مرکز انجمنهای تخصصی

پس از این که مقامات جمهوری اسلامی ایران بر روی مسئله هسته ای خود و ادامه ی غنی سازی به خصوص از سال 1384 اصرار ورزیدن دور جدیدی از بگو مگو های سیاسی در منطقه شکل گرفت.در این زمان ایالات متحده امریکا به عنوان اصلی ترین مخالف غنی سازی در ایران دور جدیدی از فشار های سیاسی را علیه ایران به اجرا دراورد.
مهمترین این فشار ها تصویب پیاپی قطعنامه در سازمان ملل علیه برنامه هسته ای جمهوری اسلامی ایران بود.اما موضوع به همین جا ختم نشد و امریکا با پروژه ایران هراسی فشارهای مضاعفی را بر تهران وارد کرد.در این دور از فشارها برخی از کشور های عربی همسو با ایالات متحده امریکا به انتقاد از برنامه هسته ای ایران پرداختند و خواهان همکاری بیشتر ایران با اژانس بین المللی انرژی اتمی شدند.اما این در حالی بود که مقامات ایرانی بارها بر صلح امیز بودن برنامه هسته ای خود تاکید کرده بودند و همچنین پیمان ام پی تی را نیز امضا کرده اند.
در نهایت پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت ساز مان ملل ارجا داده شد و از همین زمان گمانه زنی ها مبنی بر احتمال تکرار سناریوی عراق برای تهران اغاز شد.شاید بتوان اوج این فشارها را سال 1385 تا 1386 دانست که جرج بوش رئیس جمهور جنگ طلب امریکا نیز بارها بر احتمال حمله نظامی برای توقف برنامه هسته ای ایران تاکید کرد.این در حالی بود که مقامات رژیم صهیونیستی نیز با حمایت از این راهکار حمله نظامی به نیروگاه های اتمی ایران(مانند حمله به راکتور اتمی اوسیراک عراق و یا حمله به راکتور اتمی سوریه)را به عنوان راهکاری مناسب پیشنهاد میداند.البته مقامات ایران به خصوص رئیس جمهور این کشور هم همواره بر پاسخی قاطع تاکید میکردند.
تنش سیاسی به شدت در منطقه بالا گرفته بود و همچنین قیمت نفت شروع به بالا رفتن کرد.و به اعتقاد بسیاری از کارشناسان ایالات متحده برای تکمیل طرح خاورمیانه بزرگ نیازمند به روی کار امدن یک حکومت با رفتار و تعامل بهتر با امریکا بود.از این رو همه ی کارشناسان احتمال حمله نظامی امریکا را به ایران مقبول می دانستند.
اما در همان سال نیرو های ایرانی با اجرای رزمایش موشکی پیامبر اعظم(ص)در پاسخ به تهدیدات امریکا امادگی بالای خود را به رخ دشمنان کشیدند و این رزمایش بزرگ به قدری خبر ساز بود که تا مدتها در تیتر اول رسانه های بین المللی قرار گرفت و همگان ان را پاسخی از جانب مقامات ایران و سپاه پاسداران به نیروهای ناتو و امریکا می دانستند.
در این رزمایش بسیاری از تسلیحات نوین دفاعی نیروهای ایرانی به نمایش در امد و توانست به عنوان سدی بازدارنده رویکرد مقامات کاخ سفید را نسبت به پرونده هسته ای ایران تغییر دهد.البته نباید نقش نیروهای ایرانی حاضر در عراق و افغانستان را نادیده گرفت.

حدودا پس از یک سال از این رزمایش و خاموش شدن شعله های جنگ یکی از مقامات سپاه پاسداران ایران در برنامه تلویزیونی در گفتگویی اظهار داشت:این رزمایش از یک جنگ تمام عیار جلوگیری کرد.

از ان سال به بعد پرونده هسته ای ایران همچنان خبر ساز ترین رخداد جهان باقی ماند و قطعنامه های دیگری نیز برای هر چه بیشتر کردن تحریم ها علیه ایران به تصویب رسید.
اما نکته ای که مقامات غربی کم و بیش به ان اذعان کردند این بود که تحریم ها راهکار مناسبی نبوده است و ایرانی ها بیشتر تحریم ها را پشت سر گذاشته اند.
همچنین عدم همکاری روسیه و چین نیز در بسیاری از موارد باعث عدم موفقیت تحریم ها شد.
از همان سال پر هیاهو تا الان مقامات امریکایی و همچنین رژیم صهیونیستی بارها بر گزینه نظامی در صورت عدم تعامل تهران با غرب تاکید کردند.

در عین حال مقامات نظامی ایران در پاسخ به تهدیدات به استراتژی جدیدی روی اوردند.یعنی حمله ی پیش دستانه.
مقامات نظامی ایران بارها تهدید کردند در صورت تحرکات مشکوک امریکا منتظر مجامع بین المللی ننشسته و حمله ی پیش دستانه را برای توازن قوا انجام خواهند داد. از ان جایی که قدرت نیروهای امرکایی بر روی توان هوایی این کشور پایه گذاری شده است و در صورت جنگ احتمالی میتواند به عنوان برگ برنده امریکا باشد ناو های هواپیما بر این کشور به عنوان اصلی ترین تهدید علیه ایران محسوب میشوند.این در حالیست که این ناو ها در تیررس موشک های ایرانی قرار دارند .هم چنین پایگاه های هوایی امریکا در کشور های همسایه همگی در تیر رس موشک های بالستیک ایرانی قرار دارند و مقامات ایران بار ها تاکید کرده اند در صورت جنگ احتمالی تمامی پایگاه های امریکا در منطقه موشک باران میشود.
با این وصف شاید تئوری حمله پیش دستانه برای ایرانی ها بسیار موثر واقع شود زیرا با نابودی بخش اعظمی از توان هوایی امریکا موازنه قدرت در منطقه به سوی ایران باز میگردد و نیروهای زمینی ایران با اسودگی بیشتری میتوانند به عملیات بپردازند.

اما همواره این سوال مطرح است که ایا نیروهای ایرانی توان لازم برای یک حمله بزرگ پیش دستانه را دارند .و یا ایا مقامات ایرانی جرات چنین ریسک بزرگی را خواهند داشت یانه.البته نباید از پیامد های بین المللی این حمله غافل بود و باید دید ایا ایرانی ها خواهند پذیرفت که اغاز گر جنگ باشند.در این صورت پیامد های بین المللی این حمله برای تهران بسیار زیان بار خواهد بود.
البته شاید نیروهای ایرانی راه دیگری برای مقابله با امریکا نداشته باشند.زیرا در صورت خارج شدن ناو های هواپیمابر امریکا از منطقه دیگر این ناو ها در تیررس موشک های ایرانی قرار نخواهند داشت و با پشتیبانی هواپیما های پیشرفته امرکایی میتوانند به راحتی سرنوشت جنگ را تغییر دهند.از این رو هر گاه ناو های امریکا شروع به خارج شدن از خلیج فارس و دریای عمان را کردند میتوان این حرکت را به منزله تهدیدی جدی برای ایران دانست زیرا باسیاست های فعلی امریکا به نظر نمیرسد این کشور قصد رها کردن خلیج فارس را داشته باشد و مطمئنا ترک منطقه توسط این ناوها به منزله ی تدارک برای اغاز جنگ با ایران است.


البته باید دید ایا ایرانی ها از ابزار لازم برای حمله برخوردارند یا نه.برای مثال زیر دریایی های ایران میتوانند به عنوان کابوسی برای ناو های امرکایی باشند.زیرا این زیر دریایی ها سریع ترین اژدر زیر سطحی که در ایران با نام حوت شناخته میشود را حمل میکنند و گویا این اژدر چهار برابر آژدر های امریکایی سرعت دارد.همچنین برخی از زیر دریایی های ایرانی از قابلیت اختفا و ته نشینی خوبی برخوردارند و البته نکته جالب توجه این جاست که بیشتر بخش های عمیق خلیج فارس و دریای عمان در سواحل ایران قرار دارد که فرصت خوبی برای زیر دریایی های ایرانیست.
همچنین نیروهای ایرانی از قایق های تندرو مسلح به موشک های دریایی قدرتمند برخوردارند که قابلیت رادار گریزی بسار خوبی دارند.برخی از این قایق ها به موشک کوثر مسلح هستند (همان موشکی که ادعا شده ناوچه پیشرفته ساعر اسرائیل را در لبنان هدف قرار داد).و برخی هم به آژدرهای حوت.
البته ایرانی ها دارای ناو های سنگین تر نیز هستند که موشک های نور را حمل میکنند که این موشک ها بسیار دقیق بوده و در برخی منابع حتی اعلام شده احتمال برخورد این موشک با ناو دشمن 98 درصد است.همچنین این موشک با فانتوم های نیروی هوایی ایران نیز مطابقت داده شده و شاید یک فروند فانتوم در پوشش تامکت های ایرانی بتواند یک ناو بزرگ را نیز غرق کند.
هم چنین تمام پایگاه های هوایی امرکا در منطقه تحت نفوذ اطلاعاتی ایران هستند و همچنین ایرانی ها موشک های بالستیک دقیقی برای حمله به این پایگاه ها دارند و البته موشک های ایرانی به کلاهک های خوشه ای نیز مجهز شده اند تا منطقه بزرگی را مثلا یک فرودگاه را شخم بزنند.
البته نیروی هوایی ایران نیز میتواند در این حمله سهیم باشد.و همچنین شاید نیروهای قدس سپاه که در بسیاری از کشور های منطقه حاضر هستند.البته باید به قدرت نیرو های امرکایی نیز اذعان کرد اما این نیروها تا زمانی که در خلیج فارس و دریای ایران(عمان) هستند بیشتر مانند یک سیبل متحرک برای موشک های دقیق ایران هستند.و البته در تاریخ بار ها ثابت شده که نیروهای زمینی امریکا بدون پوشش هوایی قدرتمند وارد نبرد نخواهند شد هر چند در بخش نیروی زمینی به نظر توازن قوا به سمت ایرانی هاست.
حال نویسنده قصد دارد تا نظر کاربران محترم را رجع به این حمله جویا شود.پس شما نیز با یک تحلیل کوتاه نظر خود را راجع به این استراتژی اعلام کنید.و همچنین ایا فکر میکنید که ایران قادر به این حمله خواهد بود یا نه.

از دوستان خواهش میکنم متن و خوب بخونند و در این تایپیک شرکت کنند.
برای شروع از اون جایی که ما هیچ راه دیگری برای مقابله نداریم به نطر من باید تمام ناو هاشونو قبل از ترک خلیج فرسو دریای عمان به هر نحوی که شده از بین برد و سایر پایگاه هاشونو موشک بارون کرد.چون اگه ناو هاشون از منطقه خارج شن دیگه نمیشه کاریش کرد و هر کدوم از ناو های ما هم بره سرغشون پودر میشه.

ولی از نظر من هنوز تا وقت هست میشه ناوگانی ایجاد کرد که محدوده درگیریشون از منطقه خلیج فارس و دریای عمان بیشتر باشه و بتونه خارج از این منطقه هم ناوگان دشمن رو نابود کنه
و یکی از دلایلی که رزم ناوهای ایرانی به خلیج عدن فرستاده میشن هم همینه مبارزه با دشمن خارج از محدوده این دو دریا

بله میشه اما اگه ناو ها دور شن ناوچه های ما قبل از رسیدن به اونها توسط هواپیما های دشمن نابود میشن.

  [FONT=#FFFFFF]لازمه نظر دادن صحیح اطلاع داشتن از توان وقدرت دفاعی وتهاجمی ایران وتوان نظامی دشمن است.حمله پیش دستانه ریسک بزرگی   
  [FONT=#FFFFFF]    
  [FONT=#FFFFFF] است

وعلاوه به دادن بهانه به دشمن باعث شروع یک جنگ تمام عیار خواهد شد.

البته اگر باعث اعتلاف علیه ایران نشود از نظر نظامی به سود کشورمان است.باید آمادگی دفاعی را بالا برد ودر اولین لحظات بعد از    
  [FONT=#FFFFFF]    
  [FONT=#FFFFFF]شروع

حمله دشمن ضربات کاری ومهلک به دشمن وارد کرد

تا اسرائیل در تیررس موشکهای حزب الله است حمله ای انجام نخواهد شد.در حال حاضر احتمالا در صورت تشدید تحریمها نیروهای    
  [FONT=#FFFFFF]    
  [FONT=#FFFFFF]موجود

از عبورکشتیها به مقصد ایران وبلعکس جلوگیری میکنند.که خود ممکن است باعث شروع جنگ شود    

دوستان یعنی هیچ کس نظری نداره.بابا ترکیدم انقدر تایپیدم .حداقل 2تا رای بدید دلم خوش شه.

من کاملا با این جنگ مخالفم عوامل سیاسی و دیپلماتیک زیادی در شروع جنگ موثر است که متاسفانه سیاستهای ما ما را بیشتر به سوی جنگ پیش میبرد تصورکنید که توانستیم چند ناو و پایگاه اسرائیل و امریکا را نابود کنیم فکر اینکه اونها عقب میشینن وکاری نمیکنن مسخره است مگر امریکا فقط میتواند از روی ناو هواپیما یا موشک بفرستد از اسرائیل عربستان امارات ترکیه موشکهای بالستیک از خود امریکا می ایند ما برای مقابله با هواپیماهای اف 35 و اف22 توانی نداریم برای بمب افکنها همین طور چرا باید جنگی بی مورد را شروع کنیم که خسارات بی شماری را به ما وارد میکند هزاران انسان بی گناه کشته میشوند امنیت منطقه بر هم میریزد همان مقدار هواپیماهای باقی مانده از بین میرود وقتی میتوان با روابط دیپلماتیک خیلی از مشکلات را حل کرد من تعجب میکنم امریکا با ان توان نظامی و با بودجه 100 برابری ایران اینقدر میل به حمله ندارد در این متن سیستم الکترونیک انحراف موشک امریکا خیلی دست کم گرفته شده جوری در مورد انها صحبت شده که انگار فقط ما موشک ضد کشتی موشک حوت داریم امریکا یکی از دارندگان این فناوری است مطما" باشید وقتی امریکا فهمید پایگاه وناوهایش در معرض حمله ما هستند فکری برای ان کرده است امریکادر زمینه جنگ کشور کم تجربه ای نیست نمیگویم از ان بترسیم ولی دست کم نگیریم وبه دنبال ماجراجوئی نباشیم وقتی دکترای نظامی ما میگویند ما توان دفاعی داریم

به نظر من اولا ما باید دارای 700 تا هواپیمای جنگی به درد بخور و حجم بسیار انبوهی از موشک و همچنین دارای یک نیروی دریایی باشیم که بتونه تا شعاع 3500 کیلومتر ازخلیج فارس رو بخوبی تحت سیطریه خودش داشته باشه. دوماً ما قبل از حمله آمریکا به افغانستان دو بار فرصت داشتیم تا با کم ترین مشکل بین المللی مزارع خشخاش افغانستان رو نابود کنیم ولی جرعت و عرضه اینکارو نداشتیم حالا به نظر شما مقامات ما جرعت یک حمله پیش دستانه رو دارن؟ به نظر من اگر ما این تصمیم رو گرفتیم که با اونا وارد جنگ بشیم بهتره جوری اونا رو تحریک کنیم تا اونا به ما حمله کنن و ما براشون تله گذاشته باشیم اینطوری اونا به عنوان آغازگر جنگ هم محسوب میشن

ده پانزده سال پیش کتاب پیشگوئیهای نوسترآداموس رامیخواندم نوشته بود

ناوگانی عظیم در خلیج فارس بر اثر دانش وفنون دریای تکه تکه خواهدشد

امیدوارم آن ناوگان ناوگان آمریکا باشد

حمله پیش دستانه = با خودکشی ! هرگز چنین چیزی صورت نخواهد گرفت ! مطمعن باشید ! در ضمن مدتی بود توی سنترال از این تایپیکهای اینجوری نداشتیم !

سلام میهن پرست دوست گرامی
من بخاطر شما نظرمو اعلام میکنم هر چند میدونم که شاید مورد استقبالتون نباشه.
امروزه که فرهنگ و روابط دیپلماتیک در سطح بالایی حاکمه دیگر مجالی برای تجاوز و حمله و کشتار نیست وتعامل برگ برنده در حل مسایل هست.{گرچه ابر قدرت بزرگ جهان وقطب برتر یعنی ایالات متحده به این موضوع اهمیت نمیدهد}
دوست من کشور ایران سالهاست که دست به هیچ تهاجمی نزده واین موضوع همواره ایران وایرانی رو نزد جهانیان بعنوان ملتی صلح طلب شناخته است.تقریبا از هزاران سال قبل.همونطور که میدانید در فرهنگ جهانیو سازمان ملل متحد تهاجم کننده به وحشیانه ترین نوع ممکن مورد مجازات واقع میشود یعنی حق دفاع 100% برای کشوری که مود تهاجم قرار گرفته از هر طریقی وجود دارد وهیچ اعتراضی به ان وارد نیست مانند کشتار مردم غیر نظامی و زدن و حمله به زیر ساختهای ان کشور نظیر سدها و نیروگاه ها و..........ضمنا اگر ان کشور تهاجم کننده با دیگران دارای پیمان دفاعی باشد انها موظف به کمک به هر وسیله ای میباشند.مثلهایی کوچک:
1- یوگوسلاوی سابق با درصد عملیاتی 90% نیروی هوایی و پدافندی پیشرفته خود دارای بزرگترین نیروی شرق اروپا بعد از روسیه بود 18 کشور ناتو بر طبق پیمان اتلانتیک شمالی روی ان ریختند در چند روزاول حتی 1 هواپیما نتوانست پرواز کند!چون بوسیله ی موشکهای کروز و بمبارانی با 100 ها جنگنده تمام فرودگاه ها وباندهای پرواز از کار افتادند{تنها مقاومت اندکی از جانب گردانهای دفاع هوایی و چند اسکادران جنگنده را مشاهده کردیم}نتیجه ی جنگ تکه تکه شدن کشوری بود که از تمام شرق اروپا قدرتمند تر بود و....

دوست من ایران در زمینه ی دریایی به جرات قویترین یگانهای خاور میانه را در اختیار دارد{یگان هوادریا-تفنگداراندریاییو...}دارای قدرت موشکی است و....اما دوست من ما چندزیر دریایی کوچک ساخت داخل+3 زیر دریایی دیزلی کیلو در اختیار داریم..نیروی دریایی ما هنوز کشتی فرماندهی ندارد فقط چند ناوشکن که اخرین انها جماران{افتخار ایرانزمین}بود و قبلی سهند هست که خریداری شده ی قبل از انقلاب با عمری بسیار بالاست.وتمام رزمناوهای ما مثل ببر و پلنگ و دماوند از رده خارج شده اند.به نظر خود شما چگونه میتوانند به ناوگانهای امریکایی نزدیک شوند؟یک ناوگروه امریکایی در خلیج همیشهفارس دارای یک ناو هواپیمابر+چندرزمناو و ناوشکن وچند ناوچه را شامل میشودبا پشتیبانی چند پایگاه در طراف خلیج همیشه فارس با بمب افکن های ب-52و...ضمنا دو ناو هواپیمابر امریکایی به اندازه یکل نیروی هوایی ایران هواپیمای عملیاتی دارند!{نسل4+}واز 500 کیلومتری هیچ پرنده ای قدرت نزدیک شدن به انها را نداردسیستمهای اخلال الکترونیک واواکسهای بیشمار همینطور باید بهاین موضوع اشاره کرد که لحظه به لحظه از طریق ماهواره های نظامی تحت نظریم قبل از شروع ممکنه ضربه بخوریم...اخوندک-کمانگیرچابک رو یادتونه؟ اگر دو روز به درازا میرفت دیگر حال چیزی به اسم نیروی دریایی نداشتیم چرا صدها موشک کروز روانه ی شهرهایمان شود چرا دستاوردهای 100 ساله مان تمام سدها -پلها -نیروگاه ها-زیرساختهای اقتصادی نابود شود ؟ چرا هزاران افسر شجاع و جان بر کف شهید شوند؟دوست گرامی موشک نور{C-802}قدرتمند است-دریادلان ارتشی هم شجاعند ولی دوست من ایا میشود با یک صد را زد؟ از لحاظ علمی ممکن نیست هست؟اوضاع اقتصادی را در نظر دارید؟اگر رابطه مان با دنیا قطع شود به مشکل نمیخوریم؟
.من سراسر وجودم عشق خاک پاک ایرانزمین است و مانند اسم شما میهن پرستم ولی ایا باید ایالات متحده را نادیده گرفت؟دوست من اگر ما انها را بحد مرگ هم برسانیم که شک دارم بتوانیم نهایت مهم است که ما بازندهایم.

در پایان این نظر من است که ان را از مطالعه ی تاریخ یاد گرفتم جنگ هیچ برنده ای ندارد!هر دوطرف همیشه بازنده اند.
و بین ایران وایالات متحده هیچ درگیری روی نخواهد داد زیرا شرایط دوطرف این اجازه را نمیدهد.

با تشکر از شما و کاربران گرام یزنده باد تمام سربازان خاک پاک میهن {نیروی هوایی ودریایی و زمینی}که برای عزت-ازادی-وابادی میهنمان از هیج کوششی فرو گذار نمیکنند

ما در طول تاریخ هیچگاه آغازگر هیچ جنگی نبوده ایم. حتی در زمان ساسانیان نیز ما تا قبل از جنگ سنجار دارای وسایل قلعه گیری نبودیم و این ثابت می کند که ما همواره مدافع بودیم (تاریخ سیاسی ساسانیان-دکتر مشکور). ولی نشان دادیم که در دفاع از بذل جان مضایقه نکرده و مردانه مقاومت کرده ایم. اگر چنین شناختی از ایران و ایرانی نبود تا به حال شاید آمریکا، انگلستان و کشورهای استعماری به ما هم مثل عراق حمله می کردند ولی می دانند که مردم ایران مثل عراق نیستند که کشور خود را دو دستی تقدیم متجاوزین کنند.
در اینجا باید نامی از فرزانه طوس ببریم که اشعارش در طول تاریخ مدافع کیان ایران زمین بوده است و در ارتش رسته ای بنام شاهنامه خوانی وجود داشته است (شاه جنگ ابرانیان در چالدران و یونان) و این اشعار همواره برانگیزاننده حس دفاع از میهن بوده است. چو ایران نباشد تن من مباد بدین بوم و بر زنده یک تن مباد