Guests]
